Draconic Chronicle

ตอนที่ 45 : IV-1 rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 พ.ย. 60




Part IV

LAND OF WOLVES



1


หากคุณคิดว่าผ่านช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตมาได้แล้ว จงอย่าได้วางใจไป นั่นคือคติที่อากาเบล โซโกลอฟยึดมั่น เพราะแม้เธอจะเคยขี้ขลาดกลัวตายจนยอมขายชีวิตมังกรเป็นสิบ หรือถูกราชามังกรที่ตัวเองเฝ้าอ้อนวอนและเคารพรักมาตลอดหักหลัง เธอก็คิดว่าการมีพ่ออีกคนเป็นเรื่องที่เลวร้ายสิ้นดี

ยาโรเมียร์ วาซิลเยวิชโยนถุงเงินที่เปิดปากถุงแล้วไว้กลางโต๊ะ เสียงของกองเหรียญกระทบไม้ดังกึงแหวกความเงียบ - ก่อนเขาจะกอดอก เอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ หนวดหนาเฟิ้มของเขากระตุก คงกำลังเหยียดยิ้มอยู่ใต้นั้น

“สิบห้าเหรียญทอง เจ็ดสิบเจ็ดเหรียญเงิน” เขาพูด “แต่ในนี้มีแค่สิบสามเหรียญทอง เจ็ดสิบเหรียญเงิน”

            อากาเบลงึมงำ “นับผิดหรือเปล่า”

            “เรอะ?” ยาโรเมียร์หัวเราะขึ้นจมูก “ข้าคงคิดอย่างนั้น ถ้ามันไม่ได้เกิดเรื่องแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว!” เขาตบโต๊ะ ก่อนจะสางผมจนยุ่ง “ถามจริงเถอะ โซโกลอฟ อะไรของเจ้า? ไม่เห็นรึว่าเราตกอยู่ในสภาพอะไร? ต้องใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในกระท่อมโง่ ๆ กลางป่าเขา พยายามไม่ให้มนุษย์หน้าไหนมาเจอ และวิธีติดต่อหรือไม่อดตายก็คือการพึ่งเจ้าใช้กลสั่ว ๆ หายตัวเข้าไปในเมือง และเจ้า

            เขากระดกเหล้าดื่มจนลูกกระเดือกเคลื่อน อากาเบลเตรียมพร้อมรับคำตะคอกด่า

“เจ้าเอาเงินไปหาหญิงกลางคืน!

“เฮ้ ๆ อย่าพูดเหมือนข้าไปมีอะไรกับใคร พวกนางไม่ได้ล้วงมือเข้ามาใต้กางเกงข้า

            “ก็เพราะเจ้ารีบชิ่ง ไม่งั้นพวกนางจะรู้ว่าเจ้าไม่ใช่ผู้ชาย!

            อะไรก็ตามที่เป็นเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ยาโรเมียร์จะจริงจังจนคล้ายคลั่งเสมอ อดีตตำแหน่งนายพลเต็มไปด้วยความมั่งคั่งหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ อากาเบลกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย พลางปัดมือไม่สนใจ “ข้าต้องหาทางปลดปล่อยความเครียด ทีหลังก็อย่าห้ามข้าไม่ให้กลายร่างแล้วฟาดป่าให้ราบสิ”

            อีกฝ่ายถลึงตาใส่

            “ไอ้เด็กเนรคุณ” ยาโรเมียร์เค้นเสียง “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ”

            “หา?” อากาเบลคิ้วกระตุก “แล้วใครหาเงินวะ?”

            “แล้วที่ซุกหัวนอนเจ้าตอนนี้มันของใคร

            “นี่ ช่วยสงบศึกกันก่อนได้ไหม” เสียงหนึ่งพูดอ่อย ๆ “หลังคามันรั่ว ข้าเอื้อมไม่ถึง”

            ห่าฝนและลมพายุโหมกระหน่ำใส่กระท่อมมาสักพักใหญ่แล้ว แม้หน้าต่างทุกบานจะปิดสนิท ทว่าละอองเย็นเฉียบก็ยังเล็ดลอดเข้ามาเปอะเปื้อนเครื่องเรือนจนเกิดหยดน้ำเล็ก ๆ สำเร็จ ตรงกลางกระท่อม เบื้องหน้าเตาผิงไฟเล็ก ๆ เพียงนิดเดียว ปรากฏรอยรั่วบนหลังคา กิลเบิร์ต เอลไลเวิร์ธ อดีตเจ้าชายผู้เคยใช้ชีวิตหรูหราในดินแดนแอเธลวินกำลังยืนแหงนมองจุดรั่วซึมอยู่ เขาลองเขย่งจะเอาไม้ตอกตะปูปิด ทว่าก็ไม่ถึง สภาพดูไม่จืดเลยทีเดียว

            “ข้าว่าข้าก็ไม่ได้เตี้ย” เขาเท้าสะเอวพูด “ยาโรเมียร์ ช่วยหน่อยสิ”

            “ลงไปนอนในครัวชั้นล่างไป”

            “เจ้าแค่ตอกตะปู

            “ให้โซโกลอฟทำ ขอลา ท่านเจ้าชาย” ยาโรเมียร์ขัดเสียงเย้ย ๆ เขาลุกขึ้น ก่อนจะคว้าขวดเหล้าเดินกระทืบเท้าลงบันไดไป เสียงตึง ๆ รุนแรงพาลทำให้กิลเบิร์ตเบ้ปาก คงกลัวว่าจะได้ซ่อมบันไดต่อ

            ชั้นสองเงียบกริบในทันใด ครู่เดียวฝีเท้าของยาโรเมียร์ก็ห่างและหายลับ เขาลงไปห้องนอนของตัวเองในชั้นใต้ดินแล้ว กิลเบิร์ตทำหน้าเหวอ ๆ จึงทัดเส้นผมสีดำหลังใบหูของตัวเองแก้เขิน เขาขยันใช้ใบมีดโกนหนวดตัวเองทุกวี่ทุกวัน แต่ผมกลับปล่อยให้ยาวเลยบ่าจนต้องมัดรวบต่ำ ๆ ไว้แล้ว เขาหันมามองอากาเบลด้วยแววตาเว้าวอนแทน

            เยี่ยม เธอถอนหายใจเฮือก แล้วคว้าเก้าอี้ที่ยาโรเมียร์เพิ่งนั่งไปใช้เป็นฐานยืนให้เอื้อมถึงหลังคา กิลเบิร์ตร้องโอ้ด้วยความตื่นเต้น “ทำไมข้าไม่นึกถึงวิธีนี้นะ? พอมีคนนั่งเก้าอี้หมดทุกตัวก็พาลทำให้เมินเก้าอี้ไปซะสนิทเลย!” เธอรับตะปูจากมืออีกฝ่ายมาตอก และอาจจะตอกแรงไปนิด เพราะเธอทุบค้อนทีเดียว ตะปูก็แทบแหลกคาแผ่นไม้

            น่าหงุดหงิดชะมัด ถ้าไม่มียาโรเมียร์มาคอยจุ้นจ้านก็คงดีไม่น้อย

            กว่าจะซ่อมรอยรั่วเสร็จ ตะปูที่เก็บไว้ก็แทบไม่เหลือแล้ว อากาเบลที่หน้าเปื้อนน้ำฝนยื่นค้อนคืนให้กิลเบิร์ต “คราวหน้าเข้าเมือง ข้าจะซื้อตะปูมาเพิ่มให้”

            “เบล เจ้ากับยาโรเมียร์ควรเลิกทะเลาะกันได้แล้ว”

            “หา?” เธอจงใจกดเสียงต่ำ หากเป็นเมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนที่เขายังครอบครองตำแหน่งเจ้าชายแห่งอาณาจักรบ้านเกิด เขาคงสะดุ้งตกใจ รีบหลบตาพัลวันด้วยความกลัว แต่ตอนนี้กิลเบิร์ตกล้าจ้องเธอกลับ และดูพร้อมจะสั่งสอนด้วย การใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนปลดล็อกความเป็นแม่หรืออย่างไงก็ไม่ทราบ

            “เจ้าก็เห็นว่าข้าไม่เคยไปยุ่ง” อากาเบลบอกเสียงแหบ เธอเจ็บคอ แต่ก็อยากระบาย “เขาหาเรื่องทะเลาะเอง แหงล่ะสิ ก็ดันโผล่มาช่วยเราหนี ก่อนหนีก็ไปสู้กับพยานตัวสำคัญที่ทำให้เขาเสียตำแหน่งทุกอย่างในเฮเนวิง มันไม่ใช่ความผิดข้า เขาควรไปเกลียดพวกเฮเนวิงที่อยากเอาใจแอเธลวินจนยอมหักหลังยาโรเมียร์ต่างหาก”

            ให้ตาย ทั้ง ๆ ที่ขากลับจากคฤหาสน์ตระกูลคามินสกี้เลวร้ายสุด ๆ แท้ ๆ เธอจำเป็นต้องล่องหนเป็นส่วนใหญ่ ในสภาวะที่ฟ้าสว่างแตกต่างไปจากขาไปซึ่งเป็นยามกลางคืน เธอพยายามบินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และใช้เวลาไปกับการเกร็งกายเหมือนจะพ่นเกล็ดน้ำแข็งออกมา แต่ที่จริงแล้วเพื่อสร้างบาดแผลในลำคอต่างหาก เธอประสบความสำเร็จ เพราะเจ็บลำคอจนกลืนน้ำลายลำบากลำบน มีแต่รสคาวของเลือดกับเศษหนามน้ำแข็ง

            บาดแผลพวกนี้จะใช้เวลาเป็นสัปดาห์กว่ามันจะหายเป็นปลิดทิ้ง ฉะนั้น ยาโรเมียร์จะปล่อยให้เธอเสเพลสักหน่อยไม่ได้หรือไง หากเขากลัวว่าเธอจะหอบหิ้วโรคประหลาด ๆ จากผู้หญิงมาละก็ วางใจเถอะ พวกนางน้อยคนจะเป็นหญิงกลางคืน และเธอก็ไม่ได้ไปจูบดูดดื่มจนอีกฝ่ายล้วงลิ้นเข้ามาเจอรสเลือดหรอก

            จริง ๆ นะ เธอโดนพวกนางตบหน้าคว่ำบ่อยกว่าอีก

            “พวกเจ้าต้องคุยกัน” กิลเบิร์ตพูด “ข้าเข้าใจเจ้านะเบล แต่เจ้าก็ไม่ควรจะเอาเงินไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายโดยไม่บอกยาโรเมียร์ และยาโรเมียร์เองก็ควรผ่อนปรน แบ่งงบ แบ่งเงินมาให้เจ้าบ้าง แค่คุย ปรับความเข้าใจ”

            “ทำเหมือนง่าย”

            “ก็รู้ว่ามันไม่ง่าย แต่พวกเจ้าก็ควรพยายามนี่”

            อากาเบลยักไหล่ “ฝนตกหนักขนาดนี้ ผักที่ปลูกไว้เละหมดแล้วมั้ง”

            “ไม่เปลี่ยนเรื่อง” กิลเบิร์ตว่า เขาเดินตามเธอลงไปชั้นหนึ่งพร้อมกับขยี้ผมของเธอไปด้วย และถึงเธอจะปัดมือทิ้งเนื่อง ๆ ไม่ก็ทำท่าจะศอกใส่ท้อง เขากลับหัวเราะเสียงใส หากกิลเบิร์ตเคยหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้เธอมาก่อน ตอนนี้เขาไม่หลงเหลือสภาพแบบนั้นอีกแล้ว

            หนึ่งปีก่อน หลังจากหลบหนีผ่านพ้นชายแดนอาณาจักรแอเธลวินมาได้ อากาเบลอาศัยอยู่ในสเนียเซนี่ได้แค่ไม่กี่วันเท่านั้น ส่วนใหญ่เธออยู่ในร่างมนุษย์เป็นเพื่อนกิลเบิร์ต คอยช่วยให้เขาผ่านพ้นฝันร้ายในแต่ละคืน และให้เขาช่วยเธอเอาชนะฝันร้ายของเธอเอง กิลเบิร์ตมีของติดตัวมาไม่กี่อย่าง; เสื้อผ้าบนตัว และหน้าไม้ของฟอร์เซเคน แม้ไม่มีเงินก็ไม่ปัญหา แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่มนุษย์จะอาศัยอยู่กับมังกรตลอดไป

กิลเบิร์ตกับเธอจึงรีบออกเดินทางจากสเนียเซนี่ ก่อนที่มังกรที่นั่นจะตัดสินใจขับไล่เธอแทน

ไม่หรอก พวกเขากับแม่จะไม่ทำของป่าเถื่อนแบบนั้น แต่จะพูดด้วยดี ๆ ว่า เจ้าทำให้กีออสตัวอื่นไม่สบายใจ’ ‘พวกเรานึกว่าเจ้าจากไปเนิ่นนานแล้ว’ ‘เจ้าลองไปสำรวจขุนเขามังกรแถบอื่นหรือยัง นั่นอาจจะเป็นความคิดที่ดี และไม่ เธอจะไม่รอฟัง เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับประโยคพวกนั้น

ยาโรเมียร์ที่หนีมาสเนียเซนี่ด้วยในตอนนั้นยื่นความช่วยเหลือให้

ดูเหมือนพวกเราจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เขาบอก

ยาโรเมียร์รักการเดินทางเร่ร่อน ดังนั้นเขาจึงมีที่หลบซ่อนจากความวุ่นวายของผู้คนอยู่หลายแห่ง บางแห่งทางเฮเนวิงทราบ เพราะจำเป็นต้องเดินทางมาติดต่อให้คำสั่งยามเกิดสงครามหรือความต้องการเร่งด่วน และบางแห่ง อย่างที่นี่ ยาโรเมียร์ตั้งใจเก็บเป็นความลับ มันเป็นที่ ๆ เขาให้คำนิยามว่า สวรรค์ของวันพักผ่อนซึ่งก็ไม่ใช่สวรรค์อะไรขนาดนั้น เพราะมันเป็นกระท่อมสองชั้นตั้งอยู่บนเนินเขาสูงในป่าสนของอาณาจักรเล็ก ๆ ข้างเฮเนวิง มีพื้นที่ให้ปลูกพืชผักเล็กน้อย และหมีกับหมาป่าเป็นแขกอันดับต้น ๆ ที่มาเยี่ยม

กระท่อมไม่ได้ห่างจากไกลจากเมืองทั้งเล็กทั้งใหญ่ แต่ตัวป่านั้นหนาทึบและอันตรายเกินกว่าใครจะเข้ามาเจอได้ เคยเกือบมีคนเข้ามาเจอแล้วครั้งหนึ่ง แต่กลายเป็นเหยื่อของสัตว์ป่าไปหลายวันแล้ว อย่างไรก็ตาม ยาโรเมียร์มักตระเวนสำรวจรอบ ๆ เสมอ มนุษย์หลงทางไม่ใช่ปัญหา มังกรที่สามารถกลายร่างเป็นคนได้ต่างหากที่เรื่องใหญ่

            เมื่อต้องอยู่ร่วมกันสามคน ก็ต้องมีการแบ่งงานอย่างช่วยไม่ได้ ยาโรเมียร์ล่าสัตว์ เก็บผลไม้ ตรวจตรา ออกแรงซ่อมสร้างต่าง ๆ และสอนกิลเบิร์ตต่อสู้ กิลเบิร์ตอาศัยอยู่ในกระท่อมอย่างเดียว บางครั้งก็ออกมาปลูกผัก แล้วกลับไปตระเตรียมเสบียงอาหาร ทำความสะอาดข้างใน ส่วนอากาเบล งานของเธอน่าจะเสี่ยงที่สุด เธอต้องเข้าไปในเมืองตอนกลางคืนก่อนร้านรวงจะปิดเพื่อซื้อของ และหาที่ซุกซ่อนเงินนานาแห่งของยาโรเมียร์ไปใช้ซื้อนั่นเอง

            ความกลัวยังคงอยู่ อากาเบลเพียงหวังว่ามันจะไม่ใช่วันนี้ที่ทุกอย่างพังทลายลง

            เตาผิงไฟชั้นหนึ่งให้ความอบอุ่นไม่แพ้ชั้นบน กิลเบิร์ตกอดเธอจากด้านหลัง พลางพยายามอุ้มเธอให้ตัวลอยเพื่อขัดขวางการเดิน ทว่าอุ้มอย่างไรเธอก็ไม่ลอย เลยกลายเป็นลากเขาตามมาที่ครัวด้วย เจ้าตัวร้องโอดโอยว่าทำไมมังกรถึงต้องตัวหนักขนาดนี้ด้วย เขาเคยลองอุ้มลูกมังกรตัวเล็ก ๆ ที่สเนียเซนี่แล้ว มันเกือบทำให้เขาแขนหัก

            “วันนี้ก็ยังต้องเป็นซุปผักกาดเหมือนเดิมนะ” เขาบอก

ระหว่างกิลเบิร์ตจัดการแยกผักในตะกร้าไม้ที่ใส่แครอทกับผักกาด อากาเบลเดินไปเขี่ยฟืนของกองไฟขนาบพื้นซึ่งมีอิฐวางขังเป็นสี่เหลี่ยมแทน เมื่อไฟน้อย ๆ ลุกพรึ่บ เธอก็ลากหม้อขนาดกลางที่มีขาตั้งมาไว้กลางกองไฟ เธอยังจำครัวในคฤหาสน์ของเมืองคาลีซช์กับพระราชวังหลวงได้ มันใหญ่และอบอุ่นกว่านี้ ส่วนผสม พืช ผัก เนื้อเต็มตู้เก็บของไปหมด อุปกรณ์ทำครัวก็พร้อมเพรียง แต่ที่นี่คงมีแค่หม้อไว้ทำซุปผักใส่เนื้อตากแห้ง และขนมปังแข็ง ๆ สองสามก้อนซึ่งต้องแบ่งให้พออีกหนึ่งสัปดาห์ สภาพรูหนูก่อให้เกิดความรู้สึกอัดอั้นและหดหู่ขึ้นมา วิธีแก้วิธีเดียวคือพยายามปรับตัวกับมัน

เธอยังจำคืนแรกในกระท่อมหลังนี้ได้ กิลเบิร์ตร้องไห้แผ่วเบากับหมอนในความมืด เขาหลับไปได้ครู่หนึ่ง ก่อนกลางดึกจะสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายฝันร้ายที่ไม่เคยเปลี่ยนไปจากภาพความตายของวิลเลี่ยม คลาร์ก กับทหารแอเธลวินในสงครามศักดิ์สิทธิ์ บางครั้งเขาก็หลอนว่าเงาของเปลวเพลิงบนผนังเป็นร่างมนุษย์ที่โดนระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ เสียงธรรมชาติเตือนให้นึกถึงอาวุธของพวกทะเลทราย เสียงร้องของสัตว์คลับคล้ายกับเสียงคำรามของมังกรเนสเตอร์ที่โฉบลงมา

อากาเบลหลุบตาต่ำมองเปลวไฟเต้นเร้าบนพื้น แล้วใช้จวักใส่ยาสมุนไพรต้มน้ำร้อนดื่ม ลำคอร้อนแล้วค่อยชุ่มชื้นเมื่อเธอค่อย ๆ ซดยา ข้างนอกเกิดเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงร้องเหวอของกิลเบิร์ตที่ฮัมทำนองเพลงอยู่

กลิ่นหอมของซุปผักกาดลอยอบอวล อากาเบลคลายไหล่ที่เกร็งจัดจากความตึงเครียดลง จากนั้นก็ดื่มยาที่เริ่มเย็นทีละนิด เธอมองกิลเบิร์ตซึ่งยืนสำรวจเนื้อตากแห้งที่ห้อยลงมาจากเพดาน “เก็บพวกนี้ไว้กินวันหลัง ๆ แล้วกัน” เขาพึมพำ พลางดันเนื้อตากแห้งทั้งหมดที่อากาเบลอยากลิ้มรสไปจนสุดราว จากนั้นจึงหันมาคนหม้อเหล็กต่อ

มื้อเย็นพร้อมในที่สุด กิลเบิร์ตหลับตาและกำสร้อยคอของศาสนาอาซีมุสไว้ในมือเพื่อภาวนา เขายังเชื่อว่าพระเจ้าที่แท้จริงไม่ได้เลวร้าย แต่สงครามและการล่าแม่มดเป็นผลพวงของมนุษย์ต่างหาก อากาเบลล้มเลิกการสักการะราชามังกรไปแล้วก็จริง แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขวางความเชื่อของเขา นอกจากเท้าคางรอเงียบ ๆ

จากนั้นทั้งสองนั่งเคี้ยวขนมปังกับแกล้มซุปร้อน ๆ ในขณะที่อากาศข้างนอกยังแปรปรวนไม่เลิก ฝนห่าใหญ่ตกกระทบหลังคาจนเวลาคุยกันต้องเริ่มตะเบ็งเสียง รสชาติไม่เลวร้าย กิลเบิร์ตเคยโอ้อวดว่าเขาเรียนทำอาหาร และเมื่อถึงเวลาจริง ๆ เขาก็ไม่ได้โกหก เพียงแต่ไม่มีช่วงเวลาไหนเลยที่จะได้กินอาหารมื้อหรูและอิ่มแปร้ราวกับยังใช้ชีวิตชนชั้นสูงอยู่ เขาทำได้เพียงอาหารง่าย ๆ อย่างซุปผักกาด หรือมันฝรั่งต้มเกลือ เป็นต้น

“งานเป็นอย่างไงบ้าง” เขาถาม “คฤหาสน์ที่เจ้าไปมา”

            อากาเบลรำลึกถึงเหตุการณ์ที่คฤหาสน์คามินสกี้ ใครบางคนกำลังตามหาเธอ ความกังวลผุดขึ้นมาทันควัน เธอจึงรีบเล่าทั้งหมดโดยไม่ทิ้งรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ

แน่นอนว่ากิลเบิร์ตหน้าซีดทันที

            “คนของอัลฟองเซ่งั้นหรือ”

            “ไม่มั่นใจ” อากาเบลส่ายหน้า “ที่จริงข้าควรจะถามพวกคุณหนูอีกอย่างด้วย ตอนที่ข้าคุยกับคนน้องสาวที่ชื่อลิเดีย นางบอกว่าเกลียดเวลาลุงกับพ่อแม่จับไปนั่งร่วมโต๊ะอาหารเย็นกับแขกอย่างกับตุ๊กตา ส่วนคนพี่คลอว์เดีย นางบอกว่าไม่เคยเห็นหน้าลูกค้า”

            “ถ้าถามถึงพวกแขกที่เด่น ๆ แทน ก็อาจจะได้เบาะแสมากกว่านี้สินะ?”

            อย่างผมสีทอง ตาสีฟ้า--

            ใบหน้าที่ไม่ควรจะปรากฏดันโผล่ขึ้นมาในหัว อากาเบลเผลอขบกรามอย่างแรง ก่อนจะเสือกถ้วยซุปไปอีกฝั่งของโต๊ะ รอกระทั่งหัวใจที่เต้นกระหน่ำอย่างหวาดระแวงลดจังหวะลง เธอจึงระบายลมหายใจหนักหน่วง แล้วเอนศีรษะซบกับผนัง กิลเบิร์ตมองเธองง ๆ สักพักจึงพูด “ตอนเจอยาโรเมียร์พรุ่งนี้เช้า เจ้าต้องบอกเขานะ”

            “เออ” เธอเผลอกระแทกเสียงรำคาญใจ

            มื้อเย็นดำเนินต่อไปโดยไม่มีใครเอ่ยอะไรต่อสักพักใหญ่ กิลเบิร์ตเคี้ยวขนมปังเชื่องช้า ก่อนจะยิ้มกับตัวเอง

            “คิด ๆ ดูแล้วก็แปลกดีนะที่ชีวิตพลิกผันได้ขนาดนี้” เขาพูด “บางครั้งข้าก็คิดถึงคนที่แอเธลวิน ว่าป่านนี้กำลังทำอะไรอยู่ มีสักคนที่อยากรู้ไหมว่าข้าอยู่ที่ไหน พวกเขามีความสุขจริง ๆ หรือเปล่า”

            “เจ้ารู้คำตอบ”

            “ตัดพวกอัลฟองเซ่ออกไปสิ ข้าไม่ได้พูดถึงพวกนั้นสักหน่อย!

            แล้วความเงียบก็ปกคลุมแม้ทั้งคู่จะหัวเราะให้กันก็ตาม ต่างฝ่ายต่างก้มหน้ามองโต๊ะไม้

            “เราจะต้องหลบซ่อนอยู่ในนี้อีกนานแค่ไหน” เขาถามเสียงแผ่ว “จะมีวันที่เราไม่ต้องหวาดกลัวอีกไหม ข้าข้าอดคิดไม่ได้ว่าในสงครามศักดิ์สิทธิ์ ข้าน่าจะ

            อากาเบลเตะขาอีกฝ่ายใต้โต๊ะอย่างแรง

“ไหนว่าจะช่วยกันไม่พูดเรื่องตาย ๆ ไง” เธอว่า “แล้วเจ้าก็มีข้าปกป้อง จะกลัวอะไร”

            “แต่ข้าปกป้องเจ้ากลับไม่ได้นี่ ข้าเป็นตัวถ่วง

            “ข้าดูแลตัวเองได้” อากาเบลขัด นิ่งไปครู่เดียว ก็เอ่ยเพิ่มเสียงเบา “ยังมีคนอีกมากมายให้เจ้าปกป้องไม่ใช่รึไง”

            สีหน้าของกิลเบิร์ตเศร้าหมองระคนซึ้งใจ “เจ้ากำลังคะยั้นคะยอให้ข้าชิงบัลลังก์คืนเหรอ” เขาถามขำ ๆ แต่ดวงตาสีเขียวเริ่มมีน้ำใส ๆ คลอแล้ว วินาทีใดวินาทีหนึ่งเขาจะพุ่งมากอดเธอแน่ อากาเบลทำหน้าแหยเมื่อเห็นเขาเริ่มลุก แต่แรงลมกรรโชกพัดผ่านมาจากทางประตูเสียก่อน ไอเย็นยามค่ำคืนลอยฟุ้งในกระท่อม กิลเบิร์ตขมวดคิ้ว

            “เวรเถอะ” อากาเบลสบถใต้ลมหายใจ “ดูเหมือนต้องซ่อมประตูก่อนนอนใช่ไหม”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

932 ความคิดเห็น

  1. #890 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:33
    รีไรต์แล้วอ่านง่ายเหมือนเดิม ชอบความมาติดแหงกอยู่ด้วยกันของสามคนนี้ โดยเฉพาะยาโรเมียร์กับอากาเบลที่จะทึ้งหัวกันทุกครั้งที่เจอ รายนึงก็แขวะอยู่นั่นแหละ ส่วนเบลนี่ อะไรคือการที่นางไปนอนกับผู้หญิง 55555
    #890
    0
  2. #799 -' THYM3S '- (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 18:39
    เพิ่งเห็นว่ารีไรท์ภาคสองแล้ววว ฮืออ กลับมานอนแทบเท้าค่าา ฮืออออ
    #799
    0
  3. #516 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 16:40
    สวัสดี เรากลับมาแล้ว ห่างหายจากเด็กดีไปนานใช้ได้ กลับมาเจอเรื่องนี้ขึ้นอัพรอให้อ่านอยู่ดีใจมาก ตอนนี้เราก็ได้ข่าวของดีทริคบ้างแล้วเนอะ รู้เบลดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก(ถึงยาโรเมียร์จะบอกว่าเด็กก็เถอะ) กิลเบิร์ตก็เปลี่ยนไป เราเชื่อว่าการมาทำงานคุ้มกันนี้จะทำให้เบลเจอเรื่องใหญ่ตามมาแน่นอน รออ่านต่อนะคะ ชอบมาก
    #516
    1
    • #516-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      27 สิงหาคม 2559 / 19:47
      กลับมาทันอัพตอน 3 พอดีเลยค่ะ XD สำหรับยาโรเมียร์ อย่างไงก็คงด่าสองหน่อว่าเด็กตลอดไป ฮาาา
      #516-1
  4. #514 -' THYM3S '- (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 20:52
    ฟินมากกก รู้สึกเหมือนภาคสองคือขึ้นซีซั่นใหม่ ความน่าติดตามพุ่งแบบรุนแรง5555 ชอบค่ะ สนุกมากก
    ปอลอ ชอบสำนวนค่ะ แต่มีบางประโยคอ่านแล้วขัดๆนิดนึงเหมือนติดสำนวนภาษาอังกฤษอยู่ เรื่องการเรียงคำงี้เล็กน้อย เหมือนแทนที่เข้าไปด้วยภาษาอังกฤษได้เลย เราพูดงงไปป้าว555 อย่าใส่ใจเลย
    #514
    2
    • #514-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      26 สิงหาคม 2559 / 16:02
      เรื่องสำนวน คนทางนี้ก็ชี้ให้เห็นเหมือนกันค่ะ แต่เราดูไม่ออกว่าตรงไหน ;-; แต่จะพยายามทำให้มันลื่นไหลมากกว่าเดิมนะคะ ไม่อยากให้อ่านแล้วสะดุด ;3;
      #514-1
  5. #512 Tira-me (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 17:42
    เย้ ครึ่งหลังมาแล้วว นี่กรี๊ดเลย 555 เมื่อไหร่ดีทริคจะโผล่มา เค้าคิดถึงT^T
    #512
    1
    • #512-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      26 สิงหาคม 2559 / 15:58
      ค่าตัวแพง(?) ต้องรอหน่อยค่ะ555
      #512-1
  6. #511 treetaporn prechanuwat (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 16:52
    ดีใจแทบกรี๊ดที่อัพ ขอบคุณนะคะ ><
    #511
    1
    • #511-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      26 สิงหาคม 2559 / 15:58
      ขอบคุณค่า เดี๋ยวทางนี้จะรีบปั่นตอน3 xD
      #511-1
  7. #509 -o-ลูกแก้วหลากสี-o- (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 22:34
    ติดกันทั่วบ้านทั่วเมืองสินะเกมส์นี้ เราก็ด้วย
    ชีวิตอากาเบลกับกิลนี่เหมือนพี่สาวน้องชายกำพร้าดูแลกันและกันเลย. น่ารักดี
    รอตอนต่อไปนะคะ
    #509
    1
    • #509-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2559 / 15:51
      หนีไม่พ้นจริง ๆ เล่นแล้วติดเกิน 5555 จะรีบมาอัพต่อค่า
      #509-1
  8. #508 Tira-me (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 00:30
    เค้ารออยู่นะไรท์ <3 คิดถึงอากาเบลแล้วน๊าาา
    #508
    1
    • #508-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2559 / 15:50
      จะรีบมาต่อแล้วค่า ขอปั่นแป๊บนุง ;3;;;
      #508-1
  9. วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 20:48
    รออยู่เสมอนะคะ ดูเหมือนเบลของเราจะเหมือนแม่ศรีเรือนขึ้น ซักผ้า เก็บผัก ไม่ดื่มเหล้า---
    #507
    1
    • #507-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2559 / 15:50
      อายุขนาดนี้แล้วต้องดูแลบ้านเป็นค่ะ (???) จริง ๆ ก็สลับทำงานบ้านกับกิลนั่นแหละ ฮา
      #507-1
  10. #506 แอลซินอาร์ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:59
    ลงโทษไรท์ดีม่ะ จะไปยึดฐานแม่ง
    #506
    1
    • #506-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2559 / 15:49
      ทีมเหลือง ฟักไข่อย่างเดียวค่า 5555
      #506-1
  11. #505 Qualia (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:31
    เพิ่งว่างมาอ่านภาค 2 ครับ อ่านจบ 50% กำลังตึงๆอยู่ พอขึ้นโปเกม่อนเท่านั้นแหละ ขำเลย 55555
    ขอบคุณมากครับ
    #505
    1
    • #505-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2559 / 15:49
      โอ้ยรู้สึกแย่ง่ะ 555 ต้องมีเกริ่น talk ก่อนค่อยใส่โปเกมอนแล้วกันค่ะคราวหน้า 555
      #505-1
  12. #504 Sokenyo Chi-el (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 19:35
    เอิ่มมมม รุสึก 50% ของตอนนี้ จะน้อยกว่า 50 %ของทุกตอนที่ผ่านมา แฮ่ๆๆ รอได้ค่ะ รอเสมอ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #504
    1
    • #504-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2559 / 15:48
      เดี๋ยวที่จะอัพนี่จะยาวแล้วรึเปล่า (??) วัดไม่ถูกว่า 50% มันสั้นหรือยาวกว่า 50% ของตอนอื่นค่ะ ;w;;;
      #504-1
  13. #503 tinkerbell1820 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 19:14
    อย่าเล่นโปเกม่อนเลย5555555555555555 เปลืองเน็ตน้า5555555 โอ้ ดีทริคของเรากลายเป็นมาร์ควิสเเล้วหรือ โอ้ว้าว ตอนนี้เริ่มรักยาโรเมียร์แล้ว เขาคอยช่วยเหลืออากาเบลกับกิลน้อยของหนู น่ารักที่สุด เฝ้าคอยการกลับมาของดีทริคอย่างใจจดใจจ่อ ว่าแต่ขอเค้าท์ดาวน์รออิลยูชินก่อนเถอะ ใครกันนะ ไรท์รู้ไหมพอเราเห็นว่าไรท์อัพ50% นี่กระโดดดี้ด้าแค่ไหน เหมือนเรารอดูหนังเรื่องหนึ่งแล้วมันเข้าโรงอะ เย่ๆ>0<
    #503
    1
    • #503-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2559 / 15:48
      เปลืองแบตด้วยค่ะ 5555 พอเข้าใจความรู้สึกเวลาหนังที่อยากดูเข้าโรง โอ้ย อ่านคอมเมนท์นี้แล้วเขิน (???) จะรีบมาอัพต่อค่า
      #503-1
  14. #502 treetaporn prechanuwat (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 18:48
    กลับมาก่อนค่าาาา ToT
    #502
    1
    • #502-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2559 / 15:46
      กลับมาแล้วววว ขอโทษที่ให้รอค่า ;w;;;;
      #502-1
  15. #501 Elfea (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 18:47
    ไรต์ ติดเกมส์นิ ขอบคุณที่อัพค่ะ
    #501
    1
    • #501-1 p 4 r e w 1 n e(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2559 / 15:46
      จริง ๆ ก็มีงานด้วยค่ะ แต่รวม ๆ ก็เล่น 555 จะรีบอัพตอนต่อไปค่า
      #501-1