[EXO][SF] Caffè latte [Kai x Baek]

ตอนที่ 1 : [OS] Kiss | END || 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 พ.ย. 55

Kiss


君だけにKiss Kiss Kiss どんな時も
ไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็จะมอบจุมพิตให้เพียงเธอเท่านั้น
僕は君を守り続けるよ
ฉันจะคอยปกป้องเธอต่อไป
Kiss Kiss Kiss 君だけを
ฉันจะจุมพิตเพียงเธอเท่านั้น
いつまでも抱きしめていたい
ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็อยากจะโอบกอดเธอเอาไว้

Kiss Kiss Kiss – SHINee

 

 

                ร่างเล็กพ่นลมหายใจออกช้า ... ควันสีขาวจากริมฝีปากลอยฟุ้งไปเคลือบกระจกใสตรงหน้าจนกลายเป็นฝ้าสีขาวขุ่น   นิ้วเรียวบางขยับขึ้นไปแตะพื้นผิวเย็นเฉียบของกระจกและปาดไอฝ้านั้นออก  และมองภาพสะท้อนดวงหน้ารูปไข่ที่ถูกล้อมกรอบด้วยเส้นผมยักศกสีน้ำตาลเข้มที่จัดทรงไว้ด้วยความรู้สึกประหลาด   อาจเพราะไม่คุ้นชินกับเครื่องหน้าตัวเองหลังถูกแต่งแต้มด้วยสิ่งมหัศจรรย์ที่เรียกว่าอายไลเนอร์นัก 

ดวงตาชั้นเดียวเล็กหยีบัดนี้ถูกทำให้ชัดขึ้นด้วยเส้นสีดำฟุ้งทั้งขอบตาบนและล่างส่งผลให้ดวงตาของเขาโดดเด่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ที่สำคัญแทนที่จะดูดุดันแบบที่เขาเคยเห็นนักร้องชายบางคนแต่งแบบเดียวกัน  พอมาอยู่บนหน้าเขากลับเพิ่มความหวานให้กับหน้าจนอดเซ็งไม่ได้   แพคฮยอนพิจารณาขนตาดำเข้มหนาเป็นแพของตัวเอง  ก่อนเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากสีชมพูหวานตัดกับผิวขาวจัดเรียบเนียนเพราะเครื่องสำอาง  

                เด็กหนุ่มถอนหายใจเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวแตะเบา ๆ บนริมฝีปากบางเฉียบ  และบ่นพึมพำกับตัวเอง

                “ลบออกยังไงเนี่ย ”

แม้จะรู้ว่ายืนอยู่ในห้องน้ำเย็นชื้นนานแล้วก็ตาม  แต่เขาก็ยังทำใจที่จะก้าวออกไปไม่ได้เสียที  อยู่ ๆ จะให้เอาหน้าที่ถูกแต่งแบบจัดเต็มออกไปพบปะเพื่อนฝูงปากสว่างพวกนั้นได้อย่างไร  ขืนโผล่ออกไปมีหวังได้ถูกล้อยันลูกบวชแน่ ๆ  แค่เรื่องเมื่อเช้าก็ทำให้เขาอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้วแท้ ๆ

                “เฮ้ย... ตายล่ะ”

                แพคฮยอนแบะปากเมื่อมองรอยแดงช้ำเป็นจ้ำ ๆ สองสามรอบ ที่อยู่บนต้นคอก่อนคว้าเป้ข้างมือมาคุ้ยหาปลาสเตอร์ยาแม้จะรู้ดีว่ามันไม่มีก็ตาม เด็กหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งอย่างสิ้นหวัง  ก่อนโยนเป้ไปที่อ่างล้างหน้าข้าง ๆ พร้อมสบถแรง  ใบหน้าบูดบึ้ง   

                เพราะมัวแต่ตกใจที่ถูกรุ่นพี่สาวสวยลากตัวมาแต่งหน้าแต่งตาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อถ่ายแบบให้กับชมรมดีไซน์เนอร์เพื่อส่งประกวดงานแฟชั่นอะไรสักอย่าง  แพคฮยอนเลยไม่ทันได้สังเกตหรือใส่ใจกับร่างกายตัวเองเมื่อถูกจับเปลี่ยนชุดไปเกินกว่าห้าหกชุด ปลาสเตอร์ที่ปิดอย่างประณีตตั้งแต่เมื่อเช้าถูกดึงหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่จึงมิอาจรู้ได้  

ขนาดเมื่อเช้าลงทุนปิดไว้อย่างดี เพื่อนปากเปราะอย่างชานยอลหรือลู่ฮานยังแซวเป็นเรื่องเป็นราวจนเขาหน้าชาแทบอยากจะกระโดดฟาดบาทาบนปากเปราะ ๆ ไม่ให้พูดได้ไปสักสามวัน  แล้วคอปกเสื้อนักเรียนของเขาก็ออกแบบให้เปิดกว้างเสียจนเอามาปิดอะไรไม่ได้    ยิ่งพวกมันทักว่าหน้าอิ่มเอิบผิดปกติจนเขาไปไม่เป็นอยู่แล้ว   ขืนให้เจ้าพวกนั้นเห็นรอยเหล่านี้มีหวัง...

                แค่คิดขึ้นมาหน้าก็ร้อนฉ่า  ....มันใช่ความผิดเขาซะที่ไหนเล่า

                ฝ่ามือบอบบางยกขึ้นปิดคอขาวจากเงาบนกระจกทันที   เด็กหนุ่มขึ้นเสียงสูงขณะนึกถึงหน้าเข้ม ๆ ของใครบางคนขึ้นมา
                “ความผิดนายคนเดียว ”

                บ้าชะมัด ... อยู่ ๆ ก็คิดถึงอีกจนได้  

                ไอ้บ้าเอ้ย...

                “ความผิดใครเหรอครับ”

                แพคฮยอนเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหู ยิ่งเห็นใบหน้ายิ้ม ๆ ที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาร่างเล็กก็กระโดดหันหลังพร้อมกับเสียงร้องลั่นสุดเสียงด้วยความตกใจ

                “เฮ้ย! จง...อะ ...อื้อ”   ฝ่ามือหนาปิดปากเขาแน่นในทันที  แม้หน้าคมคร้ามจะดูตกใจที่เขาร้องเสียงดัง หากรอยยิ้มบาง ๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้าร้ายกาจนั้นกลับทำให้แพคฮยอนรู้สึกว่าอีกฝ่ายจงใจ  แผ่นหลังบอบบางถูกดันไปติดกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ ... ลมหายใจของจงอินเคลื่อนเข้ามาใกล้ พร้อมกับน้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำกระซิบข้างหู

                “จุ๊ ๆ เสียงดังเกินไปแล้ว”

                หนุ่มรุ่นพี่ที่ตัวเล็กกว่ามองเข้าไปในดวงตาสีดำสนิท  ประกายวิบวับในนั้นทำให้เขาตัวแข็งทื่อ สายตาของจงอินเป็นสายตาแบบนักล่า  เหมือนงูที่กำลังสะกดจิตเหยื่อก่อนใช้พละกำลังที่แข็งแรงกว่าบีบรัดร่างในอ้อมกอดให้สิ้นสติไปในที่สุด

                ฝ่ามือหนาเลื่อนออกจากครึ่งหน้าของแพคฮยอน  หากเจ้าของร่างสูงใหญ่กลับไม่ยอมผละจากตัวเขาโดยง่าย   ท่อนแขนแข็งแรงตวัดรอบเอวบอบบาง  และเบียดชิดเข้ามาจนสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อแน่นภายใต้เสื้อนักเรียนได้ชัดเจน

                “จงอินนา ... ปล่อย”  คนตัวเล็กรวบรวมเสียงที่หายไปในลำคอของตัวเองกลับขึ้นมาอย่างยากลำบาก  หากน้ำเสียงออดอ้อนที่ดังก็ทำให้คนตัวเล็กที่หาทางออกไม่ได้ต้องยอมจำนนอยู่ภายใต้อ้อมแขนที่ใหญ่กว่า  แพคฮยอนรู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดขึ้นไปบนใบหน้ามากมายมหาศาล    

                “คิดถึงพี่จังครับ... ”

                เจ้าคนเด็กกว่าก็เรียกเขาว่าพี่ทุกคำก็จริง แต่การกระทำกลับไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย...   หมอนี่ทำเหมือนเขาเป็นรุ่นน้องที่ยอมได้ทุกอย่าง  เลยคิดอยากจะทำอะไรเอาแต่ใจตัวเองก็ทำ

                แพคฮยอนคิดอยากจะโกรธแรง ๆ สักครั้ง... แต่พอสบตาคู่นี้ทีไร  เขากลับไม่มีเวลาพอจะคิดอะไรได้เลย

                “ไอ้บ้า..”

                จงอินหัวเราะเบา .. และเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนแพคฮยอนเห็นขนตาเป็นแพหนาขยับช้าราวกับภาพสโลว์โมชั่น   

                “ปะ.. ปลอ.. ”

                สัมผัสเบาหวิวที่ทาบทับบนริมฝีปากทำให้เขากลั้นหายใจ ... เนื้อนิ่มอุ่นร้อนเบียดชิดบนกลีบปากบางเฉียบเชื่องช้า ก่อนบดเบียดเข้ามาพร้อมกับความร้อนรุ่มที่ราวกับต้องการจะหลอมละลายให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของร่างสูงใหญ่  ริมฝีปากถูกครอบครองไปแทบทุกส่วน   ลมหายใจหอบหวิวสะท้าน  เรียวลิ้นชื้นแฉะแทรกผ่านเข้ามาฉกฉวยทุกสิ่งที่เขามีไปอย่างมั่นใจตามบุคลิกของคนเอาแต่ใจ   โพรงปากของเขากลายเป็นอาณาจักรส่วนตัวที่จงอินได้ยึดครองเป็นของตัวเอง และตักตวงเอาทุกพื้นผิวสัมผัสไปราวกับคนที่กำลังหื่นกระหาย

แพคฮยอนรับรู้ถึงคางสาก ๆ ของอีกฝ่ายที่ลากตามริมฝีปากหนาไปทุกพื้นที่บนหน้าเขา นิ้วเรียวยาวลากไล้บนโครงหน้าของเขาแช่มช้า ไม่เชิงบังคับหากชี้ทางให้เขาเงยหน้ารับสัมผัสหอมหวานน่าดึงดูดนั้นอย่างว่าง่าย      

                ระหว่างที่ปล่อยให้เขาค้นหาลมหายใจของตัวเองด้วยความอ่อนแรง จงอินไล่จูบและลิ้มเลียผิวขาวเนียนละเอียดอย่างย่ามใจ  จนแพคฮยอนอยากถามว่าใครกันที่อนุญาตให้ทำเช่นนั้น  หากเขาเองก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะปัดป้องไม่ให้หนุ่มรุ่นน้องทำอย่างที่กำลังกระทำอยู่             

คิม จงอิน..นายก็น่าจะรู้ว่าเขามีแรงพอที่จะผลักไสซะที่ไหน

                จมูกโด่งสวยของเด็กหนุ่มฝังอยู่บนกระดูกไหปลาร้า   ริมฝีปากเคลื่อนลงต่ำทุกทีจนเขาหอบหายใจ ฝ่ามืออีกข้างลากวนอยู่เหนือสะโพก จนแพคฮยอนต้องปัดป่ายพัลวัน   ไม่มีแรงพอที่จะห้ามปรามจงอินได้เลย  อันที่จริง... แค่ยังยืนมีสติอยู่ได้นี่ก็เรียกว่าเก่งมากแล้ว

                “นะ ..นี่” ริมฝีปากของเขาสั่นจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง หากหนุ่มร่างสูงคงได้ยินมันชัดพอดู เมื่อจงอินเคลื่อนหน้ากลับขึ้นมาสาละวนอยู่บนใบหูของเขาอีกครั้ง  หากสิ่งที่แย่ยิ่งกว่านั่นคือมือข้างหนึ่งของเขาได้ถูกนิ้วทั้งห้าของอีกฝ่ายประสานไว้แน่นและดันไปติดกับผนังจนเขาหมดโอกาสที่จะดื้อดึงห้ามปราม  จนเสียงใสต้องระเบิดออกมาอย่างเหลืออด

            “นี่โรงเรียนนะ...

                “ผมคิดถึงพี่นี่นา”  ริมฝีปากของจงอินอ้อยอิ่งอยู่เหนือแก้มนิ่ม  กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผิวกายแพคฮยอนทำให้เขาอยากฝังจมูกลงไปทั่วเรือนร่างขาวเนียนและสูดหายใจให้เต็มปอดอีกครั้ง     

                “คิดถึงก็พูดอย่างเดียวไม่ต้องทำให้ดูก็ได้โว้ย ไอ้บ้า!!  รุ่นพี่ร่างเล็กท้วงพร้อมก้มหน้างุด  รู้สึกถึงความร้อนรุ่มแทบทุกบริเวณที่ถูกสัมผัส  นอกจากเสียงหัวใจที่เต้นแรงในอกแล้ว ภายในช่องท้องก็ราวกับมีสิ่งมีชีวิตหลายพันล้านตัวกำลังเคลื่อนไหวรุนแรง

                เพิ่งจากกันเมื่อเช้าแท้ ๆ ...ยังมาทำหน้าหงอยอ้อนเขาอยู่ได้

                จงอินบ้า...

                อย่าทำให้หัวใจเต้นแรงนักสิ... จะตายอยู่แล้ว

                “พี่ไม่รู้หรอกว่าผมตามหาพี่ทั้งวันเลย เมื่อเช้าก็หนีผมมาโรงเรียนก่อน...”  จงอินบ่นพึมพำ ก่อนเลิกคิ้วเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าที่เด่นชัดขึ้นกว่าเดิมเพราะเครื่องสำอาง  ดวงตาที่หลุบลงต่ำมีเส้นสีดำวาดอยู่ ทำให้หน้าของแพคฮยอนแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด           

“พี่แต่งหน้าด้วยเหรอ...”

                แพคฮยอนพยักหน้าหงึก   และค่อยเงยมองคนตัวสูงกว่าด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ

                “อือ.. ก็ถูกลากมาถ่ายแบบให้พี่ฮยอนอา  พอถ่ายเสร็จพี่เค้าก็ชิ่งไปเฉยเลย นี่ล้างยังไงก็ไม่รู้ ทำไงดีล่ะ”

                หนุ่มรุ่นน้องพิจารณาหน้าสวยพร้อมกับอมยิ้ม  ... ดวงตาเล็กดูหวานขึ้นก็จริง  แต่คงหวานกว่านี้หากลิปสติกสีชมพูอ่อนยังคงอยู่บนริมฝีปากบางสวย ... และส่งนิ้วหัวแม่มือขึ้นเกลี่ยกลีบปากนิ่ม   

                “ปากเลอะหมดเลย”

                “แล้วเพราะใครล่ะ” แพคฮยอนกัดริมฝีปากของตัวเองพลางบนงึมงำ

                “ทำไมพี่ชอบดุผมทุกทีเลย...  ตอนอยู่กับชานยอลออกจะอารมณ์ดี   ผมชักจะงอนแล้วนะ”

                คนหน้าดุทำหน้างอนประกอบคำพูดของตัวเองจนทำให้แพคฮยอนเป็นฝ่ายยิ้มบ้าง ...ที่รุ่นน้องพูดก็ถูก ... อยู่กับเพื่อนเขาแทบไม่เคยลังเลที่จะทำตัวบ้าบอ และโหวกเหวกโวยวายแซวชาวบ้านไปตามเรื่อง   แต่พออยู่กับคนนี้ เขากลับทำอะไรไม่ถูกเอาซะเลย  เลยทำอะไรไม่ได้นอกจากดุด่า ทำอารมณ์เสียและเหวี่ยงใส่เป็นประจำ

                ก็คนมันไม่เคยนี่หว่า

เพราะไม่อยากให้เจ้าของร่างสูงได้ใจไปกว่านี้ เขาจึงเลือกกลั้นยิ้มแทน   

                “เดี๋ยวเหอะ ...ชานยอลนั่นก็รุ่นพี่นายนะ” 

                “แต่ผมเป็นแฟนพี่นะ...”

เจ้าเด็กน้อยตัวโตแย้งพลางย่นจมูก   แพคฮยอนมองอย่างหมั่นไส้ และโพล่งออกไปแบบไม่คิด

                “ก็เพราะว่าเป็นแฟนสิถึงได้ดุ!...อุบ!” หลุดออกไปแล้วมือเรียวสวยก็ต้องยกขึ้นมาปิดปากของตัวเองทันที  สองแก้มวูบวาบไปด้วยไอร้อนผ่าวจนร่างบอบบางอยากจะมุดหน้าหนี  ไม่ต่างจากเมื่อเช้าตอนที่เพื่อนสนิทอย่างชานยอลก้าวเข้ามาในห้องและทักว่าหน้าตาเอิบอิ่มสดใสเหมือนเพิ่งถูกแฟนพรากพรหมจรรย์ไป

และยิ่งร้อนกว่านั้น เมื่ออยู่ ๆ จงอินก็โพล่งขึ้นมาว่า

 “ยังเจ็บอยู่ไหม...ครับ”  

แพคฮยอนฟังแล้วแทบสำลักน้ำลายตัวเอง  คนตัวเล็กเงยหน้ามองคนตัวสูงและแว้ดใส่ในทันที

                “ถามอะไรแบบนี้ล่ะไอ้บ้า ”

                “ก็เมื่อคืนสีหน้าของพี่ดูไม่ดีเลย ... ผมอุตส่าห์วิ่งไปซื้อยาแก้ปวดไปให้  แต่พี่หนีผมมาโรงเรียนก่อนซะงั้น”               

                “หุบปากเดี๋ยวนี้นะ คิม จงอิน”

                ปากแบบนี้ ไปอยู่กับไอ้ชานยอลเลยไป๊!!

                แพคฮยอนกรีดร้องอย่างเผ็ดร้อนในใจ  อยากจะผลักอกคนตัวโตออกอย่างแรง  แต่เพราะเหลือแค่มือเดียว แถมขนาดตัวที่ต่างกันมาก จงอินก็คงรู้สึกไม่ต่างอะไรจากการถูกมดกัด     

                เด็กหนุ่มปล่อยให้เขาว้าวุ่นครุ่นคิดอยู่ไม่นานนัก  เพราะร่างบอบบางถูกรวบเข้าไปอยู่ในอกกว้าง คางมนแนบอยู่บนหน้าผากเขา  ทำให้หน้าของแพคฮยอนซุกอยู่ที่ต้นคออีกฝ่ายพอดี  ผิวสีเข้มสม่ำเสมอชื้นเหงื่อเล็กน้อย   กลิ่นสบู่คุ้นจมูกทำให้ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาในทันที

                ไม่คุ้นได้ไง... ก็กลิ่นเดียวกันนี่นา...

                “พี่ไม่รู้หรอกว่าผมรอเวลานี้มานานแค่ไหน ... ”

                “ไม่รู้โว้ย”  แพคฮยอนปฏิเสธทันควัน

                “ใจร้าย” มือหนาเชยคางเขาขึ้นมา และมองด้วยดวงตาละห้อยจนอดขำไม่ได้  “ใจร้ายมากที่สุดเลยรู้ไหม พยอน แพคฮยอน”

                ริมฝีปากหนาแตะลงบนเนื้อนิ่มอีกครั้ง ...  และแพคฮยอนจะไม่ว่าอะไรเลย  หากจงอินจะไม่มองเขาหลังจากจูบนั้นด้วยสายตาแบบที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ

                “นายนั่นแหละใจร้าย บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามองพี่แบบนี้...”

                “แบบไหนล่ะครับ... ”

                “ก็แบบที่...กำลังมองอยู่”

                ดวงตาวาววับ ทอประกายลึกซึ้ง...  เหมือนจักรวาลสีดำที่กว้างใหญ่หาจุดสิ้นสุดไม่พบ

                และทำให้เขา...ถอนสายตาจากมันไม่ได้

                สายตารุนแรง... แววตาลึกล้ำ ราวกับต้องการมองเข้ามาค้นหาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

                และนั่นก็ทำให้เขาสงสัยเช่นกัน ว่าจงอินกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

                “นายมองใครแบบนี้อีกไหม...จงอิน ”

                ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเด็กหนุ่มโค้งให้ในฐานะรุ่นน้องที่ชมรม    จงอินมองเขาเช่นเดียวกับตอนนี้ ...

                “หือ... ”

                “ฉันสงสัย...   ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่า”

                “พี่ไม่มั่นใจเหรอ ... ” จงอินถาม ... จนเขาอึ้งไป

            ไม่มั่นใจเหรอ...

                แพคฮยอนนึกไปถึงครั้งแรก...ที่จงอินยืนอยู่ตรงหน้าเขา และขอให้เขาคบด้วยในฐานะคนรัก

                “แต่ผม... ไม่เคยจูบใครเหมือนที่จูบพี่นะ” จงอินเอ่ย แม้น้ำเสียงจริงจัง... หากสีหน้าพิจารณาของคนตัวเล็กกลับทำให้เขารู้สึกลนลาน  “แล้วผมก็ไม่เคยต้องการใครเท่าพี่มาก่อน”

                “จริงเหรอ”

                แพคฮยอนมองจงอินนิ่งอยู่ครู่ใหญ่  ... หัวใจยังคงเต้นแรงไม่ต่างจากเดิม  อยู่ก็นึกอยากหันไปมองกระจกเพื่อมองหน้าของตัวเองให้ชัด ๆ

                “พี่เชื่อผมไหม”

                ริมฝีปากของคนตัวเล็กแย้มบาง  ... หนุ่มรุ่นพี่จับจ้องเข้าไปในดวงตาคู่ที่กำลังหวั่นไหวด้วยความรู้สึกเต็มตื่น

                ก่อนหน้านี้ ... เขาคิดเพียงแค่ว่า  สายตาของจงอิน เป็นสายตาอันตราย... ทุกครั้งที่อีกฝ่ายมองมาก็ราวกับจะกระชากตัวตนของเขาไปจนหมด  เพียงแค่มองผ่าน ๆ ก็ทำให้รู้สึกหวั่นไหว  

                ครั้นเมื่อได้รับจูบแรก...  แพคฮยอนกลับค้นพบว่ามันไม่ใช่เลย   จูบของจงอินต่างหากที่ทำให้ร่างกายและหัวใจของเขาผิดปกติที่สุด

                แต่จนถึงวันนี้... แพคฮยอนพบแล้วว่าที่คิดมาตลอดนั้นไม่ถูก

            “คิม  จงอิน ...”

            “ครับ”

            คนตัวเล็กเขย่งเท้าขึ้น  เพื่อส่งตัวเองขึ้นไปแตะสัมผัสบนริมฝีปากของอีกฝ่าย  เปลือกตาปิดลง พร้อม ๆ กับร่างที่ลอยคว้างเพราะแขนแกร่งที่ยกเขาขึ้นสูง   

                เหนือสิ่งอื่นใด

                ความรักนั่นแหละที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปมากที่สุด

                “เชื่อสิ...”

                จุมพิตของจงอินไม่ต่างอะไรจากความรัก

             ... ทั้งลึกล้ำ น่าค้นหา และทำให้ประหลาดใจทุกครั้งที่ได้สัมผัส


I wanna feel you もっと
ฉันอยากจะรู้สึกถึงเธอมากกว่านี้
全ての愛をこめて Kiss 送るよ(こめて Kiss 送るよ)
ความรักที่มีทั้งหมดถูกอัดแน่นส่งมอบผ่านจุมพิตนี้ (ส่งจูบไปหาให้เธอ)
Kiss Kiss Kiss どんな時も(どんな時もBaby-)
ไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็จูบเธอ (ไม่ว่าเวลาไหนที่รัก)
Kiss Kiss Kiss 君だけを
เพียงเธอเท่านั้นที่ฉันจะจูบ

(ขอบคุณเนื้อเพลงและคำแปลจาก

http://pazzle1218.blog128.fc2.com/blog-entry-218.html)

 

 

Special x

 

 

                หนึ่งวันก่อน

                เย็นมากแล้ว ... แต่เจ้าของร่างเล็กบางยังคงนั่งหลับตาฟังเพลงจากไอพอดอยู่ในห้องเรียนที่ว่างเปล่า  สายลมเย็นพัดไอหนาวแรกของปีมากระทบผิวกายทำให้เขารู้สึกใจเย็นลง   ยิ่งได้ฟังบทเพลงภาษาญี่ปุ่นของศิลปินกลุ่มโปรดทำให้ริมฝีปากบางยิ้มตามไปด้วยอย่างสบายใจ แม้จะไม่เข้าใจความหมายนักก็ตามที

                “"Just need you  ฮู ~

“จริงเหรอฮะ”

แพคฮยอนสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา   หากทันทีที่หันมาทางต้นเสียงและพบกับหน้าคร้ามแดดที่ประดับด้วยรอยยิ้มละไม  เขาทำหน้ามุ่ย พร้อมแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายแทบจะในทันที    

                “สาย!

                “ขอโทษครับ” หนุ่มรุ่นน้องรุดมานั่งที่เก้าอี้ข้างหน้าคนตัวเล็กทันที   ใบหน้าคมเข้มเคลื่อนไปใกล้คน  “วันนี้พี่จุนมยอนปล่อยช้า  ผมก็เลย... ”

                “ไม่ต้องแก้ตัวเลย ..ไม่อยากฟัง เบื่อ... จะกลับแล้ว”  แพคฮยอนเอ่ยพร้อมกับเก็บของบนโต๊ะเข้ากระเป๋า  สีหน้าบูดบึ้ง 

“ไหนพี่สัญญาว่าจะติวหนังสือให้ผมไง”

                “เย็นขนาดนี้กว่าจะติวเสร็จกี่โมงกันล่ะ .. จะไม่ให้ฉันกลับบ้านกลับช่องเลยหรือไง”  เด็กหนุ่มร่างเล็กกระแทกเสียง  พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง  หากคนตัวสูงกว่ากลับดักหน้าเอาไว้พร้อมคว้าข้อมือเขาขึ้นมาด้วยใบหน้าออดอ้อน  

                “ก็ไปติวที่บ้านผมไง.. มีเค้กให้ด้วยนะ  ฮยองชอบเค้กนี่นา”

                ลูกอ้อนนั้นทำให้แพคฮยอนหันขวับ   ถึงจะเป็นลูกชายร้านเบเกอรี่ร้านโปรดของเขาก็ตามที  แต่เอาของกินมาล่อคิดหรือว่าเขาจะใจอ่อนยอมยกโทษให้!

                “คิดจะล่อฉันด้วยของกินหรือไง คิม จงอิน   ไม่เอา... รบกวนคุณพ่อกับคุณแม่นายเปล่า ๆ   ช่วงนี้อ่านเองไปก่อนแล้วกัน  ”

                “แต่วันนี้พ่อแม่ไม่อยู่นะ”

                “แล้วไง”

“แทมินก็ไม่อยู่ด้วย”

                “ฝาแฝดนายไม่อยู่เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”  แพคฮยอนชักจะหงุดหงิดปนหมั่นไส้คนมาสายแล้ว   นิสัยบางอย่างของจงอินก็ทำให้เขาโมโหเหลือเกิน อยากพูดอะไรก็ไม่ยอมพูดตรง ๆ ต้องให้เขาตีความและเดาไปทุกครั้งสิให้ตาย  

                แต่นั่นเอง...ก็ทำให้แพคฮยอนถึงกับอึ้ง  เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยออกมาตามตรงด้วยน้ำเสียงชัดเจนกว่าที่เคย

“ก็ผมจะได้อยู่กับฮยองสองต่อสองไง.. ”

                “วะ... ว่าไงนะ”

                “วันนี้เป็นวันครบรอบสามเดือนของพวกเรานะ”

                “หา...”  แพคฮยอนอุทาน ก่อนกัดริมฝีปากตัวเอง ...

“เฮ้อ... เห็นไหมว่าฮยองลืมจริง ๆ  ไม่เป็นไรก็ได้... ถ้าฮยองคิดว่ามันไม่สำคัญ”  คนใจน้อยพูดแล้วปล่อยมือจากเขาทันที 

                “ก็... ก็ได้    อย่าขี้งอนได้ปะ ทีเดือนที่แล้วนายจำไม่ได้ฉันยังไม่โกรธเลยนะ... อือ”

                ร่างสูงใหญ่หันหลังกลับแทบจะในทันทีที่แพคฮยอนส่งเสียงเรียก  แขนแกร่งรวบเอวคอดเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดภายในครั้งเดียวพร้อมกับแนบริมฝีปากลงบนกลีบปากบางเฉียบโดยที่เจ้าตัวแทบไม่ทันตั้งตัว   

                “ผมไม่ได้โกรธซักหน่อย”

                จงอินกระซิบแผ่วเบาข้างหูคนตัวเล็ก ... ร่างอ่อนระทวยทำให้เขาเกือบอดไม่ไหวในการห้ามตัวเองไม่ให้ทำมากกว่าจูบ  ผิวขาวเนียนขึ้นสีแดงจัด  พร้อม ๆ กับริมฝีปากที่สีเข้มขึ้นสั่นระริกขณะเอ่ยเสียงแหบหวิว

                “คะ..ใครอนุญาตให้จูบ”

                “จูบแฟนตัวเองต้องขออนุญาตจากใครด้วยเหรอ...” จงอินบอกหน้าตาเฉย  และยิ้มใส่ตาคนที่ยึดแขนเสื้อเขาไว้แน่นในขณะนี้  

                “นาย... เดี๋ยวเหอะ”

                “ผมรักพี่นะครับ... ”

                หนุ่มรุ่นน้องกระซิบอีกครั้ง... เหนือริมฝีปากของเขา   แพคฮยอนพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หลงใหลไปกับรสจูบที่แสนเคลิบเคลิ้มของคนอายุน้อยกว่า   หากไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ร่างกายของเขาเผลอเบียดชิดกล้ามเนื้ออกนั้น พร้อม ๆ กับจูบตอบจงอินอย่างไร้เดียงสา ...          

                “แพคฮยอนฮยอง.... ”

                เด็กหนุ่มถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง... ลมหายใจรินรดอยู่เหนือริมฝีปากบนของเขา   แพคฮยอนลืมตาช้า  เพียงเพื่อจะพบกับสายตารุนแรงที่ทำให้ร่างกายของเขาผิดปกติไปอีกครั้ง

หัวใจของแพคฮยอนเต้นโครมคราม...

                จงอินรู้หรือเปล่านะ... ว่าสายตาแบบนี้มันทำให้เขาอ่อนระทวยจนทำอะไรไม่ได้เลย

                ไม่มีสติ... หรือแม้แต่ความคิดที่ผุดออกมาจากสมองอันว่างเปล่า

                “ถ้าติวเสร็จแล้ว... อยู่กับผมทั้งคืนเลยได้หรือเปล่า... ”


I wanna feel you もっと
ฉันอยากจะรู้สึกถึงเธอมากกว่านี้
全ての愛をこめて Kiss 送るよ
รวบรวมความรักที่มีทั้งหมดส่งมอบผ่านจุมพิตนี้
I Just want you 君がいればほかに何もいらない
ฉันต้องการเพียงเธอ ถ้าไม่ใม่ใช่เธอฉันก็ไม่ต้องอะไรอีกแล้ว
I Just need you 君の全部をI love you
ฉันต้องการเพียงเธอ ฉันรักทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเธอ

 

 

                แพคฮยอนจำไม่ได้ว่าตอบออกไปว่าอะไร   

สิ่งที่เขาจำได้คงมีเพียงจูบร้อนแรง...

 

และอ้อมกอดอุ่นหนาที่โอบเขาไว้ทั้งคืนเท่านั้นเอง

 

xxx

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

459 ความคิดเห็น

  1. #456 BN0412 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 20:38
    น่ารักจัง เขินนนน
    #456
    0
  2. #452 K_ChanSeNy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 23:00
    จงอินเป็นโรคเสพติดพี่เเบค อ่านไปยิ้มไปเหมือนคนบ้าเลย5555
    #452
    0
  3. #451 แฟนฟิค (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:51
    ชอบมากๆๆๆๆๆเลยค่ะ ฮืออออ อยากอ่านผลงานไรท์อีก นี่อ่านซ้ำไปซ้ำมาล้านรอบแล้ววว
    #451
    0
  4. #450 แฟนฟิค (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:51
    ชอบมากๆๆๆๆๆเลยค่ะ ฮืออออ อยากอ่านผลงานไรท์อีก นี่อ่านซ้ำไปซ้ำมาล้านรอบแล้ววว
    #450
    0
  5. #417 m.zslt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 15:37
    กรีดร้องงงงงง น่ารักขั้นสุดอะแงงงง
    จงอินอบอุ่นละมุนละไมมากกกกกกกก -///-
    ขอเขินแปป 555555555
    #417
    0
  6. #389 BACON_BAEK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 15:56
    น่ารักมากอ่ะ 
    #389
    0
  7. #374 ϟ ทาสรักเสี่ยไค . (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 17:21
    เขินนนนนนนนน .///////.
    จงอินรุกแบบนี้ มันเร้าใจนะจ้ะ 
    55555555555
    #374
    0
  8. #365 Minnie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 19:28
    อ่านแล้วเขินอ่าาา ไม่ไหวแล้ว ขอกัดหมอนแป๊บ >///<

    น้องอินรุกตลอดเวลาเลยอ่ะ ให้แบคฮยอนพักบ้างไรบ้างก็ได้นะ

    #365
    0
  9. #356 tHeSP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 21:37
    จุงงินบ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    ทีตอนจูบนี่ไม่เห็นจะขอพี่แบคก่อน

    แต่พอจะให้ค้างด้วยดันจะมาขอทำไมเนี่ย 5555555555555+

    จุงงินไม่ค่อยจะหื่นเลยข่าาาาาา 555555555555555+

    เห็นพี่แบคเป็นไม่ได้ จับกอดจับจูบตัลหลอดดดดดดดดดดดดด

    อิแบคกรีดตาโบกหน้าแล้วสวยมากกว่าหล่อจริงๆ นะ 55555555555+
    #356
    0
  10. #338 Zecrashx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2556 / 21:52
    เฮ้ยยย ฟินมากเลย ไคแบค งือออ ไรท์เตอร์แต่งได้ดีมากเลยเข้าถึงเนื้อเรื่องได้อย่างรวดเร็ว ชอบมากเลย ///
    #338
    0
  11. #335 LtBhCySh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2556 / 23:04
    เขิน น่อววววววว
    แบคน่ารักนุ่มนิ่ม(?)ก็จริงแต่จงอินแกห้ามใจตัวเองนิดนึง ฮ่าๆๆ
    ฟินนนนน
    #335
    0
  12. #330 geejajaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 01:16
    โอ๊ยยย หวาน ฟิน อ๊าย แพ้ทางเด็กจนได้นะน้องแพคคคค

    กัมจงนี้ไวไฟจริงๆเลย อิอิ แต่ทั้งคู่ก็น่ารักมากๆอ่ะ
    #330
    0
  13. #318 miiinthg (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 16:13
    >_______< กรี้ดดดดดด

    ฟินนนนน เขิลลลลลล ภาษาเรียบง่ายแต่สวย ชวนให้ฟินมากค่าาาาาาาา

    แอร่กกกกกกกกก อินสุดๆ นั่งเขินนนนนนนน ระเบิด บรู้มมมม!!
    #318
    0
  14. #269 !!~...kihae...~!! (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 01:28
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด....โอย ไม่ไหวๆๆจะตายเอา > คิมจงอิน ถ้าแกจะทำให้ชั้นอิน ชั้นได้ขนาดนี้นะ จะเป็นลมค่ะ 5555
    อิจฉาพยอนแบคที่สุดอ่ะ ~อยากเป็นคนนั้น~ กิกิ
    #269
    0
  15. #197 nijaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 20:48
    น่ารักทั้งคู่เลยอ่ะ
    #197
    0
  16. #155 netnapa"bhy. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 11:38
    ชอบฟิคแนวนี้ที่สุดเลยค่ะไรท์ นี่อ่านรอบสองแล้วรอบแรกอ่านในบอร์ดมา
    เกร้ดดดดด ไคแบค เราชิบไคแบคค่ะไรท์ ㅠㅠㅠㅠ ซึ่งหาอ่านยากเมิก 555
    #155
    0
  17. #144 Pan'ETI (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 15:10
    อร๊างงงงงงงงงงงงงง
    นี่สิคือความรัก ไม่เคยอ่านไคแบคเลย
    แต่คิดว่าคู่นี้น่ารักมากๆเลยค่ะ คู่นี้ดูแซ่บๆยังไงไม่รู้เนอะ
    แอบเขินนิดๆ คนอ่านยิ้มจนหน้าบานแล้วค่ะ
    ขอบคุณที่แต่งคู่นี้เอาไว้นะคะ 
    #144
    0
  18. #130 cookielullaby (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 21:22
    จงอินน่ารักไม่ไหวจะเคลีย,,,





    >\\\<
    #130
    0
  19. #112 [$0...I...LUV...U] (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 12:53
    กริ้ดดดดดดดดด เป็นเพลงคลอ อิ้อหือแบบ ...

    ละมุนเฟ่อ เขิน น่ารักมาก จงอินแอบหื่นเบาๆ -/-
    #112
    0
  20. #106 friendlyyyyy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 14:06
    คิมจงอินเวอร์ชั่นนี้มันน่ารักไม่แล้วนะ T^T
    อ๊ากกกก อยากมีแฟนเด็ก 55555
    #106
    0
  21. #96 absolute_jingle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 07:44
    คิมจงอินเวอร์ชั่นนี้ไม่ใช่ตัวจริง T T
    คนอ่านเขินแทนป๋าจนอยากระเบิดตัวเองเป็นโกโก้ครันซ์ 555
    #96
    0
  22. #94 mezzo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 02:14
    น่ารักกฟินนะคะ
    #94
    0
  23. #88 bhyn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 11:24
    โอยยยย คิมจงอินละมุนมากกกกกกก เจอแบบนี้ตายค่าา
    รุกหนักขนาดนี้ แบคยอมเห้อออออะ #ได้ข่าวว่ายอมแล้ว
    สนุกสนุกกกกกกก :)
    #88
    0
  24. #60 proprince (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 21:37
    อยากมีแฟนเด็กกกกก ><~~ แบบนี้ด้วยนะ
    ทำไมมันฟินอย่างนี้ ไรเตอร์บอกเรามานะ 5555+
    น่ารักมากๆๆๆ ถ้ามีคนรักอายุน้อยกว่าแล้วจะอ้อนได้โล่ขนาดนี้ล่ะก็...
    อยากได้อะไรเอาไปให้หมด #ห้ะ 55555+
    #60
    0
  25. #53 lLAYLA (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 21:55




    กรี๊ดดดดดดดดดดดด *กัดผ้า*
    หลังจากอ่านมาทั้งหมด3เรื่องรวด 55
    อ่านแล้วเข้าใจถึงอารมณ์มีแฟนเด็กเบาๆ
    มันกระชุ่มกระชวยแบบนี้นี่เองสินะคะ > <
    โอ่ยยย อยากมีแฟนเด็กบ้างงงงงงงง #ผิด

    ชอบคาแรคเตอร์จงอินแบบนี้จังเลยค่ะ
    จริงๆแล้วชอบหมดทั้ง3เรื่องที่เลย
    ถึงจะเด็กกว่า แต่ก็ไม่ใช่เด็กแบบน้องชาย
    เด็กกว่า แต่ดูเป็นผู้ใหญ่ เอาแต่ใจ รังแกคนแก่(?)
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ชอบ!
    รู้สึกว่าคาแรคเตอร์แบบนี้มันเข้ากับเค้ามาก~~~
    คือมัน คิมจงอินชัดๆเลยยยยยยยยยยยยยย!

    ชอบเวลาบรรยาย > < อ่านแล้วมันเพลินนนนน
    แต่พอเลื่อนลงมาถึงตอนที่แบคโวยวายว่า
    'คิดถึงก็พูดอย่างเดียวไม่ต้องทำให้ดูก็ได้โว้ย บ้า!' =[]=
    แทบหงายหลังตกเก้าอี้ 555555555 โอ๊ยยย แบคฮยอน! เสียมู๊ดหมด!
    ฮามาก คือจงอินพูดจาซึ้งๆ ในขณะที่แบคเอาแต่โวยวาย
    555555555555555555555555555555555555

    ถ้าเทียบกับทูไนท์ 55 เรื่องนี้กับพี่ชายข้างบ้าน
    เหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่มีอะไรหวือหวาเท่า
    ออกแนวเรื่อยๆ อ่านเพลินๆ แต่พออ่าน มันไม่เรื่อยอ่ะ!
    คือมันปริ่มมากกกกกกกกกกก >O< ฟินเวอร์วีว่า~~~~
    อยากจะกรีดร้อง ฟิค3เรื่องนี้จงอินหล่อจริงๆ ฮรื่อออออออออ
    อ่านไปกัดผ้าไป > <

    แหมมม แบคคะ พอเค้ามาแล้วทำเป็นงอน บ่นเบื่อ จะกลับบ้าน
    แต่ก็นั่งฟังเพลงรอมาได้ตั้งนานนะคะ! แอร๊ยยยยยยยย
    ฟินอะเกนนนนนนนนนนนนนนน~~~

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #53
    0