สามีกระซิบรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 267,049 Views

  • 1,049 Comments

  • 2,320 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    239

    Overall
    267,049

ตอนที่ 51 : 9.มุมมองที่เปลี่ยนไป (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 315 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61

"พูดถึงอาหารเย็น" วรรธนัยเปรยเสียงเศร้าพร้อมยกมือลูบพุงที่แบนราบของตนเอง "ชักหิวขึ้นมาแล้วสิ นางพอจะมีอะไรเหลือๆ ให้พี่กินบ้างไหม"

"ให้ดาวไปเตรียมของว่างมาให้แล้วค่ะ"

วรรธนัยทำหน้าม่อย "แค่ของว่างจะอิ่มเหรอ นี่พอเลิกงานพี่ก็รีบบึ่งรถมาที่นี่เลย ยังไม่ได้กินอะไรเลย หิว"

แทนที่เจ้าของบ้านจะมีน้ำใจต่อแขก อนามิกาที่เพิ่งจะเลิกเกลียดขี้หน้าผู้ชายคนที่เป็นคู่หมั้นเธอกลับตอบหน้าตายกลับไปว่า

"หิวแล้วทำไมไม่กินอะไรมาก่อนล่ะคะ แล้วนี่...คุณมาที่นี่ทำไม"

"หิว ไม่มีแรงพูด" แล้ววรรธนัยก็ทำตัวงอแง ไถตัวลงนอนคว่ำกับโต๊ะตรงหน้าเสียอย่างนั้น

"ถ้าคุณยังมีแรงโยกโย้โอ้เอ้ได้ แปลว่าที่มานี่ก็คงไม่ใช่เรื่องด่วน" เธอคาดเดา

"ใช่ ไม่ด่วน แค่มาบอกว่ามีคนรู้จักเขาแนะนำหมอเก่งมาให้ เขาว่าเคสยากๆ เขารักษาหายมาหลายรายแล้ว นี่พี่ก็เพิ่งติดต่อหมอ ติดต่อโรงพยาบาลได้ รีบแทบตาย แต่...ไม่ด่วนหรอก ไม่..."

ยังไม่ทันได้โยกโย้ต่อแขนเขาก็ถูกอนามิกาจับ เขย่า

"คุณว่าอะไรนะคะ คุณหาหมอ หาโรงพยาบาลให้คุณยายเหรอคะ"

วรรธนัยยิ้ม นี่อาจเป็นยิ้มอย่างจริงใจ ยิ้มด้วยความหวังดียิ้มแรกที่เขายิ้มให้เธอเลยก็ได้ "ใช่ พี่รู้ว่านางคงไม่ยอมแพ้ เพราะถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับย่าพี่ พี่ก็ไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆ เหมือนกัน"

ดวงตาของอนามิกาพลันมีน้ำใสคลอเอ่อ ก่อนเธอจะพนมมือไหว้คนที่เธอกล้าพูดเต็มปากว่าไม่ชอบเขา "ขอบคุณค่ะ ว่าแต่หมออะไร โรงพยาบาลอะไร แล้วเราจะให้คุณยายไปรักษาที่นั่นได้เมื่อไหร่คะ"

"เร็วที่สุดเท่าที่พี่จะทำได้...พรุ่งนี้"

มันเร็ว เร็วจริงๆ จนอนามิกาเบิกตากว้างด้วยไม่อยากเชื่อ

"นี่พี่วุ่นติดต่อเรื่องนี้จนไม่ได้กินข้าวกลางวัน แล้วก็รีบมาบอกให้นางกับคุณยายเตรียมตัวจนไม่ได้กินข้าวเย็นเลยนะ"

อนามิกาที่นั่งพับเพียบได้ยินแบบนั้นก็ไม่อาจนิ่งเฉยต่อผู้มีพระคุณได้ เธอพับขาคุกเข่าแล้วรีบอาสา "ถ้าอย่างนั้นรอเดี๋ยวนะคะ นางจะไปหาอะไรมาให้รับประทาน"

พูดจบหญิงสาวก็ไม่รอช้า ลุกแล้วลงจากเรือนไป ส่วนคนที่พูดอะไรเกินจริงไปนิด เรียกร้องความสนใจมากไปหน่อยก็มองตามร่างบางไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

- - - - - - - - - -


เพราะวรรธนัยอุตส่าห์มีน้ำใจ เมื่อท้องอิ่มแล้วอนามิกาจึงตัดสินใจให้เขาอยู่พักที่เรือน ซึ่งวรรธนัยก็ไม่เกรงใจ ตอบรับทันที

เรือนไม้หลังนี้เป็นเรือนแบบไทยโบราณแท้ๆ ไม่เหมือนเรือนไทยประยุกต์เช่นเรือนคุณย่าเขา เครื่องเรือนก็เก่า มองดูเผินๆ คลาสสิกดี ทว่าพอมองดูใกล้ๆ จะเห็นว่าผ่านการใช้งานมามาก แถมยังไม่ได้บำรุงรักษาให้ดีดุจเดิม

บ้านที่ไม่มีผู้ชายก็แบบนี้กระมัง เท่าที่สังเกตดูจากการมาที่นี่ไม่กี่ครั้ง วรรธนัยไม่เห็นผู้ชายในเรือนเลยสักคน

ก่อนนี้คุณยายบ้านนี้คงหวงหลานสาวมากกระมัง จึงไม่อยากให้มีผู้ชายไม่ว่าหนุ่มว่าแก่อยู่ที่เรือน เดี๋ยวหลานตนเองจะเสียหาย

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะท่านป่วยหนัก ต้องการหาหลักใหม่ให้หลานสาว ไม่ใช่เพราะคุณย่าเขาเป็นเพื่อนสนิทคุณยาย ไม่แน่ว่าชาตินี้เขาอาจคลาดจากเธอ ไม่มีวันพบ ไม่มีวันได้เจอ ไม่มีวันได้ใกล้ชิด...ก็เป็นได้


委屈受训

รู้ก็ดีแล้ว นี่ถ้าไม่ใช่เพราะบารมีคุณย่า 

แกไม่มีวันได้เจอหน้านุ้งนางเขาด้วยซ้ำไป คงบุญไม่ถึง ฮึ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 315 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #141 spss (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 22:53

    ชอบคู่นี้ที่มีอะไรคล้ายกัน... ความกตัญญู

    #141
    1
    • #141-1 (@kaew77) (จากตอนที่ 51)
      17 ธันวาคม 2561 / 23:16
      ถูกต้อง รักคนแก่เหมือนกัน เห็นอีกคนก็เหมือนเห็นตัวเอง มันเลยอดสงสารเขา ช่วยเขา รักเขาไม่ได้ อุ๊ยๆๆๆๆ
      #141-1
  2. #140 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 21:59
    จะหวานกันแล้วใช่มั๊ย
    #140
    1
    • #140-1 (@kaew77) (จากตอนที่ 51)
      17 ธันวาคม 2561 / 23:16
      คิดว่าคนอย่างอินัยจะหวานได้มะคะ
      #140-1
  3. #139 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 21:46
    ไม่รู้จะเก๊กทำมึนไปทำไม ทำดีด้วยเขาก็ดีกลับ จำไว้นะอิพี่นัย
    #139
    1
    • #139-1 (@kaew77) (จากตอนที่ 51)
      17 ธันวาคม 2561 / 23:16
      55555555
      #139-1
  4. #138 khomkiew (@khomkiew) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 21:22
    ฟอร์มเก่ง
    #138
    1
    • #138-1 เจ้แก้ว (@kaew77) (จากตอนที่ 51)
      17 ธันวาคม 2561 / 21:27
      พระเอกฟอร์มจัดที่สุดในรอบปีค่ะ 55555
      #138-1