สามีกระซิบรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 267,063 Views

  • 1,049 Comments

  • 2,316 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    253

    Overall
    267,063

ตอนที่ 46 : 8.เรื่องร้าย (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 291 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61

สรรพนามที่เปลี่ยนไป ความใจดี เป็นงานเป็นการ น้ำใจที่มอบให้ทำอนามิกาหันหน้ามามองคนที่กำลังขับรถลงจากลานจอดรถของโรงพยาบาลอย่างมึนงง

"ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ สักหน่อย" พูดจบอนามิกาก็เพิ่งนึกได้ เธอรีบถอดแหวนหมั้นออกมาแล้วยื่นคืนให้วรรธนัย

เขามองสิ่งที่เธอยื่นให้ก่อนหันไปให้ความสนใจกับถนนตรงหน้าต่อ "เก็บไว้"

"คะ"

"บอกให้เก็บไว้ ถ้าไม่ใส่แหวนหมั้น คุณยายถามจะตอบยังไง"

"ตอบว่ามันแพง เลยเก็บไว้ ไม่กล้าใส่ไงคะ"

ก็เป็นคำตอบที่ดี พอแก้ตัวได้อยู่ ทว่าวรรธนัยยังไม่คิดจะรับแหวนคืนมา "ใส่ไว้เถอะ ตอนนี้อย่าคิดเรื่องอื่นเลย คิดแต่ว่าจะทำยังไงให้คุณยายมีความสุขที่สุดดีกว่า"

สิ่งที่เขาเตือนนั้นถูกต้องทีเดียว เธอไม่ควรคิดเล็กคิดน้อย ไม่ควรทำให้คุณยายสงสัย ท่านควรสบายใจว่าท่านได้ส่งมอบเธอให้คนที่ท่านไว้ใจแล้ว

คิดได้ดังนั้นอนามิกาก็สวมแหวนเอาไว้ที่นิ้วนางเหมือนเดิม โดยไม่ได้รู้ว่าวรรธนัยที่เหลือบมองมาเป็นระยะๆ แทบจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

- - - - - - - - - -


สรุปวันรุ่งขึ้นคุณย่านวลปรางก็กลับกรุงเทพพร้อมวรรธนัยเพราะเธอยังมีงานที่ต้องทำ เลื่อนไม่ได้จริงๆ แต่อย่างไรเธอยังสัญญาว่าจะกลับมาให้เร็วที่สุด

ในระหว่างที่ให้สัญญา คุณนวลปรางก็บีบมือของคุณบังอรด้วยมือหนึ่ง และบีบมืออนามิกาอีกมือหนึ่งแน่น เพื่อให้ทั้งสองมั่นใจ เชื่อใจ ว่าจะอย่างไรเธอก็ไม่ทอดทิ้งพวกเขาแน่ๆ

คำมั่นนี้ทำให้คุณบังอรถึงกับเกือบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นโดยเร็ว

บอกเลยว่าวรรธนัยไม่ได้สนิทสนมอะไรกับครอบครัวนี้นัก กระนั้นเมื่อเห็นคนกำลังเผชิญหน้ากับปัญหา ต้องรับมือกับความสูญเสีย เขายังอดสะท้อนใจไม่ได้

ไม่มีใครหนีพ้นความตายได้ ข้อนี้ใครๆ ก็รู้ดี ทว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง จะมีใครเล่าตั้งรับความสูญเสียนี้ได้อย่างมีสติ

กระทั่งเขาก็เถอะ วันหนึ่งหากคุณย่าต้องจากไป เขาจะสงบนิ่งได้เหมือนเธอหรือไม่

ดวงตาคมจ้องมองอนามิกาที่แม้จะไม่ได้ร้องไห้แทบเป็นแทบตายเหมือนเมื่อวานแล้ว แต่หน้าตาเธอก็ไม่สดใส ติดจะหม่นเศร้าจนเขาพลอยรู้สึกปวดใจไปด้วย

- - - - - - - - - -


"ย่าจะมาที่นี่อีกวันไหน"

เมื่อเริ่มขับรถเคลื่อนเข้ากรุง วรรธนัยก็ไถ่ถามคุณย่าตนซึ่งนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ บนเบาะข้างคนขับ

"เร็วที่สุด" ตอบแล้วคุณนวลปรางก็ถอนหายใจ "ใครจะไปคิดว่าคนที่แข็งแรงมาตลอดแบบแม่อรจะ...เฮ้อออออ ชีวิตคนมันไม่แน่ไม่นอนจริงๆ วันไหนจะถึงตาย่าบ้างก็ไม่รู้ เห็นทีต้องเตรียมๆ อะไรเอาไว้บ้างแล้ว"

"พูดอะไรน่ะ ไม่เป็นมงคลเลย" หลานดุย่า นึกอยากบอกให้ถุยน้ำลายแล้วพูดใหม่เหมือนกัน แต่มันไม่สุภาพ ย่าเขาคงไม่ทำ "ย่ายังต้องอยู่กับผมอีกนาน ถ้าไม่มีย่า ใครจะคอยแก้ปัญหาให้ผม"


谢谢ä½

อื้มมมมมม ที่แท้ทั้งคู่ก็มีอะไรเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง...รักคนแก่

เพราะแบบนี้พอเห็นคุณยายกำลังจะจากไป อิพี่นัยถึงได้คิดถึงคุณย่าและตัวเองสินะ

เห็นมะ อิพี่ก็มีมุมอ่อนโยน อ่อนไหวนาจา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 291 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #390 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 09:33

    ยังมีานุษยธรรมในใจเหมือนกันนะนายนัย

    #390
    1
    • #390-1 เจ้แก้ว (@kaew77) (จากตอนที่ 46)
      5 มกราคม 2562 / 12:09
      มนุษย์ก็มีหลายมุมค่ะ อิอิ
      #390-1
  2. #108 Nina9332 (@Nina9332) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 16:34
    อ่อนโยนแบบนี้บ่อยๆนะอิพี่นัย
    #108
    1
    • #108-1 เจ้แก้ว (@kaew77) (จากตอนที่ 46)
      16 ธันวาคม 2561 / 17:22
      บ่อยไม่ดี เดี๋ยวสาวๆ มารุมรัก 5555
      #108-1