สามีกระซิบรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 267,004 Views

  • 1,049 Comments

  • 2,325 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    194

    Overall
    267,004

ตอนที่ 59 : 10.ข้อเสนอเย้ายวนใจ (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 306 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ ปาฏิหาริย์จริงๆ นี่ถ้าย่าไม่เห็นด้วยตาตัวเองคงไม่มีวันเชื่อ" คุณนวลปรางซึ่งยืนอยู่กลางห้องนอนของหลานชายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้เขาฟัง

ในตอนแรกวรรธนัยก็ฟังแบบเศร้าๆ อยู่บ้าง เพราะคิดว่าถึงเวลาจากไปของคุณยายบังอรแล้ว แต่พอเรื่องเริ่มเข้าสู่ช่วงหลัง ช่วงที่เขาไปมีบทบาทอยู่ในสิ่งที่อนามิกาพูด ชายหนุ่มที่กำลังแกะกระดุมเสื้อก็อ้าปากค้าง มองคุณย่าตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ

"แม่อรเขาคงห่วงหนูนางมาก พอรู้ว่าถ้าตัวเองตาย หนูนางก็ต้องไว้ทุกข์ คงแต่งงานไม่ได้ เลยยังไม่ยอมตาย โถ...น่าสงสาร"

"แล้วไง" วรรธนัยส่ายหน้า "นี่แปลว่าผมต้องแต่งงานกับนางจริงๆ เหรอ"

"อ้าว แล้วไม่อยากแต่งรึไง"

ชายหนุ่มส่ายหน้าทันที ก็บอกแล้วว่าไงว่าชีวิตคู่ ชีวิตครอบครัว เป็นสิ่งที่เขาไม่เชื่อถือ เขาไม่มีวันเอาคอตัวเองไปอยู่บนเขียงแต่งงานแน่ๆ

เห็นหลานชายยังปฏิเสธแบบนี้คุณนวลปรางก็ส่ายหน้าบ้างก่อนพึมพำ "ดื้อจริงๆ หลานฉัน ทั้งๆ ที่รักเขา ชอบเขาแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมแต่ง"

"เข้าใจอะไรผิดแล้วย่า ผมน่ะไม่ได้รักไม่ได้ชอบยายโอ่งอ่างนั่นสักหน่อย ก็แค่...สงสาร เห็นเขาแล้วผมก็คิดถึงวันที่ผมอาจไม่มีย่า เราสองคนเป็นพวกรักคนแก่เหมือนกัน เลยเห็นใจกัน มันก็เท่านั้น"

"รู้ไหมว่าความสงสารเป็นบ่อเกิดแห่งความรัก แต่..." คุณนวลปรางยิ้มเจ้าเล่ห์ "เรื่องของเรากับหนูนางไม่ได้เริ่มต้นเพราะความสงสารหรอก มันเริ่มต้นจากความดื้อรั้น ไม่ยอมรับต่างหาก นี่ย่าถามจริงๆ ถ้าเราไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากสานต่อความสัมพันธ์ ตอนย่าชวนไปแม่กลอง เราจะตามย่าไปทำไม แล้วตอนถูกจับได้ว่าไปลวนลามหนูนาง เรายอมหมั้นกับเขาทำไม คนแบบเรา ถ้าไม่ยอมสักอย่าง เอาควายล้านตัวมาฉุดก็ไม่มีวันยอมไป คิดดูเอาเถอะว่ายอมเพราะอะไร"

"เพราะไม่อยากให้คุณยายกับย่าต้องมาเสียเพื่อนตอนแก่ไง ก็เคยบอกไปแล้วนี่ ไม่มีอะไรลึกลับซับซ้อนเลย แล้วผมก็แน่ใจว่าคุณยายน่ะอยู่ได้ไม่นาน เลยตกลงกับยายโอ่งอ่างเอาไว้แล้วว่าถ้าคุณยายเสีย เราก็จบ ทางใครทางมัน"

"อะไรนะ! " คุณนวลปรางอุทานอย่างตกใจจริงๆ "นี่เราไปพูดอะไรกับน้อง แล้วน้องตกลงอะไร"

วรรธนัยยังไม่ทันได้ตอบ ประตูห้องนอนเขาก็ถูกเคาะ ชายหนุ่มเลิกคิ้วให้ย่าตนเอง งง เพราะคนที่มาเคาะประตูห้องเขาประจำก็อยู่ในห้องนี่แล้วไง แล้วจะเป็นใครกันที่มาเคาะห้องเขากลางดึกแบบนี้

ไม่ต้องเสียเวลาคิดให้เหนื่อย วรรธนัยตะโกนสวนไปทันที "เข้ามา"

ประตูห้องค่อยๆ แง้มออก ผู้ที่อยู่หลังประตูนั้นคืออนามิกา

ดูเธอตกใจนิดหนึ่งเหมือนกันที่เห็นคุณนวลปรางอยู่ในห้องของวรรธนัยด้วย แต่ความตกใจถูกสลายไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เธอมีสติ มีสติอย่างมากจนไม่มีความลังเลใดๆ หลงเหลืออยู่เลย

"ขอโทษค่ะ คุณกำลังคุยกับคุณย่าอยู่เหรอคะ ถ้าอย่างนั้นไว้พรุ่งนี้ฉันค่อยมาคุยกับคุณก็ได้ค่ะ"

แต่ยังไม่ทันที่อนามิกาจจะหันหลังกลับ คุณนวลปรางก็เดินเข้ามาดึงแขนเธอเอาไว้เสียก่อน "ไม่เป็นไร ย่าหมดเรื่องพูดกับเจ้าหลานหัวดื้อคนนี้แล้ว หนูนางมีอะไรก็คุยกับพี่เขาเถอะ ย่าจะไปนอนล่ะ เพลียเต็มทน"

สองหนุ่มสาวมองคุณย่าเดินออกจากห้องไป โดยท่านเดินออกไปแล้วก็เปิดประตูห้องนอนหลานทิ้งเอาไว้กว้าง แม้ว่าบนชั้นสองของบ้านจะไม่มีใครมองเห็นว่าตอนนี้ในห้องนอนของวรรธนัยมีเขาและอนามิกาอยู่ด้วยกันตามลำพัง แต่ผู้เป็นย่าก็ไม่ต้องการให้ใครมานินทา อีกทั้งยังไม่ต้องการให้อนามิการู้สึกไม่สบายใจที่ต้องปิดประตูคุยกับผู้ชายสองต่อสอง

คุณย่าดีกับอนามิกาขนาดไหน หญิงสาวสาวมองประตูที่เปิดกว้างนั้นแล้วยิ้มนิดๆ จากนั้นจึงหันมาพูดกับวรรธนัยที่เดินไปนั่งบนโซฟาปลายเตียง


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

ค่ะ ต้องพูดจากัน ต้องคุยให้รู้เรื่อง

แต่จะคุยเรื่องอะไร อย่างไร มาหลบใต้เตียงฟังกันค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 306 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #408 oytra78 (@oytra78) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:00
    ไม่ค่อยอยากรู้ แต่นอนรอใต้เตียงด้วยใจจดจ่อ
    #408
    1
  2. #166 noo004 (@noonong004) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:13
    จะรอดูวันที่คนปากแข็งชักดิ้นชักงอวันที่เมียขอหย่า 55555
    #166
    1
    • #166-1 (@kaew77) (จากตอนที่ 59)
      20 ธันวาคม 2561 / 19:44
      55555555
      #166-1
  3. #165 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 18:32
    นางจะเข้าห้องผู้ชายทำไมละลูก
    #165
    1
    • #165-1 (@kaew77) (จากตอนที่ 59)
      20 ธันวาคม 2561 / 19:04
      ไปเสนอสัญญาค่ะ
      #165-1