Lovey Dovey [[Bigbang 2NE1]]

ตอนที่ 17 : Lovey Dovey : chapter16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ม.ค. 58







 

Chapter 16

 

 

 

 

ก๊อกๆๆ

ก๊อกๆๆๆ

ก๊อกๆๆ         "ท่านรองคะ เปิดประตูด้วยคะ"

 

.............

 

"เปิดประตูซิคะ อย่าให้ชั้นโมโหนะ"

 

.............

 

ไม่มีทีท่าว่าประตูห้องจะถูกเปิดออกแต่อย่างใด เลขาคนสวยเลยถือวิสาสะหมุนลูกบิดประตูเข้าไปเสียเลย.         "ว่าแล้วเชียว เผลอเป็นไม่ได้ ให้ตายซิ".         ก็รองประธานตัวแสบหน่ะซิ หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ยังจำสคริปที่ใช้พรีเซนต์ไม่แม่นแท้ๆ ยังจะแอบหนีเที่ยวอีก ลำบากเลขาแชรินอีกแล้วมั้ย??!

 

(ว่าไงครับ เลขาของผม)

 

"คุณอยู่ไหนเนี้ย".            ดีนะที่ยังยอมรับโทรศัพท์

 

(อยู่กับสาวสวยเมืองปูซาน).          และก็ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิง น่าจะหลายคนอยู่

 

"รีบกลับมาเลยนะ ไม่งั้นชั้นจะเอากุญแจคอนโดคุณไปให้ท่านประธาน"

 

(คุณกล้าหรอ คุณเป็นเลขาผมนะ)

 

"ชั้นให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมงนะคะ ถ้าชั้นยังไม่เห็นคุณแม้แต่เงา บัตรเครดิตทั้งหลายของคุณ ถูกยกเลิกแน่"

 

(มากไปแล้วนะ)

'ตู๊ดๆๆๆๆๆๆๆ'.        ด่าไม่ทัน เลขาคนสวยจอมเผด็จการ ชิ่งวางสายไปก่อนแล้ว

 

ก็นานพอควรเหมือนกันที่รองประธานจะยอมกลับมายังที่พัก แหม! ยอมง่ายๆ ก็ไม่ใช่ซึงรีคนนี้หรอกครับ ^__,^ 

ซึงรีเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ โดยไม่ทันได้เปิดไฟด้วยซ้ำ แต่กลับพุ่งตรงเข้าห้องน้ำ ไปอาบน้ำก่อนเป็นอย่างแรก ถ้าจะมีผู้ชายที่อาบน้ำนานที่สุดในโลก ก็คงเป็นชเว ซึงรีคนนี้แหละ 

ผ้าขนหนูสีขาวถูกพันอยู่รอบเอว ด้านบนเผยหุ่นกำยำที่มีซิกแพคเป็นทีเด็ด รอยสักรูปปลาคราฟด้านหลังช่วยเพิ่มแรงดึงดูดได้เป็นอย่างดี เค้าเดินตัวเปียกไปเปิดไฟ และหันกลับมาที่เตียงนอน และนั้น!! ชายหนุ่มก็ตกใจอยู่พักนึง หญิงสาวที่มีตำแหน่งเป็นถึงเลขาประจำตัวของเค้า นอนเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่บนเตียง ถ้วงท่าการนอน และรูปร่างที่ดูยังไงก็แสนจะเซ็กซี่ ทำให้รองประธานหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เค้าเป็นผู้ชายที่มีหัวจิตหัวใจ และความรู้สึกนะ มาทำอย่างนี้กันต่อหน้าต่อตา ซึงรีจะไม่ทนนะจะบอกให้

เค้าย่างกายขึ้นบนเตียงนุ่มๆและนอนตะแคงอยู่ข้างๆเลขาสาว ใช้นิ้วมือค่อยเกลี่ยเส้นผมที่ปกปิดใบหน้าที่แสนจะเย้ายวนนั้น ก่อนจะไล้นิ้วไปที่ริมฝีปากได้รูป

"ยัยแสบเอ้ย! มานอนอ่อยกันอย่างนี้ จับปล้ำซะเลยดีมั้ย?!"           ซึงรีบ่นเบาๆ กับตัวเองก่อนจะเลื่อนผ้านวมผืนอุ่นมาห่มให้กับเลขาแสนสวย ส่วนตัวเองต้องฝืนทนกล่ำกลืน เนรเทศตัวเองมานอนที่โซฟาตัวนุ่มแทน.         "เห้อ!! ชีวิตสุภาพบุรุษนี้มันยากลำบากขนาดนี้เลยหรือไงเนี้ย"

 

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*

 

"บมมี่ เป็นไรป่าวฮะ ดูเหม่อๆ"

 

"หะ! ว่าไงนะคะ".           ตายแล้วเสียมารยาทจังบมมี่

 

"ไม่สบาย หรือเป็นอะไรหรือป่าว".          มิโนหลังมือแตะเบาๆที่แก้มทั้งสองข้างของบม ถึงจะไม่ได้ไม่สบายก็เถอะ แต่ทำอย่างนี้หน้ามันก็ต้องร้อนผ่าวขึ้นมาหล่ะซิ

 

"ไม่หรอกคะ ชั้นสบายดี มิโนคะ เรากลับกันเถอะคะ ใกล้เวลาอาหารเย็นกันแล้ว".       บมหันหน้าหลบมือของมิโน และตั้งใจจะเดินกลับ

 

"บอกตรงๆ ผมยังไม่อยากกลับเลย".         มิโนพูดเบาๆ จนเหมือนกับบ่นกับตัวเอง

 

"ว่าอะไรรึป่าวคะ"

 

" ^^ ป่าวหรอฮะ เราไปกันเถอะ".         ว่าแล้วตามิโนก็ถือวิสาสะ จูงมือกับบมมี่ไปหน้าตาเฉย

 

"มิโน ไม่ต้องจูงมือชั้นก็ได้ ชั้นกลับเองถูก"

 

"แย่จัง ผมกลับเองไม่ถูก กลัวจะหลงด้วยซิ บมมี่จูงมือผมด้วยนะครับ"

 

" ^\\\\^ แผนสูงจังนะคุณเนี้ย"

 

มีความสุขกันซะให้เต็มที่ คงไม่ได้รู้ร้อน รู้หนาว กับสายตาอำมหิต ของใครบางคน ที่แอบมองอยู่พักใหญ่แล้วซินะ !!

 

โต๊ะอาหารเย็นวันนี้พิเศษมากจริงๆ อาหารทุกอย่างล้วนแล้วแต่หรูเลิศและน่าทาน ทุกคนอยู่กันพร้อม ขาดแต่รองประธานกับเลขาของเค้า เดือดร้อนท่านประธานเลยต้องแก้ต่างแทน 

มื้อนี้ดูมิโนกับบมจะอร่อยกว่าคนอื่น หน้าตายิ้มแย้ม หัวเราะกันคิกคัก แถมบมมี่ยังไม่ต้องตักอาหารเองด้วย ก็มิโนหน่ะซิ ตักให้ซะเต็มจานบมแล้ว ทั้งหมดทั้งมวลสร้างความรำคาญให้กับใครบางคนเต็มที เคี้ยวอาหารไป สายตาก็เครียดแค้นไป 

"อาหารอร่อยมาก แต่เสียดายที่ผมกินไดัจำกัด จะเป็นไรมั้ยถ้าผมจะขอตัวก่อน"           โชคดีที่เป่ยเจียงอิ่มแล้ว ซึงฮยอนคงไม่ต้องนั่งรักษามารยาทต่อไป 

 

"ให้ชั้นเดินไปส่งมั้ยคะ คุณเป่ยเจียง"

 

"ไม่เป็นไร ผมยังไม่แก่ขนาดนั้น หึหึ".       บมมี่ลุกขึ้นโค้งตัวส่งเป่ยเจียง แต่ยังไม่ทันที่จะได้นั่งลงที่เดิม สาวสวยก็ถูกกระชากตัวไปเสียแล้ว แต่ก็ไปได้ไม่ไกล มืออีกข้างของบมก็ถูกรั้งไว้เช่นกัน

 

"ให้เกรียติบมมี่ด้วย ซึงฮยอน".          มิโนแทบจะลมออกหู 

 

บมมี่ถูกกระชากอีกครั้งจนมือหลุดออกจากมิโน เค้าปล่อยแขนของบมและเดินไปประชันหน้ากับผู้ชายอีกคน.            "เตือนตรงนี้เลยแล้วกัน อย่าได้ยุ่งกับผู้หญิงของชั้นเป็นครั้งที่สอง ไม่งั้น......"

 

ยังไม่ทันจะขู่จบ มิโนก็กระชากปกคอเสื้อของซึงฮยอนเข้ามาหาตัวเอง.            "อย่าได้ใจไปท่านประธาน ถามบมมี่รึยังว่าอยากจะเป็นผู้หญิงของใคร"

 

ซึงฮยอนเตรียมง้างหมัดขวาเต็มที่ มิโนเองก็ดูจะท้าทายอำนาจเหลือเกิน ตอนนี้สายตาทั้งห้องอาหารต่างจับจ้องมา ณ จุดๆเดียวกัน เมื่อคนกลางอย่างบมมี่ดูแล้วสถานการถ้าจะไม่สู้ดีนัก จะเดินหนีก็ไม่น่าจะใช่ งั้นก็คงต้องเข้าไปห้ามซินะ ถึงจะถูกต้อง.           "ช่วยหยุดเรื่องงี่เง่านี้กันทั้งคู่ได้มั้ยคะ อายุก็เลยวัยเด็กมาเยอะแล้ว ยังจะใช้กำลังกันอีกหรือไง"

 

ได้ยินแค่นั้นมิโนก็ยอมที่จะปล่อยปกคอเสื้อของอีกฝ่ายลง จังหวะเดียวกันกับที่ซึงฮยอนปัดมือของมิโนออก และผลักตัวมิโนให้ออกห่าง เค้าจัดปกคอเสื้อของตัวเอง และมองมิโนด้วยสายตาอาฆาต

 

"คุณเจ็บรึป่าว บมมี่".         มิโนพุ่งเข้ายกแขนที่ถูกกระชากของบมขึ้นดู คงเป็นเพราะร่างกายของบมมี่ถูกสร้างมาเป็นของผู้หญิง มันจึงค่อนข้างบอบบาง หรือไม่ก็เพราะผิวขาวจัดของเธอ มันจึงตัดกันกับรอยแดงอันชัดเจน คงจะเจ็บอยู่ไม่ใช่น้อยซินะ

 

และคราวนี้ มิโนเองที่เป็นฝ่ายถูกกระชากปกคอเสื้อบ้าง.         "ชั้นบอกว่า อย่าได้ยุ่งกับผู้หญิงของชั้นเป็นครั้งที่สองไง ฟังไม่รู้เรื่องไงวะ"

 

"หยุด!! หยุดได้แล้ว ถ้าพวกนายสองคนอยากจะทะเลาะกันมากล่ะก็.... เอาเลยซิ ต่อยกันให้ตายกันไปข้างนึงเลย ชั้นเบื่อเต็มทนแล้ว".        ว่าจบบมก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เธออับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว 

 

ซึงฮยอนยอมปล่อยมือออก และตั้งท่าจะเดินตามเลขาสาวสวยของเค้าไป ก่อนไปเค้าหันกลับมาชี้หน้าอีกฝ่ายนึง ปากก็บ่นขมุบขมิบประมาณว่า 'อย่าได้เสนอหน้า

 

เพียงก้าวยาวๆไม่กี่ก้าว ก็ทำให้เค้าเดินตามทันหญิงสาวไปติดๆ แต่เหยื่อคงจะไม่รู้ตัว เห็นตั้งหน้าตั้งตาเดินกระทืบเท้า ดูแล้วคงจะโมโหน่าดู

ทั้งๆที่ปาร์คบมดูเปี่ยมไปด้วยอารมณ์โมโห แต่ทำไมกลับทำให้คนที่เดินตามยิ้มไม่หุบขนาดนี้ คงเพราะมุมนี้ของเธอ เค้าเพิ่งจะเคยเห็นครั้งแรกซินะ

จู่ๆ สาวสวยก็หยุดลงที่หน้าธารน้ำเล็กๆของที่พัก เธอนั่งลงไปกับพื้นเหมือนกับเด็กน้อย ในมือกำก้อนหินจากพื้นใกล้ๆตัว และคว้างมันลงไปในน้ำ

"โว้ย!! ไอ้พวกบ้า หงุดหงิดเว้ย!!"        คำสบถที่หญิงสาวตะโกนด่าไปกับสายลม ทำเอาใครบางคนแทบจะกลั้นหัวเราะไว้แทบตาย.      "เป็นถึงประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ แต่กลับก่อเรื่องวิวาท ทำเอาชั้นขายขี้หน้าไปด้วยเลย นี่แหนะ!"             ว่าแล้วก็กำก้อนหินหลายๆก้อนปาลงไปกับสายน้ำอีก แต่คราวนี้ ซึงฮยอนคงกลั้นขำไว้ไม่ไหวหล่ะ

 

"555+ บ้ารึป่าวคุณเลขา คุยคนเดียวก็ได้ด้วย"

 

"ย่าห์!!"        ปาร์คบมตกใจผสมกับความอายจนหน้าเงี้ยแดงแปร๊ดเชียว #น่าร๊าก....   "หยุดหัวเราะไปเลยนะ ไม่นั้นชั้นจะปาก้อนหินใส่นายแทน"

 

"55 ก็มันขำนี่ 555555".      ยังๆไม่หยุด

 

แล้วบมก็เตรียมตัวตั้งท่าจะเควี้ยงก้อนหินในมือแล้ว แต่ก็ยังไม่ทันหลุดออกจากมือ แค่ง้าง ซึงฮยอนก็เข้าจู่โจมเธอเสียก่อน แล้วใครว่าซึงฮยอยจะไวอยู่คนเดียว ปาร์คบมก็หลบทันนะยะ หึ! แต่ว่า.............. หลบไงไม่รู้ เสียหลักลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้าในลำธารซะงั้น -*-

 

'555555555........... '.         ทีนี้ประธานได้หัวเราะยาวเลยหล่ะ

"ยัยซุ่มซ่ามเอ้ย 555"

 

"ย่าห์! หยุดหัวเราะได้แล้ว ไม่ขำนะยะ เจ็บนะเนี้ย".        เด็กน้อยปาร์คบมเริ่มโวยวายใหญ่แล้ว

 

"ส่งมือมาซิ ชั้นช่วย".         ถึงจะทำหน้าบึ้งแยกเขี้ยวใส่ แต่ก็ยอมส่งมือให้ซึงฮยอนอย่างว่าง่าย

ทั้งที่พยุงตัวตามแรงดึงของซึงฮยอนเต็มที่ แต่จู่ๆ เจ้านายตัวร้ายของบมก็เกิดปล่อยมือเอาเฉยๆ.         'ฮ่าๆๆ.........'            นี่มันตั้งใจแกล้งกันชัดๆ

 

"โอ้ย! ไอบ้า มันเจ็บนะเนี้ย".          การลงไปแช่น้ำครั้งที่2 ของบมทำเอาเธอเปียกมากกว่าเดิม เสื้อขาวๆ บางๆนั่น เรียกความ sexy และทำเอาซึงฮยอนหน้าแดงขึ้นมาและหยุดขำไปทันควัน นั่นแน่!! คิดไปไกลแล้วซิท่านประธานซึงฮยอน         "โอ้ย!! ขาชั้น เจ็บจัง"

 

เพียงแค่นั้นซึงฮยอนก็ตาลีตาเหลือกทันที.         "ไหน เจ็บตรงไหน".           เค้ารีบนั่งลงและพยามจับข้อเท้าของบมขึ้นดู

 

"หึ!! ซะที่ไหนหล่ะ นี่แหนะ"

'ซ่า!~'.         คราวนี้บมก็ไม่ได้เปียกคนเดียวแล้วหล่ะ.          "สมน้ำหน้า อยากแกล้งชั้นดีนัก".        

 

บมตั้งใจจะลุกหนีและทิ้งเค้าไว้ แต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิด ซึงฮยอนคว้าบมเอาไว้และจับกดอยู่ริมธาร          "นั้น...มาเล่นน้ำกัน"

 

'>\\\\\\\\<' ผู้ชายคนนี้คิดจะอายฟ้าอายดินมั่งมั้ยเนี้ย.          "นี่อย่าซิ! >\\\\<"

 

"ก็ดูสารรูปตัวเองซิคุณเลขา แล้วจะให้ชั้นอดใจได้ไง".       ถึงจะพูดเล่นๆก็เถอะ แต่สายตาของซึงฮยอนก็จับจ้องไปที่ร่างบางตรงหน้า อย่างกับจะกินเธอเสียตรงนี้ให้ได้

 

"ไม่เอาแล้ว ชั้นจะกลับห้อง".      บมว่าพร้อมกับผลักซึงฮยอนให้ถอยห่าง และรีบปลีกตัวออกมาให้เร็วที่สุด

 

แต่ถึงจะเร็วแรงทะลุนรกแค่ไหน ซึงฮยอนก็ตามมาจี้ และคว้ามือนุ่มนิ่มของบมมากุมเอาไว้ และเนียนเดินไปกลับห้องพักไปด้วยกัน       'ตายแล้ว หน้าเธอคงต้องแดงมากแน่ๆเลย ปาร์คบม'.      -////- บมใช้มืออีกข้างแตะไปที่แก้มร้อนๆของเธอ

 

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*

 

"ตื่นได้แล้วกระต่ายขี้เซา.....นอนแก้ผ้าอย่างนี้ไม่หนาวหรอ หึ"

 

"เดี๋ยวก่อนนะ ขออีกแป๊บนึงเถอะน้า...."      สาวสวยยังคงนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใครว่าเธอไม่หนาวหล่ะ แต่ตอนนี้มันทั้งง่วง ทั้งเพลียมากกว่านี้หน่า แหม!! ก็เมื่อคืน.....

 

"จะตื่นดีๆ มั้ยที่รัก"       ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มแสยะยิ้มอย่างมีเลสนัย ก่อนจะฝังจมูกลงไปบนแก้มเนียนๆของสาวสวยข้างกายเค้า.     "ถ้าไม่ตื่นตอนนี้ เดี๋ยวได้นอนต่อพักเหนื่อยทั้งวันไม่รู้นะ".       ตอนนี้เค้ามุดตัวเองลงไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับแฟนสาว ก็ไม่รู้ซินะ!! หุหุ แต่คงจะเล่นอะไรแผลงๆเป็นแน่

 

"อย่านะ 55 พอแล้ว จียง ตื่นแล้วๆ 55 หยุดแกล้งได้แล้ว มันจักกะจี้นะ"

 

"แย่จัง! ไม่อยากให้ตื่นซะแล้วซิ"

 

"จี อย่าขี้โกงซิ"

 

"ไม่ทันแล้วกระต่ายน้อย ติดกับนายพรานแล้ว". ว่าจบก็ฝังปากจูบกับดาร่าต่อทันที

 

"จียง หนูดาร่า ยังไม่ตื่นหรอลูก!! ~~" 

 

"ตื่นแล้วคะออมม่า จะลงไปแล้วคะ".        กระต่ายตัวน้อยอาศัยสัญชาตญานรีบหนีจียงเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ช่วยหนุ่มเคว้งคว้างคิดอะไรไม่ทันกันเลยทีเดียว

 

"อาหารของออมม่านี่ อร่อยทุกอย่างเลยนะคะ"

 

"ปากหวานอีกแล้วลูกสะใภ้ออมม่า อร่อยก็มากินบ่อยๆนะลูก จียงหน่ะชอบทิ้งออมม่าไปนานๆ ออมม่าเหงา"

 

"แต่ผมเห็นป๊าโทรมาบ่นว่าแม่ไม่ค่อยจะอยู่บ้านนะ"

 

"ไอเด็กบ้า ป๊าแกอะหรอจะรู้เรื่องอะไร อย่าไปฟังเจ้านี่มันเยอะนะหนูดาร่า ชอบว่าร้ายออมม่าอยู่เรื่อยเชียว"

 

" ^__^ คะออมม่า ถ้าหนูว่างงานแล้วเนี้ย หนูจะมาทานข้าวกะออมม่านะคะ"

 

"ไม่เอาหรอก ผมไม่ให้ดาร่ามาหาแม่หรอก อีกอย่างดาร่าไม่มีทางว่างหรอกแม่ เพราะเค้าต้องอยู่กับผมตลอดเวลา".          นี่จียงยังเป็นเด็กอยู่หรือไงเนี้ย       "โอ้ย!! แม่ เจ็บนะ"     นั้นไง โดนแม่บิดเนื้อโชว์ซะเลย

 

"ไปดีมาดีนะลูก แล้วมาหาแม่อีกนะ".     

 

ดาร่าโค้งตัวอำลา       "ไว้จะมาอีกคะออมม่า"

 

"แกก็ขับรถดีๆ หล่ะจียง".    

 

"รู้แล้วแม่ ไว้จะโทรหานะ ไปนะครับ".      ลูกชายตัวแสบโบกมือลาแม่ตัวเองและเดินจากมาพร้อมแฟนสาว.         "รักแม่นะครับ รักษาสุขภาพด้วยหล่ะ ฝากบอกป๊าด้วยนะ ผมคิดถึง".       แต่ก็ไม่วายวิ่งกลับมากอดแม่ส่งท้าย

 

"แกมันไอตัวแสบ ชั้นก็รักแกเหมือนกัน เจ้าลูกชายตัวแสบ ไปได้แล้วไปหนูดาร่ารอแล้ว"

 

จียงวันทยาหัตถ์ ก่อนจะวิ่งไปหาดาร่า.        "ไปนะคะออมม่า".       ดาร่าโค้งตัวอำลาอีกที

 

"โชคดีจ้า".        โดยมีคำอวยพรไล่หลังตามไป

 

"เหลือเวลาอีกตั้ง 3วัน อยากไปไหนคับ ที่รัก"   ไหนว่าจะเซอร์ไพซ์ดาร่า แล้วไหนกลายมาเป็นถามเอาดื้อๆ อย่างนี้กันหล่ะจียง

 

"อืม....."       คิดอยู่นาน

 

"ยังไม่ได้ที่อีกหรอ"

 

"อืม..... ไม่มีหรอก".        0_o

 

"ถ้าไปต่างประเทศหล่ะ"

 

"พูดเล่นหรอจี 3วันเองนะ"

 

"พูดเล่นก็ได้ ก็แค่อยากรู้ว่าเทออยากไปไหนแค่นั้นเอง"

 

"ก็..คง ประเทศไทยมั้ง เห็นว่าทะเลทางใต้ของเค้าสวยมากๆเลยหล่ะ"

 

"เห็นว่าอย่างนั้นเหมือนกัน งั้นเราไปกันเลยเนอะ".      จียงชูตั๋วเที่ยวบินไป-กลับ ที่แอบไปซื้อไว้ก่อนหน้านี้ในแฟนสาวดู

 

"ย่าห์ ไหนบอกล้อกันเล่นไง แล้วรู้ก่อนได้ไงว่าชั้นอยากไปประเทศไทย".      ดาร่ารีบคว้าตั๋วเครื่องบินมาดู 

 

"ใครจะรู้ใจดาร่าเท่าจียงคนนี้หล่ะครับ"

 

"น่าจะบอกกันก่อนนะ ไม่มีเสื้อผ้าสวยๆใส่เลย"

 

"ไปแค่ไม่กี่วันเอง เดี๋ยวเราไปซื้อที่โน้นก็ได้".    ดาร่าพยักหน้ารับพร้อมกับจุ๊บเบาที่แก้มของแฟนหนุ่มไปทีนึง แทนคำขอบคุณ

 

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*

 

บมกำลังจะแยกตัวไปที่ห้องพักของตนเอง แต่มือหนาๆของอีกคนก็ไม่ยอมปล่อยให้เทอเป็นอิสระ.     "ช่วยอะไรผมหน่อยซิคุณเลขา"

 

บมหลี่ตาจ้องมองไปที่ใบหน้าคมเข้มอย่างไม่ไว้ใจ.    "ไม่เอาอะ"      คราวที่แล้วก็ขอความช่วยเหลือ ทำเป็นโกนหนวดไม่เป็นกระทันหัน ทำเอาสาวสวยพลาดท่า พัคบม เจ็บแล้วจำนะยะ

 

"ไม่เอาไม่ได้ ต้องเอา".      o////o ... ตายแล้ว!! พูดบ้าอะไรออกมาหน่ะ น่าเกลียดที่สุด ทำเอาพัคบมหน้าขึ้นสีด้วยความอายแทน.         " เห้ยเดี๋ยว!! ไม่ได้หมายถึงอะไรอย่างนั้น อย่าเข้าใจผิดนะ ยัยต๊อง"

 

"อะ...อะไร ชั้นไม่ได้คิดไรซะหน่อย".     -/////- หน้าแดงขนาดนี้ เอาจริงปะ ที่ว่าไม่คิดไร

 

o//////o เล่นเอาประธานเขินตามด้วยเลย

"ชั้นแค่จะให้เธอไปตามไอเจ้าซึงรีให้หน่อยแค่นั้นเอง"

 

"ก็ได้ แต่ขอเปลี่ยนชุดก่อนแล้วกัน"

 

ซึงฮยอนรีบดึงตัวบมไว้ประชิดก่อนเธอจะเดินเข้าห้องพัก.   "ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก คืนนี้ใส่ชุดนี้มานอนห้องชั้นพอ".    เค้ากระฉับเอวสาวสวยไว้แน่น ก่อนจะหยอกล้อเธอด้วยคำพูดลามก

 

บมรีบผลักเค้าออกแทบไม่ทัน.    "บ้า!!"    ทิ้งไว้เพียงคำด่าสั่นๆ และเดินเข้าห้องไป

 

'ก๊อกๆๆๆ'.    "รองประธานคะ ท่านรอง".      อยู่มั้ย??      

 

"บมมี่มีอะไรงั้นหรอ".       บมกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะก้าวเท้าถอยหลังมาเพียงก้าว เพื่อมองดูให้แน่ชัดว่านี่มันห้องใครกันแน่??

 

"เอิ่ม!! ย้ายห้องหรอแชริน".       ที่อยากจะถามจริงๆ น่าจะเป็น 'เธอนอนกะรองประธานงั้นหรอ?' มากกว่า

 

"อะไรหน่ะบมมี่ ไม่ได้ย้ายซะหน่อย ถ้าไม่มีอะไรขอเข้าไปนอนต่อนะ"

 

"อะ!!!...."      อ้าวเห้ย คือแบบว่า เห้ย!! แชรินออกมาเคลียร์กันเดี๋ยวนี้น้า ><'

 

'กรี๊ด......ด'     ลั้นเลยทีนี้

"บมมี่ ทำไม แฮ่ก..ทำไม อีตาลามกนั้นมานอนห้องชั้นได้หล่ะ ตายแล้วๆ นี่ชั้นปลอดภัยดีมั้ยเนี้ย  นี่ชั้นขัดขืนเค้ามั้ยเนี้ย แล้วถ้าขัดขืนหล่ะ เสื้อผ้าชั้นขาดป่าวบมมี่ ดูซิ มีมั้ยๆ โอ้ยตายแล้ว เหมือนจะมึนหัวนิดๆ เลย นี่เค้าวางยาชั้นใช่มั้ย เลวที่สุดเลยอะ ชั้นจะเข้าไปลากตัวตานั้นมาพูดกันให้รู้เรื่องเลย รอตรงนี้นะบมมี เธอเข้าไปด้วยอาจจะอันตราย นี่ ถ้าชั้นไม่ออกมาภายใน5 นาที แจ้ง911 เลยนะ บอกไปเลยว่าชั้นโดนข่มขืน อย่าลืมที่ชั้นบอกนะบมมี่"

 

"ดะ..เดี๋ยว แชริน".        เอ่อ!! ห้ามไม่ทัน มายืนหมุนตัวสักพัก แล้วก็พูดกระหน่ำซัมเมอร์ ไม่เว้นวรรคเลย น่าจะไปเป็นแรพเปอร์หญิง จบเสร็จ ก็หายตัวเข้าไปในห้องต่อ พระเจ้าคะ โปรดคืนสติให้เพื่อนสาวของลูกด้วย

 

"อะไรคุณเลขา ผมนอนอยู่นะ มาลากผมออกมาทำไม". 

 

"ไม่ต้องมาเรียกชั้นเลขา นายนี่เลวจริงๆ นายกล้าดียังไง มาวางยาชั้น บอกมานะนายข่มขืนชั้นรึป่าว

 

"ปะ"

 

"อย่ามาปฏิเสธ นายมันไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลยหรือไงนะ ชั้นจะแจ้งความ ฟ้องร้องคนอย่างนาย ชั้นจะสู้คดีจนถึงที่สุด ทั้งนายและตระกูลของนายจะต้องล่มจมแน่ ชเว ซึงรี หึ!! นายคิดผิดแล้วชั้นไม่ได้ง่ายๆ เหมือนผู้หญิงที่ผ่านๆมา ของ อุ๊บ!!!!!!........ไออ้า อ่อยอั้นอะ (ไอบ้า ปล่อยชั้นนะ)".   

ดิ้นลนอยู่ได้ไม่นาน แชรินก็ต้องยอมสยบกับจูบที่ทั้งรุนแรงแต่ก็แฝงด้วยความอ่อนโยนของเจ้านายตนเอง

 

'o/////o'

"ยอมฟังกันซักทีซินะ คุณเลขา"

 

"ก..ก็..."

 

"เงียบ!!"       ซึงรี เริ่มขึ้นเสียงบ้างแล้ว คงเพราะว่าเค้าเริ่มจะหงุดหงิดกับเลขาไฟแล๊บนี้แล้วก็เป็นได้

 

"ทำไ....ม..."

 

"เอาซิ ถ้าเธอยังไม่เงียบ ชั้นข่มขืนเธอจริงๆแน่"

 

"..............." กริ๊บ!!! แม้แต่หายใจแรงยังไม่กล้า อ๊ะ!!     "เดี๋ยวซิ ที่ว่าจะข่มขืนจริง มะกี๊..... หมายความว่านายก็ยังไม่ได้ทำ.. เอ่อ.. ข่มขืนชั้นใช่มั้ย -///-".     สักพักพอคิดได้ ก็เริ่มจะอายกับการกระทำของตัวเอง

 

"เออดิ ชั้นนอนอยู่ที่โซฟาแท้ๆ จะไปข่มขืนเธอได้ไง แล้วคราวหน้าคราวหลังนะครับคุณเลขาที่รักของผม กรุณาสืบหาความจริงก่อน ไม่ใช่ตีโพยตีพาย ไม่ฟังคนอื่น แล้วยังทั้งด่า ทั้งข่มขู่อีก ถ้าเป็นคนอื่นเค้าไม่ทนอย่างผมนะ"

 

"ทนบ้าทนบออะไร ดูดปากชั้นซะบวมเจิ่งเลย".   สาวสวยหลบหน้าเจ้านายก่อนจะพึมพำอยู่กับตนเอง

 

"บ่นอะไร กลับไปนอนห้องคุณได้แล้ว พรุ่งนี้ปลุกผมด้วย ถ้าสายหรือถ้าพรีเซนต์ไม่ผ่าน ผมจะไล่คุณออก คุณลี แชริน"

 

แชริน เลขาคนสวยสำนึกผิดได้สักพัก แป๊บนึงก็แอบแลบลิ้นลับหลังกับเจ้านายจอมลามก

 

พัคบมที่ยืนรอเพื่อนเลขาด้วยกันอย่างใจจดใจจ่อ (จริงๆ แอบแนบหูแอบฟังไปแล้วหล่ะ แต่ได้ยินไม่ถนัด)      "เป็นไงบ้างอะ แชริน"

 

"ก..ก็ ไม่มีอะไรนี่ ชั้นกลับห้องก่อนนะ"

 

อ้าว! เห้ย! เดี๋ยวดิ! ......

 

"เธอกลับห้องนอนเหอะ รองประธานก็หลับแล้วเหมือนกัน".      พูดจบก็รีบจ้ำกลับห้องไป ไรว้า

แล้วพัคบมคนนี้จะทำไงอะ

 

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*

 

จะทำไงหล่ะทีนี้ ตามรองประธานมาให้ไม่ได้ด้วย ถ้ากลับไปรายงาน ก้มีลางสังหรณ์ว่าจะไม่ปลอดภัย พัคบมเดินวนไปวนมาภายในห้องนั่งเล่นนานอยู่พอควร      "อืมมมม เอาไงดีเอาไงดี" สาวสวยหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา คิดอยู่ไม่ตก จนในที่สุดเธอก็คล้อยหลับไปไม่รู้ตัว

 

ท่านประธานรู้สึกผิดสังเกต เค้าไม่เห็นแม้แต่น้องชายตัวดี หรือเลขาสาวสวย เลยตั้งใจจะออกไปตามทั้งคู่ แต่เพียงเดินไปไม่กี่ก้าวก็ทำให้เขายิ้มออก ผู้หญิงของเค้าคงหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า ซึงฮยอนนั่งมองพัคบมอยู่นานสองนาน เขาจึงตัดสินใจที่จะอุ้มเธอเข้าไปนอนภายในห้อง หึหึ! มันจะไม่สนุกอะไร ถ้าเธอนอนอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสาวสวยตื่นมาจะตกใจโวยวายขนาดไหน แต่ว่า.....

 

"ว้าย!! นี่ปล่อยฉันนะ มาอุ้มฉันทำไมเนี้ย"        ก็เธอไม่ได้เมาหมดสตินี่ ที่คนมาอุ้มแล้วจะไม่รู้สึกอะไร

 

ซึงฮยอนตกใจเล็กๆ เมื่อสาวเจ้าโวยวายออกมา     "ก็จะอุ้มไปทิ้งหน้าบ้านนึกว่าขยะสารพิษ"

 

"จะบ้าไง ปล่อยฉันลงนะ ปล่อยๆๆๆ ปล่อยเซ่"

 

"โอ้ย! อย่าดิ้นดิ......เห้ยอย่าดิ้~...."

 

"โอ้ยยยยยยยยยยยย เจ็บนะ ข้อเท้าฉัน ไอบ้า งือ~~ ทำไมไม่อุ้มให้มันดีๆ ฉันเจ็บน้าาาาาาาาา"       ได้ข่าวว่าดิ้นตกลงไปเอง -*-      "ง่า ลุกไม่ขึ้นอ่าาาา งือ~ >_____<"

 

"สมน้ำหน้า อยากดีดดิ้นนักนี่ พูดไม่ทันขาดคำ เป็นไง!! ยังจะดื้ออีกมั้ย" ใช่เวลามาซ้ำเติมกันมั้ยท่านประธาน ซึงฮยอนยืนกอดอก มองผู้หญิงตรงหน้าทำหน้าตางอแงอยู่ได้สักพัก เค้าก้ก้มลงช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มอีกที.     "ถ้าคราวนี้ขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ฉันจะโยนเธอลงพื้นเอง โอเค้!"

 

"ย่าห์!! ซึงฮยอน"

 

"เงียบด้วย แก้วหูฉันจะพังอยู่แล้ว".     พัคบม ยอมสงบนิ่งให้ แต่ดูจากสีหน้าแล้ว เก็บกดสุดๆ

 

ซึงฮยอนโยนเธอลงบนเตียงนุ่มๆ อย่างคนขี้แกล้ง.   "อร้าย!! ไอคนบ้า ชั้นคนนะยะ โยนซะเป็นขยะเปียกไปได้"

 

"หึหึ ใครว่าเธอเป็นขยะเปียก สวยขนาดนี้..... เธอหน่ะ ขยะสารพิษต่างหาก"

 

"กรี๊ด..........ด" 

 

ซึงฮยอนรีบขยับมือมาปิดปากพัคบมเอาไว้แน่น     "ทำไมถึงขี้วีนขนาดนี้นะ ถ้ายังไม่เงียบจะจับกดข่มขืนยันเช้าเลยคอยดู"

 

ถึงปากไม่ว่าง แต่มือเล็กๆยังว่าง เธอทุบรัวๆที่แขนของเจ้านายเธอเองไม่ยั้ง แถมสีหน้ายังแดงแปร๊ดด้วยความอายในความลามกของผู้ชายตรงหน้า.     "อยู่นิ่งๆ เด๋วจะไปเอาอุปกรณ์ทำแผลมาให้".    ว่าแล้วเจ้าตัวก็เดินอมยิ้มออกไปนอกห้อง

 

"คนบ้า พูดออกมาได้ ยางอายหายไปไหนหมดยะ".   พัคบมบ่นงึมงำอยู่กับตัวเอง แต่ก็อดที่จะอมยิ้มกับเค้าไม่ได้ซินะ

 

หายไปอยู่พักใหญ่ ในที่สุดซึงฮยอนก็กลับมาพร้อมกล่องยา กล่องย่อมๆ เค้าไม่พูดพร้ำทำเพลง ลงนั่งกับพื้นที่ปลายเตียง ยกข้อเท้าของพัคบมขึ้นพลิกไปพลิกมาอย่างเบามือ และบรรเลงยาแก้ปวดบวมพกช้ำอะไรสักอย่างใส่มือของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆนวดข้อเท้าให้หญิงสาว

 

"เดี๋ยวซิคุณ"

 

"นี่ยังจะดื้ออีกหรอเนี้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เดินไปไหนไม่ได้หรอก"

 

"ไม่ใช่ คุณฟังชั้นก่อน"

 

"หยุดพูด!! ถ้าพันแผลเสร็จเมื่อไหร่ ผมจะยอมฟังคุณ"

 

"แต่ว่า..."    ซึงฮยอนเงยหน้าขึ้น พร้อมทำคิ้วขมวดเข้าหากัน เค้าคงเริ่มหงุดหงิดจริงๆ ซินะ ก็ได้! พัคบมจะยอมเงียบให้ก็ได้

 

เลขาสาวมองเจ้านายของเธอตรงหน้า อดอมยิ้มไม่ได้จริงๆ กับสิ่งที่เค้าทำให้เธอ เค้าคงรีบไปเอากล่องพยาบาลมา ทั้งๆที่ล็อบบี้ของที่พักอยู่ไกลเอาพอสมควร จริงๆจะโทรบอกให้เค้าเอามาส่งให้ก็ได้แท้ๆ ดูจากเหงื่อที่ผุดไปแทบทั้งตัวแล้ว ความพยายามของเค้าได้โล่ไปเลย อ้อ!! ความทึ่มด้วยนะ และไหนจะท่าทางเงอะๆงะๆ ตอนพันข้อเท้าให้อีกนี่หล่ะ นี่มันรอบที่สี่แล้วนะ พันแล้วก็แกะอยู่เนี่ยแหละ เห้อ!! เสร็จจนได้ แต่ขอบอกนะ เด็กปฐมยังพันแผลสวยกว่านี้เลย

 

"เอาหล่ะ เรียบร้อย อะ! ทีนี้ยังมีอะไรจะพูดอีกครับคุณเลขาของผม"

 

"คุณน่ารักมากคะ คุณประธาน วิ่งไปเอากล่องพยาบาลมา และก็ยังทำแผลให้ฉันอีก ฉันรู้สึกขอบคุณ คุณมากจริงๆ แต่ว่าที่คุณ ทายาให้ แล้วก็พันแผลให้หน่ะ มัน... เอ่อ!มัน.... ไม่ใช่เท้าข้างนี้คะ"

 

"ไม่เป็นไร......? หะ!!! อะไรนะ"

 

"คะ ที่ฉันเจ็บหน่ะ มันข้างนี้ต่างหาก"   บมชี้นิ้วไปที่เท้าข้างซ้ายของเธอ     "จะโทษฉันไม่ได้นะ ฉันพยามจะบอกคุณแล้ว แต่คุณไม่ฟังเอง".   เลขาสาวแอบอมยิ้มให้กับความทึ่มของเจ้านายตัวเอง 

 

ซึงฮยอนย้ายตัวเองมานั่งข้างๆบม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่. "เธอทำฉันคลั่งนะ ยัยบ้า".      เหมือนเค้าจะรู้สึกเขินอายที่ทำตัวไม่มีสติต่อหน้าเลขาสุดสวย

 

"เอาน่า!! ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันทายาเอง ไม่ต้องพันแผลอะไรหรอก..... ส่วนคุณหน่ะ ฉันขอบคุณมากจริงๆ ไม่ค่อยมีใครเป็นห่วงฉันมากขนาดนี้หรอก"

 

พัคบมยิ้มให้ผู้ชายข้างๆกายอย่างที่เค้าไม่เคยได้รับมาก่อน มันดูอ่อนหวานจนเค้าละสายตาไม่ได้เลย พัคบมยกขาขึ้นมาพักอยู่บนปลายเตียงก่อนจะนวดยาลง จะบอกยังไงดี ดูน่ารักหล่ะมั้ง แต่ด้วยเรียวขาของเธิแล้วมันยิ่งทำให้เธอดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก















 
------------------------------------------------------------------------------

ไรท์คือหายตัวน้าน.....นาน
นึกว่าตายไปแล้ว

บ้าหรอ เค้ายังอยู่จ่ะตะเองงงงงง
คิดถึงอาเด้ หุหุ
อัพยาวไปเลยจ่ะ ชดเชยที่หายตัวไป
ไงก็ทิ้งคอมเม้นต์ไว้นะจ๊ะ ที่รัก
จุ๊บๆ





 
 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

175 ความคิดเห็น

  1. #174 sugus (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 20:45
    รอ รอ ไรท์มาอัพต่อนะ
    #174
    0
  2. #173 title (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 22:40
    ไรท์อัพต่อค่ะกำลังสนุกเลย

    น่ารักทั้ง 3 คู่เลย
    #173
    0
  3. #170 jmfilm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:05
    น่ารักทั้งสามคู่เลย อิอิ

    ปู่เสื่อรอตอนต่อไปปปปป
    #170
    0
  4. #169 อยากเป็นคนสำคัญ:D (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:33
    ไรท์เตอร์หายไปนานมากกก คิดถึงงงง
    โอ้ยย ดูอิปู่สิ จะเก๊กท่าเยอะไปไหนนน
    หมั่นไส้มิโนเบาๆ อย่าจีบป้สได้หม๊ายยยยยย><
    ป้าก็ด้วย อย่ากั๊กสิ ชอบปู่ก็บอกชอบปู่-....-
    #169
    0
  5. #167 blackjack (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 14:09
    ในที่สุดไรเตอร์ก้มาอัพพT^Tนึกว่าจะทิ้งเรื่องนี้ไปแล้วนะเนี่ยยย

    ม่อักตอนใหม่ไวๆน้าาากำลังฟินกับคู่เอเลี่ยนเลยยย น่ารักกกก >///
    #167
    0
  6. #166 viewmamba (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 23:23
    กรี๊ดดดดดดด ฮือออออ น้ำตาไหลพรากๆ TTOTT
    ดีใจจจจ ชอบเรื่องนี้ง่ะไรท์เตอออร์ มาอัพไวๆนะ เค้าชอบมากๆๆๆ
    #166
    0
  7. #165 pisces_mp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 00:32
    ไรเตอร์ กลับมาแล้ววว ดีใจเว่อร์
    #165
    0