[EXO][SF] Caffè latte [Kai x Baek]

ตอนที่ 13 : The FIRST {intro}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 เม.ย. 56

 

 

 

THE FIRST

 

รักครั้งแรก...

แฟนคนแรก ...

 

 

                ท่ามกลางสายฝน...

            ร่มในมือร่วงหล่น  

               

            ฝนตกกระหน่ำลงมาจนเปียกชุ่ม 

            หนาวเย็น.. ทำให้สั่นสะท้าน

 

            แต่คงดีกว่านี้

หากสายน้ำจะทำให้เขามองไม่เห็นอะไรเลย

 




 

 

 


“เขาคนนั้น

 

เหมือนสายฝนเย็นฉ่ำที่ผมโหยหามานานแสนนาน”

 

                ร่างเล็กบางในชุดลำลองกัดริมฝีปากขณะมองไปยังระเบียงข้างนอกด้วยสายตาเหม่อลอย   บรรยากาศข้างนอกดูมืดสลัว ทั้ง ๆ ที่พระอาทิตย์ยังไม่ได้เคลื่อนลับขอบฟ้า  นาฬิกาบนข้อมือบอกเขาว่าอีกไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงวันหยุดที่แสนสบาย ๆ แบบนี้จะจบลง 

                วันหยุดที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากนั่งมองสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย 

                ไม่สิ...ไม่ใช่ว่าแพคฮยอนทำอะไรไม่ได้  แต่เพราะใครอีกคนไม่ยอมให้ทำต่างหากล่ะ!

                “ว่าไง...ตกลงจะเลือกอะไร”

                เสียงทุ้มหวานดังขึ้นจากคนที่นั่งกอดเข่าหลังพิงเตียงด้วยสีหน้าบูดบึ้ง   และยิ่งบูดไปใหญ่ เมื่อคนรับฟังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจคำถามของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว    เสียงทุ้มต่ำของเพื่อนร่วมห้องถามกลับมาราวกับคำถามก่อนหน้านั้นของเขาเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไปมา

                “เลือกอะไร?”

                แพคฮยอนเม้มปาก  ก่อนหันขวับไปข้างหลังและส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองให้คนหน้ามึน  พร้อมสะบัดหน้าพรืด เพื่อแสดงให้อีกฝ่ายรู้ว่า เขากำลังไม่พอใจ

                “ไม่ได้ยินก็ตามใจ”

                คนตัวเล็กลงท้ายประโยคด้วยเสียงสูง   ทว่า...คนฟังกลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่าความขบขัน  จงอินหัวเราะขึ้นพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวน ๆ 

                “อย่างอนเลยน่า  งอนแค่ไหนก็ไม่ง้อหรอก”

            “ไอ้หมียักษ์!!!”

            ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ระเบิดเสียงหัวเราะจนก้องห้องสี่เหลี่ยม  ไม่ได้สนใจคนที่หันมาทิ้งสายตาขุ่นเคืองพร้อมกัดปากแน่นให้เขาดูเลยแม้แต่น้อย มือหนาที่ประคองถาดโจ๊ก พร้อมกับคัพเค้กชิ้นเล็ก  ค่อย ๆ บรรจงวางของในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนขยับไปนั่งบนที่นอนหนานุ่มสีฟ้าเข้มด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มละไมขณะจับจ้องไปยังคนหน้าเง้างอนที่นั่งกอดเข่าอยู่เบื้องล่าง

                “โอ๋ ๆ  อย่างอนเลยนะคนดี ดื้อคนดีของจงอิน มากินเค้กกินข้าวกินยาให้อารมณ์ดีกันดีกว่า

                “ไม่ใช่เด็กนะ!”

            ‘ถึงจะได้เอาเค้กมาล่อทุกครั้งอย่างนี้
                คนตัวเล็กกว่าเอ่ยเสียงขุ่น  แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเขามีสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่ อีกฝ่ายก็จะยิ่งอารมณ์ดีมากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่คิ้วของแพคฮยอนขมวดจนยุ่งอีกเมื่อฝ่ามือหนาของคนแขนยาวเอื้อมมาขยี้หัวของเขาอย่างสนุกมือ

                “รู้แล้วครับ รู้แล้ว”

                “เอ๊ บอกแล้วไงว่าอย่ามาเล่นหัว.... เฮ้ย!! ย้า ”  แพคฮยอนกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่ออยู่ ๆ ร่างของเขาลอยหวือกลางอากาศอย่างรวดเร็ว  หากทันทีที่แผ่นหลังบอบบางแนบลงบนพื้นเตียง พร้อมกับหน้าคมคร้ามที่ประดับด้วยยิ้มละไมของคนทำลอยมาอยู่ไม่ไกล  แพคฮยอนก็ดิ้นสุดแรงพร้อมตะโกนว่าอีกฝ่ายเสียงโหด  “ไอ้บ้า!!!”

                “งั้นเล่นตัวก็ได้ ... หอม ๆ ”จงอินหัวเราะเสียงดังขณะซุกหน้าเหนือซอกขาวเนียน จมูกโด่งไซ้ผ่านกระดูกไหปลาร้า และกดริมฝีปากทั่วผิวกายที่โผล่พ้นเนื้อผ้า  กระดุมเสื้อนอนสีขาวบางหลุดออกจากกันทีละเม็ด   แพคฮยอนกัดริมฝีปากเมื่อริมฝีปากร้อนรุ่มของอีกฝ่ายกำลังหยอกล้อเล่นบนติ่งเนื้อเหนือแผ่นอก ... ร่างเล็กบางถูกตรึงติดกับพื้นเตียงจนไม่มีหนทางหนีรอด   ลมหายใจของแพคฮยอนหอบสะท้าน  ทั้งเคืองและวาบหวามไปทั้งตัว  เขาพยายามต่อว่าจงอิน โดยไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำเสียงที่ดังออกมานั้นแทบจะกลายเป็นเสียงคราง

                “ไอ้บ้า  อย่ามาลวนลามคนป่วยนะ  ไอ้นี่... ยะ...อย่าสิ”แพคฮยอนสะดุ้งเฮือก เมื่อฝ่ามือหนาเริ่มจะซุกซนอยู่บนร่างเขาลึกไปทุกที  ผ้าเนื้อบางที่ปกปิดผิวกายอยู่แทบไร้ประโยชน์  เพราะความลื่นเป็นปลาไหลของคนที่อยู่ข้างบน  ไม่ว่าแพคฮยอนพยายามจะตะครุบมือไว้เท่าไหร่ ก็สามารถไถลไปทางโน้นทางนี้ได้อย่างมหัศจรรย์

                “ฮึ  ก็ดื้อตัวน้อยยั่วเองนี่นา”เสียงทุ้มบอกก่อนฝังริมฝีปากลงบนหน้าท้องแบนเรียบ และฝากรอยประทับสีกุหลาบไว้เป็นสัญลักษณ์อย่างภาคภูมิ

                “ใครยั่ว... อย่ามาโทษกันนะ หมียักษ์... ปะ ปล่อย อื้อ.. อ.. อา นี่.. อย่าสิ”

                แพคฮยอนรู้สึกวูบโหวงทุกบริเวณที่จงอินแตะต้อง ... แม้ร่างกายทุกส่วนจะคุ้นเคยกับสัมผัสเหล่านี้มากนานแล้ว หากทุกครั้งที่จงอินสัมผัสเขา... แพคฮยอนกลับรู้สึกราวกับเป็นครั้งแรกที่ถูกโอบกอดเสมอ

                หัวใจของแพคฮยอนเต้นแรงเมื่อนึกถึง...

            แฟนคนแรก... จงอินคือคนแรกของเขา

                เจ้าของมือที่แสนซุกซนยอมหยุดตัวเอง และขยับขึ้นมาเบื้องบน ดวงตาคมเข้มสีดำสนิททอดมองเขาด้วยประกายวาววับที่เต็มไปด้วยความสนุกและห่วงใย  นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมออกจากหน้าสวย  ก่อนใช้หลังมือวัดอุณหภูมิให้อย่างนุ่มนวล  

                “ตัวไม่ร้อนแล้วนี่....  หายปวดหัวหรือยัง?”

                “ก็บอกว่าหายแล้ว ๆ แล้ว  เสือกไม่เชื่อเอง”แพคฮยอนหน้าบึ้ง 

                “ก็อยากดื้อไม่ไปหาหมอตั้งแต่แรกเองนี่นา ...  เดี๋ยวไข้ขึ้นสูงเหมือนเมื่อคืนคืนจะทำยังไง”

                “ไม่ตายหรอกน่า อย่าวุ่นวายสิหมียักษ์ ตัวเองนั่นแหละจะทำให้คนอื่นไข้สูง ปล่อยได้แล้ว”เจ้าของร่างบางย่นจมูกให้คนข้างบน  หากหมียักษ์กลับไม่สนใจ   ใบหน้าคมคร้ามส่ายยั่วยวน  ก่อนก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มแรง ๆ ฟอดใหญ่

                “ไม่ปล่อย!  ขอจูบทีนึง ไม่ได้จูบตั้งหลายวันแล้ว”

                “อ๊ะ ...ไอ้บ้า  ไอ้หมีบ้า  ไอ้....  หมียักษ์ หมีบ้า หมีขั้วโลก!! ปะ...  อื้ออ” แพคฮยอนพยายามดิ้นอีกครา ทว่าหน้ายิ้ม ๆ  กลับใช้ช่วงเวลาที่หน้าสวยเปิดปากตรงเข้าครอบครองกลีบปากอ่อนนุ่มพร้อมรุกล้ำเข้าไปค้นหาความหวานภายในโพรงปากชื้นแฉะในทันที  

                ลมหายใจร้อนรุ่มสอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ขณะที่เรียวลิ้นทั้งสองส่งผ่านความร้อนให้กันและกันอย่างไม่ยอมแพ้   แผ่นอกของแพคฮยอนสะท้าน ยามที่จงอินใช้ฝ่ามือเลื่อนไล้ไปทั่วแผ่นหลังจนต้องหยัดขึ้นจากพื้นเตียง   เสียงครางแผ่วหวานแทรกผ่านการเคลื่อนไหวของร่างกายที่โผเข้าหากันอย่างรู้หน้าที่   แพคฮยอนกระซิบแผ่วราวกับหมดแรงเมื่อริมฝีปากอีกฝ่ายเลื่อนไปฝังจมูกโด่งลงบนคอระหง      

                “อย่าให้ติดหวัดนะหมี...  เลิกเลยจริง ๆ ด้วย”

                “ดื้อใจร้ายจริง ถ้าเราติดหวัด ดื้อก็ต้องดูแลคอยดูแลเราสิ... จะเลิกได้ไง”

                “ใครใช้ให้เกิดมาตัวเท่าหมีล่ะ เกิดเป็นหนักขึ้นมา ลากไปโรงพยาบาลไม่ทัน ฉันไม่กลายเป็นฆาตรกรแร๊อะ”

                “ดื้อใจร้ายที่สุด ... ห่วงแต่ตัวเอง ไม่ห่วงแฟนเลยเหรอ” 

                “ไม่...” แพคฮยอนปฏิเสธเสียงแข็งและเชิดหน้าไม่รู้ไม่ชี้ จนจงอินแทบจะค้อนด้วยความน้อยใจ

                “แล้วที่ถามเมื่อกี้ล่ะ” ถามระหว่างปลดกระดุมเสื้อตัวเองอย่างไม่รีบร้อน “ถ้าเป็นแพคฮยอนจะเลือกอะไร”

                “ไม่รู้... ย้า... ถอดเสื้อผ้าทำไมเล่า!! ไอ้บ้า หมีบ้า หยุดเดี๋ยวนี้”แพคฮยอนร้องหน้าตาตื่นเมื่อพบว่าอีกฝ่ายเริ่มจะถอดกางเกงของตัวเองออก หลังจากเหวี่ยงเสื้อตัวเก่งลงพื้นเรียบร้อยแล้ว

                “ไม่หยุด!!บอกมาก่อนว่าไม่รู้หรือไม่เลือก”

                “ไม่เลือก  เอ๊ะ บอกแล้วไงว่าอย่าถอด ฉันป่วยอยู่นะ!!!”

                “หลายใจ!! คนหลายใจ” จงอินลอยหน้าลอยตาพูดเสียงแข็ง  พร้อมหัวเราะหึหึไม่ต่างจากคนโรคจิต จนแพคฮยอนเชื่อว่าถ้าร่างกายปกติดีเหมือนเคย  เขาคงไม่รีรอที่จะดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อหนีออกจากคนบ้าโรคจิตแบบนี้  “เราจะลงโทษคนหลายใจ... ”

                “หมีบ้า  ไอ้บ้า ฉันป่วยอยู่นะวะ.....ไอ้.....”

                แพคฮยอนตะโกนลั่นสุดเสียง  แม้จะมีโอกาสเพียงไม่กี่วินาทีก็ตามที  ริมฝีปากถูกครอบครองและบดขยี้รุนแรง ... ร่างกายเปลือยเปล่าบิดเร่า เมื่อมัดกล้ามเนื้อสีช็อคโกแลตทาทาบลงมาแนบไปแทบทุกส่วน  ลมหายใจของแพคฮยอนร้อนเหมือนไอน้ำที่พวยพุ่งออกจากกาต้มน้ำ  เสียงหวานครางลึกทุกครั้งที่อีกฝ่ายขยับและจับจูงร่างเล็กบางไปตามแต่ใจตัวเองต้องการ

                “ไอ้หมีเอาแต่ใจ”

                แพคฮยอนโอดครวญตั้งแต่คบกันมาจงอินตามใจเขาตลอด...  เขาต้องการอะไร เจ้าหมีร่างยักษ์นี่ก็หามาให้เขาได้เสมอ

                เว้นแค่เรื่องนี้ ที่ทำอย่างไร เจ้าตัวก็ไม่เคยยอม... 

                “อย่าดื้อสมชื่อสิครับ...”   ไม่ใช่แค่เอาแต่ใจกับเรื่องนี้  แต่จงอินยังชอบยั่วยวนกวนประสาทให้แพคฮยอนต้องหงุดหงิดอยู่ร่ำไป... เสียงทุ้มหวานพร่ำกระซิบแผ่วหวิวข้างใบหูของเขาเนิ่นนาน  ขณะที่มือที่ร้อนยิ่งกว่าถ่านไฟลากไล้ไปทั่วทุกพื้นผิวบนร่างแพคฮยอน               

                “หมีบ้า ปล่อยสิโว้ย ฮื้อ ถ้าฉันป่วยหนักฉันจะฆ่าแก”

                บ้าสิ!!! คนบ้าเท่านั้นที่จะไม่ดื้อกับคนชื่อคิม จงอิน... ลองสมยอมสักครั้งสิ....มีหวังได้ใจไปอีกเป็นปี

                “ไม่ดื้อน้า ไม่ดื้อ”

            “ไอ้หมียักษ์!!!”

            แพคฮยอนร้องเสียงหลง .. แม้จะรู้ว่าท้ายที่สุดแล้ว  ร่างกายเขาจะปฏิเสธการหลอมรวมกลายเป็นหนึ่งเดียวกับหมียักษ์ผู้หิวกระหายผู้นี้ไม่ได้...

            ไปตลอดทั้งคืนเลยก็ตาม

 

 

TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

459 ความคิดเห็น

  1. #416 ppp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 23:27
    กม่คะ....... หมาดื้อกับหมียักษ์

    กรี๊ดดดดดดดดดดด น่าร้ากกกกกกกกกกกก >///////<

    จุงงินหื่นว่ะ อิแบคป่วยอยุ่นะเว้ยยยยยยยยยยย

    แต่ถ้าหนามยอกต้องเอาหนามบ่ง คงจะหายไวเนาะ แอ๊ยยยยยยย
    #416
    0
  2. #400 BACON_BAEK (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 17:43
    เปิดเรื่องมาก็เรียกเลือดเลยนะ
    #400
    0
  3. #388 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 00:52
    งือออออ น่ารักไปนะบางที >//////////////////<
    #388
    0
  4. #379 ϟ ทาสรักเสี่ยไค . (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 22:09
    ให้ตายเถอะ !
    น่ารักไปปร้าาาาาาา ? ./////.
    #379
    0
  5. #369 ชนม~ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 16:42
    โอยยยยยย อ่านอินโทรแล้วใจหวิว ๆ ละเกิลลลลล

    หมียักษ์ของดื้อนี่กวนตริงมากเลยนะฮะ ดื้อบอกว่าอย่าเล่นหัว ก็มาเล่นตัว

    โง๊ยยยยย สารภาพเลยว่าอยากถีบจงอินกระเด็นเพราะคำนี้ "ไม่ดื้อน้า ไม่ดื้อ"

    อร๊ายยยยยย อิหมี อิบร้าาาาา คือดื้อป่วยอยู่น้าาาาาา อย่าแกล้งดื้อเซ่

    มาบอกแบบนี้กับดื้อได้งายยยยยย อย่าเอาเปรียบน้องพยอนของพี่ซิจงอินอ่าาาาาา

    แต่แบบนะ คุยกัน ตอบโต้กันได้น่ารัก งุ้งงิ้งมากเลยอ่าาา 

    แล้วหนูคุยเรื่องอะไรกับจงอินหรือลูก เลือกอะไรกันอ่ะ 

    จงอินอย่าว่าน้องพี่ แล้วอิคำพูดที่ว่า "เราจะลงโทษคนหลายใจ" นี่มันข้ออ้างใช่ไหมมมมมม

    แหมๆๆๆๆๆๆ หมั่นไส้หมียักษ์ละเกิลลลลลลล สมควรแล้วจ้ะที่จะโดนดื้อดื้อใส่

    แฮ่ ๆ คือพี่อ่านฟิคด้วยความลำเอียงมากอ่ะจ่ะ หมีต้องเข้าใจพี่นะ อิอิ





    #369
    0
  6. #311 Malangzz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 13:28
    เขิน >//////<

    แต่สรุปถามอะไรกันอ่า อยากรู้ด้วย
    #311
    0
  7. #302 BB_Yok (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 22:44
    อ๊ายยยยย  >///<
    #302
    0
  8. #282 !!~...kihae...~!! (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 01:44
    แอร๊กกกกกกกกกกกกกก...ฟินจะตายแล้วนะ > หมียักษ์กับดื้อน้อย งื้อออออออออออ...น่ารักอ้า
    อ่านไปเขินไป อยากจะไปสิงผ้าปูที่นอนพวกแกจริงๆเลย
    ทำไมถึงได้น่ารัก มุมิงุงิ แบบนี้อ่า #เขินนะ #เ็ป็นลมแปป
    #282
    0
  9. #277 YKH_L (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 22:49
    มาตอนแรกก็เสร็จซะแล้ว อิอิ 
    หมียักษ์ กะ ดื้อ 555555555555555
    น่ารักดี
    #277
    0
  10. #265 Mprang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 19:17
    หมีบ้า โอ๊ยบ้าจริง เขินนะเนี่ย!!!!!!!TT แบบไอหมีหื่น-../

    ชอบอะ!!!
    #265
    0
  11. #228 qbAEKCHen (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 23:02
    โอ้ยเขินสรรพนามอ่ะ >.,<
    #228
    0
  12. #221 Miso Seo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 09:35
    ลูกหมาตัวน้อยเสร็จเจ้าหมียักษ์จอมหื่น
    โถๆๆๆๆ น่าสงสารจริงน้องแบค
    #221
    0
  13. #219 netnapa"bhy. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 22:38
    กรี้สสส ตอนใหม่มาแล้วว 

    น่ารักมากอ่ะ หมียักษ์ 555555 จงอินเป็นหมียักษ์ TTTTT
    #219
    0
  14. #214 ป๋ายคือของข้า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 00:51
    เกร้สสสสสสสสสสสสสสสสสส!! ไรท์อัพเรื่องใหม่แล้ว ><



    แอร้ยยยยยยยยย!! ดีใจ



    ดื้อ กะ หมียักษ์ แอร้ แค่ชื่อก็มุมิแล้วววววว >< ตอนเรียกชื่อกันเขินฟุดๆ .//////////.



    เปิดมาก็....... .///////////. แฮร่! โดนใจมาก กิ้วววววววว



    รออ่านตอนต่อไปไม่ไหวแล้ว T^T มาลงไวๆ นะคะไรท์ ไฟท์ติ้ง *ปาใจรัวๆ*
    #214
    0
  15. #213 Chefee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 20:55
    หมียักษ์ >< เรียกกันซะน่ารักเลย

    น่ารักดีอ่า

    มาต่อไวๆนะคะ รออ่านอยู่ ^^ สู้ๆคะไรท์
    #213
    0
  16. #212  '키' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 14:17
    เพราะว่าป่วย ร่างกายไม่แข็งแรง
    ทางแก้คือต้องพาออกกำลังกายใช่มั้ยจงอิน
    #212
    0
  17. #211 .: bowlingz :. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 12:19
    น่ารักจังงงงงงงงงง >_______<
    เด็กดื้อกับไอ่หมียักษ์ ฮ่าๆๆๆ
    จงอินนี่แบบ..กวนประสาทดีจริงๆ ไม่เล่นหัว งั้นเล่นตัวก็ได้ อ๊ากกกก!!! บอกเลยว่าเขินนน >.<
    เรื่องนี้จะดราม่าอีกมั้ยน้าา เปิดเรื่องมาแอบมีกลิ่นเบาๆ แง้ 
    เห็นน่ารักกันขนาดนี้ ไม่อยากให้มีอะไรเลยน้า ฮ่าๆๆ 
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ ดีใจมากๆ เลยที่มาลงเรื่องใหม่แย้ว รออ่านค่าา รักไคแพคของไรท์เตอร์มากกกก ^^
    #211
    0
  18. #209 *Aphorist* (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 21:47
    เขินอ่ะ >///<
    #209
    0