[Period] Flower ✿f the REALM {Kai x Baekhyun x Chanyeol}

ตอนที่ 18 : *** ตอนที่ ๙ ตะวันฉายในราตรี{๒} ***

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ม.ค. 57

 

             

ตอนที่  ๙   ตะวันฉายในราตรี {}

|

                                                สายลมไหววูบ               จูบกลีบดอกไม้

                                    พัดดอกแกว่งใบ                          กลิ่นฟุ้งรำเพย

                                    อาทิตย์ส่องแสง                          แจ่มแจ้งชิดเชย

                             บุปผาเจ้าเอย                      แย้มงามเพราะใคร

 

 

 

“แพคฮยอน”

            จุมพิตลึกซึ้งประทับทรวงแน่นหนัก ผ่อนแรงหนักเบาตามจังหวะการเต้นของพระหฤทัย  และไออุ่นที่แผ่ซ่านราวกับกำลังหลอมละลายทั้งสองร่างให้เป็นหนึ่งเดียวกัน องค์ชายรัชทายาทจงอินทรงฟังเสียงหอบสะท้านของวรกายบอบบางที่อยู่เบื้องล่างอย่างหนักพระทัย  ยิ่งขันทีซอกล่าวคำแนะนำนานไปเท่าไหร่ พระพักตร์ที่ซีดขาวอยู่แล้วก็ยิ่งซีดลงไปอีก    

            “ไม่ต้องฟังใคร....  ฟังแค่ข้าก็พอ”

            ทว่า... ถ้อยรับสั่งดังกล่าวเป็นไปโดยที่ไม่แน่พระทัยนักว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เพราะขณะนี้ผู้เป็นพระชายาตระหนกและหวาดหวั่นจนเกินกว่าจะดึงกลับมาได้โดยง่าย

            ทรงยืดพระองค์ขึ้นอย่างผึ่งผาย  ก่อนจัดแจงถอดฉลองพระองค์เหวี่ยงลงพื้น กะคะเนให้แรงสะบัดของเนื้อผ้าดับเทียนที่จุดอยู่ทั้งสี่ทิศ โดยข้าราชบริพารซึ่งคอยเฝ้าพิธีกรรมขอพระราชบุตรภายนอกไม่ทันรู้ตัว  คิดว่าดับไปเพราะหมดแรงเทียน   กระนั้นก็ยังเหลือหนึ่งเล่มที่อยู่ห่างออกไปพอส่องสว่างให้ทั้งสองพระองค์เห็นได้อย่างไม่ชัดเจนนัก 

            ภายในห้องพิธีที่เหลือเพียงแสงสลัว แม้นมิแจ่มชัด แต่วรกายแบบบางและสรีระที่แสนดึงดูดก็กระจ่างต่อสายพระเนตร องค์หญิงพระชายาหลับเนตรสนิท ก่อนค่อย ๆ ลืมพระเนตร และต้องตกพระทัย เมื่อมองพระพักตร์ที่ลอยอยู่เบื้องบน พระหทัยเต้นติดขัด หัตถ์เล็กบางสั่นระริกจับยี่ภู่ทองไว้ด้วยความประหม่า 

            จงอินเซจาทรงก้มลงจุมพิตที่พระหนุขาวมน และเลื่อนลงมาที่พระศอ ฝากรอยจุมพิตไว้ทั่วพระฉวีที่สั่นระริก   พระหัตถ์ค่อย ๆ ดึงสายโครึมบนฉลองพระองค์ชอโกรีเนื้อบางเบา  เนื้อผ้าแยกออกจากกันจนเผยซกชีมาซับในที่ปกปิดพระทรวงงดงามไว้  โอษฐ์อุ่นเลื่อนลงจุมพิตเหนือเนินนิ่มที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้อาภรณ์ราวกับกำลังขอคำอนุญาตก่อนที่จะต้องเปลื้องปลดพัตราภรณ์ผืนใดออกจากวรกายที่ควรทะนุถนอมนี้ พระอุระกลมกลึงสะท้อนขึ้นลงอย่างไร้จังหวะ มิได้ขัดขวางการประทับจูบและฝากดวงตราสีหวานลงบนพระฉวีขาวนวล 

            ซ้ำแล้ว...ซ้ำเล่า  องค์ชายรัชทายาททรงวนเวียนสัมผัส และทายทักวรกายที่เปล่าเปลือยเหนือฉลองพระองค์ซับในขององค์หญิงแพคฮยอนอย่างหลงใหล จุมพิตปลอบโยนให้พระหฤทัยตื่นกลัวนั้นได้ทุเลาลงอย่างเย็นพระทัย ไม่รีบร้อน และเร่งเร้าดังที่ขันทีภายนอกพยายามให้ทรงปฏิบัติตาม พระหัตถ์เรียวงามที่ยกขึ้นกางกั้นไม่ให้พระองค์ได้ทาทาบวรกายแนบชิดได้สนิทนัก ถูกคว้าขึ้นและมอบจุมพิตปลายนิ้วเรียวสวยงอนงามที่กำลังสั่นระริก

            “โปรดแทรกพระองค์เข้าไปภายในพระวรกาย และผูกสมัครให้เป็นหนึ่งเดียวกับพระชายา ร้องขอให้ดวงพระวิญญาณของพระโอรสแห่งสวรรค์ได้ทรงเคลื่อนเข้ามาหาพระมารดา องค์หญิงโปรดช่วยให้วังเซจาได้ผ่านทุกอุปสรรคขัดขวางเพื่อเปิดทางให้แด่พระโอรส”

            “ช...ชอฮา”  สุรเสียงตระหนกทำให้องค์ชายเดาะพระชิวหาอย่างหงุดหงิดพระทัย  อยากจะบัญชาให้ฝ่ายพระราชพิธีที่อยู่ภายนอกหยุดทำในสิ่งที่พระชายาของพระองค์ตื่นกลัวเสียที

            “ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ต้องฟัง.... ปล่อยทางนั้นไปเถอะ”

            “ฮึก...” ขณะจุมพิตถูกประทับบนพระฉวีนวล สุรเสียงแผ่วได้เฝ้าวนเวียนกระซิบพร่าเบาให้องค์หญิงคลายวิตก ทว่าพระทนต์ขาวกลับกัดโอษฐ์บางไว้กระทั่งห้อพระโลหิต พระหทัยยังคงเต้นแรงด้วยความตื่นกลัวไม่ต่างจากเดิมเลยแม้แต่น้อย ยิ่งฝ่าพระหัตถ์หนาได้เลื่อนไปบนพระนาภีที่มีฉลองพระองค์ซับในกางกั้นอยู่เพียงบางเบาราวกับกำลังหาทางที่จะเปลื้องออกไปในอีกไม่กี่พริบตาข้างหน้า พระทัยก็ยิ่งไม่อาจคลายกังวลลงได้เลย โดยเฉพาะเมื่อทอดพระเนตรวรกายใหญ่กว่าเกือบสองเท่าที่ลอยอยู่เบื้องบนโดยปราศจากอาภรณ์ช่วงบน  ก็ยิ่งสั่นจนมิอาจระงับได้  

            “แพคฮยอน... ”

            ก้อนขม ๆ ที่ทรงพยายามเก็บกลั้นไว้ตลอดเวลาที่ผ่านมาถูกส่งผ่านออกเป็นพระอาการสะอื้นถี่ อัสสุชลหลั่งรินลงมาจากดวงเนตรแดงจนแม้แต่ภมรที่กำลังหลงอยู่ในวังวนแห่งกลีบกลิ่นบุปผาก็มิอาจมองผ่านได้ 

            “ฮึก... ฮือ ขอ... ขออภัยเพคะ  หม่อมฉัน... ”          

            ชายาของพระองค์แทบมิเหลือมาดแห่งองค์หญิงน้อยจอมซนที่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับพระองค์อย่างไม่เกรงกลัวพระอาญาเลย   ไม่เหลือแม้กระทั่งองค์หญิงที่มีรอยยิ้มสดใสให้กับทุกคนในพระราชวัง  แพคฮยอนในสายพระเนตรขององค์ชายรัชทายาทตอนนี้ ไม่ต่างจากสตรีบอบบางที่ถูกบีบบังคับให้ร่วมหอกับชายแปลกหน้า  แม้จะทอดพระเนตรพระอาการตระหนกเหล่านี้ได้ตั้งแต่แรกเริ่ม หากองค์ชายรัชทายาทกลับคิดเข้าข้างว่าหากเล้าโลมอย่างไม่ร้อนพระทัยก็น่าจะทำให้ค่ำคืนนี้ผ่านไปด้วยดี

          แต่ไม่เลยแม้แต่น้อย

            วรองค์แบบบางยิ่ง... สะดุ้งสะเทือนกับทุกร่องรอยสัมผัส  สั่นสะท้านทุกคราที่ถูกประทับจูบ   หวาดกลัวราวลูกนกแรกเกิดที่มิอาจปกป้องตนเองได้

            ชั่วขณะหนึ่ง... องค์ชายรัชทายาทจงอินอดดำริอยู่กับพระองค์เองไม่ได้ว่า เหตุใดนางจึงตั้งแง่กล่าวหาว่าพระองค์รังเกียจนางอยู่เช่นนี้เพราะหากทรงรู้สึกกับพระชายาเช่นที่เคยถูกกล่าวหาจริง  พระองค์ก็คงมิหยุดฟังคำร้องขอนี้ และคงมุ่งหมายแต่จะปลดเปลื้องปรารถนาเฉกเช่นบุรุษวัยฉกรรจ์ทั่วไปเป็นแน่ 

            มีบุรุษคนใดที่จะหักห้ามใจไหว เมื่ออยู่แนบชิดสตรีที่ตนเฝ้ามองมาเนิ่นนานเช่นนี้  

            “ชอฮา...  หม่อมฉัน.. ไม่... ”

            “พอเถอะ... ”

            “ขออภัยเพคะ...ขออภัยเพคะ ” 

            “เป็นเช่นนี้...ข้าจะไปต่อได้อย่างไรเล่า”  สุรเสียงแข็งกร้าวลอดพระทนต์ ดังพอให้ได้ยินกันเพียงสองพระองค์ห

          “ขอให้พระโอรสจากสวรรค์ลงมาสถิตในองค์พระมารดา  ขอให้พระชายาทรงตั้งพระครรภ์  ขอให้องค์รัชทายาทรงมีพระโอรสเพื่อประชาชนแห่งโชซอน”

            ข้าราชบริพารภายนอกตะโกนแซ่ซ้องร้องขอพระราชโอรสจากสรวงสวรรค์อย่างตั้งใจ

            “ข้างนอกกำลังอวยพระให้เรา... พวกเขากำลังขอพระโอรส  เจ้ารู้หรือไม่” ทรงหยุดการเคลื่อนไหวของพระองค์เองพร้อมกระซิบหวิว เมื่อพบว่าหยาดน้ำใสได้หยดลงมาจากเนตรงดงามที่กำลังแดงช้ำ

            “เพคะ..ช..ชอฮา”

            “แม้ทุกคนต้องการพระโอรส แต่ข้าไม่ได้ต้องการด้วย” ทรงสารภาพพร้อมกับกอดวรกายของผู้เป็นพระชายาไว้แนบพระอุระแน่น “ข้าต้องการแค่เจ้า  แพคฮยอน  แค่เจ้าเท่านั้น ดังนั้นหยุดร้องเสียที หัวใจของข้าเจ็บปวดแค่ไหนเพราะน้ำตาของเจ้ารู้หรือเปล่า”

            “ขออภัยเพคะ....หม่อม...หม่อมฉันขออภัยเพคะ”

            “ถ้าเจ้าไม่หยุดร้อง... ข้าจะไม่สนแล้วนะว่าเจ้าจะเจ็บปวดแค่ไหน”

            องค์หญิงทรงถอนสะอื้นอย่างทรมาน ใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อให้ตนเองคลายจากอาการกันแสงนั้น  ยิ่งฝ่าพระหัตถ์ใหญ่เกลี่ยอัสสุชลที่หลั่งรินลงมาเปรอะปรางเนียนทั้งสอง ก็ดูเหมือนจะทำให้ไหลลงมาอีก

            “ทำไมข้าจะต้อง...”  ตรัสฉุนเฉียว ทั้งที่นิ้วพระหัตถ์บนดวงพักตร์งดงามเกลี่ยเบายิ่งขึ้น

 

            ทำไมต้องรักเจ้าขนาดนี้ด้วยนะ...

 

          ผู้ที่วรกายใหญ่กว่าทรงเคลื่อนพระองค์ฉับไวออกห่างไปอยู่นอกยี่ภู่แล้วถอนพระทัยแรงคล้ายกำลังกริ้วอยู่ไม่น้อย   ทิ้งให้พระชายานอนกันแสงอยู่ที่เดิมเนิ่นนาน เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงอวยพรจากภายนอกเงียบลงไปแล้ว เงามากมายที่เคยอยู่ข้างนอกบานทวารก็ได้หายไปด้วยเช่นกัน คงเพราะฝ่ายพระราชพิธีคาดเดาว่าภายในห้องพระบรรทมนี้ได้เสร็จสิ้นพิธีกรรมเรียบร้อยแล้ว   

            องค์หญิงพระชายาทอดพระเนตรพระปฤษฎางค์สีเข้มที่ประทับขัดสมาธิอยู่ปลายยี่ภู่ แล้วลุกขึ้นกระชับฉลองพระองค์ที่หลุดลุ่ยเพื่อปกปิดพระวรกายให้มิดชิด แม้จะทั้งพระวรกายและพระหทัยยังคงสั่นระรัว แต่พระกระแสสำนึกถึงคำสอนของมารดารวมไปถึงพระมเหสีได้ทำให้ทรงคิดถึงหน้าที่ของพระชายาผู้ที่ควรอยู่เคียงข้างอนาคตของโชซอน  ทรงกวาดสายพระเนตรมองรอบห้องและหยิบฉลองพระองค์ แล้วก็ทรงเคลื่อนเข้าไปใกล้วรกายใหญ่ผึ่งผายประทับอยู่  องค์หญิงแพคฮยอนก้มพระพักตร์งุด  พลางแตะพระมังสาแน่นด้วยหัตถ์สั่น ๆ

            “ชอฮา” กราบทูลเสียงสั่น   แล้วจึงนำฉลองพระองค์ใหญ่วางคลุมพระวรกายไว้  “ขึ้นมาเถอะเพคะ  พื้นเย็นมาก... เดี๋ยวจะประชวรนะเพคะ”

            “ออกห่างจากข้าไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะ..” เสียงกร้าวทรงตวาดลั่น บอกถึงความไม่พอพระทัย และพระอารมณ์ที่ไม่สามารถระงับได้ในขณะนั้น  น้ำตาของผู้ที่อยู่เบื้องหลังคล้ายว่าจะหลั่งรินอีกครั้ง เมื่อสุรเสียงนั้น ไม่ต่างจาก   เหล็กแหลมที่พุ่งเข้าทิ่มแทงพระหฤทัยของพระองค์     

            “กริ้วหม่อมฉันหรือเพคะ”

            “ใช่ ตอนนี้ข้าโกรธมาก...ดังนั้นออกไปห่าง ๆ ข้าเดี๋ยวนี้เลย” ตรัสอย่างหงุดหงิดพระทัย

            หากข้าทนไม่ไหวทำอะไรขึ้นมาจะหาว่าไม่เตือน

            “หม่อมฉัน... ทำผิดอีกแล้วใช่ไหมเพคะ” กราบทูลด้วยสุรเสียงที่แทบไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ  ความทรงจำครั้งเก่าหวนกลับมาในพระหทัยอีกครั้ง แม้จะพยายามแสร้งทำเหมือนไม่เคยเกรงกลัวพระราชอาญาขององค์รัชทายาท  แต่องค์หญิงแพคฮยอนก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าทรงเกรงกลัวพระอาการเย็นชาและท่าทีเช่นนี้เป็นที่สุด 

            ท่าทีที่ไม่คยมีใครกระทำกับพระองค์  ยกเว้นองค์ชายรัชทายาทผู้มีฐานะเป็นพระสวามี

          ...สุรเสียงเย็นชาที่ราวกลับ... รังเกียจพระองค์อย่างถึงที่สุด 

          ทำแค่หน้าที่ที่เจ้าได้รับก็พอ  ไม่ต้องวุ่นวายกับข้าอีก...มิเช่นนั้น ข้าจะไม่อภัยให้เจ้า

          “ถ...ถ้างั้น  ทำต่อเถอะเพคะ หม่อมฉันจะไม่งี่เง่าอีกแล้ว”

            “แพคฮยอน”

            “พิธีต้องดำเนินต่อใช่ไหมเพคะ .ม...หม่อมฉันผิดเองที่เตรียมตัวไม่ดี  เสด็จมาประทับต่อเถอะเพคะ หม่อมฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”

            ตรัสด้วยท่าทีลนลานพร้อม ๆ กับพระอาการสะอื้นไห้  เสียพระทัยอย่างลึกซึ้ง  หัตถ์เล็กยกขึ้นเพื่อเปลื้องชอโกรีตัวบนออกจากวรกาย คงเหลือเพียงแค่ซกชีมาผ้าไหมขาวที่คาดพระทรวงไว้ ชั่วขณะที่องค์รัชทายาทจะเบือนพระพักตร์กลับมา  องค์หญิงก็แทบเปลื้องอาภรณ์ส่วนบนออกแล้ว 

            “แพคฮยอน”

            “ขอพระราชทานอภัยเพคะ...หม่อมฉัน... จะไม่ขัดพระทัยอีกแล้ว”  กราบทูลทั้ง ๆ ที่หลับพระเนตรและก้มพักตร์ ปลายพระหัตถ์พร้อมจะกระตุกสายมัดที่ตรึงผ้าผืนบางกับพระวรกายลงทุกเมื่อ  

            “หม่อมฉันผิดเองเพคะ”

            ทันทีที่สายผูกซกชีมาคาดพระทรวงคลายออก วรกายสูงใหญ่ ก็พุ่งตรงไปกอดกระชับร่างแบบบางไว้กับพระพาหาแน่น  องค์หญิงแพคฮยอนที่เกือบจะเปลือยเปล่าถูกโอบไว้แน่น แน่นเสียจนทำให้ผืนผ้าที่พันวรกายส่วนบนและปกป้องพระทรวงนิ่มไว้กดกดแนบไปกับพระอุระกว้างขององค์ชายจงอิน วรองค์เล็กกว่าพยายามขัดขืน หากพาหาแกร่งก็ไม่อาจปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามพระทัยได้ 

            จงอินเซจาตระหนักได้ถึงสถานการณ์ที่ล่อแหลมยิ่งนัก   หากเคลื่อนห่างออกจากกันเพียงนิด ผืนผ้าอันบางเบาปราศจากการผูกมัดนี้ก็คงจะร่นหลุดลงจากพระฉวีอันขาวเนียนดั่งแสงจันทรา  และบุรุษเช่นพระองค์ก็คงไม่อาจ เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ละสายพระเนตรออกจากสรีระอันชวนทอดพระเนตรนี้ได้

            “เจ้านี่โง่จริง!

            “ขออภัยเพคะ...หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ”

            “อย่าทำแบบนี้อีก... ได้ยินไหม แพคฮยอน มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย”  

            รับสั่งดุ ขณะที่พระหัตถ์แกร่งเลื่อนไปจับสายโครึมที่อยู่บนปฤษฎางค์เล็กบางของพระชายาพร้อมกับผูกให้แน่นหนา  ทรงถอนพระทัยเฮือกใหญ่ หากอีกพระองค์ที่ถูกพระพาหาโอบรัดไว้กลับสะอื้นหนักขึ้น หัตถ์แกร่งที่มักจับดาบและคันธนู แม้จะหยาบกร้าน หากเมื่อต้องสัมผัสพระชายากลับเป็นไปด้วยความอ่อนโยนเสียจนทำให้ผู้ที่กำลังกรรแสงค่อยคลายจากอาการสะอื้นไห้นั้น  ดวงพักตร์งามกดแนบอยู่บนมังสาร้อนผ่าวที่พระอุระ

            “อยากร้องก็ร้อง... ”

            แม้จะอภิเษกมาเนิ่นนานแล้ว แต่พระชายาที่ยังเยาว์วัยและไร้เดียงสาถึงเพียงนี้  จะให้พระองค์ผลีผลามทำตามพระทัยได้อย่างไร วรกายเล็กก็น่าถนอมไปเสียทุกส่วน ทั้งหฤทัยก็ยังบอบบางเกินกว่าจะแตะต้อง เพิ่งผ่านช่วงวัยที่สามารถให้กำเนิดรัชทายาทได้เพียงไม่ถึงเดือน ก็ต้องถูกพามาร่วมหอกับชายหนุ่มเสียแล้ว  นางจะพร้อมได้อย่างไร วิสัยสตรีทั่วไปจะมีจริตมารยาที่ทำให้ชายลุ่มหลงจากท่าทีเหมือนไร้เดียงสาก็จริง  แต่สำหรับแพคฮยอนที่พระองค์เฝ้ามองมา

ตั้งแต่แรก  กลับไม่พบเรื่องเช่นนั้นเลย  แม้พระอารมณ์ปรารถนาตามประสาชายจะกำลังคุกรุ่นไหลเวียนอยู่ทั่วทุกพื้นที่ในวรกาย  สูบฉีดพระโลหิตให้พลุ่งพล่านหาหนทางปลดปล่อยอย่างกระตือรือร้นเพียงใด  พระองค์ก็คงทำไม่ได้...

            ดอกไม้ของพระองค์ช่างบอบบางยิ่งนัก องค์ชายรัชทายาทจงอินจึงปรารถนาจะถนอมให้ดอกไม้ที่ยังอยู่ภายในกลีบเลี้ยงของความเยาว์วัย งดงามเช่นนี้ไปอีกนานเท่านาน

            เมื่อดอกไม้ยังไม่พร้อมจะแย้มบาน พระองค์ก็จะเฝ้ารอวันที่ทุกอย่างเป็นใจ

            รอวันที่ดอกไม้ จะพร้อมแย้มผลิกลีบสวยงดงามเพื่อพระองค์เพียงผู้เดียว

 

 

            เช้าตรู่ของวันที่อากาศเย็นชัด

            จงอินเซจาแย้มพระโอษฐ์บางให้กับผู้ที่ยังคงหลับเนตรพริ้มอย่างไม่ระมัดระวัง ทรงตื่นบรรทมนานแล้ว หากร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมพระพาหากลับทำให้พระองค์ไม่กล้าแม้แต่จะขยับลุกขึ้น  พระชายาได้หลับไปเพราะความอ่อนเพลียจากร้องไห้อย่างหนักโดยไม่รู้ตัว  ตลอดทั้งราตรีพระองค์จึงทรงจับจ้องดวงพักตร์ขาวบริสุทธิ์และเนียนละเอียดไม่ต่างจากทารก และโอษฐ์บางที่เผยอน้อย ๆ อย่างน่ารักได้อย่างไม่รู้เบื่อ  แสงเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านเข้ามาทางพระแกลที่ปรุไว้ด้วยกระดาษสาเนื้อหนาที่กั้นลมหนาวได้ดีและช่วยถ่ายเทแสงสว่ามาในห้องไม่ให้อับแสง  ภาพที่องค์ชายรัชทายาทได้ทอดพระเนตรจึงชัดเจนกว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมามากนัก  พระองค์ได้สรวลเบาก่อนส่งนิ้วพระหัตถ์ลากผ่านเครื่องพระพักตร์ทีละส่วนราวประกาศความเป็นเจ้าของ  

            แพคฮยอนพระชายาที่พระองค์แสนรัก  แม้ค่ำคืนแรกของการเข้าหอ พระองค์จะมิได้ครอบครองเป็นเจ้าของทุกพื้นที่ที่ทรงปรารถนามาตลอด  หากราตรีที่แสนสำคัญที่ผ่านมานั้นได้ทำให้พระองค์ประกาศความเป็นเจ้าของกับชายาของพระองค์นี้ได้อย่างเต็มพระโอษฐ์

            นอกจากพระองค์จะมีใครรู้เล่าว่าไม่อาจล่วงล้ำไปฉกชิงสิ่งที่ทรงปรารถนาได้   แม้พระชายาจะยังคงถือครองพรหมจรรย์อยู่ แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับการแสดงให้กับทุกคนได้เห็นว่า พิธีขอพระราชบุตรนั้นได้ผ่านไปอย่างเรียบร้อย         

            ที่เหลือ...ก็แค่รอคอยให้ดอกไม้ได้เติบโตขึ้นอีกนิด  

            “อือ.... ”

            องค์หญิงแพคฮยอนไม่รู้พระองค์เลยแม้แต่นิดเดียวเมื่อเสียงครางหวิวในพระศอดังขึ้นพร้อมกับวรกายแบบบางที่ยังไม่คืนสัมปชัญญะได้พลิกไปอีกฝั่ง   แต่เพราะคงไม่เคยฝึกระมัดระวังตนขณะบรรทม ฉลองพระองค์ชอโกรีผืนบางที่คลุมวรกายส่วนบนไว้และไม่ได้รับการผูกสายโครึมไว้แน่นเท่าที่ควรได้หลุดเปิดพาหาเล็กลาดขาวละเอียดให้ทอดพระเนตรอย่างชัดเจน   ปฤษฎางค์บางเบียดหาไออุ่นกับพระอุระที่เต็มไปด้วยมังสาแน่นจนองค์ชายรัชทายาทต้องขยับพระองค์เล็กน้อย ก่อนสรวลเบาให้กับการเคลื่อนไหวนั้น แล้วจึงสอดพาหาซ้ายเข้ากับบั้นพระองค์คอดกิ่ว

            พระเศียรที่หนุนท่อนพาหาไว้จนตลอดคืนพลิกเพียงเล็กน้อย  องค์ชายรัชทายาททอดพระเนตรร่องรอยสีกุหลาบที่ประทับเกลื่อนอยู่บนฉวีขาวผ่องนั้นอย่างพอพระทัย  ก่อนก้มลงประทับจูบเหนือพื้นที่ที่ยังไม่ได้รับการแสดงความเป็นเจ้าของนั้นอย่างย่ามพระทัย  จูบหนักหน่วงสลับเบาไปจนทั่วบริเวณ  แทบไม่รู้พระองค์เลยด้วยซ้ำว่าฝ่าพระหัตถ์ได้เลื่อนไปตามส่วนโค้งเว้าบนพระสรีระที่น่าหลงใหลนั้นอย่างเชื่องช้า ราวปลุกให้พระชายาได้ทรงตื่นบรรทมขึ้นมาอย่างพระทัยเย็น สูดกลิ่นหอมเฉพาะที่พระองค์หลงใหลเข้าไปอย่างไม่รู้เบื่อ

            “ช...ชอฮา” สุรเสียงแหบหวิวลอยจากในพระศอ   “อย่าเพคะ... ” 

            “ตื่นแล้วหรือ”

            “อ.. อือ  หม่อมฉันกลัวเพคะ... ชอฮา”

            เนตรคมทอดพระเนตรดวงพักตร์ของผู้ที่หลับพระเนตรสนิทอย่างพิจารณา เสียงหวานนั้นแทบทำให้พระองค์อยากจะหยุด และดำเนินสิ่งที่ทรงต้องการไปพร้อม ๆ กัน   ทรงสรวลเบาให้กับอาการละเมอนั้น  

            “เจ้านี่... ขี้เซาจริง  ตื่นเร็ว”

            ในห้วงนิทราของสตรีเดียวในพระทัย  พระองค์จะเป็นเช่นไรคงไม่สามารถทราบได้  แต่ในขณะที่องค์หญิงแพคฮยอนยังอยู่ในสภาพก้ำกึ่งระหว่างหลับ ตื่น พระองค์ก็ห้ามพระทัยไม่ได้ทำในสิ่งที่ทรงปรารถนาได้ ร่องรอยจูบสีหวานจึงถูกฝังทั่วทุกพื้นที่ที่ไม่มีอาภรณ์กางกั้น   ประทับตีตราแสดงเครื่องหมายสมบัติส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาทแห่งโชซอน

            นานเนิ่นกว่าที่พระองค์จะทรงหยุดพระองค์ได้จากการเฝ้าวนเวียนสัมผัสวรกายบอบบางที่ถูกกอดตระกองนี้    ผ้าคลุมพระองค์ผืนหนาที่ช่วยคลุมทั้งสองพระองค์ไว้ให้หายจากอากาศอันหนาวเหน็บร่นลงไปจนถึงพระหนุ แม้อากาศจะเย็นลง แต่พระโลหิตที่สูบฉีดแรงภายในวรกายขององค์รัชทายาทกลับเพิ่มความอบอุนให้กับทั้งสองพระองค์มากขึ้น    ชายาของพระองค์ยังหลับอย่างไร้เดียงสากระทั่งดวงตะวันสาดแสงแรงกล้าเหนือขอบฟ้า  โดยมิล่วงรู้ถึงการแตะต้องล่วงเกินทั้งทางพระดำริและทางพฤติกรรมของอีกพระองค์เลยแม้แต่น้อย  

            “อรุณสวัสดิ์”

            พระเนตรเรียวงามค่อย ๆ ที่บวมเบ่งและช้ำจากเหตุการณ์เมื่อคืนเบิกกว้างขึ้น  วรกายเล็กก็แข็งทื่อ  ด้วยความตกพระทัย  และฟื้นคืนพระสติในระยะเวลาไม่กี่อึดใจ  พระอาการนั้นทำให้พระองค์อดสรวลเบาไม่ได้  เพราะทรงเดาออกว่าชายาที่แสนไร้เดียงสาคงทำสิ่งใดไม่ถูกเมื่อตื่นมาพบกับความใกล้ชิดนี้ จะผลักไสก็กลัวว่าพระองค์จะกริ้ว จะนิ่งเฉยให้กอดกระชับแน่นกว่าเดิมก็ไม่ใช่  บรรทมมองนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จึงขยับขึ้นมาประทับนั่งอยู่ข้าง ๆ  พลอยให้องค์หญิงเสด็จลุกขึ้นตาม  พร้อมกับพักตร์ก้มงุด อย่างไม่รู้จะทำสิ่งใดหรือแม้แต่กราบทูลอะไร ปรางนวลนิ่มขึ้นสีแดงจัดราวกับถูกแต่งแต้มด้วยชาด ก่อนตรัสด้วยเสียงที่ไม่ได้ดังมากไปกว่าการกระซิบ

            “ช...ชอฮา....อรุณสวัสดิ์เพ...เพคะ” 

            นิ้วพระหัตถ์เลื่อนไปบนดวงพระพักตร์  แตะพระเนตรที่แดงช้ำเบา และตรัสด้วยสุรเสียงทุ้มหวาน

            “ตาเจ้าช้ำเพียงนี้ ฮวางซังกุงจะคิดว่าข้ารังแกหรือเปล่านะ”

            “ม...หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจนะเพคะ” กราบทูลปฏิเสธในทันใด ด้วยกลัวว่าจะไม่พอพระทัย หากนั่นกลับทำให้ผู้ที่ทัก สรวลเบา

            “ข้ารู้...เซจาบิน”

            พักตร์ขาวก้มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะตกพระทัยไม่น้อยเมื่อมองไปเห็นเนินพระทรวงที่เต็มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำ ที่ไร้ที่มา  ตื่นตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จนผู้ที่เป็นเจ้าของรอยนั้นหันกลับมา และขมวดพระขนงจนยุ่งพร้อมรับสั่งดุ

            “ตกใจอะไรเล่า... ”

            “ร...รอยพวกนี้ มาจากไหนกันเพคะ” สุรเสียงใสซื่อด้วยความตกพระทัยอย่างจริงใจนั้นทำให้องค์ชายรัชทายาททรงคาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย

            “นี่เจ้า....ไม่รู้หรือไง”

            “รู้... อะไรหรือเพคะ แต่หม่อมฉันจำได้ว่าก่อนเข้าพิธีไม่มี...”

            เมื่อทรงได้ยินเช่นนั้น ผู้ที่ตกพระทัยกลับเป็นฝ่ายรัชทายาทจงอินแทน   สุรเสียงแข็งจึงตรัสเบา ๆ อย่างไม่จริงจังนนัก

            “สงสัยแมลงกัดมั้ง....”

            “แมลง..หรือเพคะ” ทรงทวนคำอย่างมึนงง  และพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะบรรทมไปอย่างยากลำบาก 

            “แมลงเจ้าชายไง”   อีกพระองค์ตอบพลางกลั้นพระสรวลอย่างสุดความสามารถยิ่งเห็นหน้านางงงเต็มที่ก็ตรัสเสียงสูง  “นี่เจ้าตื่นดีหรือยัง!

            “แมลง....เจ้า....ชาย”

            “ใช่...”

            กว่าจะรู้ว่า อะไรเป็นอะไรก็ตอนที่เงยพักตร์ขึ้นและพบกับพระเนตรวิบวับกรุ้มกริ่มที่มองวรกายที่แทบจะเปล่าเปลือยนั้น  องค์หญิงแพคฮยอนจึงทรงรู้ว่าควรจะรีบหาสิ่งใดมาปิดบังพระฉวีจากสายพระเนตร หัตถ์เล็กรีบรวบอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยให้มิดชิดที่สุด  ด้วยตระหนักว่า ขณะนี้เป็นยามเช้าที่ดวงตะวันส่องฉายอย่างเห็นได้ชัด มิใช่มิเพียงแสงสลัวจากดวงประทีปเฉกเช่นในยามค่ำคืน จะมองไปทางไหนก็กระจ่างชัดต่อสายพระเนตร      

            “ข้าเห็นหมดแล้ว... ปิดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ”   ยิ่งตรัสยิ่งย้ำดำริของพระองค์ยิ่งนัก  หากเมื่อทรงประเมินสถานสถานการณ์แล้ว  องค์หญิงแพคฮยอนจึงตัดสินพระทัย ไม่ยอมง่าย ๆ

            “ห...เห็นอะไรเพคะ ทอดพระเนตรสิ่งใดเพคะ” 

            “ทุกอย่าง...ที่ข้าอยากเห็น”

            “จ...จะเป็นไปได้อย่างไร ก็ในเมื่อหม่อมฉัน..... หม่อมฉัน....”

            “ก็ตอนนั้นเจ้าหลับอยู่... ”

            “ทรงฉวยโอกาสกับหม่อมฉันหรือเพคะ” ตรัสถามเสียงแหลมเล็กคล้ายกล่าวโทษ  แต่อีกพระองค์กลับไม่ทรงสะดุ้งสะเทือนด้วยซ้ำ   ดวงพักตร์รูปไข่จึงยิ่งซีดเผือดลงเรื่อย ๆ เมื่อต้องอยู่ในพระอาการเถียงไม่ออก

            “เปล่าเสียหน่อย...ก็เจ้าเต็มใจเอง”

            “หม่อมฉันเต็มใจตอนไหนเพคะ... ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิดนะเพคะ!!!

            “อ้าว...เมื่อคืนเจ้ายังพูดเสียงสั่นบอกให้ข้า.....”  กระแสรับสั่งนั้นขาดห้วงไปเมื่อได้ทอดพระเนตรพระพักตร์งามของผู้ที่เพิ่งตื่นจากการบรรทม  ตัดสินพระทัยจะแกล้งต่อ แต่พักตร์ซีด ๆ นั้นก็ทำให้พระองค์สงสารไม่น้อย หัตถ์ใหญ่จึงวางบนพระเศียรได้รูปสวยและขยี้จนเกศายุ่ง  “ เจ้านี่... เถียงคำไม่ตกฟากจริง ๆ ”

            องค์หญิงพระชายาทอดพระเนตรพระสวามีที่กำลังสรวลดัง ขณะที่วรกายบอบบางเกิดอาการ นั่งไม่ติดที่ แม้อากาศจะยังคงเย็นจัด แต่พระองค์กลับรู้สึกร้อนวูบวาบไปราวกับมีไฟสุมอยู่ในพระองค์  ไม่แน่พระทัยว่ามาจากสายพระเนตรคมกล้าดั่งแสงอาทิตย์ร้อนแรง  หรือเพราะ รอยแมลงเจ้าชายบนพระฉวีกันแน่  

            “อยู่นิ่ง ๆ นะ... ”

            ทรงจับพระเกศายาวสลวยที่คลายออกจากกัน   และค่อย ๆ ใช้นิ้วพระหัตถ์แกะปมเชือกที่ผูกไว้ปลายเกศายาว  ก่อนสางไหมเส้นละเอียดนั้นอย่างเบาพระหัตถ์  เกศาสีดำวาววับคลี่ยาวสลวย หัตถ์แกร่งสางไปยังทิศทางใดก็ไม่ติดขัด  องค์หญิงพระชายาแม้จะไม่ชินกับการช่วยเหลือดังกล่าว  แต่ก็ไม่อาจกล่าวปฏิเสธได้ เพราะไม่แน่ใจนักว่านี่คือหนึ่งในสิ่งที่ต้องทำเมื่อยามเข้าหอหรือไม่        

            “ขอบพระทัยเพคะ”

            “จำได้ไหม... ครั้งแรกที่เราได้อยู่ด้วยกัน... ผมเจ้ายาวก็ยาวเช่นนี้  ข้าไม่เคยลืมเลย” 

          กระแสรับสั่งนั้นทำให้องค์หญิงแพคฮยอนแอบกราบทูลอยู่ในพระทัย

          จำได้เพคะ...แล้วก็ทรงดุหม่อมฉันตลอด

            “ถ้าเป็นไปได้... ข้าอยากทำเช่นนี้กับเจ้าทุกเช้า  ตื่นขึ้นมาพร้อมเจ้า...  ได้สางผมให้เจ้า  ได้พูดคุยกับเจ้าดี ๆ เช่นนี้ทุกวัน...จะเป็นไปได้ไหม เซจาบิน...”

            “พ....เพคะ”

            “ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวัน...เจ้าจะ...”    

          “องค์ชายและองค์หญิงพระชายาเพคะ  ขอพระอนุญาตให้หม่อมฉันเข้าไปถวายน้ำสรงพระพักตร์ด้วยเพคะ”

            เสียงฮวางซังกุงดังขึ้นจากนอกบานทวาร ฝ่ายองค์หญิงพระชายาประทับแข็งทื่อเพราะทำสิ่งใดไม่ถูก  จึงทรงเอ่ยคำอนุญาตไป  โดยที่องค์ชายยังคงสางพระเกศาด้วยพระหัตถ์อยู่  

            ฮวางซังกุงเคลื่อนกายเข้ามาในทันทีที่ได้รับพระอนุญาต พระอภิบาลพร้อมกับนางวังสองคนถวายคำนับก่อนลอบอมยิ้ม

            “เช้าแล้วนะเพคะ...” 

            “เจ้าคิดว่าเราสองคนไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้เช้าแล้ว”  สุรเสียงทุ้มห้าวรับสั่งห้วน ๆ หากสายพระเนตรที่มองไปยังพระเกศาสีดำขลับนั้นหวานยิ่งนัก

            ฮวางซังกุงกระแอมไอ...และกลั้นรอยยิ้มของตนอย่างยากลำบาก    

            “หม่อมฉันนำน้ำสรงพระพักตร์มาถวายเพคะ พวกเจ้ารีบถวายเสีย จะได้ไม่รบกวนเวลาเกษมสำราญของทั้งสองพระองค์”

            นางกำนัลที่เหลือวางอ่างสีทองสองใบที่ปลายพระยี่ภู่อย่างรวดเร็วแล้วจึงกลับไปอยู่ข้างหลังพระอภิบาลขององค์หญิงรัชทายาท

            “ขอให้ทรงมีพระโอรสนะเพคะ”

            ฮวางซังกุงถวายพระพรเบื้องพระพักตร์ทั้งสองพระองค์  แล้วจึงวาดยิ้มกว้างให้กับดวงพักตร์ที่แดงจัดขององค์หญิงรัชทายาท  ก่อนรีบรุดออกจากห้องพระบรรทมไป

            “เท่านี้ก็หลอกคนได้ทั้งวังแล้ว” ทรงกระซิบข้างพระกรรณ  “...อย่าเผลอไปบอกใครเชียวว่าเมื่อคืนข้าทำได้แค่กอดเจ้า”

            “แค่กอดที่ไหนล่ะเพคะ.... ”

            “แล้วข้าทำอะไรนอกจากนั้นหือ...”  เจ้าของพักตร์คมเข้มขมวดพระขนงจนยุ่ง  ก่อนที่วรกายเล็กจะขยับหันมาเผชิญหน้ากับพระองค์ด้วยพักตร์ที่จริงจัง คล้ายกำลังทักท้วงสิ่งที่ลืมไป

            “ก็...ทรงจูบด้วย!

            “พ...แพคฮยอน”

            “จูบหม่อมฉันตั้งเยอะ.... ยังรับสั่งว่าแค่กอด” 

            “เจ้านี่... ใครให้พูดเรื่องนั้นออกมาเล่า”

            “ก็ตรัสไม่หมดนี่เพคะ”  ทรงแย้งพระดำรัสนั้นด้วยการกราบทูลค่อนขอดอย่างไม่ยอมแพ้ แม้เสียงจะดังไม่มากไปกว่าการกระซิบ

            “พอเลย... เจ้าก็ห้ามพูดไปล่ะ ไม่งั้นข้าจะลงโทษเจ้า”  บัญชาพร้อมกับพระพักตร์ที่ทรงหงุดหงิดพระทัยไม่น้อย   แม้จะไม่ได้มาจากความไม่พอพระทัยเฉกเช่นเคย  แต่กิริยาที่ น่ารักแต่ไม่รู้ตัวของพระชายานั้นก็คอยแต่จะทำให้พระองค์ห้ามพระทัยไม่ไหวมากเหลือเกิน

            “เพคะ...ชอฮา” 

            “เจ้านี่....”

            แค่เผลอมองโอษฐ์รูปกระจับย่นยู่และนาสิกเชิดขึ้นตามวิสัยคนดื้อ  องค์ชายรัชทายาทจงอินก็ถอนพระทัยแรง ก่อนคว้าอังสาบางด้วยหัตถ์แกร่งทั้งสองข้าง  ก่อนประทับปิดกลีบโอษฐ์นิ่มนั้นในทันที  อารามตกพระทัยทำให้องค์หญิงพระองค์น้อยอ้าพระโอษฐ์หวังจะร้อง  หากพระชิวหาร้อนรุ่มแฉะชื้นกลับสอดลึกเข้าไป และส่งผ่านทุกความรู้สึกของพระองค์เข้าไปอย่างไม่ทรงยอมเว้นวาง  ทรงขบโอษฐ์หวานด้วยพระทนต์ และกระตุ้นให้ขึ้นสีแดงจัดด้วยการดูดเม้ม

            หัตถ์เล็กดึงดันเพื่อออกจากการครอบครองดังกล่าว  หากความพยายามนั้นกลับถูกหัตถ์ที่แข็งแรงกว่ายึดไว้แน่น  กระทั่งการผลักไสแปรเปลี่ยนเป็นการเหนี่ยวรั้งหาที่ยึดให้กับวรกายอันอ่อนแรงเพราะจุมพิตของพระองค์  ความตื่นกลัวถูกเปลี่ยนเป็นความแปลกใหม่ของพระชายา  ราวกับดวงตะวันในเช้าวันใหม่ได้ฉายให้พระองค์ได้ทรงคุ้นเคยกับสัมผัสและการแตะต้องของพระสวามี แม้จะทรงหอบสะท้านอยู่ในพระอุระ  แต่จุมพิตนี้กลับเป็นครั้งแรกที่พระองค์ได้เข้าใจถึงรสจูบที่แท้จริงที่หญิงชายพึงมีให้กัน

            นิ้วพระหัตถ์งอนงามอ่อนล้าไม่ต่างจากลำเทียนที่ถูกลนไฟเลื่อนหลุดลงมาจากพระศอแกร่ง พักตร์แหงนรับจุมพิตนั้นพร้อม ๆ กับพาหาที่สอดรับประคองบั้นพระองค์คอดไว้อย่างมั่นคง พระหัตถ์แข็งแรงเชยดวงพักตร์ให้แนบชิดยิ่งขึ้น ชิวหาตวัดค้นหาความน้ำหวานที่น่าหลงใหลนั้นอย่างลึกซึ้งเท่าที่ทรงปรารถนา  โดยแทบไม่รู้ว่าองค์หญิงที่ทรงคิดมาตลอดว่ากำลัง ทรงพระเยาว์จะเรียนรู้วิธีการนั้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

            ชิวหาเล็กกว่าไม่ได้คล้อยตามพระองค์เพียงอย่างเดียว หากค่อย ๆ รุกคืบเข้ามาและตอบรับจุมพิตนั้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ  อารามตกใจแทบจะทำให้พระองค์เผลอผละออกจากจูบอันดูดดื่มนั้น  แต่เมื่อได้ยินสุรเสียงครางหวิวที่ดังมาจากพระชายาที่กำลังหอบลึกด้วยไม่อาจควบคุมวรกายของพระองค์ได้เอง  จงอินเซจาจึงเมตตาพระชายาด้วยการผ่อนน้ำหนักของโอษฐ์ร้อนเล็กน้อย ก่อนสอดพระหัตถ์รองพระศองามระหงไว้และกดแนบพระโอษฐ์หนักหน่วง  มอบจูบอันแสนลึกซึ้งยิ่งกว่าที่เคยให้กับองค์หญิงที่เรียนรู้เร็วเหลือเกินผู้นี้

            จุมพิตที่แสนหวาน... ที่เกิดจากดอกไม้ที่แย้มบานในพระหทัยของทั้งสองพระองค์

            เหตุใดเจ้าถึงได้ทำให้ข้าเป็นบ้าเช่นนี้นะ...แพคฮยอน

             

 

 

              สุขสันต์วันปีใหม่ *3* ขอมอบฉากหวานน้ำตาลเรียกพี่ให้เป็นของขวัญสำหรับทุกคนที่ติดตามเรื่องนี้นะคะ  ไม่รู้ว่าคาดหวังไว้แค่ไหน แต่ก็ต้องตามเนื้อเรื่องนะคะ (วิ่งหนี)   ผู้เขียนได้วางพล็อตเรื่องไว้จนจบเรื่องแล้ว เหลือแค่เขียนรายละเอียดเท่านั้น เรื่องทั้งหมดถูกดำเนินตามพล็อตที่กำหนดไว้ค่ะ  ดังนั้น เข้าใจผู้เขียนด้วยนะคะ -/\- (กราบแนบอกผู้อ่านทุกท่าน)  

             ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามกันมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ตอนนี้เนื้อเรื่องได้ดำเนินมาถึงครึ่งเรื่องแล้ว  ขอบคุณที่รักเซจาบินที่แสนน่ารัก  ชอฮาที่หล่อเหลา และท่านพี่ชานยอลที่หล่อที่สุดในโลก  
            ขอแนะนำนิดนึงนะคะ  y_prand เป็นผู้เขียนหลักของฟิคเรื่องนี้ค่ะ  (เมนชานยอล) แต่พี่ ๆ ทีมงานคนอื่น ๆ faiene และ coolly_mint  ได้ร่วมช่วยกันคิดพล็อตและรายละเอียดของเรื่องให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น  ทั้งสองคนเมนแพคฮยอน  เนื่องจากทีมงานชอบไคแพคและชานแพคพอ ๆ กันเลย(ที่องค์หญิงลังเลขนาดนี้เพราะทีมงานตีกันอยู่ ฮา)  เราก็เลยตกลงกันว่า ไม่ว่าสุดท้ายแล้วใครจะเป็นพระเอก แต่เป้าหมายของเราคือ ทำให้คนอ่านรักองค์หญิงแพคฮยอน เซจาบินจอมซนของเราให้มากที่สุด   ส่วนพี่ชาญและจงอินเซจาจะต้องเด่นไม่แพ้กันเลย   ที่สำคัญก็คือ ต้องเขียนนิยายเรื่องนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้   *O*  

              y_prand และทีมงาน ตั้งใจกับฟิคเรื่องนี้มาก แม้จะมีข้อผิดพลาดหลายประการที่ยังคงมีอยู่  แต่จะพยายามพัฒนาผลงานต่อไปเรื่อย ๆ ให้ผิดพลาดน้อยที่สุดนะคะ  
              อ่านจบแล้ว ถ้าชื่นชอบฉากไหนหรืออยากบอกอะไรกับผู้เขียนหรือทีมงานก็ฝากคำแนะนำ คำติชมได้นะคะ   ใครที่เล่นทวิต ฝากคอมเมนท์ไว้ได้ที่แท็ก #มูกุงฮวา  
ได้เช่นเคย   คนที่อยากทำมากกว่าเขียนคอมเมนท์สามารถเขียนคำวิจารณ์ คำนิยม หรือโหวตเรตติ้งนิยายให้ตามลิงค์ข้างล่างนะคะ  ผู้เขียนรออ่านทุกคอมเมนท์เลย *O*  
                                                                                                                              y_prand และทีมงาน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

506 ความคิดเห็น

  1. #453 แฟนฟิค (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 19:19
    แบคไม่ยอม เดี๋ยวชอฮามีพระสนมแล้วจะหนาวนะลูก 5555555555

    คือนี่เม้นเยอะไป ถ้ารำคาญหม่อมฉันขออภัยเพคะ 55555555555555
    #453
    0
  2. #389 lavani (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 00:25
    (人゛ ∀゛)。;* ไม่แปลกหรอกที่ชอฮาจะรักเซจาบินขนาดนี้
    น่าเอ็นดูจริงๆนะ 55555555555 อ่านแล้วยังปลื้มเลยจริงๆ 
    (ตัวละครนี้มีเสน่ห์จริงๆนะ /นับถือใจคนแต่งเลย)
    แต่คนอ่านรอร๊อรอ..ถึงวันนั้น (หืม? ไม่ได้อะไรเลยจริ๊งจริง)  
    5555555555 (。ゝ∀.)ゞ 
    #389
    0
  3. #358 uuika (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 19:38
    ทำไมองค์ชายจงอินปากแข็งเช่นนี้เพคะ



    สมน้ำหน้าอดแอ้มแพคเลย5555555555



    นี่ถ้าปากหวานกว่านี้อีกนิดนะ 



    ป่านนี้คงมีพระโอรสพระธิดาวิ่งเล่นเต็มวังล้าววววว
    #358
    0
  4. #297 oommyhippyty (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 00:56
    ไม่ได้เม้นหลายตอนเพลิน ไม่รู้จะหวีดยังไงเขินจังช่วงหลังๆมานี่ อ่านยันตอนล่าสุดแล้วเหรอเนี่ย

    อ่านตอนนี้แล้วนึกถึงฉากที่บรรยายความรักของไคที่รอป๋ายพร้อมเลย จงอินก็จะร้องดอกไม้พร้อมแย้มบานเพื่อเขาผู้เดียวเช่นกันแบบนี้ TT

    องค์หญิงใสไร้เดียงสา แต่อ่านแล้วไม่เคยหงุดหงิดเลยนะว่าทำไมใสซื่อแบบนี้ เข้าใจนาง ฮาาาา

    เกือบแล้วเชียว องค์ชายอดทนมาก ขอชื่นชม เป็นคนอื่นคงไม่ทันแล้วเหมือนกัน เราด้วย แงงงงง

    สมใจฮวางซังกุงแล้วใช่มั้ยคะ ที่องค์หญิงนอนไม่ระมัดระวังตัวแบบนี้ โอ้ยบ้าที่สุด

    บรรยากาศทะเลาะวิวาทกันกลับมาอีกแล้ว ขนาดเข้าหอนะเนี่ย แต่เช้าเลย คิดถึงอะไรแบบนี้มาก ><

    ตอนนี้องค์ชายชักจะชัดเจนกับองค์หญิงแล้วนะะ เลิกไร้เดียงสาเสียทีได้ม๊ายยยยยย รับรู้บ้างง

    ความรักคืออัลลัยยย ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ไง TTTTTT

    รู้มั้ยว่าเราอ่านตอนนี้กับตอนที่แล้วนานมาก คืออ่านไปหยุดไป เขินด้วยอะไรด้วย เลยไม่ได้อ่านรวดเดียว

    แงง ชอบที่องค์หญิงยังคงบริสุทธิ์ ถ้าถึงเวลาที่พร้อมแล้ว

    ยังไงก็คงดูบริสุทธิ์งดงามน่าปกป้องอยู่ดี เพราะแพคฮยอนไม่เคยเปลี่ยนไปเลย TT

    พระองค์สอนให้พระชายารับรู้รสของการจุมพิตแบบเลเวลขั้นสุดแล้วนะะะ เตรียมสอนบทอื่นซักที!!!



    ตอนนี้คำราชาศัพท์เกี่ยวกับร่างกายเยอะมากกกกก เกือบมึน แต่ก็ยังนึกออกอยู่บ้าง สมัยป.6ไรงี้ 55555555555555555555

    อ่านแล้วลื่นยังเห็นภาพ ยังทำให้เขินได้ แสดงว่าความรู้ศัพท์เรายังมีอยู่ แอร๊

    ถ้าให้บอกว่าตอนนี้ชอบฉากอะไรก็แบบ ...แหม่ .///////////////////////////. ไม่เอ๊าาาา ไม่บอกนะ

    ที่บอกว่า เป้าหมายต้องการให้รักองค์หญิงลิงน้อยกันเยอะๆนี่ขอบอกว่าทำสำเร็จตั้งแต่ฉากเปิดตัวนางเอกของเราแล้วนะคะ

    ตอนแรกจนถึงตอนนี้ ยังคงความน่ารักไว้เหมือนเดิม ขอให้อะไรอย่ามาแปดเปื้อนนางอย่างที่ทุกคนกลัวเลยนะ TT

    เราก็ออลป๋ายนะ ไม่ว่าพล๊อตจะจบแบบไหน ก็เอาใจไปได้แล้วค่ะ แต่ลุ้นไคแพคมาก

    ขอให้ทรงมีพระโอรสนะเพคะ ขอให้ทรงมีพระโอรสนะเพคะ ขอให้ทรงมีพระโอรสนะเพคะ



    เข้าสู่โหมดค้างแล้วครัช แต่ไม่รีบนะค๊าาา เข้าใจว่าต้องรอให้ฟีลมา 55555555555555555555

    เรามาอ่านตามที่เคยสัญญาไว้แล้วว่าหลังสอบเสร็จจะรีบตามอ่าน

    งื้อ วันเดียวจบเลย แต่ก็ใช้เวลาทั้งวันเหมือนกัน เสพติดอย่างกะซีรี่ย์แหนะ O
    #297
    0
  5. #289 so-hot (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 23:42
    พี่นิ่มบรรยายสวยมากอีกแล้ว อ่านแล้วหลงเซจาบินไปเลยค่ะ เคลิ้มมาก เป็นตอนที่อบอุ่นมากชอฮาเป็นอะไรที่ละมุนและเข้าใจพระชายามากๆ เป็นบุรุษก็ต้องมีความต้องการแบบนั้นในตัวเอง ยิ่งกับคนที่ตัวเองและได้แต่งงานกันแบบนี้ชอฮาเก่งมากที่ทนมาได้นับถือจริงๆ พระชายาหวานและน่ารักสุดๆ อ่านแล้วเรายังหลงเลย พอหวานแบบนี้แล้ว ตอนต่อไปจะเป็นยังไงบ้างค่ะเนี่ย กลัวชานยอลจะมาพรากพระชายาน้อยๆไปจากจงอินจังเลย ใจก็ไม่รู้ว่าชายาให้ชานยอลไปหมดรึยัง ภาวนาให้มีใจให้ชอฮาบ้างเถอะนะ อ่านไปมีความสุขก็จริงแต่มันก็เจ็บมากเหมือนกันเวลาจงอินเจ็บที่แพคฮยอนไม่ได้รัก ทั้งที่ตัวดูแลเฝ้ามองชายาของตัวเองเป็นอย่างดี แสดงออกแล้วสอนความรักให้ชายามากกว่านี้หน่อยนะ ก่อนที่ชานยอลจะมาสอนแทนซึ่่งนั้นจะทำให้เรารับไม่ได้เลยอ่ะ ปวดใจแทน อยากบอกชานยอลว่าอะไรที่ไม่ใช่ของเราแกก็ปล่อยไปเถอะนะ แพคฮยอนเป็นของจงอินแล้วยื้อต่อไปก็ไม่มีทางเอาไปเป็นของตัวเองหรอก อยากให้ชานยอลคิดดีๆ อย่าเอาแต่แก้แค้น คิดถึงใจตัวเองและใจของสองคนนี้ด้วยนะ ฮือๆๆๆๆ เราอินมากๆอ่ะ เข้าข้างชอฮาแบบสุดๆค่ะ แพคฮยอนรักจงอินเถอะนะ T___T
    #289
    0
  6. #288 นางฟ้าของพี่ฟ่าน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 22:58

    เซจาบินต้องอดทนสินะ ค่ำคืนเข้าหอกลับได้แค่นอนกอด
    กับหยอกเล่นนิดหน่อย เพราะทั้งรักและถนอมองค์หญิงน้อยเหลือเกิน
    ทั้งที่ใจจริงอยากทำมากกว่านั้น แต่ก็อดทนรอให้องค์หญิงพร้อมจริงๆ
    หรืออีกนัยหนึ่ง องค์หญิงร้องไห้ซะก่อน  555

    แต่เรานะ อยากตีเซจาบินซะจริง
    คือเมื่อไหร่จะเลิกปากแข็ง พูดจาดีๆ เพราะๆบ้าง
    ถ้าเซจาบินอ่อนหวานอ่อนโยนต่อองค์หญิงน้อยมากกว่านี้
    ก็จะทำมห้องค์หญิงน้อยไม่กลัวและเกร็ง และจะได้เลิกคิดว่าทำทุกอย่างแค่เพราะหน้าที่เท่านั่น


    #288
    0
  7. #282 Santy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 09:07
    ถึงจะสงสารชานยอลแต่ตอนนี้องค์หญิงน้อยก็เป็นของซ อฮาแล้ว หมายถึง

    เข้าห้องหออ่ะนะ ใจเลยเอนเอียงไปให้ซอฮาหมดและ รอลุ้นค่ะว่าซอฮาจะ

    สามารถเป็นเจ้าของทั้งร่างกายและหัวใจขององค์หญิงน้อยได้หรือไม่

    องค์หญิงก็นะตอนกลางคืนยังกลัวจนตัวสั่น พอเช้าปากเก่งเหมือนเดิม

    แถมน่าร้ากๆๆๆๆๆๆๆๆอ่ะ รอลุ้นตอนต่อไปนะคะ สนุกมากๆทีมงานคุณภาพจริงๆ
    #282
    0
  8. #281 miikii~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 22:09
    ชอฮาทรงละมุนเหลือเกินเพคะ จู๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    ชอบบบบบมากอะ ละมุนโครต องค์หญิงลิงน้อยน่ารักอะ ค่อยๆเป็นค่อยๆไปเนอะ ทรงใสมากอะ

    ชอฮาคงต้องอดทนมากๆๆๆๆๆ
    #281
    0
  9. #279 Windy Boy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 17:04
    โอ้วววววววววว ตอนนี้ต้องบอกว่าอ่านไปกลั้นใจไป จริงๆ แอบคิดอยู่ว่าจงอินเซจาจะไม่ทำอะไร(?) มากไปกว่ากอด(?) คือขำตอนนางตื่นมาแล้วเห็นรอยที่หน้าอกแล้วถามองค์ชายด้วยความใสซื่อสุดๆ โอ๊ยยยยย แมลงองค์ชายกัด 555555 องค์ชายนี่ก็ขี้เล่นดีนะเพคะ ยิ่งอ่านละยิ่งหลงรักจงอินเซจา เฮ้อออ เพ้อมากเลยค่ะ ฮือออ ทำไมเป็นสุภาพบุรุษลูกผู้ชายแบบนี้ เขาไม่ยอมก็ไม่ขืนใจ รักองค์ชายจงอินนนนนน ถึงจะฟินไม่สุดแต่ปลื้มองค์ชายสุดๆ นะคะ ไม่รู้จะเม้นถ่ายทอดความความรู้สึก(?)ยังไงดี องค์ชายแอบบอกรักกลายๆ ไปก็หลายครั้งแล้วองค์หญิงรู้บ้างเถอะ สงสารองค์ชาย ตอนที่บอกว่าไม่ได้ต้องการพระโอรสแต่ต้องการองค์หญิงตอนนี้กดเลิฟให้กับองค์ชายเลย คือรักจริงๆ ไม่ได้ต้องการบัลลังก์ขนาดนั้น(รึเปล่า5555555555555555)
    อีกฉากนึงที่ชอบคือตอนสางผมให้องค์หญิง ละแบบเก็บรายละเอียดองค์หญิงตั้งแต่วันแรกที่เจอกันด้วยนะ รักง่ะ รักจงอินเซจา
    แอบรำคาญพวกที่อยู่นอกห้อง ทำให้พระชายาฉันสติกระเจิงไปหมดแล้ว เอ้ยยยยยย สงสารนางก็สงสาร
    ฟิคเรื่องนี้ฟินทุกตอนที่อ่านจริงๆ แอบอยากอ่านฉากจงอินกับชานยอล อิอิ ไรเตอร์และทีมงานสู้ๆ นะคะ
    #279
    0
  10. #278 รับผ่าหมาออกจากปาก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 01:39
    "ทุกคนต้องการพระโอรส แต่ข้าไม่ได้ต้องการด้วย
    ข้าต้องการแค่เจ้า!"
     
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    โดนแอทแท็ค*8000 พลังทำร้ายล้างสูงเกิ๊น !!
    ถึงจะไม่มีอะไรเกินเลยมากนัก..
    แต่ได้ใจคนอ่านจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า 
    ค่อยๆ ฟินไปทีละนิด.. พอกรุบกริบๆ
    -/////- เขินชะมัด !
    #278
    0
  11. #277 Renoir92 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 00:04
    แอบคิดไว้แต่แรกแล้วว่าเข้าหอคืนแรกต้องเป็นอย่างงี้ เพราะองค์หญิงไร้เดียงสาของจริงงง น่ารักจุงงงง

    เป็นตอนที่แบบโอยยย อ่านจบพารากราฟนึงต้องหายใจเข้าลึกๆอีกรอบแล้วค่อยอ่าน เขินจะบ้าาาาาา

    เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่องค์ชายกับองค์หญิงอยู่คุยกันนานสุด ปกตินี่แปปๆกัดกันไม่ก็ต้องมีเดินหนี

    แล้วเหมือนองค์ชายก็กำลังจะพูดอะไรสำคัญๆ ฮวางซังกุงก็เข้ามาขัดอีกกกก วุ้ยยยยย ขัดใจ 555555555



    ตอนหน้าท่านพี่จะโผล่มาให้ปวดใจป่ะคะ ขอเตรียมใจเตรียมทิชชู่แปป ; - ;

    สวัสดีปีใหม่ค่า
    #277
    0
  12. #273 bam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 12:22
    คือเห็นเรื่องนี้อัพแล้วดีใจมาก นึกว่าไรท์จะไม่อัพแล้วนะ

    เราแอบดีใจที่แพคยังไม่เป็นของไคแหละ มันเร็วไปอ่า ถึงเรื่องนี้น่าจะเป็นไคแพคแน่ๆ แต่ลึกๆแล้วมันแอบเชียร์พี่ชานอ่า

    พี่ชานน่าสงสารนะฮือT^T ยังไงก็จะติดตามกับบทสรุปของทั้ง3คนนะคะ สู้ๆ

    เราหลงรักองค์หญิงน้อยจริงๆแหละ นางน่ารักไร้เดียงสามากๆเลย แต่ก็เป็นคนที่เข้มแข็งด้วย
    #273
    0
  13. #263 Pyckajae (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 00:42

    เปิดตอนมาก็ฉากกัดกมอนเลย ฮือออออ หน้าร้อนไปหมด ขอแอ๊บไร้เดียงสาตามเซจาบินด้วยคน T//////////T ด้วยความที่มันเป็นฟิคพีเรียดที่ภาษาทั้งสวยทั้งแปลยากด้วยมั้ง มันเลยให้ความรู้สึกเขินกว่าฉากเล้าโลกปกติสัก 4-5 เท่าไหร่(เว่อ) ไม่รู้แหละ ./////////. แล้วเสียงจากพวกฝ่ายราชพิธีด้านนอนกนั้นคืออะไรคะ? แกจะบิ้วท์ทำไม คือนี่เขินมาก ไม่ได้มีสวนได้ส่วนเสียกับทั้งสองพระองค์แต่โค-ตรเขินอ่ะ #เอาหน้าไถคีย์บอร์ด

    แล้วประโยคที่ฝ่าบาทพูดกะเซาจาบินน่ะว่า “แม้ทุกคนต้องการพระโอรสแต่ข้าไม่ได้ต้องการด้วย ข้าต้องการแค่เจ้า แพคฮยอน แค่เจ้าเท่านั้น...” มันคือคำสารภาพรักของฝ่าบาทเลยนะ เราอ่านละแบบ โอย ผู้ชายคนนี้คือ...ฮืออออ หลงรัก ปาหัวใจใส่เลย แพคฮยอนจะไม่ทรงรู้ตัวสักหน่อยเหรอ ; _ ; ส่วนเรื่องเข้าหอแรกอะไรน่ะ เราก็เข้าใจองค์หยิงนะ แต่เราไบแอสฝ่าบาทมากกว่า(อ้าว) คือเซจาบินคิดฝังหัวไปแล้วไงว่าฝ่าบาทไม่รักไม่ชอบ จนไม่สนใจคำพูดต่างๆ นาๆ ของฝ่าบาทที่มันแฝงคำบอกรักคำตัดพ้อไว้ทั้งนั้น โอ๊ยยยย ยิ่งพิมพ์เม้นไปยิ่งสงสารฝ่าบาท ร้องไห้แป๊บ T T

    แต่ลักหลับจูบหน้าอกเค้านี่ก็ไม่ธรรมดาเลยนะเพคะชอฮา =_= นี่หึงนะบอกเลย 555555555555555555555

    ฉากตอนตื่นนอนตอนเช้ามาคือน่ารักมากกกกกกกกกกกก มอนิ่งคิสท่าจะดูดดื่มไปไหนเพคะ โฮรววววววว  เอาจริงๆ ไม่ได้ผิดคาดเท่าไหร่นะ แอบคิดอยู่แล้วล่ะว่าไรท์เตอร์คงไม่ปล่อยให้เซจาบินมีพระโอรสง่ายๆ T^T แต่คือเลื่อนมาอ่านทอล์คตอนท้ายใจแป้วมากกกกกกกก ไรท์พูดงี้หมายความว่ายังไงคะ???????? มันจะจบไม่สวยเหรอ วังเซจากับเซจาบินจะไม่แฮปปี้เอนดิ้งเหรอ ฮืออออออออออออ ทำแบบนั้นเราจะร้องไห้นะ ไม่ขู่ด้วย T^T

    ไรท์จะใจร้ายกะเราได้ลงคอเลยเหรอ -3- #กระแซะๆ 5555555555 แต่สุดท้ายจะจบยังไงก็ตามอ่านอยู่ดีนั่นแหละ ก็ไม่รุ้จะโวยวายทำไม 555555555555 เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์และทีมงานนะคะ #ปาหัวใจ ขอบคุณที่ผลิตผลงานดีๆ มาให้อ่านเน่อ นี่ฟิคพีเรียดเรื่องแรกในชีวิตที่อ่านละฟินนะ ไม่ใช่คู่ที่ชิปด้วย กร๊ากกกกกกกกกกกก แต่นั่นไม่ใช่สาระสำคัญ นี่กลัวจริงๆ นะว่าตอนนี้มาซะหวานหยด ตอนหน้าต้องมีเรื่องมาสะเทือนใจเราแน่เลย(ระแวงไปก่อนอีก)

    ยังไงเค้าก็จะรอละกันนะ รักไรท์เตอร์จุงเบยยยยยยย -3-



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มกราคม 2557 / 00:43
    #263
    0
  14. #257 whoever (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 21:08
    องค์หญิงแพคฮยอนช่างไร้เดียงสาและใสซื่อบริสุทธิ์ยิ่งนัก 5555555555555555

    สงสารองค์ชายจงอินเหมือนกันนะที่ต้องข่มอารมณ์ไว้ไม่ให้ทำอะไรต่อมิอะไรรุนแรงได้ เดี๋ยวองค์หญิงจะยิ่งแตกตื่นไปกันใหญ่

    แต่องค์หญิงก็เรียนรู้จูบขององค์ชายไวจังเลยนะคะ น่ารักมาก :D

    ตอนนี้เราเข้าใจความรู้สึกของจงอินมากเลยอ่ะ เพราะขนาดเราเองยังอยากจะฟัดองค์หญิงให้หนำใจเสียให้ได้เลย ฮาาาาาาา

    รักองค์หญิงแพคฮยอนมากนะคะ น่ารักมากจริงๆ

    ส่วนองค์ชายจงอินก็สู้ๆนะคะ สักวันจะเป็นวันของท่านค่ะ 555555555555

    เป็นกำลังใจให้ทีมงานของเรื่องนี้เสมอนะคะ เราชอบเรื่องนี้มากจริงๆ สละสลวยและงดงามทุกตัวอักษรเลย ขอบคุณที่เขียนมาให้ได้อ่านค่า สู้ๆ :D
    #257
    0
  15. #254 scandinavia (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 20:38
    เกร้ดดดด องค์หญิงยังบริสุทธิ์ ฮ๊าาาาาา
    เชียร์องค์ชายชานยอลยังได้อยู่ 555555555555555
    สนุกอ่ะ ติดแล้วค่ะ ถึงแม้จะไม่เข้าใจกับราชาศัพท์มากมายเพราะจำไม่ได้แล้ว แต่มันก็ยังสนุกอยู่ดี
    สู้ๆนะคะ ไรเตอร์และทีมงาน #สวัสดีปีใหม่ ^^
    #254
    0
  16. #251 ไอ่โบกี้! (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 17:03
    ขอบคุณสำหรับ ของขวัญปีใหม่ชินงามนี้นะคะ
    ทำเอาแทบเป็รบ้ากับความน่ารักของเซจาบินเลย
    ขอบคุณพี่นิ่มมากนะคะ ที่ตั้งใจเขียน ตั้งใจแต่งญาดนี้
    ทางคนอ่านก็ตั้งใจอ่าน ชอบ ประทับใจมากเลยค่ะ
    เซจาบินน่ารัก และวังเซจาก็อ่อนโยน ไม่ได้ทรงพระโอษฐ์แข็ง
    เหมือนเมื่อก่อนมากแล้ว ละมุนละไม เหมือนหลุด เข้าไปในตำหนักจริงๆเลยค่ะ
    คิดว่า ดีมากๆที่วังเซจา ไม่ได้ทรงขืนพระทัยขององค์หญิง
    จุดนี้คือ อ่อนโยนมาก และซื้อใจเซจาบินได้อีก ร้อยเท่าเลย
    ประทับใจตรงนี้มากก สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านแนวพีเรียดมาก่อน
    เชื่แว่าถ้าได้มาอ่านเรื่องนี้ก็จะเข้าใจได้ง่ายๆลยค่ะ
    เนื้แความไม่ได้แปลยาก แต่กสวยงามเหมือนงานตีพิมพ์
    ชอบมากๆเลยค่ะ
    สุดท้าย สวัสดีปีใหม่นะคะ~
    #251
    0
  17. #247 ภภภภ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 16:14
    องค์ชายทรงอ่อนโยนเหลือเกิน ฮือออออ หม่อมฉันเชียร์จนไม่รู้จะเชียร์ยังไงแล้วเพคะ
    โอย แต่ละการกระทำขององค์ชายจงอินสามารถสั่นไหวหัวใจคนอ่านอย่างเราได้ แล้วหัวใจขององค์หญิงละเพคะ? ทรงโอนอ่อนไปทางนี้แล้วใช่ไหมเพคะ
    หรือก็รักไปแล้วละนะ แต่ยังไม่ประสา นี่ก็เป็นความน่ารัก ฮือ ทรงน่ารักมากเพคะองค์หญิงของหม่อมฉัน
    แมลงเจ้าชายนี่ร้ายกาจจริง แม้จะทำรอยไว้ตรงนั้นแต่ถ้าเสื้อขยับนิดเดียวก็มองเห็นได้ องค์ชายขลุ่ยใบไม้ก็คงจะเห็นในไม่ช้า กิกิกิกิ
    #247
    0
  18. #245 ShawolBB (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 15:58
    จบทำไมค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ตอนนี้จุใจมากจริงๆจุใจและไม่อยากให้จบเลย
    งานป้ายไฟต้องมา งานผ้าเชียร์ต้องจัด ไม่ไหวแล้วขอกรีดร้อง พาร์ทนี้แด่ชอฮาแฟนคลับของจริง แฟนคลับสติหลุดไปแล้ว
    เชื่อว่าพาร์ทนี้ต้องเป็นพาร์ทที่ใครๆก็จะรักจงอิน ใครไม่รักจะบังคับ5555555 มันเป็นความเรียลที่ชอบมากค่ะ
    ตั้งแต่ตอนที่พี่ชานไปหอนางโลมแล้วมันดูเป็นอะไรที่ใช่แล้วสำหรับผู้ชาย ไม่ได้เพอร์เฟคเหมือนนิยายเพ้อฝัน มันโซเรียล
    แล้วมาตอนนี้ก็เหมือนกันเลอ องค์หญิงอายุยังน้อยกับเรื่องแบบนี้คิดแล้วก็น่าสงสารอยู่นะ 5555 เอ็นดู๊เอ็นดู สงสารก็สงสาร

    อารมณ์จงอินตอนนั้นคงจึ้กไม่น้อย น้ำตาขององค์หญิงที่เห็นแล้วต้องเจ็บมากแน่ คนอ่านยังสงสารเลย
    องค์อินผู้อ่อนโยน สุภาพบุรุษสุดแม้จะเอะอะจูบเอะอะจูบ คนที่เฝ้ารักก็ต้องเฝ้าถนอม แงร้ ;-; ชอฮาคนบร้าาาาเขิน!!!!!!!
    ลึกซึ้งกินใจ ทำมายยยยยยยยยยย ทำไมรักขนาดนี้ ทำไมรักองค์หญิงมากขนาดนี้ *เขย่าพี่นิ่ม* (ก็ดีแล้วไงคลั่งทำไม)
    ตอนที่พุ่งตัวเข้าหานี่ คนทำก็กลัวไม่น้อยหรอกที่จะทำ ฮรือออออ ขอบคุณนะจงอินที่เราได้เห็นภาพพจน์อันดีเลิศประเสริฐศรีของเธอ
    กอดปลอบไปจนเช้าหวานโพดดดดดดด หวานเกิ้นนนนน หวานมว้ากกกกก ฟินตอนนี้ให้หนักไปก่อน

    ตอนหน้ามีมรสุมอะไรมาอีกก็ค่อยว่ากันอีกที เรื่องคงไม่หวานแบบนี้ไปจนจบ องค์หญิงต้องอยู่เคียงข้างชอฮาของเรานะ ;-;
    ชอบฉากตอนตื่นนอนมากเลยข่าาาา น่ารักมากข่าาาา แมลงเจ้าชาย กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หยักดั้ยยยย!!!!
    ทำไมเค้าน่ารักกันมากเลย ทำไม ทำไม ทำไมอ่อนโยน ทำไมกรุ้มกริ่ม ทำไมเขิน ทำไมชอฮา ทำไมมมมมมมมมม!!!
    แม้ตอนสางผมให้องค์หญิงก็ยังคงใสใส แอร้ยยยยย >< จบด้วยบทจูบที่อะฮิ้ง!! *ดึงโหนกแก้มลงให้ไว*
    องค์ชายแทบบ้า ฉันก็แทบบ้าไม่ต่างล่ะเอ้า!!

    ดูดพลังมากค่ะ อ่านแล้วเหนื่อย(เหนื่อยหวีดสินะ) 555555 คนอ่านเหนื่อยหวีดคนเขียนใช้พลังไปเท่าไหร่ *ปรบมือให้รัวๆค่ะ*
    ตอนหน้าจะเป็นยังไงก็พร้อมแล้ว ตอนนี้บอกเลยค่ะ ......
    ชอฮาคือคนที่ใช่555555555555555
    #245
    0