[เต๋า- คชา] The Roommate

ตอนที่ 1 : 1st Knock

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 ธ.ค. 54

The Roommate

1st  Knock


 


รู้สึกอย่างไรตอนที่ได้พบกับรูมเมทครั้งแรก

*เต๋า*  :  ทอม...ทอมชัดๆ... ไม่ทอมก็ตุ๊ด! 

 

 




            Room  323

                เฮ้อ....

                คชาถอนหายใจเป็นครั้งที่ห้า...หรือหก ก็ไม่แน่ใจ

                ร่างเพรียวบางยืนนิ่งอยู่ท่าเดิมมานานเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้     มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางใบเขื่อง  ส่วนอีกมือก็ยกขึ้นๆลงๆ ด้วยอาการคล้ายกำลังลังเลอะไรบางอย่าง  คิ้วเข้มขมวดกันจนแทบจะเป็นปมเหนือจมูกได้รูป  ดวงตากลมสะท้อนประกายลึกและครุ่นคิดถึงคำตอบของปัญหาที่เกิดขึ้น                

            ใช่...นี่มันคือหนทางที่เขาต้องเลือก  ...

ระหว่างเปิดประตูก้าวไปในห้อง.... เข้าไปในโลกที่เขาเลือกเอง

            หรือเดินถอยหลังจากไป กลับสู่ชีวิตที่แสนน่าเบื่อและไร้หัวใจ

 

 

                ตอนนี้  เขาเลือกแล้ว

คชารวบรวมกำลังใจทั้งหมดอีกครั้งพร้อมยกมือขึ้น  สายตามองหมายเลขห้องด้วยความมุ่งมั่น   เขารู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีที่มือขยับไปเคาะประตูชีวิตเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

            หม่าม้าฮะ... คชาสัญญา

ใบหน้าของสตรีที่รักที่สุดในชีวิตลอยเข้ามาในหัวพร้อมกับสัญญาที่คชาเพิ่งเอ่ยไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่าน    เด็กหนุ่มเข้าใจดีว่าโลกนี้ไม่มีอะไรที่ได้มาง่าย ๆ  โดยเฉพาะกับชีวิตที่ถูกขีดเส้นเอาไว้ให้เดินตั้งแต่เล็กจนโตอย่างเขาแล้ว   การได้โอกาสที่จะมีความสุขกับอะไรที่ชอบดูเหมือนจะยากเต็มที  

ริมฝีปากแห้งแตกและซีดเซียวเหยียดเป็นเส้นตรง   ดวงตากลมปรากฏร่องรอยแห่งการตัดสินใจ

ก๊อก... ก๊อก

ทุกจังหวะการเคาะประตู   คือการยืนยันคำมั่นสัญญาที่เขาให้ไว้กับมารดาและตัวเอง

แม้ว่ามันจะเป็นการเลือกครั้งแรก  และดูเสี่ยงที่สุดในชีวิตก็ตามที

แต่คชาตัดสินใจแล้ว...

คชาจะทำให้เค้ารู้...ว่าคชาก็ทำได้”

                ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น   เขามั่นใจว่าจะผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน!

ก๊อก... ก๊อก

.

.

                หลังจากเคาะจนกระดูกแทบหัก   คชาก็พบความจริงที่ว่าประตูไม่ได้ถูกล็อคไว้    เขาถอนหายใจตามเคยและส่ายหน้าด้วยความเซ็ง   ก่อนคว้าลูกบิดและผลักบานประตูเข้าไปเพื่อที่จะพบกับ....

                ร่างสูงใหญ่ยืนเด่นสง่าอยู่กลางห้อง    แสงสีส้มยามเย็นส่องมาจากหน้าต่างบานโตที่รูดม่านปิดไว้แค่ครึ่งเดียว กระทบกับผิวกายขาวสว่าง.... ขาวชนิดที่แทบจะกลืนไปกับแสงที่อยู่ข้างหลัง  

                ในที่สุดก็ได้เจอแล้ว... รูมเมทคนแรกของคชา

                แต่คงดีกว่าถ้าไม่ได้เจอกันในสภาพนี้    

            “เฮ้ย!! เชี่ย!

            “ว้ากกกก”

                เสียงเพลงกระหึ่มดังลั่น... 

            ปัง!!!

            .....

กับร่างที่ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวอยู่... แม้แต่ชิ้นเดียว

Bailamos ~

 

 

-----------------------------------------­

 

Nothing can stop us tonight ~

                คชา  นนทนันท์เคยคิดว่าเขาพร้อมแล้วสำหรับการรับมือกับชีวิตใหม่ๆ และสิ่งแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยนี้  นับตั้งแต่นาทีที่ตัดสินใจลากกระเป๋าออกจากบ้านโดยไม่สนใจน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวของบิดาที่ประกาศตัดพ่อตัดลูกเหมือนที่เคยได้ยินในละครโทรทัศน์   แตกต่างแค่ว่านี่คือเรื่องจริง  และกำลังต้องเผชิญหน้ากับชีวิตที่เลือกเองนี้เพียงลำพัง แต่เด็กหนุ่มก็ไม่คิดมาก่อนว่าครั้งแรกของการใช้ชีวิตด้วยขาของตัวเองจะต้องพบกับการรับน้องแบบนี้

                “ สะ...สะ สวัสดี”

                “คราวหลังจะเข้าห้องก็เคาะประตูด้วยเด่ะ”

                @*#&!*@#^&!&*&*

                คชาปั้นสีหน้าไม่ถูกเมื่อได้ยินเสียงตะโกนต่อว่าของคนที่อยู่ก่อน  เชื่อได้เลยว่าถ้าคชามีหนวดป่านนี้มันคงจะกระตุกแรงด้วยอารมณ์ที่พุ่งขึ้นเพราะการถูกกล่าวหาราวกับว่าเขาเป็นฝ่ายผิดอยู่คนเดียว  ดวงตากลมกวาดสายตามองห้องพักสำหรับผู้ชายสองคน  ผนังห้องปุด้วยวัสดุเก็บเสียงอย่างดีสมกับเป็นหอพักนักศึกษาวิชาการดนตรีและขับร้อง  เพราะเสียงเพลงที่เปิดกระหึ่มจนแสบแก้วหูเป็นคำยืนยันได้ดีว่าห้องพักของเขา(และคนตรงหน้า)เก็บเสียงได้ดีแค่ไหน  ... 

Bailamos  let the rhythm take you over Bailamos

Te quiero amor mio  Bailamos ~

                คชากัดฟันกรอด   และพยายามฝืนยิ้มที่จืดเจื่อนเต็มทนให้กับเพื่อนใหม่ของตัวเอง  ขณะที่มือกำแน่นอยู่ข้างตัว คำสอนของหม่าม้าก็ลอยเข้ามาในหัว

 “ถ้าลูกต้องอยู่ร่วมกับคนอื่น... คชาต้องเปิดใจรับเขาให้มากๆ มีอะไรหนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันเถอะ  ความสัมพันธ์จะได้ยืดยาว อย่าไปตั้งแง่เกลียดชังกันเลย อนาคตเราอาจจะต้องพึ่งพิงกันอีกเยอะ  อดทนนะลูกนะ”

                รูมเมทหรือชื่อไทยๆว่าเพื่อนร่วมห้อง   ใช่... เพื่อนร่วมห้อง

            อนาคตเราอาจจะต้องพึ่งพิงกันอีกเยอะ...  หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันเถอะ!

            คชารักหม่าม้า   ดังนั้นคชาจะเชื่อหม่าม้า...

Bailamos ~

                คชามองตามคนตัวสูงผิวขาวสว่างเหมือนไม่ใช่คนยืนเอามือเท้าเอวมองเขาด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่าคิดอะไรอยู่รูมเมทของเขาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำโชว์กล้ามเนื้อเป็นมัดแน่น ท่อนล่างเป็นบ็อกเซอร์สั้นเหนือเข่า   พูดแบบไม่มีอคติเลยว่านอกจากผิวขาวสว่างราวกับกินหลอดไฟเข้าไปแล้ว  หน้าตาของหมอนี่ยังหล่อเหลาใช่ย่อย  ผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มมีลอนสวยอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้ารูปไข่  คิ้วเข้ม  ดวงตาเรียวคมดำขลับ  แม้แต่จมูกก็โด่งเป็นสันอย่างน่าอิจฉา  ริมฝีปากสีชมพูอ่อน  มองแยกเป็นส่วนๆก็ดูดีไปซะทุกอย่าง  พอมองรวมกันก็ยิ่งดูดี  น่าแปลกที่คชายังไม่เห็นหน้าตาแบบนี้อยู่บนหน้าจอทีวี   เพราะพูดจริงๆคือหมอนี่มีหน้าตาแบบที่ไปเป็นพระเอกหนัง หรือพระเอกละครได้สบายๆ 

“เอ้า  ยืนบื้ออยู่ได้ ไม่เข้ามาในห้องล่ะ หรือว่าเป็นใบ้?

เด็กหนุ่มนับหนึ่งถึงร้อยในใจเมื่อมองหน้าตาบูดๆนั่น   และได้ยินน้ำเสียงห้วนๆไม่มีหางเสียงที่ตะโกนข้ามห้องมา

คชามั่นใจแล้วล่ะว่าทำไมไอ้หมอนี่ถึงไม่มีผู้จัดหน้าไหนเอาไปเล่นละคร  ... 

ก็หมากป๋าๆ แบบนี้ใครหน้าไหนจะอยากได้วะ  !!!

“ปากอย่างนี้ถ้ามีลูกขอไปเลี้ยงซักตัวนะ”  

คชาพึมพำก่อนลากกระเป๋าเข้าไปในห้อง  

“ว่าไงนะ? ไม่ได้ยิน!! 

 

Tonight I'm yours

We can make it happen I'm so sure

 

“ก็ปิดเพลงก่อนซี่  เปิดเพลงเสียงดังขนาดนี้จะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไงเล่า”

คชาตะโกนแข่งกับเสียงเพลง  แต่เสียงเพลงละตินที่แสนเซ็กซี่ยังคงตามหลอนประสาทเขาอยู่

“อะไรนะ!!!!

ไอ้บ้าเอ้ย!!

Baila….   

คชาขยี้หัวจนยุ่ง และก้าวฉับๆไปหาต้นเหตุของเสียงดังน่าหนวกหูนี้    นิ้วเรียวกระแทกปุ่มปิดอย่างแรงจนเจ้าของสะดุ้งเฮือก  ร่างสูงใหญ่ตรงดิ่งมาหาเครื่องเสียงของตนและลูบไล้มันอย่างทะนุถนอม  สายตาคมปลาบจ้องมองมาทางเขาด้วยความขุ่นเคือง 

 “เบาๆเด้!  เกิดพังขึ้นมาจะทำยังไง แพงนะโว้ย”

“ถ้ามันจะพังก็เพราะเปิดเพลงไม่เกรงใจหูชาวบ้านเนี่ยแหละ”

คชาตะโกนกลับด้วยน้ำเสียงไม่ต่างกัน  อีกฝ่ายถลึงตาใส่เขา ก่อนยักไหล่และเอ่ยราวกับว่าตนไม่มีส่วนรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลย

“ใครจะไปรู้ล่ะ  ก็ใครใช้ให้โผล่เข้ามาแบบนี้เอง  ช่วยไม่ได้”

คนตัวเล็กกว่ากำหมัดแน่นและกัดริมฝีปากตัวเอง ก่อนพูดด้วยเสียงลอดไรฟัน

“ใครกันแน่ที่ผิด  ผมเคาะประตูจนมือแทบพัง  แต่คุณไม่ได้ยินเพราะเปิดเพลงเสียงดังลั่นห้องแก้ผ้าเต้นอุบาทว์ๆเนี่ย แล้วก็มาโทษว่าผมเข้าห้องโดยไม่เคาะประตู  บอกซิว่าใครผิด!

คำถามของคชาถูกตอบด้วยความเงียบกริบชนิดที่เศษไม้ขนไก่ตกคงได้ยินทั่วทั้งห้อง  สายตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่ยอมแพ้   กระทั่งคนหน้าขาวยอมแพ้ก่อนด้วยการสะบัดหน้าพรืดพร้อมกระโดดไปนั่งบนเตียงด้วยท่าทีที่เหนือกว่า

“เอ้า ก็พูดได้นิ ตอนแรกนึกว่าเป็นใบ้ ”

                สิ้นเสียงกวนๆนั่น ดวงตาดำขลับก็ลุกวาวขึ้นพร้อมประกายอาฆาต....

            อดทน... อดทน   หม่าม้าสอนว่าให้อดทน

                คชาเริ่มต้นนับหนึ่งถึงห้าสิบในใจ...

            “พูดได้ ไม่ได้เป็นใบ้  ถ้าหูไม่หนวกคงได้ยิน ”

            คนตัวสูงตบเตียงป้าบใหญ่ และพูดกระแทกด้วยเสียงอันดัง

                “เอ๊ะ  ไอ้นี่ ถามดีๆตอบกวนว่ะเฮ้ย!

            ….มีคนดีๆที่ไหน เจอคนแปลกหน้าครั้งแรกแล้วขึ้นวะ ขึ้นโว้ยกันบ้างวะ...   

                ดวงตากลมถลึงตามองเพื่อนร่วมห้องด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน     ถ้าทำได้...เขาคงจะพุ่งไปบีบคอไอ้คนตัวสูงพูดจากวนอวัยวะเบื้องล่างนั่นให้ตายคามือ

            หมากัดอย่ากัดตอบ... อย่าสนคนบ้า อย่าด่าคนกวนโมโห

คชาพึมพำเตือนตัวเองขณะก้มหน้าก้มตาไม่สนใจคนบ้าลากกระเป๋าไปที่กลางห้อง     เพราะเขาถือคตินิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว... 

            หนึ่ง... สอง... สาม.. สี่

                แต่โชคร้าย... คติของเขาใช้ไม่ได้กับคนประเภทนี้              

“เค้าเปิดเรียนมาจนจะครบอาทิตย์อยู่แล้ว ทำไมเพิ่งมาวะ”

                “.........”

 “เอ้า เป็นใบ้อีก”

คนตัวเล็กขมวดคิ้ว ไม่ตอบคำถามนั้น  ปล่อยให้คนบ้าชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจเพียงฝ่ายเดียว ดวงตากลมเล็กปรายตามองแว้บหนึ่ง ก่อนกวาดสายตาไปทั่วห้องเพื่อสำรวจห้องที่เขาตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ตลอดการศึกษา     

ถ้าเทียบกับหอพักข้างนอกแล้ว  ที่นี่อาจไม่ได้กว้างนัก  แต่ถ้าเทียบค่าหอที่เสียไปกับความสะดวกในการใช้งาน รวมไปถึงระยะทางที่ใกล้กับตึกเรียน  ก็นับว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม โดยเฉพาะในสภาวะที่เขาต้องส่งเสียเลี้ยงดูตัวเองเช่นนี้   

ห้องน้ำในตัว ...มีประตูกระจกเปิดไปที่ระเบียง ข้างหลังเป็นสวนขนาดใหญ่  วิวคงดีพอสมควร  ตู้เสื้อผ้าขนาดกลางสองหลัง  โต๊ะเขียนหนังสือแบบไม่มีลิ้นชักพร้อมเก้าอี้อย่างละ 2 ตัว  เตียงนอนขนาดใหญ่สำหรับสองคนวางอยู่กลางห้อง

ไม่สิ...

“เตียงนี่... แยกได้ไหม”

คชาที่ยังคงขมวดคิ้วยุ่งถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด  ...  รอยต่อระหว่างหัวเตียงทำให้เขารู้ว่าความจริงแล้วเตียงคงถูกดึงมาวางติดกัน 

นี่ถือว่าเป็นโชคดีสำหรับเขาจริงๆ    

“อะไร”

คนตัวสูงที่นั่งอยู่บนเตียงถามห้วนๆ   มองสลับระหว่างเขากับเตียง  จนคชาต้องถอนหายใจ และพยายามพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ผมหมายถึงเตียงนี่ ความจริงมันแยกนอนกันได้ไม่ใช่เหรอ”

เพื่อนร่วมห้องชักสีหน้าไม่พอใจใส่เขาอีกครั้ง   ก่อนตอบ

“ไม่ได้”

“ทำไม”

“ไม่มีเหตุผล”

“นี่...  อย่าขวางโลกได้ปะ  ผมถามคุณดีๆ  กรุณาตอบดีๆด้วย”

“ขวางโลกที่ไหน ตอบไม่ดีตรงไหน”

คชากำหมัดแน่น... พยายามยับยั้งไม่ให้ปล่อยหมัดไปกระแทกใบหน้าหล่อเหลาแต่น่าหมั่นไส้ที่สุดในโลกนั่นซะตอนนี้ 

ห้า...หก...เจ็ด ... แปด

 “อย่างที่เป็นอยู่นี่แหละ”

“แล้วมีเหตุผลอะไรที่ต้องแยกเตียงวะ”

“ก็ผมไม่ชอบ...นอนกับคนแปลกหน้า”

“ป๊อดว่ะ” 

ร่างเพรียวบางสั่นสะท้าน  เหงื่อผุดขึ้นมาจากฝ่ามือจนชุ่มข้างในกำปั้นที่กำลังสั่นเทา....  คชาหายใจเข้าออกลึกขึ้น  พยายามดึงสติที่กำลังจะลอยหายไปทุกทีให้กลับมา   

                แต่ไม่ทันที่คชาจะได้ตอบโต้อะไรไป ...อีกฝ่ายก็มองเขานิ่งๆ  ก่อนเบิกตากว้าง และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ

“เฮ้ย เดี๋ยวๆๆ  หันหน้ามาดูดีๆซิ”

                คชายืนนิ่งด้วยความรู้สึกหวาดระแวง ขณะที่อีกฝ่ายลุกขึ้น และมองมาที่เขาด้วยสายตาประหลาด  ดวงตาคมจับจ้องเขาราวกับจะสำรวจตั้งแต่หัวจรวดเท้า  ก่อนพูดงึมงำกับตัวเอง

                “อ้อ...  เข้าใจล่ะ”

                “เข้าใจอะไร”

                เสียงทุ้มนุ่มขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจ ... ก็แน่ล่ะ เขาจะพอใจได้อย่างไรในเมื่ออยู่ๆใครก็ไม่รู้ แม้แต่ชื่อยังไม่รู้จักมายืนจ้องเขาเหมือนเขาเป็นสัตว์ประหลาด  แถมยังพูดราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง....

                “โอเคๆ  ถ้าอย่างนี้ก็พอเข้าใจล่ะนะ“   ชายหนุ่มพยักหน้างึกหงัก    “ว่าแต่เดี๋ยวนี้หอเค้ามีนโยบายให้ทอมเข้ามาอยู่ด้วยเหรอวะ?

            “ผม ไม่ ใช่ ทอม!!!!!!!!!!!

                คชาแว้ดเสียงดังลั่น   ถ้าทำได้คชาอยากจะกระทืบเท้าแรงๆและโผเข้าไปเขย่าคนตรงหน้าให้หัวสมองที่คิดได้แต่เรื่องประหลาดนั่นกลับมาคิดเหมือนคนธรรมดาซักที  

            ไอ้... ไอ้... ไอ้บ้าเอ้ย!!

                “อ้าว...โทษที  ไม่ใช่ทอมจริงด้วย... โทษที พูดผิด” อีกฝ่ายโบกมือราวกับจะขอโทษ       “เอ่อ ไม่ต้องห่วงนะ  ไม่ต้องระวังขนาดนั้น  ไม่ใช่รสนิยม  ไม่ชอบตุ๊ด ”

                .

                .

นับตั้งแต่ที่คชาตัดสินใจลากกระเป๋าออกมาจากบ้าน เพื่อตามความฝันของตัวเอง....  เขาคิดเสมอว่าพร้อมแล้วสำหรับการใช้ชีวิตในโลกกว้าง   

                แค่อดทน...  และพยายาม   แค่นี้ก็คงเพียงพอแล้ว   แต่บางที...คชาควรจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าโลกใบนี้ใหญ่โต และซับซ้อนกว่าที่เขาคิด

                จะทนไปได้อีกนานแค่ไหนนะ..... คชาเอ้ย  จะทนไปได้นานแค่ไหน...

            หายใจเข้า....พุทธ..... หายใจออก ... โธ

            ยุบหนอ...พองหนอ

            หายใจเข้า... หายใจออก

            สติ  สมาธิ...ปัญญา

            หนึ่ง...สอง....สาม....

            สี่...ห้า....หก.....

 

            “ถ้าเข้าใจผิด  ก็กรุณาเข้าใจซะใหม่ด้วย ....ผมไม่ใช่ตุ๊ด...ทอม  กะเทย....หรือแม้แต่เกย์”

            คชาพูดช้า..ชัด  และเสียงดัง    น้ำเสียงก้องกังวานดังลั่นอยู่ภายในห้องเก็บเสียง  .... ไม่ได้หวังอะไรมากไปกว่าการที่มันจะทะลุเข้าไปในกะโหลกหนาๆของอีกฝ่ายให้เข้าใจสิ่งที่ถูกต้องเกี่ยวกับเขา

เขาหายใจลึก    

                นิ่ง.....สงบ......

            สยบทุกสิ่ง!

                “อ้าวเหรอ ไม่น่าเชื่อ....  แล้วชื่ออะไร”

                คชาข่มใจด้วยการหยิกเนื้อตัวเองจนเจ็บ  เมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่มีแม้แต่คำขอโทษใดๆหลังจากการกล่าวคำสบประมาทเขาเลยแม้แต่น้อย   กลับเปลี่ยนเรื่องมาถามชื่อเขาด้วยสีหน้าเรียบๆราวกับลืมคำพูดเมื่อครู่ไปเสียง่ายๆ

                เจ้าของร่างเพรียวบางถอนหายใจเฮือกใหญ่    คำสอนของแม่ลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง

                หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันเถอะ... 

                “คชา”

                “ที่แปลว่าช้างใช่ปะ?

                “...ใช่”

                “อืม...มิน่าล่ะ”

                “อะไร..”

                คชาเชื่อเสมอว่าความอดทนชนะทุกสิ่ง....

                แต่วันนี้ ...นาทีนี้   รูมเมทคนแรกในชีวิตของเขา   กำลังสั่นคลอนความเชื่อนั้น  

                สายตาสองคู่ประสานกันแว้บหนึ่ง... เขา  คชา  นนทนันท์มองขึ้นสูงไปที่หน้าขาวๆนั่น   แต่อีกฝ่ายมองต่ำ ที่.... 

            “คชา ...ช้างน้อยสินะ”

                คชาปล่อยใจ  ปล่อยมือ  ปล่อยตัวให้ลอยไปตามสติที่ขาดผึงของตัวเอง

            “พลั่ก!

            ไม่สงบแล้วโว้ย!!!

 

 

Kacha’s Diary

1st Day

เข้าหอวันแรก...

ต่อยกับรูมเมท

เยี่ยม!

     

 

TBC.

 

 

 

 สวัสดีทุกคน(ที่หลงเข้ามาอ่าน)ค่า >3<  
หลังจากวป.เขียนฟิคสั้นไปสองสามเรื่อง...อยู่ๆมันก็อยากเขียนเรื่องยาวซะงั้น
ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่านกัน...หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะติดตามกันต่อไปนะคะ
รักทุกคนที่เข้ามาอ่าน  ชอบหรือไม่ชอบก็บอกกันบ้างก็ดีนะคะ จุ๊บๆ
ตอนที่ 2 เจอกันพรุ่งนี้นะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #123 FaiiHnnny (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2556 / 14:04
    5555 น่ารักอะ เรื่องนี้
    #123
    0
  2. #119 megane (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 00:26
    โหเข้าหอครั้งแรกก็ต่อยกันเลยเยี่ยม~
    #119
    0
  3. #109 sorrowful (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 23:05
     

    ชอบไดอารี่คชาอ่ะ 

    ต่อยกับรูมเมท เยี่ยม ~ 55

    เต๋าก็ปาก...มาก คชานู๋ก็ยังทนนับได้หลายรอบเน้อ
    แต่สุดท้าย เรื่องที่ยอมไม่ได้จริงๆ ของคชา
    55+ ดูถูกกันมาก
    สิ่งที่เต๋ายังไม่เห็นเต๋าอย่าลบหลู่ดิเฮ้ย!!!


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 พฤษภาคม 2555 / 23:12
    #109
    0
  4. #27 เป็ดแฝง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 20:11
    เต๋าแม่งกวน

    5555555555







    ชาโหดๆ ~
    #27
    0
  5. #26 yao (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 09:37
    พี่เต๋าฮากลิ้งอ่ะ คือกวนโอ๊ยจริงหรือเล่นเนี่ย มาแซวว่าเห็ดน้อยเป็นทอมเนี่ย แล้วยังมาทะลึ่งใส่เค้าอีก เหอๆๆๆ เจอกันไม่กี่นาทีโดนต่อยซะแล้ว ยกนี้ใครจะชนะเนี่ย

    การพบกันครั้งแรกน่าจะปรระทับในใจไม่รู้ลืมนะ 5555 พบกันแบบจริงใจไร้เปลือก (ไร้เสื้อผ้าห่อหุ้ม เอิ๊กกๆๆๆ)

    ชอบที่เห็ดน้อยรักแม่อ่า เป็นบุคลิกที่ชัดเจนเนอะ ตัวจริงน้องก้อรักหม่าม๊า น่าร๊ากกกกมากเลยยยย
    #26
    0
  6. #25 *๑๓๗_eternity (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2554 / 22:21
    น่าโดนตั้งนานแระ
    555555
    #25
    0
  7. #24 'ดับเบิ้ล_เอสกาเม่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 20:27
    ลุ้นตลอดว่าคชาจะต่อยไม่ต่อย ..!

    ในที่สุดก็ต่อยยยยย 5555

    อดทนมาได้ตั้งนานนนน ฮ่าๆ~
    #24
    0
  8. #23 janechaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 17:59
    โอ๊ยยยยย

    ถึงกับเพลียเลยทีเดียว

    พี่เต๋าก็พูดไม่รู้เรื่อง

    พี่คชาก็ดันไม่ยอมพูดอีก

    สุดท้ายต่อยกันเลยเพค่ะ

    เพลียจิงๆ

    แต่ว่าไรเตอร์ขาาาาาาา

    สนุกอ่ะ ชอบแบบเน้
    #23
    0
  9. #22 WonBum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 18:56
    เฮ้ย ฮามากก อ่านไปขำไป

    ต๋าวเอ๋ออออออออ กวนประสาดไปปะคะ กวนเวอร์ๆ

    คชา เอ๋ออ ไม่ต้องเก็บแล้วอารมณ์หนับหนุน ต่อยเลยยย 5555
    #22
    0
  10. #21 syoneo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 20:57
    น่าร้ากกกอ่ะ

    บอกได้คำเดียว ลุคนี้อิมเมจนี้ โดนอ่าาา!



    พี่เต๋ากวนไปไหน

    คชามาดนางเอกมาก โอ้ยย ให้ตายเหอะ

    /จัดการต๋าวๆซะนะชาชา โถ่ววว ประกาศตัวว่าคนนี้ไม่ใช่รสนิยม

    หลงเสน่ห์แล้วจะอึ่งนะพี่ต๋าววว xD



    ชอบค่ะ ♥
    #21
    0
  11. #20 Bii_rain (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 19:12
    อ่านตอนแรกแล้วขอมาเม้นเลยแล้วกันค่ะ

    ชอบฟิคเรื่องนี้นะ 555555



    ชอบอะ มันเกรียนดี แต่เป็นการเกรียนแบบเรียบๆ ที่เกรียนได้แรงมากอะ

    เปิดตัวพี่เต๋าแรงมาก คชาอึ้งกันเลยทีเดียว

    คิดภาพตามแล้วอยากจะบ้า แก้ภาพเต้นบาลามอส กร๊ากกกกกก

    รับน้องกันได้ดีที่สุด

    แล้วพี่เต๋าเอ๊ย ถ้านิสัยจะกวนโอ๊ยขนาดนี้ เข้าใจเลยว่าทำไมตอนแรกถึงอยู่คนเดียว (_ _)'

    คชาก็ร้ายกัดลึกเหมือนกัน อย่างนี้แหละ หม่าม้าสอนมาดี

    จนหลังๆ ชักจะไม่แน่ ปล่อยเนื้อ ปล่อยตัว 'ปล่อยหมัด' กันเลยทีเดียว 5555555555



    ก็โดนกวนโอ๊ยกันซะขนาดนี้นี่นะ = =;

    แอบรู้สึกเจ็บกับคำว่า 'ช้างน้อย' ก็ถ้าจะดูถูกกันขนาดนี้นะพี่เต๋า

    ใช่ซี้ตัวเองมีมาก เลื้อยเอาเลื้อยเอานี่เนาะ (กร๊ากก)



    ชอบมากก เดี๋ยวขอตามไปอ่านตอนต่อไปก่อน

    เป็นกำลังใจให้ แล้วมาอัพถี่ๆ นะคะ >< !!
    #20
    0
  12. #19 [Unlovable] (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 18:36
     เปิดเรื่องมาก็น่าสนใจแล้วค่ะ แม้พล็อตจะไม่ีใช่ถึงขนาดพล็อตตลาด
    แต่ก็เปิดเรื่องออกมาได้ดึงดูด ภาษา สำนวนต่างๆอ่านง่าย ไม่มีติดขัด :D
    ชอบมากๆเลยค่ะ จะติดตามน้า -3-
    #19
    0
  13. #18 แซงทางโค้ง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 19:03
    แหม เปิดตัวมาก็ sm เลย

    รักกันด้วยกำปั้น 5555
    #18
    0
  14. #17 อลิคเซีย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 20:00
    น่าร้ากอะ
    #17
    0
  15. #16 KRN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 19:45
    สมน้ำหน้าเหอะเต๋า



    ถ้าจะปากหน้าขนขนาดนั้น



    โดนต่อยก้อสมควร



    คชา อดทนไว้นะ มีรูมเมทนิสัยแบบนี้



    แต่อย่างน้อย มันก้อน่าตาดีนะ เหอๆ
    #16
    0
  16. #15 Nut (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 17:43
    เอ้ยยยย สนุกนะ

    พล็อตเรื่อวโอเคเลย ตอนแรกปม้จะเกรียนๆ แต่ก็ฮาดี น่ารักน่าลุ้น



    ยังไงจะติดตามตอนต่อไปนะ สู้ๆจ้าไรเตอร์

    #15
    0
  17. #14 pirom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2554 / 09:46
    คชามีความอดทนดีจริงๆ555

    พี่เต๋ากวนได้โล่ห์เหลือเกินเจอหมัดตัวเล็กเข้าไป เป็นไงล่ะ~
    #14
    0
  18. #13 littleเต่า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2554 / 06:29
     โอ๊ย ปวดหัวกะพี่เต๋า

    กวนติงได้โล่ห์อ่ะ 
    #13
    0
  19. #12 Both of love (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2554 / 00:00
    เขียนได้น่าอ่านมากนะ

    อ่านเพลินเลยไม่อยากให้จบ

    อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ

    หนุกดี ไม่ดราม่า ไม่มากไป ไม่น้อยไป

    กับความเกรียน ชอบ

    เป็น กำลังใจให้นะ

    เราแอบคล้ายกันนะสำหนับการแนะนำตัวของ writer

    เราไม่เคยดู af เลย แต่มาดูเต๋าคชา รักมาก ติดมาตลอด

    แอบบ้างเล็กๆ "ชาต้น" นี้ แต่ไม่ไรหรอก เพราะเห็นมาตั้ง

    แต่ต้น season ว่าชามีต้นอยู่ข้างๆเสมอ
    #12
    0
  20. #11 My-Akazuya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 19:06
    นับว่าคชาเป็นคนที่มีความอดทนสูงมาก เพราะถ้าเป็นพี่เต๋าคงโดนต่อยตั้งแต่ประโยคแรกๆแล้วแหละ

    แต่ขอพักความเกรียนของเต๋าสักแป๊บ มาแอบเช็ดเลือดเบาๆ คือว่าแค่ท่าเต้นก็ตายแล้วนะ

    ยังมาเจอเปลือยอีก ขาวโอโม่กระแทกตาขนาดนั้น อ๊ากกกกกกก ตายๆ

    แต่ทำไมต้องเปลือยเต้น เค้าอยากกกกกกรู้ แถมไม่ล๊อคประตูอีก เปิดเผยไปนะเนี่ย อิอิ



    เรื่องไหนก็อดทนได้ มาเจอเรื่อง...น้อย จบกันเลย

    เป็นไงหล่ะเต๋าหนึ่งหมัดของตัวเล็ก น้อยตามไหมจ๊ะ 55+ สะใจจริงๆ



    ถ้าจะเกรียนใส่คนเพิ่งเจอกันครั้งแรกขนาดนี้

    ทำใจเลยคชาที่รัก วันๆนึงคงนับเลขได้เกินร้อยอ่ะ

    เพื่อจะพิสูจน์ตัวเองให้ได้ อดทนนะลูกอดทน เค้าเอาใจช่วยอยู่

    *วิ่งไปเตรียมยาแก้ไมเกรนให้ตัวเล็กไว้ล่วงน้า*



    รอตอนต่อไปอยู่นะจ๊ะ ^__^





    #11
    0
  21. #10 TAKARA KUN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 16:53
    ประทับใจมากเลยคชา เจ้าคนที่เต้นในห้องก็สมควรโดนอยู่หลอกนะ มาหาว่า......น้อยได้อย่างไงดูถูกมาก
    #10
    0