The Knife ภารกิจทำลายมีดอาถรรพ์

ตอนที่ 12 : บทที่11 หัวใจอสูร 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ต.ค. 57

บทที่11

หัวใจอสูร

“แฮ่ก...” เด็กหญิงหอบอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่ว่าจะจัดการวิญญาณไปเท่าไร พวกเขาก็ไม่ลดจำนวนลงเลยแม้แต่น้อย

“ยอมให้พวกข้าจับเสียเถอะ ขัดขืนไปก็เหนื่อยเปล่า พวกข้าเป็นอมตะเพราะพลังจากเกาะอสูรแห่งนี้” พวกเขากล่าวพร้อมกัน

“ถ้ายังไม่หมดหวัง มันก็ต้องมีทางสิ” คอร์เนียตะโกนเรียกกำลังใจ แต่ตอนนี้เธอก็รูสึกเหนื่อยจนแทบขาดใจแล้วเหมือนกัน เพิ่งจะรู้นะว่าเป็นวิญญาณก็เหนื่อยเป็น

“สุดยอดเลยนะ ผู้หญิงคนนั้น” หญิงสาวที่หลบอยู่ด้านหลังพูดกับเด็กหนุ่ม เธอมองเด็กสาวที่ยืนหยัดต่อสู้อยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาชื่นชม เธอรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของคอร์เนีย ถ้าไม่มีเธอ หญิงสาวก็คงจะตายไปแล้ว

“อืม...” เด็กหนุ่มตอบเสียงเรียบเช่นเคย

“ยังไงฉันก็ต้องพลิกสถานการณ์ให้ได้” คอร์เนียตะโกนอีกครั้ง

เคร้ง~! เคร้ง~!

“พูดได้ดีมาก ผู้หญิงของเฟอร์ลีส” เสียงคุ้นหูของชายหนุ่มคนหนึ่งดังมา

 

เนเจอร์ ฮาร์เด็น !

 

“เพราะความถึกของเธอทำให้ทุกคนรอดจากวิญญาณพวกนี้” เสียงของเด็กสาวคนนั้น

 

น้องสาวของเนเจอร์ เนลีน ฮาร์เด็น !

 

สองพี่น้องนี่เคยมาโจมตีพวกเธอ พวกเขาเป็นคู่แค้นของเฟอร์ลีส พวกเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน...

 

“จะจัดการให้หมดภายในครั้งเดียวเลย”

สิ้นเสียงชายหนุ่ม ลำแสงสีทองก็วาบขึ้น ทำให้ทุกคนต้องหยีตา

วิญญาณพวกนั้นสลายหายไปในพริบตา พลังของชายหนุ่มกำจัดพวกเขาได้อย่างง่ายดาย พลังแห่งแสงอาทิตย์ที่ร้อนดุจเปลวเพลิงของเขาเหมาะสำหรับกำจัดวิญญาณเป็นที่สุด

“เนเจอร์ เนลีน” เด็กสาวเรียกชื่อสองพี่น้องทันทีที่ร่างของพวกเขาปรากฏขึ้น

“ดีใจจังที่เธอยังจำพวกเราได้ ผู้หญิงของเฟอร์ลีส” เด็กสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน

คอร์เนียหน้าแดงด้วยความโกรธ ไม่ชอบให้ใครมาเรียกเธอแบบนี้ โดยเฉพาะเด็กสาวผมสีเงินจอมยียวนคนนี้ เธอไม่ใช่ผู้หญิงของเฟอร์ลีสสักหน่อย

“น่าสมเพชจริงนะ หลบอยู่ข้างหลังเด็กกับผู้หญิง”

ไม่ทันที่เด็กสาวจะโวยวายอะไร น้ำเสียงเย้ยหยันของชายหนุ่มเส้นผมสีทองก็ดังขึ้น เขามองเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหลังด้วยสายตาดูถูก 

“ฉันแทบไม่อยากให้ธนูอันสูงส่งของฉันต้องเปื้อนเลือดคนอย่างนาย แต่เพื่อทำตามความตั้งใจของพ่อ ฉันจึงจำเป็นต้องนายทิ้ง ฉันจะไม่ยอมให้คนอื่นฆ่านาย นายต้องจบชีวิตด้วยน้ำมือของพวกเราสองพี่น้องเท่านั้น” เด็กสาวเส้นผมสีเงินกล่าว คันธนูสีเงินของเธอปรากฏขึ้น เด็กสาวดึงสายคันธนู ฉับพลันลูกธนูมากมายก็ถูกปล่อยออกมา

สถานการณ์แย่กว่าเดิมอีก ห้องเล็กๆแค่นี้จะหลบลูกธนูที่ยิงไม่พลาดเป้าได้อย่างไร

ลำแสงสีน้ำตาลเข้มของเด็กหนุ่มพุ่งเข้าใส่ลูกธนูสีเงินของเด็กสาว ทำให้พวกมันสลายไป

“พลังยังรุนแรงเหมือนเดิมเลยนะ” เนลีนพูดพลางยิ้มกวนประสาท “กลัวขายหน้ายัยผู้หญิงนั่นงั้นสิ”

“พลังของเธอมีแค่นี้งั้นเหรอ” เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉยชาโดยไม่สนใจคำพูดของเนลีน

“พูดเก่งขึ้นเยอะเลยนะ ปกติฉันไม่เคยเห็นนายอ้าปากพูด หรือว่ากำแพงแห่งความเย็นชาได้ทลายลงเพราะยัยนี่” เนลีนพูด เธอยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างนึกสนุก

เฟอร์ลีสมีสีหน้าไม่พอใจ ส่วนคอร์เนียก็ยืนแข็งทื่อกลายเป็นแท่นหิน

ดาบยาวสีเงินของเด็กหนุ่มปรากฏขึ้น เขาพุ่งเข้าไปหาเนลีนอย่างรวดเร็ว

เคร้ง~!

ดาบสีทองของเนเจอร์พุ่งเข้ามารับดาบของเด็กหนุ่ม ก่อนที่มันจะเข้าใกล้น้องสาวของเขา

“คู่ต่อสู้ของนายคือฉัน”

เคร้ง~!

ลูกธนูสีเงินถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง เมลล์พยายามร่ายม่านพลังขึ้นมาป้องกันด้วยพลังเวทที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ม่านพลังสีฟ้าอ่อนของเธอปรากฏขึ้น มันตรึงลูกธนูสีใสพวกนั้นเอาไว้ ก่อนที่เด็กหญิงจะร่ายเวทสะท้อนกลับ ทำให้พวกมันเลี้ยวกลับไปหาเนลีน

“ไม่เบาเลยนี่ เก่งแถมน่ารักขนาดนี้ มาเป็นน้องสาวของพี่มั้ยจ๊ะ” เนลีนพูดพลางทำตาลุกวาว เธอรู้สึกชอบเด็กหญิงคนนี้มากๆ

จริงๆแล้วเธอก็เคยมีน้องสาว แต่เด็กหญิงคนนั้นได้จากเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ น้องสาวของเธอมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กหญิงคนนี้ พบเธอแล้ว ทำให้เนลีนนึกถึงน้องสาวขึ้นมา

“พี่สาวเป็นใคร ทำไมต้องมาทำร้ายพวกหนูด้วย” เมลล์ตะโกนถามเนลีนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์

“พูดจาน่ารักอีกต่างหาก น่ารักจัง” เด็กสาวจับแก้มของเธอพลางดิ้นไปมา ทำเอาพี่ชายของเธอลมแทบจับ นิสัยรักเด็กของเนลีน แก้ไม่หายสักที

“เนลีน” เนเจอร์ตะโกนเรียกน้องสาวของเขาที่กำลังเพ้อไม่ได้สติอยู่

“อะ...พี่ หนะ...หนูขอโทษ” เด็กสาวกล่าวพลางสะบัดศีรษะแรงๆ ตอนนี้เธอควรมีสมาธิอยู่กับการต่อสู้ จะเพ้ออยู่อย่างนี้ไม่ได้  “เตรียมตัวตายได้แล้ว” เธอเปล่งเสียงดังสนั่น

 

จะเอาจริงแล้วเหรอ ยังไม่ได้ตั้งตัวเลย...

______________________________________________________________________________

 

เจ้ามีดมองอัญมณีสีแดงแวววาว มันใช้พลังของมัน ทำให้อัญมณีกลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าไปในด้ามมีด

“พลังของหัวใจอสูรช่างเยี่ยมยอดจริงๆ ถ้ามีมันก็สามารถทำลายเกาะอสูรได้สบายๆ” เจ้ามีดพึมพำกับตัวเอง

เจ้ามีดลอยสูงขึ้นไป ก่อนที่มันจะพุ่งตัวลงมาที่พื้นเกาะ ลำแสงสีแดงวาบขึ้น พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนที่มันจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

 

ฟินท์เป็นคนขโมยหัวใจอสูรของเกาะอสูรแห่งนี้...

________________________________________________________________________________

 

ครืน~!

“เกิดอะไรขึ้น” คุโรตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ

 

พลังแบบนี้มัน...หัวใจอสูร ! !

 

“ท่านคุโร มีชายหญิงคู่หนึ่งจัดการทหารวิญญาณของพวกเราจนหมด ที่สำคัญพวกเขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ไม่ได้ด้วย” ทหารวิญญาณคนหนึ่งเข้ามารายงาน

พลังแห่งแสงของชายหญิงคู่นั้นทำให้พวกเขาไม่สามารถคืนชีพได้

“เจ้าไม่รู้สึกอะไรเลยรึ” คุโรถามทหารวิญญาณคนนั้น

ครืน~!

“...” เขาได้แต่พยักหน้ารับ

“มีคนกำลังควบคุมพลังของหัวใจอสูรให้ทำลายเกาะแห่งนี้ ตามหามันแล้วฆ่าทิ้งซะ”

คุโรสั่งทหารของตน พวกเขาจึงรีบวิ่งออกไปตามหาบุคคลที่เป็นผู้สร้างแรงสั่นสะเทือนทันที

____________________________________________________________________________

 

ครืน~!

“เจ้ามีดนั่นก่อเรื่องอีกแล้ว” เนเจอร์พูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ คงจะต้องปล่อยเจ้าพวกนี้ไปอีกครั้ง เกาะแห่งนี้กำลังจะระเบิด เขาต้องรีบพาน้องสาวของเขาไปจากที่นี่ “ไปกันเถอะเนลีน” เขารีบฉุดแขนเนลีนและพุ่งตัวออกไปจากห้องทันที

ครืน~!

พื้นและกำแพงถ้ำกำลังสั่น !

เมลล์เห็นท่าไม่ดี เธอจึงรีบออกจากห้องและเรียกเจ้ามังกรออกมาจากลูกแก้ว โชคดีที่พื้นที่ข้างหน้าใหญ่พอที่จะให้เจ้ามังกรบินได้

“อดทนหน่อยนะ เพื่อนรักของฉัน” เมลล์กล่าว น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้สึกสงสารมันจับใจ บาดแผลของเจ้ามังกรสาหัสจริงๆ

โฮก~!

เจ้ามังกรร้องด้วยความเจ็บปวด

ทุกคนรีบขึ้นไปบนหลังของมัน เจ้ามังกรรวบรวมพลังที่เหลืออยู่เพื่อบินขึ้น

“ทางออกอยู่ข้างหน้า” ซิลเวียกล่าว

เจ้ามังกรพยายามบินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตอนนี้มันเหนื่อยล้าและเจ็บปวดเกินทน แต่เพื่อช่วยทุกคนและเด็กหญิงที่มันรัก มันก็ต้องอดทน แม้แต่เด็กหญิงตัวเล็กๆอย่างเมลล์ยังยืนหยัดต่อสู้ได้ มันเองก็ต้องทำได้เหมือนกัน

ในที่สุดพวกเขาก็ออกจากถ้ำได้

ครืน~!

เจ้ามังกรบินสูงขึ้นเพื่อหลบแรงระเบิดที่กำลังจะปะทุ

ตูม!

โฮก~!

เจ้ามังกรเร่งความเร็วเต็มที่ เมลล์มองมันด้วยความสงสาร เธอคิดถูกหรือไม่ที่จับมันมาทรมานแบบนี้

“ฉันขอโทษนะ โรฮอร์น” เมลล์พูดพลางลูบหัวเจ้ามังกร เธอก้มตัวลงโอบลำคอของมันอย่างรักใคร่

เด็กหนุ่มสร้างม่านพลังขึ้นมาครอบร่างของเจ้ามังกรเพื่อป้องกันแรงกระแทก เขาพยายามมองหาเจ้ามีด สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นฝีมือของมัน

ลำแสงสีแดงวาบขึ้นที่พื้นเบื้องล่างไม่ไกลจากตรงที่เจ้ามังกรบินอยู่

“เมลล์ ทางนั้น” เด็กหนุ่มเอ่ย

“ฮึก...” เสียงสะอื้นของเด็กหญิงทำให้ทุกคนหันมามอง “หนูจะไม่ให้เพื่อนของหนูต้องเผชิญกับอันตรายอีกแล้ว”

ครืน~!

“บินขึ้นไป โรฮอร์น” เสียงเรียบของเด็กหนุ่มถูกเปล่งออกมาอีกครั้ง “รอให้เจ้ามีดนั่นทำลายที่นี่ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยลงไปหามัน”

 น้ำเสียงของเขาฟังดูอ่อนโยนขึ้น เด็กหนุ่มลูบศีรษะเล็กๆของเมลล์เป็นเชิงปลอบใจ

“พะ...พี่ชาย...ฮึก...” เมลล์โผเข้ากอดเด็กหนุ่ม “ขอบคุณมากนะคะ”

...............................................................................

 

เนลีนที่มองดูเหตุการณ์อยู่น้ำตาไหลอาบแก้ม ทำเอาพี่ชายไม่กล้าสั่งให้เธอออกไปจัดการกับพวกเขา เนเจอร์รู้ว่าเธอคิดถึงน้องสาวมาก เนลีนทั้งรักและเอาใจใส่เด็กคนนั้น...

จริงๆแล้วครั้งนี้พวกเขาก็ไม่ได้ตั้งใจมาจัดการเด็กหนุ่ม พวกเขาแค่มากำจัดสิ่งที่จะมาขัดขวางการล้างแค้นเท่านั้น  เด็กหนุ่มจะต้องตายด้วยน้ำมือของพวกเขา ห้ามถูกใครฆ่าตายไปก่อนเด็ดขาด

ตั้งแต่ตอนที่พบกันคราวที่แล้ว เหตุผลที่สองพี่น้องยอมรามือไปง่ายๆ ไม่ใช่เพราะอยากปั่นหัวเด็กหนุ่มโดยการเอาเรื่องมีดแห่งความชั่วร้ายไปแพร่งพราย แต่พวกเขาอยากจะเห็นเด็กหนุ่มพบเจอกับอันตรายและถูกทรมานให้สาสม ก่อนที่จะโดนพวกเขาจะฆ่าทิ้ง

อย่างไรเนเจอร์กับเนลีนก็ไม่มีทางเอาเรื่องมีดแห่งความชั่วร้ายไปบอกใครง่ายๆ พวกเขาตามหามันมานานตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ เช่นนี้แล้ว ก็คงไม่ยอมยกมันให้ผู้ใดง่ายๆ

“งั้นเอาไว้คราวหน้าละกัน” ชายหนุ่มพูดกับน้องสาวของตน

“ขอบคุณค่ะ...”

ชายหนุ่มเองก็เสียใจกับเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในอดีต เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็หลายปีมาแล้ว แต่ความเจ็บปวดก็ไม่เคยจางหายไปจากหัวใจของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย...






STORM' SURGE

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

104 ความคิดเห็น