The Knife ภารกิจทำลายมีดอาถรรพ์

ตอนที่ 13 : บทที่12 ความหลังของสองพี่น้อง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ต.ค. 57


บทที่12

ความหลังของสองพี่น้อง

ณ เมืองแฟร์ฮาน ด้านตะวันออกของเมืองอาคาเนีย

6ปีก่อน...

“แม่กำลังจะมีน้องให้หนูเหรอ ดีใจจัง” เด็กหญิงวัย10ขวบกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางลูบหน้าท้องของผู้เป็นมารดา เธอกำลังจะได้เป็นพี่คนแล้ว “อยากให้ออกมาจากท้องของแม่ไวๆจัง” ดวงตากลมโตของเธอทอประกาย

“เนลีน แม่ให้หนูเป็นคนตั้งชื่อน้องนะ” ผู้เป็นมารดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางลูบศีรษะเล็กๆของเด็กหญิงผู้เป็นแก้วตาดวงใจอย่างรักใคร่ ก่อนจะยิ้มบางให้เธอ

“จริงเหรอคะ” เด็กหญิงถามพลางกระพริบตาปริบๆอย่างไร้เดียงสา

“จ้า” หญิงสาวตอบ

“ถ้างั้น ชื่อของน้องก็ต้องเข้ากับชื่อหนูและพี่เนเจอร์ด้วย” เด็กหญิงกล่าวพลางครุ่นคิด หัวคิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ผู้เป็นมารดายิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทีของลูกสาว

“ถ้าเป็นผู้หญิงก็เนลาร์ ส่วนผู้ชายก็เนโลค่ะ” หลังจากใช้ความคิดอย่างจริงจังอยู่นาน เด็กหญิงก็พูดขึ้น

“เป็นความคิดที่ดีมากจ๊ะ” หญิงสาวเอ่ยชม ก่อนจะดึงร่างเล็กๆของเนลีนเข้ามากอด

“อยากให้น้องเป็นผู้หญิงจัง” เด็กหญิงพูดต่อ เธอกอดผู้เป็นมารดาอย่างรักใคร่

 

9เดือนต่อมา...

“แง้ แฮ...แฮ...” เสียงทารกร้องดังไปทั่วห้อง

“ผู้หญิงค่ะ” หมอทำคลอดกล่าว

หลังจากที่นำผ้าสีขาวมาห่อร่างเล็กๆของทารกเพศหญิงเสร็จ เธอก็อุ้มร่างน้อยๆนั้นมาให้หญิงสาวผู้เป็นมารดา หญิงสาวรับร่างของลูกมากอดไว้แนบอก

“น่ารักจัง” เด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างเตียงพูดขึ้นพลางมองร่างของน้องสาวที่อยู่ในอ้อมอกของมารดา

เนลีนช่วยมารดาเลี้ยงดูน้องสาว เด็กหญิงทั้งรักและห่วงใยเด็กคนนั้น เธอคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง...

 

อยู่มาวันหนึ่ง...

“ฮึก...”

เสียงสะอื้นของหญิงสาวดังมา เธอพาร่างกายที่อ่อนล้าและจิตใจที่บอบช้ำกลับมาที่บ้าน วันนี้เธอพาลูกสาวคนเล็กออกไปเดินเล่น รับลมเย็นสบายและแสงแดดที่อบอุ่น โดยคิดไม่ถึงว่า จะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

“นะ...เนลีน ฮึก...” เธอร้องเรียกลูกสาวอีกคนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งออกมาหาผู้เป็นมารดา สีหน้าของเธอแสดงความตกใจ

“กะ...เกิดอะไรขึ้นคะ...ละ...แล้ว...เนลาร์ล่ะ...” เนลีนถามเสียงสั่น เธอมองหาน้องสาวของตนด้วยความเป็นห่วง

“นะ...เนลีน...” หญิงสาวดึงร่างเล็กๆเข้ามาแนบอก “แม่ขอโทษ...ฮึก...ที่แม่ปกป้องน้องสาวของหนูไม่ได้...”

“มะ...แม่...หมายความว่ายังไงคะ...” เด็กหญิงน้ำตาไหล สิ่งที่มารดาของหมายถึง...

“ระหว่างทาง...มีคนเข้ามาทำร้ายแม่...แม่สู้เจ้านั่นไม่ได้...เนลาร์ก็เลย...ฮึก...” หญิงสาวปิดหน้าร้องไห้ เธอพูดคำนั้นต่อหน้าเนลีนไม่ได้ เธอไม่อยากให้เด็กหญิงรับรู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เด็กหญิงคงจะใจสลายเช่นเดียวกับเธอในตอนนี้ 

“...”

นัยน์ตาของเด็กหญิงร้อนผ่าว น้ำตาใสๆไหลออกมาไม่หยุด เธอเข้าใจทุกอย่างดี ตอนนี้น้องสาวที่รักได้จากเธอไปแล้ว เจ้านั่นมันเป็นใครกัน บังอาจมาพรากน้องสาวที่น่ารักของเธอไป เธอต้องกำจัดมันและมอบความทรมานให้มันอย่างสาสม...

 

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นผ่านไป เด็กหญิงก็อ้อนวอนบิดาให้ยอมให้เธอฝึกพลังเวทและอาวุธต่างๆเช่นเดียวกับพี่ชาย ในตอนแรกเขาไม่ยอม แต่พอเด็กหญิงรบเร้านานๆเข้า เขาก็เริ่มใจอ่อน ก็ดีเหมือนกัน ลูกสาวของเขาจะได้ปกป้องตนเองได้ ศัตรูของพวกเขามีมากมาย ถ้าไม่ร่ำเรียนวิชาอะไรเอาไว้บ้าง ก็คงจะถูกกำจัดได้ง่ายๆ และนั่นก็คงไม่เป็นการดีแน่

......................................................................

 

“ลมคมมีด” เด็กหญิงร่ายเวท ตอนนี้เธอกำลังฝึกต่อสู้อยู่กับพี่ชาย

หลังจากที่เด็กหญิงร่ายเวท สายลมที่เคยเย็นสบายก็พัดแรงขึ้น ทำให้ร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้าเกิดบาดแผลและรอยขีดข่วนมากมาย ปีนี้เขาอายุ16แล้ว อายุมากกว่าเด็กหญิงถึง 5 ปี ทั้งๆที่เธอมีอายุเพียง 11 ปี แต่กลับมีความมุ่งมั่นที่จะฝึกฝนตนเอง ที่สำคัญพลังเวทของเธอก็ถือว่ารุนแรงมากเมื่อเทียบกับอายุที่น้อยนิด

“เป็นยังไงบ้างคะ” เสียงใสกังวานของเด็กหญิงดังขึ้น

“...” เด็กหนุ่มไม่ตอบ ดาบยาวสีทองสองเล่มปรากฏขึ้น

เด็กหญิงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ พี่ชายของเธอสามารถเรียกอาวุธเทพออกมาได้แล้วอย่างนั้นหรือ อาวุธเทพของเขาช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน

 

อาวุธเทพ ก็คืออาวุธประจำกายของแต่ละคน มันเป็นอาวุธที่เทพสร้างขึ้น มีเพียงมนุษย์ที่มีพลังเวทแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะสามารถเรียกมันออกมาใช้ได้

อาวุธเทพมีนับหมื่นๆชิ้น อยู่ที่ว่าคนๆนั้นจะได้รับเลือกให้ใช้อาวุธอะไร...

 

“พี่...” เด็กสาวเอ่ยเสียงสั่น

หลังจากที่เนลาร์ตาย พี่ชายก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แววตาที่อ่อนโยนและอบอุ่นของเขาหายไป เหลือแต่ความเย็นชา และสายตาที่กรีดแทงหัวใจของเธอ

“อ๊ะ...” เด็กหญิงร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นดาบสีทองของเด็กหนุ่มเปล่งแสงแรงขึ้น เขาพุ่งเข้ามาหาเธอที่ยังไม่ได้ตั้งตัว

“เรียกอาวุธเทพของเธอออกมา”

เสียงเรียบถูกเปล่งออกมาอย่างไม่ใยดี ดาบยาวสีทองนั่นกำลังจะฟันลงที่ร่างของเด็กหญิง เขาไม่มีท่าทีลังเลเลยแม้แต่น้อย

“กรี๊ดดด...” เด็กหญิงกรีดร้องและทรุดตัวลงนั่งด้วยความหวาดกลัว ถึงจะมีพลังเวทที่แข็งแกร่ง แต่พอเจอสถานการณ์อย่างนี้ เธอก็ไม่กล้าต่อสู้ นอกจากนั้น ตอนนี้เธอก็ยังไม่สามารถเรียกอาวุธเทพออกมาได้ เธอยังต้องฝึกฝนอีกมาก

“ลุกขึ้นมาสู้สิ” เด็กหนุ่มตะโกนใส่เด็กหญิงที่ตอนนี้นั่งตัวสั่นอยู่ที่พื้นหญ้า เขาเหวี่ยงดาบใส่เธออย่างรวดเร็ว

“จะทำอะไรน้องน่ะ เนเจอร์”

เสียงของหญิงสาวผู้เป็นมารดาดังมาหยุดมือเขา เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ ร่างของหญิงสาวหยุดลงตรงหน้า เธอจ้องเขาด้วยสายตาโกรธเคือง ก่อนจะย่อตัวลงกอดเด็กหญิงที่ยังขวัญผวาอยู่

“มะ...แม่...” เด็กหญิงเอ่ยเสียงสั่น เธอซบลงที่หน้าอกอันอบอุ่นของผู้เป็นมารดา น้ำตาเอ่อขึ้นมาที่ดวงตาทั้งสอง

“แม่มีเรื่องสำคัญจะบอกพวกหนู”

หญิงสาวพูดขึ้นอย่างใจเย็น  แต่เด็กหนุ่มกลับรู้สึกถึงความร้อนรนและความสับสนของเธอ

“แม่มีเรื่องอะไรเหรอ” เด็กหนุ่มถามพลางย่อตัวลงนั่ง หญิงสาวดึงมือทั้งสองข้างของเขามากุมมือเล็กๆของเด็กหญิงไว้

“ลูกจงหนีไป จงหายไปท่ามกลางผู้คนมากมาย แล้วอย่าปรากฏตัวขึ้นมาอีก” หญิงสาวกล่าว น้ำตาของเธอไหลออกมา

“มะ...แม่หมายความว่ายังไง...” เด็กหญิงถามเสียงสั่น เธอมองใบหน้าของผู้เป็นมารดาพลางแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ

หญิงสาวขมวดคิ้ว ใบหน้าตึงเครียด เธอกอดเด็กหญิงแน่น หวังว่าไออุ่นครั้งสุดท้ายนี้จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเด็กหญิงตราบนานเท่านาน หลังจากนี้ พวกเธอคงจะไม่ได้กอดกันแบบนี้อีกแล้ว

“เนเจอร์ พาน้องหนีไป หลังจากนี้พวกลูกจะมีกันแค่ 2 คน ลูกต้องรักและช่วยเหลือกัน...”

“ฮึก...แม่จะทิ้งหนูไปอีกคนเหรอ...ละ...แล้ว...พ่อล่ะคะ...ฮึก...” เด็กหญิงสะอึกสะอื้น ขอให้อย่าเป็นอย่างที่เธอคิดไว้เลย

หญิงสาวไม่ตอบคำถามของเด็กหญิง เธอจรดริมฝีปากลงที่หน้าฝากโหนกนูนอย่างรักใคร่ ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเด็กๆต้องไปแล้ว ขืนชักช้ากว่านี้จะไม่ทันการณ์ คนที่ตามล่าพวกเธอกำลังใกล้เข้ามา

“สัญญากับแม่นะ ว่าจะเชื่อฟังพี่ชายของหนู”

“ขะ...ค่ะ...” เด็กหญิงพยักหน้าพร้อมรับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“จงเข้มแข็งไว้ ลูกๆของแม่ พวกลูกต้องแข็งแกร่งขึ้นและล้างแค้นให้พ่อกับแม่” หญิงสาวกล่าวต่อ

“ลาก่อน” เด็กหนุ่มพูดกับผู้เป็นมารดา ก่อนจะพยุงร่างอันสั่นเทาของเด็กหญิงขึ้น เขากอดหญิงสาวเบาๆ น้ำตาเอ่อขึ้นมาที่ดวงตา แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว จะร้องไห้ไม่ได้เด็ดขาด เขาต้องไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เด็กหญิงเห็น

“รีบไปเถอะ ดูแลน้องแทนแม่ด้วย” หลังจากที่เด็กหนุ่มคลายอ้อมกอด หญิงสาวก็พูดขึ้นอีกครั้ง เธอโบกมืออำลาลูกๆทั้งสอง น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับหนักแน่น ก่อนจะพาเด็กหญิงออกไปบริเวณนั้นทันที

............................................................

ฉึก!

เสียงของมีคมแทงทะลุเนื้อดังมากระทบหูของพวกเขา

“มะ...แม่...” เด็กหญิงที่หันไปมองตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ดาบยาวสีเงินแทงทะลุหน้าอกตรงจุดตายของหญิงสาว !!

เด็กหญิงสะบัดมือของเด็กหนุ่มที่กำลังจับแขนของเธอให้หลุดออก ก่อนจะวิ่งกลับไปหาผู้เป็นมารดา

“เนลีน” เด็กหนุ่มตะโกนเรียกน้องสาวของเขา ก่อนจะวิ่งไปขวางหน้าเธอ “บ้าไปแล้วเหรอ ไปทางนั้นเราจะตายกันหมด” เขาขึ้นเสียง และฉุดร่างของเด็กหญิงให้วิ่งมาอีกทาง

“ฮึก...” เนลีนสะอึกสะอื้น น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธออยากกลับไปหามารดาของเธอ แต่เธอสู้แรงของเด็กหนุ่มไม่ได้เลย “หนูจะกลับไปหาแม่...ฮึก...แม่...ฮือ...” เด็กหญิงปล่อยโฮออกมา เธอยังเด็กเกินไปที่จะทนรับเรื่องแบบนี้ได้

เด็กหนุ่มมองร่างเล็กๆที่ถูกเขาดึงให้วิ่งตามมาด้วยสีหน้าไม่สบายใจ เขาเองก็เสียใจและรู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างจากเธอ

หลังจากที่วิ่งมาได้ไกลพอสมควร เด็กหนุ่มก็เหวี่ยงร่างเล็กๆที่กำลังสะอึกสะอื้นลงไปที่พื้นอย่างแรง ถึงจะดูโหดร้าย แต่ก็คงมีวิธีนี้วิธีเดียวที่จะทำให้เด็กหญิงเกิดความกล้าและฮึดสู้ขึ้นมาบ้าง ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เธอจะยังทำตัวอ่อนแอแบบนี้อีกไม่ได้

“ถ้าเธอยังทำตัวไร้สาระอีก ฉันจะฆ่าเธอทิ้งซะ หยุดร้องไห้ได้แล้ว แม่บอกให้เข้มแข็งไม่ใช่เหรอ” เด็กหนุ่มตวาด

เมื่อได้ยินคำพูดของพี่ชาย เด็กหญิงก็หยุดสะอึกสะอื้น เธอมองแผ่นหลังของเขาที่กำลังยืนหันหลังให้ด้วยสายตาโกรธเคือง เธอทนไม่ไหวแล้ว เหตุใดพี่ชายถึงพูดกับเธอแบบนี้

“ลมคมมีด” เนลีนตะโกนขึ้นด้วยความโมโห

สายลมพัดแรงขึ้น ถึงพลังของเธอจะน้อยนิดเมื่อเทียบกับพลังของพี่ชาย ถ้าสู้กับเขา เธอก็ต้องแพ้แน่นอน แต่ช่างมันเถอะ ในเมื่อตอนนี้พี่ชายไม่เห็นความสำคัญของเธอ เธอก็จะยอมสู้ตาย

“หึ” เนเจอร์แสยะยิ้ม ดาบยาวสีทองสองเล่มปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่เขาเหวี่ยงดาบเบาๆ เวทของเด็กหญิงถูกทำลายเสียแล้ว

“มีพลังแค่นี้เองเหรอ อย่างนี้จะล้างแค้นให้พ่อแม่ได้ยังไง”

เด็กหนุ่มพุ่งเข้าไปหาเด็กหญิงอย่างรวดเร็ว เขาเหวี่ยงดาบใส่เธออย่างไม่ลังเล

“อะ...”

เด็กหญิงล้มลงเพราะเสียการทรงตัวจากการกระโดดหลบ

“เรียกอาวุธเทพขึ้นมาสู้กับฉันเดี๋ยวนี้” เขาตะโกนพลางมองร่างของเด็กหญิงที่ล้มไม่เป็นท่าด้วยสายตาเย็นชา

“เรียกอาวุธเทพงั้นเหรอ...” เนลีนพึมพำ ก่อนจะกระโดดหลบดาบสีทองที่ถูกเหวี่ยงเข้ามาอีกครั้ง “ฮึบ...” เธออกระโดดหลบได้อย่างเฉียดฉิว

ฉึก!

ดาบสีทองอีกเล่มหนึ่งฟันเข้าที่ร่างของเนลีน รอยแผลยาวเกิดขึ้นที่ข้างลำตัวของเธอ เลือดสีแดงสดไหลออกมาเป็นทาง

 

พี่ชายกล้าฟันเธอจริงๆ !!!

 

เด็กหญิงทรุดตัวลงเพราะความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น

“ก็ได้...ถ้าคิดจะฆ่ากันแบบนี้...” เด็กหญิงพึมพำ เธอกัดฟันข่มความเจ็บปวด ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้น “อาวุธเทพ” เด็กหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นต่างจากเมื่อครู่

ความมุ่งมั่นของเธอทำเอาเด็กหนุ่มที่กำลังก้าวเข้ามาต้องตีลังกากลับไปเพื่อตั้งหลัก เขาแอบยิ้มอยู่ในใจ ตอนนี้ในใจของเด็กหญิงไร้ซึ่งความหวาดกลัว เธอกำลังจะก้าวขึ้นไปอีกขั้น

ลำแสงสีเงินปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของเด็กหญิง เนลีนมองมันอย่างตกตะลึง เธอสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่กำลังไหลเวียนอยู่ในนั้น นี่คือพลังของอาวุธเทพอย่างนั้นหรือ เธอเรียกมันออกมาได้แล้ว

“ธนู”

นัยน์ตาของเด็กหญิงทอประกายเมื่อเห็นคันธนูสีเงินปรากฏขึ้น ธนูคันนี้ไม่มีลูก แต่ก็เธอรู้ดีว่าจะต้องใช้มันอย่างไร เด็กหญิงง้างสายคันธนูขึ้น ลูกธนูสีเงินปรากฏขึ้นมา เธอเล็งไปที่พี่ชายของตน ฉับพลันลูกธนูก็ยิงออกมาตามใจสั่ง

เด็กหนุ่มกระโดดหลบ แต่ลูกธนูสีเงินนั่นกลับเลี้ยวตามเขาได้

“สมกับเป็นอาวุธเทพจริงๆ” เด็กหนุ่มเอ่ยชม ก่อนจะเหวี่ยงดาบใส่มัน

ตอนนี้เด็กหญิงทั้งอ่อนล้า ทั้งบาดเจ็บ เธอจึงไม่สามารถควบคุมพลังของลูกธนูสีเงินดอกนี้ได้ มันสลายไปด้วยพลังของเด็กหนุ่มอย่างง่ายดาย

“อึก...”

ร่างกายของเด็กหญิงตัวเล็กๆจะทนรับบาดแผลที่สาหัสแบบนี้ได้อย่างไร เธอล้มลงก่อนจะแน่นิ่งไป เด็กหนุ่มรีบเข้าไปหาน้องสาวของเขา ทำอะไรลงไป เขาทำร้ายน้องสาวจนบาดเจ็บสาหัส จริงๆเขาไม่ได้อยากทำแบบนี้  แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขาอยากให้เธอเข้มแข็งและกล้าลุกขึ้นสู้กับสถานการณ์ไม่ดาดฝันที่อาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาเท่านั้น ถึงได้แกล้งทำเป็นเย็นชาไม่สนใจเธออย่างนั้น

“เนลีน”

เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่เด็กหญิงไม่เชื่อหรอก พี่ชายคนเดิมของเธอตายไปตั้งแต่เกิดเรื่องราวอันแสนเจ็บปวดในวันนั้นแล้ว

“สมใจพี่แล้วสินะ...” เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ก่อนจะหมดสติไปบนตักของเด็กหนุ่ม

“เนลีน” เขาเรียกเด็กหญิงพลางเขย่าร่างของเธอ เด็กหนุ่มรีบฉีกเสื้อของตนมาพันแผลห้ามเลือดให้เด็กหญิงก่อนที่เธอจะเสียเลือดไปมากกว่านี้ “พี่ขอโทษ...” เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

“ขอบคุณค่ะ...พี่...”

เด็กหญิงที่รู้สึกตัวขึ้นพูดกับเด็กหนุ่มที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะยิ้มบางให้เขา เด็กหญิงรู้ดีว่าทั้งหมดที่เขาทำไปก็เพื่อเธอ เขาเองก็คงจะเจ็บปวดมากเช่นกัน

“ต่อจากนี้เราจะแข็งแกร่งขึ้น พี่จะปกป้องเธอเอง” เด็กหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียวอ่อนโยน ก่อนจะยกร่างของน้องสาวขึ้นมากอด

“ค่ะ หนูจะเชื่อฟังพี่...หนูรู้แล้ว...หนูรู้ว่าพี่หวังดีต่อหนูเสมอ...”

เด็กหญิงยิ้มอย่างมีความสุข ตอนนี้ไม่มีอะไรที่เธอต้องหวาดกลัวอีกแล้ว ขอแค่มีเธอกับพี่ชายอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น ก็จะต้องผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน...



quality

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

104 ความคิดเห็น