[EXO][SF] Caffè latte [Kai x Baek]

ตอนที่ 3 : [SF] พี่ชายข้างบ้าน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ม.ค. 56

 

 

“เมื่อไหร่พี่จะรู้ซักที... ”

“รู้อะไร”

“รู้ว่าผมชอบพี่....”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คนบางคนก็ไม่รู้อะไรเอาซะเลย...

.......

 

 

            “ตื่น ได้ แล้ว คิม จง อิน!!!!!

                เสียงใสดังลั่นทำให้เจ้าของชื่อที่ดวงตาปิดสนิทเบ้ปาก  ร่างสูงโปร่งพลิกตัวหนีเสียงนาฬิกาปลุกมีชีวิต พร้อมควานหาหมอนอีกใบมาปิดหูตัวเองแน่น  เด็กหนุ่มขี้เซาใช้เวลาเสี้ยววินาทีที่เหลือซึมซับหมอนนิ่ม ๆ และที่นอนอุ่น ๆ อย่างอ้อยอิ่ง  แม้จะรู้ว่าสุดท้ายนักร้องนำของวงดนตรีประจำมหาวิทยาลัยจะงัดเขาขึ้นมาจากเตียงได้ในอีกไม่นาน   ถึงเสียงหวานทุ้มลึกจะร้องเพลงได้ก้องกังวาน  และไพเราะจับใจเพียงใด  แต่ในยามที่เจ้าตัวแผดเสียงลั่นอยู่ข้างหูของเขาในเวลาเช้าตรู่เช่นนี้  จงอินก็แทบอยากจะกลายเป็นคนหูหนวกไปซะดื้อ ๆ

            “สายแล้วนะจงอิน!! สายแล้วนะ สายแล้วนะ สายแล้วนะ”

                อย่างเชื่องช้า...

จงอินขยับกายขึ้นมาจากเตียงที่ปูด้วยผ้าปูเตียงลายหมาน้อยสีฟ้าขาวด้วยหน้าตาที่ไม่บ่งบอกว่ากำลังตื่น  ดวงตาคมหลุบลงมองพื้นเตียงด้วยความเสียดาย  หากร่างเล็กที่ยืนเท้าเอวอยู่ข้างเตียงและร้องเสียงใสด้วยคำเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมาราวกับนาฬิกาปลุกที่น่ารำคาญก็ทำให้เขารู้ว่าควรยอมรับความพ่ายแพ้นั้นแต่โดยดี

                “อือ.... ”

                “ตื่นเลย อาบน้ำเดี๋ยวนี้ ” 

“อืม....”

“แต่งตัวให้เรียบร้อยภายในสิบห้านาทีแล้วรีบลงไปข้างล่างเลย วันนี้นายมีเรียนแปดโมงครึ่งนะ!! อย่าให้สาย ”

จงอินพยักหน้าหงึก ๆ ให้กับนาฬิกาประจำตัว  คนตัวเล็กร่ายยาวบอกภารกิจสำคัญที่ต้องทำในเช้านี้ให้เขาฟังรัวเร็ว ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ถามเขาเพื่อยืนยันว่าเขากำลังฟังอยู่

“เข้าใจไหม” 

“อือ” เสียงงัวเงียตอบรับอีกครั้ง

“โอเค เร็ว ๆ  นะ”

ร่างเพรียวหันหลังและก้าวเท้าเร็ว ๆ ออกจากห้องไป  คงลงไปจัดการอาหารเช้าและทำตัววุ่นวายเหมือนทุกเช้า   เด็กหนุ่มมองแผ่นหลังบอบบางจนลับตา ก่อนส่ายหน้าและซุกหน้าลงบนหมอน

            สามวันแล้วสินะ...

                จงอินหลับตานับวันเวลาในใจ    อยู่ ๆ ทั้งครอบครัวของเขาและอีกฝ่ายก็พากันหาวันหยุดยาวในช่วงปีใหม่ได้  ฝ่ายเขามีพ่อแม่และพี่ชาย   ส่วนแพคฮยอนก็มีพ่อแม่และพี่สาว ทั้งหกคนสนิทสนมกลมเกลียวยิ่งกว่าครอบครัวเดียวกัน เพราะอีกไม่นานทั้งพี่ชายจงอินและพี่สาวแพคฮยอนก็จะแต่งงานกัน  ไปยุโรปคราวนี้คงได้ภาพถ่ายพรีเวดดิ้งมาอีกหลายพันรูป 

                ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือทุกคนต่างพร้อมใจทิ้งให้เด็กชายวัยเรียนสองคนอยู่เฝ้าบ้านสองหลังอย่างเหงา ๆ เกือบสองสัปดาห์ ... เพียงเพราะแพคฮยอนและจงอินติดสอบที่มหาวิทยาลัยช่วงนี้พอดี

เสียงกุกกักจากข้างล่างดังแว่วมา  ป่านนี้เจ้าตัวคงกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดโต๊ะอาหารไว้รอเขา  ไม่ก็ปัดกวาดถูบ้านอย่างที่เขาไม่เคยนึกอยากทำ   ระหว่างนั้นก็อาจจะฮัมเพลงเบา ๆ อยากที่เจ้าตัวชอบทำ

ถึงบ้านของเขาและแพคฮยอนจะมีรั้วติดกันก็เถอะ   แต่จงอินก็ไม่เคยอยากให้เจ้าตัวมาทำอะไรต่อมิอะไรให้   ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยขอ...และไม่เคยต้องการ  แต่แพคฮยอนก็มาวุ่นวายกับเขาจนได้

            ดูแลแพคฮยอนด้วยนะจงอิน

            จะบ้าเหรอ  ต้องเป็นผมสิที่ดูแลจงอิน   

            เสียงหวานแย้งด้วยสีหน้าจริงจัง ....  พยอน แพคฮยอนยอมไม่ได้ทุกครั้งที่ถูกคิดว่าคนตัวเล็กจะต้องอ่อนแอ...ดูแลใครไม่ได้ 

                โดยเฉพาะกับเขา... คนที่อ่อนกว่าหนึ่งปี  แพคฮยอนมักจะแสดงความกระตือรือร้นที่จะบอกทุกคนว่าเขาเป็นน้องชาย...

                และไม่ลืมที่จะบอกว่าตัวเองเป็นพี่...  เป็นพี่ชายข้างบ้านที่ต้องเป็นฝ่ายดูแลเขา

                พี่ชายตัวเล็กคนนั้น  ชอบทำแบบนี้เสมอ...

 “พี่ชายคนนี้จะดูแลนายเอง”

บ้าชะมัด... รู้ตัวซะทีสิ....

จงอินไม่ได้อยากให้คนแบบนั้นมาดูแลเลยสักนิด

 

 

*

 



 

                “แปลก... นี่นายไม่รู้จริง ๆ เหรอ....  ?  

 
 

 

หนุ่มผิวเข้มหลับไปอีกครั้ง หรือไม่ได้ตื่นตั้งแต่แรกเขาเองก็ไม่สามารถรู้ได้   แพคฮยอนที่ยังใส่ผ้ากันเปื้อนสีเข้มยืนเท้าเอวหน้านิ่วคิ้วขมวดขณะตะโกนดังลั่นห้องนอนของเด็กรุ่นน้อง   เจ็ดโมงครึ่งแล้ว  

“จงอิน!!  สายแล้วนะ”

                คนตัวสูงที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงขยับเล็กน้อยกับเสียงของเขา   ดวงตาคมเข้มปรือตาขึ้นมองไม่ถึงวินาที... ก่อนที่จะฟุบหน้าลงไปติดหมอนเหมือนเดิม

“ลุกขึ้นแต่งตัวไปเรียนเดี๋ยวนี้นะ!!

“ไม่ไป”

“จะโดดเรียนหรือไง”

“ผมบอกพี่เหรอว่าวันนี้ผมมีเรียน” จงอินไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา  แต่เป็นที่น่าสังเกตว่าเสียงทุ้มต่ำกลับไม่มีร่องรอยงัวเงียเลยสักนิด

 “หา...”

“วันนี้อาจารย์งดคลาสให้เตรียมสอบ...  ” หนุ่มรุ่นน้องอธิบาย 

“ละ... แล้วทำไม่ไม่บอกตั้งแต่แรก   ฉันอุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามาปลุกนายเลยนะ”  แพคฮยอนแว้ดใส่   ตั้งแต่ครอบครัวทั้งสองไปเที่ยวกัน เขาก็ขู่แกมบังคับเอาตารางเรียนของจงอินมาไว้ในครอบครอง  ทั้งยังพยายามลุกแต่เช้าเพื่อมาปลุกเจ้าเด็กขี้เซาและเตรียมอาหารให้ทุกวัน    เด็กหนุ่มไม่ใช่คนที่ตื่นเช้า  แถมยังไม่ชอบกินข้าวกินปลา  ถ้าไม่มีคนบังคับ บางวันจงอินดื่มแค่น้ำจนถึงเย็นก็อยู่ได้   มีแต่คุณแม่ของจงอินกับเขาที่ดูจะเดือดร้อนกับสวัสดิภาพของกระเพาะอาหารมากกว่าเจ้าตัวเสียอีก

 “แล้วใครให้พี่มาปลุก”

แพคฮยอนชักสีหน้าทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ...  จงอินยันตัวลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียงพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียด   ดวงตาคมเข้มมองตรงมายังเขา  แววตาสีดำทอประกายลึกล้ำเหมือนเคย...  

ทว่า มันกลับทำให้แพคฮยอนรู้สึกเหมือนกำลังถูกต่อว่า

“ว่าไงนะ”

“มีใครบอกให้พี่มายุ่งกับผมหรือเปล่าล่ะ”

“จงอิน... ”

“บอกมาสิ...ว่าใครบอกให้มา   แม่... พี่  หรือใคร อย่าบอกนะว่าพี่อยากมายุ่งวุ่นวายกับผมเอง”

น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยด้วยประโยคที่ทำให้เขาชาดิกไปทั้งตัว  แพคฮยอนหน้าชาด้วยความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง   มือเล็กกำแน่นอยู่ข้างตัว 

ขาเขาสั่นและโอนเอนเพราะกำลังเสียศูนย์   ความรู้สึกวูบโหวงกำลังเล่นงานอยู่ในช่องท้อง...  

เป็นความรู้สึกที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย

“หมายความว่ายังไง...  นายคิดว่าที่ฉันทำทั้งหมดเพราะ... มีคนสั่งงั้นเหรอ”

“หรือไม่ใช่?

คำถามนั้นแพคฮยอนสบตาหนุ่มรุ่นน้องเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน   ...  และกว่าที่จะรู้ตัว  น้ำร้อนผ่าวก็ไหลลงจากหางตาลงมาอาบแก้ม

“...  ”

คนอายุมากกว่ารู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกระชากอะไรบางอย่างออกมาจากหัวใจอย่างรวดเร็ว   ชั่วขณะที่ดวงตาพร่ามัวเพราะหยาดน้ำตา  แพคฮยอนหันหลังด้วยความตั้งใจที่จะหนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด 

“ได้... ได้...  ต่อไปฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีกแล้ว”

ประตูอยู่ห่างเพียงคืบ  ขาเรียวเล็กก้าวยาวพร้อมกับมือที่เอื้อมไปคว้าลูกบิด   แรงสะอื้นทำให้ร่างกายของเขาสะท้านอย่างทรมาน   อวัยวะทุกส่วนในร่างคล้ายจะถูกกดทับด้วยก้อนหินขนาดใหญ่

“แพคฮยอน!!” 

“อ๊ะ!!

                คนตัวสูงกว่าถลาเข้ามาเร็วเกินกว่าที่เขาจะได้ตั้งตัว  แพคฮยอนถูกคว้าตัวไว้ได้และผลักจนติดประตูไม้อย่างแรง  ทว่าฝ่ามือหนาประคองศีรษะทุยสวยเอาไว้ไม่ให้กระแทกกับข้างหลัง   ไออุ่นเคลื่อนเข้ามาโอบล้อมรอบร่างเล็ก

 “เมื่อไหร่จะเข้าใจซักทีนะ... ”

“ปะ.. ปล่อย... ปล่อยฉันนะ! แพคฮยอนดิ้นรน... มือเล็กดันอกกว้างเต็มแรงทั้ง ๆ ที่ยังสะอื้นหนัก   หากอ้อมกอดของจงอินกลับกระชับแน่นขึ้นทุกครั้งที่เขาขยับตัว  แน่นจนกระทั่งเขาหมดแรงที่จะดิ้นรน  

                “เมื่อไหร่ถึงจะเข้าใจซักที แพคฮยอน!!!!!

                เสียงตวาดดังลั่นแทบจะทำให้แพคฮยอนสะดุ้ง...    มือแกร่งกดศีรษะของเขาลงกับอกกว้าง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง 

                “มีความสุขนักเหรอ... ที่ทำแบบนี้... หึ  แพคฮยอน”

                “....อะไร... ฉันทำอะไร..ฉะ ฉัน.. ฮึก ฉันทำอะไรผิด”  อารามตกใจและความอบอุ่นจากอ้อมกอดใหญ่ทำให้แพคฮยอนแทบลืมว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น   ร่างเล็กสะอื้นเป็นพัก ๆ ขณะรับฟังเสียงทุ้มกระซิบแผ่วลงเรื่อย ๆ ด้วยความไม่เข้าใจนัก

                “เมื่อไหร่จะทำตัวปกติซักที...”   

                “จงอิน...”

 “ถ้าการที่พี่ได้รู้อะไรมาแล้วทำให้พี่เป็นบ้าแบบทุกวันนี้... พี่ลืมไปก็ได้นะ... ลืมไปซะเถอะ  แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกับผมอีก”

เมื่อเริ่มสงบ  เรื่องราวต่าง ๆ  ที่สะกิดหัวใจก็ไหลหลั่งเข้ามาอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้แจ่มชัดขึ้น    แพคฮยอนสะท้านลึก... ก่อนที่น้ำเสียงของคนสูงกว่าจะทำให้น้ำตาระลอกใหม่ทะลักออกมาจากทำนบกั้น

“ถ้ารู้ว่าผมรักพี่ ..... ”  เสียงของจงอินเบาเสียยิ่งกว่าเบา...  ทว่า  แพคฮยอนได้ยินมันชัดเจนราวกับอีกฝ่ายตะโกน 

ชัดเจนไม่ต่างจากวันนั้น...  วันที่จงอินบอกเขาด้วยสีหน้าเขินอาย 

“ถ้ารู้ว่าผมรัก... ก็อย่าทำเหมือนไม่รู้จะได้หรือเปล่า   อย่าปฏิเสธผม...ด้วยการทำเหมือนไม่รู้เรื่องแบบนี้ ”

“จงอิน”  แพคฮยอนกระซิบแผ่ว  ขณะที่เจ้าของชื่อกลายเป็นฝ่ายที่สั่นไปทั้งตัว

“ในเมื่อพี่มีเค้าอยู่แล้ว  ก็อย่ามายุ่งกับผมอีกเลย....”

ดวงตาเรียวมองลึกเข้าไปในประกายไหวระริกของอีกฝ่าย... ร่องรอยเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ข้างในนั้นกำลังบอกเขาว่าจงอินรู้สึกอย่างไร

“ผมเจ็บ... ”

 

   แดดสีส้มทว่าอ่อนแสงลงเพราะดวงอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนลงต่ำ  ถนนที่ว่างเปล่าไม่ปรากฏร่องรอยของรถคันที่เขาต้องการเลยสักนิด    ป้ายรถเมล์ที่แสนว่างเปล่าจนรู้สึกเหมือนเป็นเมืองร้าง  แต่เขาชินเสียแล้วกับวันหยุดยาวที่นักศึกษาต่างพากันกลับบ้านกันไปจนหมด  มีเพียงเด็กกิจกรรมเพียงไม่กี่คนที่ยุ่งจนไม่มีเวลากลับบ้าน   รถที่ให้บริการในมหาวิทยาลัยจึงค่อนข้างละเลยที่จะเดินรถตามตารางเวลาที่เคยเป็น 

แม้จะรู้ว่านาน ๆ ทีรถจะผ่านมาสักคัน   หากจงอินกลับปล่อยให้มันผ่านไปโดยไม่โบกเรียก

เขาก็แค่อยากให้เวลานี้ยาวนานไปอีกสักนิด

ช่วงเวลา... ที่เรือนผมสีน้ำตาลเข้มวางอยู่บนบ่า  ร่างเล็กกว่าที่เอนกายมาพิงเขา  นิ้วเรียวยาววางประสานอยู่บนมือใหญ่ แพขนตาที่หลุบลง และริมฝีปากสีสดน่าดึงดูด ลมหายใจสม่ำเสมอของคนหลับง่าย 

แพคฮยอน...  

พี่ชายข้างบ้านที่อยู่เคียงข้างกันมาตั้งแต่เด็ก  ...  พี่ชายที่ตัวเล็กกว่าเขาจนโอบทั้งตัวได้อย่างสบาย ๆ   พี่ชายที่วิ่งไม่เคยทันเขา...  พี่ชายคนที่เขาไม่เคยละสายตาออกจากใบหน้านี้ได้เลย

ดวงตาคมทอดมองเครื่องหน้าอ่อนเยาว์และกวาดตาพิจารณาแทบทุกส่วน ...  และแล้วเขาก็พ่ายแพ้ให้กับอำนาจของกลีบปากนิ่มที่เรียกร้องให้เข้าไปสัมผัส   

แขนข้างหนึ่งโอบประคองแผ่นหลังบอบบางเอาไว้...  ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเคลื่อนลงไปแนบชิดกับเนื้อนุ่มที่เผยอรับสัมผัสของเขาอย่างไม่รู้ตัว

“อ๊ะ !” พี่ชายตัวน้อยรู้สึกตัวหลังจากนั้นไม่นาน ...  ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นเขาในระยะประชิด  ก่อนที่จะดีดตัวลุกขึ้นยืนตัวตรงด้วยความตกใจ

“จะ....จงอิน...ทำอะไร”

“จูบ”   เขาเอ่ยพร้อมกับยักไหล่  “ไม่รู้เหรอ” จงอินยิ้มบางให้กับคนที่ทำหน้าตื่น...    

อาจจะถึงเวลาที่เขาควรเลิกเอาแต่มองเสียที...

วันนี้...  คงถึงเวลา

“ทำแบบนี้ทำไม”

“พี่ไม่รู้เหรอ.... ไม่เคยรู้เลยเหรอ”

เด็กหนุ่มถามกลับ ... และมองไปยังนิ้วเรียวที่แตะอยู่บนริมฝีปากนุ่มนิ่มที่เขาเพิ่งครอบครองไปเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง

 “ไม่รู้เหรอว่าผมชอบพี่... ”

ความรัก... ที่ถ่ายทอดผ่านสายตาคู่นี้มาตลอด  อาจจะยังไม่พอให้พี่ชายซื่อบื้อคนนี้รู้ใจเขาก็ได้

“ทำไม..”

จงอินคลี่ยิ้มให้กับคำถามนั้น...    ทว่า... มันกลับคลายลงในไม่ช้า  เมื่อรับรู้ได้ว่าสายตาของแพคฮยอนกำลังบอกอะไรบางอย่างกับเขา 

“แพคฮยอน...”

“ทำไมเพิ่งมาบอกเอาตอนนี้”

 

 

“พี่ก็รู้...ว่าผมต้องการอะไร   ทำไมถึงยังทำแบบนี้อีก....”

 

 

“ลืมนัดพี่ใช่ไหม  พี่อุตส่าห์จองร้านโปรดของเราไว้ให้”

                เด็กหนุ่มมองไปยังต้นเสียงที่อยู่ในรถพร้อมกับความรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นตรงเข้าไปบีบในหัวใจอย่างรุนแรง ...  โดยเฉพาะท่าทางหยอกล้ออย่างสนิทสนมนั้น ใบหน้าหล่อเหลาและโดดเด่นของหนุ่มรุ่นพี่ชาวจีนอยู่หลังพวงมาลัย   สายตาของชายหนุ่มมองตรงไปที่คนตัวเล็กด้วยประกายลึกซึ้ง 

แล้วทำไมเขาจะมองไม่ออก....    

                ในเมื่อสายตาคู่นั้นไม่ต่างกันเลยสักนิด... ไม่ต่างจากที่เขามองแพคฮยอนเลย

“จงอิน ไปด้วยกันไหม? ” มาอยู่แค่ไม่กี่ปี... ภาษาเกาหลีของอีกฝ่ายก็แสนคล่องแคล่วทำให้เขารู้สึกอาย

จงอินรู้มานานแล้วว่ารุ่นพี่คริสชอบแพคฮยอน...   รู้มานานแล้วว่าอีกฝ่ายตามจีบพี่ชายตัวเล็กของเขาอย่างจริงจัง

รู้มานานแล้วว่าอีกฝ่ายสมบูรณ์พร้อมมากแค่ไหน

สมบูรณ์แบบจนอดคิดไม่ได้ว่าคนแบบนี้... เขาจะเอาอะไรไปสู้ได้

“ไม่เป็นไรฮะ ... ผมนึกได้ว่ามีธุระพอดี”

ใช่...  เหมาะสมกันจนเขาต้องยอม

ยอมที่จะเดินจากไปเงียบ ๆ

“โอเค...   งั้นกลับบ้านดี ๆ นะ จงอิน...”

มือเขากำลังสั่น...    แต่เขากลับเลือกที่จะยิ้มให้กับรุ่นพี่ทั้งสองคนที่กำลังนั่งเคียงข้างกันอยู่บนรถ 

 “พี่คริส.... ”  เขาเอ่ยขึ้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะสตาร์ทรถ

เขาต้องการคำยืนยันที่ชัดเจน... ชัดเจนมากพอให้เขาตัดใจ

“พี่สองคน... คบกันแล้วเหรอ”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ ... เขาเห็นคริสเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ... ในขณะที่แพคฮยอนมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

แปลก... นี่นายไม่รู้จริง ๆ เหรอ.... 

 

                จงอินตะโกนด้วยเสียงแผ่วหวิวอยู่เหนือไหล่บาง...

“ผมไม่ได้อยากเป็นน้องชายของพี่ไปตลอดชีวิตหรอกนะ ”

“จ... จงอิน...”

 

“แพคฮยอนไม่เคยบอกเหรอ... เราสองคนคบกันมาสองอาทิตย์แล้วนะ”

“แล้วก็ไม่ได้อยากเป็นไอ้งั่ง... ที่หลงรักแฟนชาวบ้านไปตลอดชีวิตเหมือนกัน!

 

 

 

*

 

มือหนาของจงอินยึดไหล่ทั้งสองข้างให้ติดประตูไม้ ... ดวงตาหลุบลงมองปลายเท้าเปลือยเปล่าของตน  ก่อนหันหลังกลับ  และเอ่ยช้า

“กลับไปเถอะ....ไม่ต้องสงสารผมหรอก ... พี่บอกเองนี่นาว่ามันสายไปแล้ว”

“จงอิน”

“กลับไปซะ!!! กลับไปหาคนของพี่เถอะ”  

สิ้นเสียง...   ความเงียบคลี่คลุมลงมารอบตัวจงอินจนแทบไม่ได้ยินอะไรเลย   แม้กระทั่งเสียงลมหายใจก็ยังบางเบา

เด็กหนุ่มยืนนิ่งอยู่นานเนิ่น  สายตาพร่ามัว  กระทั่งได้ยินเสียงสะอื้นจากข้างหลัง  ก่อนที่น้ำเสียงตัดพ้อจะดังขึ้นตามมา

“นายจะไปรู้อะไร...นายน่ะ... ไม่ได้รู้อะไรเลย”

ไม่รู้ว่าอะไรทำให้จงอินรู้สึกเหมือนประโยคนั้นเป็นหนามแหลมที่มาแทงหัวใจ ...

“ฉัน... เลิกกับเค้าแล้ว ...บอกเลิกกับพี่คริสแล้ว”  พร้อม ๆ กับคำบอกเล่า...  แขนเรียวก็โอบรอบเอวเขา  แรงสะอื้นเบากระตุ้นให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ เช่นเดียวกับคำสุดท้ายที่ได้ยิน  “เพราะนาย...”

....

“เพราะนายคนเดียว... คิม จงอิน”

เด็กหนุ่มเลื่อนมือไปประคองมือเรียวสวยและหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับคนตัวเล็ก  ... ใบหน้าเปื้อนน้ำตาทำให้หัวใจของเขาสั่นสะเทือนได้อย่างไม่น่าเชื่อ 

“ฉันไม่รู้จะทำยังไง...  นายทำให้ฉันเป็นบ้า”

จงอินส่ายหน้า ...  และพูดขึ้น

“พี่ก็ทำให้ผมเป็นบ้าเหมือนกัน”

ร่างสูงใหญ่เคลื่อนเข้าไปใกล้คนตัวเล็กพร้อมกับท่อนแขนที่สอดรอบเอวบาง  เรี่ยวแรงที่มากกว่าส่งให้ร่างบอบบางถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอดอุ่นหนาอย่างรวดเร็ว   ก่อนที่จงอินจะส่งริมฝีปากลงไปบดขยี้กลีบปากบางเฉียบที่เขาต้องการมาเนิ่นนาน

ไม่มีคำพูดใด ๆ ... ไม่มีคำอธิบาย   หรือแม้กระทั่งการบอกเล่ารายละเอียดที่มากกว่านั้น   จงอินรับรู้สิ่งที่แพคฮยอนบอกผ่านสายตาและเสียงหัวใจที่เต้นระรัว  

                ร่างกายทั้งสองโอบกระหวัดและเกี่ยวรัดกันอย่างแน่นหนา  จูบดื่มด่ำเนิ่นนานราวกับต้องการชดเชยช่วงเวลาอันแสนทรมานที่คนทั้งคู่เผชิญมา

                ร่างเล็กกำลังสั่นสะท้าน   ผิวกายเต้นระริกราวกับมีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ภายใต้ผิวสีน้ำนมเรียบเนียน  อาจเพราะอำนาจของริมฝีปากผ่าวร้อนที่เฝ้าวนเวียนแตะต้องบนเนื้อนุ่มก็เป็นไปได้  เรียวลิ้นชื้นแฉะทว่าร้อนฉ่าราวเหล็กร้อน ๆ เลื่อนไปสัมผัสแทบทุกบริเวณที่โผล่พ้นเนื้อผ้า  ทำให้แผ่นหลังบอบบางหยัดขึ้นจากพื้นเตียงพร้อมกับลมหายใจที่หอบสะท้านไม่เป็นจังหวะ   แผ่นอกเรียบสะท้านลึก  เด็กหนุ่มคล้ายคนกำลังขาดอากาศหายใจ  ทั้ง ๆ ที่แขนและขาถูกปล่อยให้เป็นอิสระ   แต่แพคฮยอนกลับเหมือนคนที่ไร้เรี่ยวแรงไปเสียดื้อ ๆ   

                ท่อนขาเรียวสวยถูกแยกออกตั้งแต่เมื่อไหร่เขาก็ไม่แน่ใจ... หากใบหน้าคมที่เคลื่อนอยู่เหนือหน้าท้องอ่อนนุ่มทำให้เขารู้สึกราวกับมีน้ำเดือดอยู่บนหน้า

                “ยะ... อย่าเพิ่งได้ไหม” เสียงหวานครางแผ่ว...  

                “อะ...  เอ่อ”

                “ฉันหายใจไม่ออก...”  ริมฝีปากแดงช้ำสั่นระริกขณะที่เอ่ยขึ้น   แพขนตาหนากระพือขึ้นเผยลูกแก้วใสสีน้ำตาลเข้มที่กำลังสะท้อนประกายไหวระริก  พวงแก้มขาวขึ้นริ้วแดงจัดจนคนมองอดขำไม่ได้ 

                “.... อ่อน”  เสียงทุ้มว่า    ส่งผลให้กำปั้นเล็กยกขึ้นฟาดท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่น และผิวสีคร้ามแดดอย่างเร็ว

                “ไอ้บ้าจงอิน...  อยากตายใช่ไหม”

                “ไม่อยาก...” เด็กหนุ่มร่างใหญ่หัวเราะดัง  ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับขยับขึ้นมาพร้อมกับผลักให้แผ่นหลังบอบบางล้มลงไปติดกับเตียงนุ่ม  “อยากทำให้พี่สำลักตายมากกว่า”

                “จ... จงอิน ไอ้บ้า... ”

                เจ้าของชื่อหัวเราะลั่น... ก่อนซบหน้าลงเหนือต้นคอขาวผ่อง  ริมฝีปากกวาดเก็บทุกพื้นที่เนียนนุ่มและหอมกรุ่นอย่างโหยหา

                “ให้ตายเถอะ.... พี่ทำให้ผมอกหักมาเป็นอาทิตย์”

“นายต่างหากที่ทำให้ฉันเป็นแบบนั้น... ”  แพคฮยอนแย้งหน้ายุ่ง...  “ชอบทำเป็นเย็นชา...  ชอบทำเหมือนรำคาญฉัน”

 “พี่เห็นผมเป็นคนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

                “ตั้งแต่...  ที่นายเริ่มทำตัวเหินห่างฉันล่ะมั้ง”

                แพคฮยอนไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป...   ตั้งแต่น้องชายข้างบ้านที่สนิทกันมาตั้งแต่เล็กเริ่มโตเป็นหนุ่ม   เขาก็พบแต่สายตาที่เปลี่ยนไปของจงอิน ...  แม้กระทั่งความใกล้ชิดที่เคยมีให้กัน  ก็เริ่มห่างหายไปอย่างไม่น่าเชื่อ

 “นายทำเหมือน... ไม่อยากใกล้ฉัน”

                ในขณะเดียวกัน...แพคฮยอนก็รับรู้ได้ว่ากำลังรู้สึกถึงความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของตัวเอง

“ที่พี่คบกับพี่คริส.... เพราะผมเหรอ เพราะผมหรือเปล่า” จงอินถามย้ำ

“บ้าชะมัด... ”  เขาสบถ   “ก็นายไม่... ไม่พูดอะไรเลย   ถ้าบอกมาสักคำ... ทุกอย่างก็อาจจะจบ”

                “ผมรักพี่...  แบบนี้เหรอ”   จงอินเอ่ยโดยแทบไม่ต้องคิด    รวดเร็วเกินกว่าที่แพคฮยอนจะทันตั้งตัว  “ผมรักพี่....   ถ้าผมพูดแบบนี้ตั้งแต่แรก  มันก็ไม่ต้องเกิดเรื่องแบบที่ผ่านมาใช่ไหม”

                เจ้าของร่างเล็กไม่ได้ตอบอะไร... สีหน้าของเขาตกตะลึง  ก่อนที่จะบิดเบี้ยวเพราะพยายามข่มความรู้สึกที่กำลังพรั่งพรูออกมา   น้ำตาไหลเอ่ออีกครั้ง...  

                “ผมรักพี่...  รัก.. รักมาตลอด”

                จูบอีกครั้ง... ถ่ายทอดความรักที่ล้นหลั่งให้ผ่านเข้าไปสู่ทุกประสาทสัมผัสของเรียวลิ้น   กลีบปากที่บดเบียดแนบชิดแลกเปลี่ยนความร้อนเร่าและลมหายใจที่ขาดห้วงให้แก่กัน

                “ที่ไม่อยากใกล้... เพราะกลัวห้ามตัวเองไม่ได้ต่างหาก”

จงอินรวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะทันต่อต้าน  กว่าจะรู้ตัวอีกทีร่างกายทั้งหมดก็แทบจะเปลือยเปล่า  ... เช่นเดียวกับที่อีกฝ่ายกำลังปลดเปลื้องทุกสิ่งออกเช่นเดียวกัน   เจ้าของร่างเล็กมองการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายด้วยแววตาสงสัย

                บ้าชะมัด... โตมาด้วยกันแท้ ๆ  

                ทำไมถึงได้ดูคล่องแคล่วและคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้นักนะ

ฝ่ามือที่เคลื่อนไปมาบนผิวกายของเขา ... ร่างกายที่ใหญ่โต  เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแรง  สีผิวคมเข้มและดูมีสุขภาพดี

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา  เพราะเขาไม่สังเกต... หรือกระดากอายเกินกว่าที่จะมองกันแน่นะ  ถึงไม่เคยเห็นความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เลย

                จงอิน ... เป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ

                “มองแบบนี้ผมก็เขินนะ... ”

                เสียงทุ้มทำให้แพคฮยอนสะดุ้งเบา ...    ทว่า คนเขินกลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเขาทำอะไรไม่ถูก  โดยเฉพาะเมื่อมองเข้าไปในดวงตาวิบวับคู่นั้น

                “พี่รักผมใช่ไหม...   รักผมเหมือนกันใช่ไหม”

                ใช่เพียงน้ำเสียงที่กระตุ้นให้สติของแพคฮยอนกระเจิดกระเจิง...  ร่างกายของจงอินก็รุกไล่เขาอย่างไม่หยุดเช่นกัน 

            “ยังไม่รู้อีกเหรอ....  ซื่อบื้อเอ้ย” แพคฮยอนหอบสะท้านขณะเอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรง    ปลายนิ้วที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนส่วนอ่อนไหว แทบจะทำให้แพคฮยอนสะกดกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่ได้  

            ไม่สิ...  บางที จงอินก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

ยังคงเอาแต่ใจ และดื้อรั้นกับเขาอย่างเสมอต้นเสมอปลาย

            “ถ้ารู้...  คงไม่ปล่อยให้เป็นแค่พี่ชายมาตั้งนานหรอก”

 

 

 

THE END.

 

 

 

 



กะว่าจะเอาไปแก้...แต่ไม่มีเวลาแก้แล้ว T^T


ขอบคุณนะคะที่ตามมาอ่านกัน 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

459 ความคิดเห็น

  1. #454 K_ChanSeNy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 23:03
    กว่าจะรู้ใจกันก็ลุ้นเเทบตายเลย
    #454
    0
  2. #418 m.zslt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2556 / 10:30
    โตยยยยยยแววดราม่ามันมาตอนแรก
    พออ่านไป เห้ยมันเศร้าแต่ทำไมชอบ 55555555555
    แอบเซ็กซี่นิดๆด้วยยยยยยย ง้ากกกก เขิน
    #418
    0
  3. #390 BACON_BAEK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 16:07
    ต่างคนต่างก้อรักกันแต่ไม่บอก เกือบสายไปแล้วไหมล่ะ
    #390
    0
  4. #375 ϟ ทาสรักเสี่ยไค . (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 17:45
    เห้ย คือเขินมากอ่ะ T//////////T
    จงอินดูคล่องแคล่วดีนะ 5555 
    แบคชอบมั้ยจ้ะ 55
    #375
    0
  5. #367 tHeSP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 12:36
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม มันก็ปากแข็งซื่อบื้อทั้งคู่นั่นแหล่ะ!!!!!!

    แต่งานนี้ต้องยกความดีความชอบให้พี่แบคคนงามนะคะ

    ถึงนางจะรู้ตัวช้า แต่นางก็เด็ดขาดนะคะ บอกเลิกอิพี่คริสไปเลย

    ไม่เหมือนจงอินหรอก รู้ใจตัวเองมาตั้งนานแล้วแต่ดันทำมึนใส่พี่แบค

    ยิ่งมาทำเหินห่างพี่แบคไปอีก ไอ่คนยังไม่รู้ตัวมันก็ยิ่งเข้าใจผิดไปน่ะสิ

    มันก็ต้องคิดว่าจงอินไม่ชอบมันเป็นธรรมดา ก็ไม่แปลกที่นางจะไปคบกับพี่คริส

    แล้วพอมาคบกับพี่คริส จงอินดันมาแสดงออกว่าชอบเกินพี่น้อง บ๊ะ! -*-

    ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าจุงงินดีที่กล้าปล่อยเพชรเม็ดงามให้หล่นจากมือไปได้

    แต่เอาเถอะ ไหนๆ ก็จูนกันได้แล้ว ก็อย่าหื่นใส่พี่แบคมากนะจุงงิน

    นี่ใจเย็นหน่อย ยังมีเวลาอีกมาก เดี๋ยวพี่แบคจะขาดใจตายก่อน

    เห็นทีบ้านนี้จะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันแบบแกะไม่ออกแล้วละ ทั้งคู่น้องคู่พี่ อิอิ

    คู่พี่ไปพรีเวดดิ้งกันที่ยุโรป แต่คู่น้องแรงกว่า มันได้กันแล้ว 555555555555555+
    #367
    0
  6. #319 miiinthg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 16:42
    โอ้ยยยยย กระอักความฟิน

    หน้าร้อนค่ะ >//////<

     ฮื่ออออออ ละมุนมากอ่ะ  
    #319
    0
  7. #198 nijaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 09:36
    น่ารักมากเลย แต่ก็ปากแข็งกันทั้งคู่ เกือบไปละ

    จงอินเกือบเสียแบคฮยองไปให้พี่คริสซะละ
    #198
    0
  8. #131 cookielullaby (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 22:31
    ละมุนจัง...คิมไคหลงรักแบคฮยองจน,,,,โงหัวไม่ขึ้นเบยยย
    #131
    0
  9. #101 mezzo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 02:50
    คือฉากเดียวอ่ะจริง บนเตียงรู้เรื่อง
    #101
    0
  10. #98 absolute_jingle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 13:29
    ตอนแรกนึกว่าแพคคบกับน้องเทา เจอเป็นพี่คริสก็นะ เข้าใจอยู่
    ชอบตอนแพคร้องไห้รู้สึกอยากร้องไห้ตามเลย จงอินทำร้ายจิตใจนะ 555
    #98
    0
  11. #90 bhyn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 12:08
    เขินนะเนี่ยเขินนนน จงอิ้นนนนน~
    ยังดีนะเนี่ยที่พูด ถ้าไม่พูดก็ไม่รู้ใจตัวเองกันซักที

    #90
    0
  12. #87 parksoya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 18:57
    โอ้ยชอบจังหวะดราม่าอะ รู้สึกถึงรักดี TvT
    #87
    0
  13. #77 -[**Jha...JaA**]- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 11:34
    โอ๊ยยย แทบแดดิ้นอยู่ข้างเตียง T^T 
    เกือบสายไปสะแล้ว ดีนะที่รู้ใจตัวเอง
    ไม่ได้ช้าไปหรอก หากรักแล้วก้อรักตลอดไป~~~~

    #น่ารัก
    #77
    0
  14. #76 pladip (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 21:26
    เขินอ่ะ >
    #76
    0
  15. #65 MoojuM (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 00:32
    ชอบคู่นี้ม๊ากมาก
    คนนึงเซ็กซี่คนนึงก็แซ่บ -\\\\-
    โอ้ยยยยยเขิน

    ที่จริงควรจะพูดกันตั้งนานแล้วป่ะ
    เรื่องเลยไปกันใหญ่
    แต่ก็ดีกันเข้าใจกันก็ดีแล้ว
    #65
    0
  16. #62 LittleP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 21:40
    อร๊าย อ่านแล้วเขินชะมัด

    จงอิน แพคฮยอน

    รักกันเนอะ



    ชอบบทพูด บทบรรยายทุกอย่างเลย

    ไคแพคเราอินเลย



    สนุกมากค่ะ พี่คริสมาแว๊บเดียวไปและ อิอิ
    #62
    0
  17. #51 embyunbaek (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 15:31
    กรี้ดอ่ะ อีเสี่ยนี่แบบมือไวนะ
    ฟินโว้ยฟิน
    #51
    0
  18. #49 ❛依芬的世界 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 03:51
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
    ตอนแรกก็งงๆ
    นึกว่าจะดราม่า
    ที่ไหนได้ อิ๊อ๊างมาก =/////=
    ปากหนักเกินเกือบเสียหมา(?)แล้วไหมล่ะจงอิน
    55555+
    #49
    0
  19. #47 MySummer (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 22:11
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ตายเถอะมีพี่ชายแบบนี้
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    มันน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกโอยชอบบบบบบบบบบบบบบบบ ชอบมากกกกกกกกก
    แต่งอีกได้มั้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    เสี่ยไคดูแบบ เหมือนเป็นน้องที่เอาแต่ใจอ่ะ
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกก
    #47
    0
  20. #46 lLAYLA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 21:47



    ตามลิ๊งมาจากในทวิตค่ะ แฮ่~แฮ่~


    กรี๊
    ดดดดดดดดดดดดดดดดด มัน..มัน..มันน่ารักมากค่ะ > <

    แบคเป็นนาฬิกาปลุกมนุษย์ที่น่ารักมากกกกกกกกกก
    อยากจะยุให้จงอินคว้าลงมาฟัดทันทีตอนที่แบคยืนตะโกน สายแล้วนะๆๆๆๆ
    โอ๊ยยยยย น่ารัก > <

    แล้วการที่ปลุก ทำอาหารให้ ทำงานบ้าน
    คือบริบทนี้มันดูเหมือนไม่แม่ก็เมียมากกว่าพี่ชายข้างบ้านนะคะแบค!

    ชอบตอนแบคโดนผลักติดกับประตูมากจริงๆค่ะ
    คือชอบความรุนแรงแบบนี้ #ห๊ะ
    แต่ที่ชอบมากที่สุดคือ จงอินเอามือมารองหัวไว้ไม่ให้กระแทก
    โอ๊ยยยยยยยยยยยย *กัดผ้า*
    พอเลื่อนอ่านบรรทัดต่อๆมา เฮ้ยยยยยยยยย อะไรกัน~~
    เหมือนจู่ๆก็โดนจับหัวโขกกับประตู 5555555

    การถูกปฏิเสธไปตรงๆ บางทีอาจจะดีกว่าการแกล้งทำเป็นไม่รู้ แบบนี้ T T
    สงสารจงอินมากค่ะ แอบมอง แอบรักมากนาน
    พอถึงเวลาที่คิดว่าพร้อมแล้ว กล้าแสดงออกแล้ว
    มันกลับสายเกินไป T T
    แต่การที่แบคบอกว่า ทำไมเพิ่งมาบอกเอาตอนนี้
    มันทำให้รู้ว่า ก็สายเกินไปด้วยกันทั้งคู่ T T
    (รู้สึกเป็นการเม้นท์ที่ใช้ T T <ได้ฟุ่มเฟือยมาก55)

    แต่แบคนี่ ฮอตจริงๆค่ะ ทั้งจงอิน ทั้งพี่คริส
    พี่คริสก็มาแบบดีๆ จะโกรธก็โกรธไม่ลง T T
    และการที่แบคไม่กล้าบอกจงอิน ก็ทำให้เข้าใจความรู้สึกแบคเลย
    ตอนแรกแอบนึกว่าจะเป็นชอทฟิคที่จบแบบเศร้าๆซะแล้ว
    ขอบคุณนะคะ ที่จบแบบแฮปปี้ > <

    อ่าน2ประโยคนี้แล้วเขิลลลล อย่างไม่มีเหตุผล >/////< 55
    'บ้าชะมัด... โตมาด้วยกันแท้ ๆ
    ทำไมถึงได้ดูคล่องแคล่วและคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้นักนะ'
    'จงอิน ... เป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ'
    *กัดผ้าอีกรอบ* คือประโยคนี้ให้ความรู้สึกแบบ..
    พี่น้องข้างบ้านที่โตมาด้วยกันมากจริงๆค่ะ
    แต่จงอินคะ! เขินแล้วยื่นหน้าไปทำไมคะ! ไม่เขินจริงนี่หว่า เด็กแก่แดด~
    ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกก กับพี่ชายน้องชายข้างบ้านคู่นี้ > <

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #46
    0
  21. #45 ❛依芬的世界 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 19:27
    อ่าว ~
    อ่านไม่ทัน ;(
    #45
    0
  22. #44 Ballerina (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 14:32
    แอร๊กกกกก!!
    เข้ามาไม่ทันนน
    อยากอ่านๆๆ>,<
    #44
    0
  23. #41 faiene (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 01:33
    เข้ามาเจิม



    นี่ต่างคนต่างซึนใส่อีกคนสินะ

    เลยเข้าใจผิดกันไปเลย



    เป็นบทรักน่ารักๆ สมเป็นแพคฮยอนตัวแสบกะจงอินผู้ร้อนแรงดีนะ
    #41
    0
  24. #38 Solina (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 01:00
    คืออออออออออออออ หนูชอบ TvT 

    แบบว่า อินนี่อกหักอีกแล้วอ่ะ..... อีกแล้วอ่ะ อีกแล้ววว TvT 





    ตอนแรกอ่านคิดว่าจะอกหักตลอดทั้งเรื่อง ทำไปทำมาไม่ซะงั้นนน งื้ออ ดีแล้ววว TvT



    เป็นฟิคอีกเรื่องที่ชอบนะคะ 



    ขอบคุณสำหรับฟิึคค่าา 





    ปล. รอ Just Somebody อยู่เหมือนเดิมนะคะ >< 
    #38
    0
  25. #37 *Aphorist* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 00:33
    กรี๊ดดดดดดด คู่พี่กำลังจะแต่งงานกัน คู่น้องนี่อาจเป็นรายต่อไปนะ 55555
    ไคก็น่าจะบอกแบคตั้งแต่แรก > <
    #37
    0