[EXO] [KrisYeol] Prisoner of 'LOVE'

ตอนที่ 5 : ❀ 4. ❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 มี.ค. 57

 

 

4❀

 

สิ่งแรกที่คริสมองเห็นหลังจากลืมตาขึ้นก็คือเพดานสีขาว  เสียงครางของเครื่องปรับอากาศดังหึ่ง ๆ จนเขานึกรำคาญใจ    แต่บ้านหลังนี้ก็เป็นตัวเลือกแรกที่เขานึกถึง  ไม่ได้ใหญ่โตจนโดดเด่น  แต่สะดวกสบายพอที่จะหลบความวุ่นวายที่น่ารำคาญใจจากคนในครอบครัวได้พอสมควร   ไม่ค่อยดีก็เพียงแค่ความเก่าของเครื่องใช้ไฟฟ้าบางชนิดนี่แหละที่เขาคงต้องจัดการเปลี่ยนใหม่ให้หมด   

คิดเพลินพลางขยับตัวบนเตียงกว้าง  มือหนาปะป่ายคว้าเอวคอดของคนข้างกายมาไว้ในอ้อมแขนทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มองเลยด้วยซ้ำ   ร่างเล็กขืนตัวเล็กน้อย แต่สู้แรงของเขาไม่ไหว สุดท้ายจึงปล่อยให้เขายึดกายเอาไว้ในอ้อมกอด   ริมฝีปากรุ่มร้อนแนบลงบนแผ่นหลังบอบบางเปลือยเปล่า  จมูกโด่งซุกไซ้บนผิวกายเรียบเนียน พลางสูดกลิ่นหอมกรุ่นเข้าไปจนเต็มปอด  

“หายไข้หรือยัง”

เสียงทุ้มเอ่ยถามนุ่ม  หากไม่มีเสียงตอบใด ๆ ออกมาจากริมฝีปากสีซีด มีแต่เสียงถอนสะอื้นแผ่วเบาที่ดังขึ้นเท่านั้น  คริสไม่ได้สนใจ   สองมือลูบไล้ผิวเนียนนุ่มและร่างกายกลมกลึงอย่างหลงใหล   แทบทั้งคืนที่เขาเฝ้าวนเวียนสูดกลิ่นกายหอม และจูบสัมผัสทั่วทุกพื้นที่บนร่างกายเปลือยเปล่านี้  ชานยอลหยุดต่อต้านเขาแต่ก็ทำเพียงปล่อยร่างบางให้ตกอยู่ในความครอบครองของเขา ไม่ต่อต้าน แต่ก็ไม่สมยอม  ทำเหมือนหุ่นที่ไร้ชีวิตและจิตใจ

ถึงอย่างไรคริสก็ไม่สน.  แม้ภายในดวงตาว่างเปล่าจะไม่ยอมรับ  แต่เขาก็เรียนรู้วิธีที่จะทำให้ร่างบอบบางคล้อยตามเขาไปได้อย่างง่ายดาย กระทั่งชานยอล ปล่อยตัวเองให้ตอบสนองเขาอย่างเผลอไผล

ร่างกายบอบบางเหมือนยาเสพติด ได้ลิ้มลองกี่ครั้งก็ทำให้ร่างกายของเขาคึกคักขึ้นทุกที   ผิวกายนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กหอมกว่าน้ำหอม  หวานกว่าน้ำผึ้ง   และดึงดูดเขายิ่งกว่าที่เคยได้จากใคร  เสียงหวานที่หอบครางอย่างไร้สติ แทบจะทำให้เขาคลุ้มคลั่งได้ทุกครั้งที่ได้ยิน ยิ่งรับรู้ว่าร่างในมือยังไม่มีใครได้ล่วงล้ำนอกจากเขา   ความรู้สึกของคริสก็ยิ่งรุนแรงเพิ่มขึ้นทุกขณะ 

นี่อาจจะเป็นหนี่งเหตุผล.ที่ทำให้เขาไม่อยากปล่อยมือจากร่างในอ้อมกอดเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“กินข้าวแล้วก็กินยาซะ เข้าใจไหม หืม ได้ยินไหมชานยอล”

เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างหูของคนตัวเล็ก  พร้อมกับขบใบหูเล็กเบา ๆ ก่อนที่เรียวลิ้นชื้นแฉะจะลากผ่านลงมาที่กกหู และฝากร่องรอยสีกุหลาบบนต้นคอด้านหลัง ขณะที่มือหนึ่งค่อย ๆ ปลุกเร้าคนตัวเล็กให้ตื่นขึ้น

แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ร่างเล็กก็ยังเป็นเหมือนเดิม  ร้องไห้อย่างเงียบ ๆ   ยอมรับการถูกรุกราน และการกักขังอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นี้ ไม่ดิ้นรนจากโซ่เส้นใหญ่ที่รัดไว้บนปลายเท้า  ดวงตาคู่สวยว่างเปล่า  ใบหน้าเรียบเฉย  ตอบสนองเขาอย่างไร้หัวใจ  นาน ๆ ครั้งจะเห็นความเครียดขึงและอ่อนล้าที่ซ่อนลึกอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น

“เหมือนพี่ชายของนายจะไม่สนใจเลยนะ บอกไปตั้งนานแล้วว่าน้องชายอยู่กับฉันแท้ ๆ   ไม่เห็นจะทำอะไร”

“...”

“หึ จะเงียบแบบนี้ไปถึงไหน นึกว่าทำแบบนี้ฉันจะเบื่อนายเหรอ?

คำถามนั้นทำให้กล้ามเนื้อน้อย ๆ ภายใต้ผิวกายเรียบลื่นเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย   ลูกแก้วดำขลับในดวงตากลมโตทอประกายหม่น ลมหายใจของชานยอลแผ่วเบา ร่างกายใต้ฝ่ามือใหญ่พยายามดิ้นรนออกห่างจากเขา ทว่าเพียงแค่ไม่กี่อึดใจ ร่างผอมระหงแต่บอบบางยิ่งก็ถูกกระชากกลับเข้ามาหาอกกว้าง

“ตอบสิ!

คริสหัวเราะเบาให้กับปฏิกิริยาดังกล่าว  ไม่คาดหวังจะได้รับคำตอบใด ๆ  หากเสียงสะอื้นเบาหวิวที่ดังขึ้นพร้อมคำตอบกลับทำให้เขาชะงัก

”ผมไม่ไม่มีสิทธิ์คิดอยู่แล้ว... ไม่ใช่เหรอครับ”

ฝ่ามือหนาสั่นระริกชั่ววินาทีหนึ่ง  ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความน้อยเนื้อต่ำใจ และโกรธแค้นที่อยู่ในน้ำเสียงนั้น   รอยยิ้มเหี้ยมจึงปรากฏบนใบหน้าคม  ขณะที่ฝ่ามือใหญ่ขยับไปบีบคางมนและหันให้เจ้าของหน้าสวยหันมาสบตาเขา

“ใช่ นายไม่มีสิทธิ์”

น้ำเสียงแข็งกร้าว และร่องรอยโหดร้ายที่อยู่ภายในดวงตาสีเข้มทำให้ชานยอลแทบลืมหายใจ  ความรู้สึกสิ้นหวังรุนแรงถาโถมเข้าซัดหัวใจให้จมดิ่งไปในความมืดมิดที่ไร้ทางออกอีกครั้งและอีกครั้ง

“ถ้าพี่ชายของนายไม่หาเงินมาใช้หนี้ ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะเป็นเจ้าของนาย”

ประโยคบอกเล่าเรียบ ๆ  ราวกับกำลังพูดถึงสภาพดินฟ้าอากาศทำให้แผ่นอกเรียบของชานยอลสะท้านลึก เมื่อตระหนักถึงความจริงที่ได้รับ

ปีศาจในดวงตาของชายหนุ่มร่างสูง กำลังวาดยิ้มโหดร้าย  ขณะที่กรงเล็บแหลมคมจากริมฝีปากคู่นั้นก็คล้ายจะพุ่งเข้ามาฉีกกระชากหัวใจของเขาให้แหลกเป็นชิ้น ๆ

เป็นความจริงที่โหดร้ายและแสนทรมาน

ร่างกาย... ความคิด  ทุกสิ่งทุกอย่างที่มี  แม้กระทั่งหัวใจของเขา. ถูกเหยียบย่ำและบดขยี้จนแทบไม่เหลือชิ้นดี  ไม่มีแม้ความสงสารและเห็นใจ

ไม่มี... และไม่เคยมี

 “หรืออยากจะให้ฉันขายนายใช้หนี้ดีล่ะ  รูปร่างหน้าตาแบบนี้ขายทอดตลาดได้สบาย ๆ”   เสียงทุ้มหัวเราะลั่น  . หางเสียงทั้งสนุก และโหดเหี้ยมจนชานยอลปิดตารับฟังด้วยความสะเทือนใจ  ร่างเล็กกระตุกรับประโยคนั้น 

“ปั่นราคานิดหน่อย อาจจะได้ราคาดีกว่าที่คิดก็ได้นะ  จะได้ซักเท่าไหร่ดีนะ”

ชานยอลสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่ไหลบ่าเข้ามาทำร้ายหัวใจอย่างสุดความสามารถ 

หากทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกลับทำให้ชานยอลไม่สามารถควบคุมตัวเองได้. แม้กระทั่งตอนที่น้ำเสียงประชดประชันดังขึ้นจากปากเขา

“เอาสิ ยังไงซะ  ผมมันก็ไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว ..ยังไง.. ผมก็เป็นแค่นักโทษของคุณแล้วนี่ครับ  คุณอยากทำอะไรก็ได้  ผมไม่มีสิทธิ์จะไปว่าได้หรอก”

 “อยากให้ฉันทำแบบนั้นเหรอชานยอล”

“…

            “ถึงฉันขายนายไป ก็คงจะไม่รู้สึกอะไรอยู่ดีล่ะสิ ”

            “ฮึก.”

“แม้แต่ไอ้รุ่นพี่อะไรนั่น มันก็คงจะไม่รู้สึกสินะ!

พอพูดไปสายตาคู่นั้นก็ทำให้เขาต้องชะงัก  ความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้งทอประกายอยู่ภายในดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำใส ๆ   เขาสบตาคู่นั้นและค่อยคลายมือที่จับไหล่มนออก  เสียงหวานแหบถามคำถามที่ทำให้เขารู้สึกโหวงในช่องท้อง

“คุณไม่มีสิทธิไม่มีสิทธิว่ารุ่นพี่”

“นายว่าไงนะ!

“รุ่นพี่ไม่เหมือนคุณ รุ่นพี่ใจดี รุ่นพี่ที่ผมรู้จัก.... รุ่นพี่”  ชานยอลสะอื้นลึก   หัวใจวูบดิ่งลงสู่ความทรงจำที่ซ่อนลึกไว้อย่างมิดชิด   
            ความอ่อนโยนที่เคยได้รับ แม้จะไม่กี่ครั้ง

แต่ก็ประทับอยู่ในใจไม่เคยลืม

แม้มันจะเป็นความทรงจำที่พร่าเลือนแค่ไหนก็ตามที!

“เค้าไม่ใช่คนแบบคุณ!!

ดวงตาของคริสวาวโรจน์ขึ้นมาทันที  ฝ่ามือแกร่งราวปลอกเล็กคว้าต้นแขนเล็กแน่น  ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเหี้ยม

“แล้วคนอย่างฉันมันเป็นยังไง!!

“ยะ..อย่า.... ผมเจ็บ”

“เจ็บสิดีจะได้รู้ไงว่าคนอย่างฉันมันใจร้าย คนอย่างฉันนี่แหละที่ได้เป็นเจ้าของนาย”

คริสไม่สนใจใบหน้าซีดเผือด และหวาดกลัวนั้น  ชายหนุ่มก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบอบช้ำอย่างไม่ปรานี  ร่างกายเปลือยเปล่าเบื้องล่างบิดเร่า เมื่อเขาแนบร่างตามลงไปหวังจะครอบครองทุกพื้นที่ในร่างของคนที่พยายามปฏิเสธเขา

 “ไม่ใช่ไอ้รุ่นพี่บ้าอะไรนั่นที่นายละเมอหาอยู่ทุกวัน”

ชานยอลพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสนเท่าที่จะสามารถทำได้  แม้ว่าเขาจะเรียนรู้ว่าการยินยอมรับการรุกรานโดยดีนั้นทำให้เขาเจ็บปวดน้อยที่สุด  หากไม่ง่ายนักที่จะทำใจให้ยอมรับการถูก ‘ข่มขืนอย่างที่ถูกกระทำมาตลอดได้อย่างง่าย ๆ ทุกครั้ง

“ไอ้รุ่นพี่ที่แสนดีของนายจะคิดยังไงนะ.... ถ้ารู้ว่าฉันทำอะไรกับนายบ้าง”

ประกายร้อนรุ่มในดวงตาเข้มทอดมองผิวขาวกระจ่างอย่างไม่ละสายตา  มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ขณะเอ่ยหยอกล้ออย่างร้ายกาจ   “แล้วนายให้อะไรฉันบ้าง”

ชานยอลกัดริมฝีปากจนรู้สึกเจ็บ   เขายอมรับว่าตัวเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีความรู้สึก การปลุกเร้าของชายหนุ่มทำให้ชานยอลคล้อยตามไปอย่างง่าย ๆ และไม่ทำให้เจ็บปวดทรมานอย่างที่เกิดขึ้นในครั้งแรก   ร่างกายของเขาอาจยอมรับรสสัมผัสเร่าร้อนที่อีกฝ่ายสอนให้อย่างเต็มใจ   หากหัวใจของเขากลับบอบช้ำเพิ่มขึ้นทุกขณะที่ถูกนำไปยังโลกแห่งความปรารถนาอันไม่มีที่สิ้นสุด

  ร่างกายของเขาปั่นป่วนจากการพยายามเร้าอารมณ์ของอีกฝ่าย  ทว่าตาคู่สวยกลับสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดก่อนที่เปลือกตาทั้งคู่จะหลุบลง เพื่อปิดการรับรู้ทั้งหมด 

ชานยอลเรียนรู้ในระยะเวลาสั้น ๆ ว่า สิ่งเดียวที่ทำให้อยู่ได้ก็คือความฝัน  ฝันว่าอยู่ในโลกที่แสนสวยงามกับคนที่เขารัก

ไม่ใช่ความโหดร้ายที่ได้รับจากคนที่ไม่เคยเห็นค่าเขาเลยแม้แต่น้อย  

“เกลียดฉันมากนักหรือไง?

ไม่มีคำตอบนอกจากลมหายใจถี่ คริสได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัว   ขณะสูดกลิ่นหอมกรุ่นกายเข้าไปจนเต็มปอดอีกครั้ง   ก่อนแทรกกายเข้าไปค้นหาความหวานล้ำด้วยความปรารถนารุนแรงราวกับคนติดยาเสพติด  เสียงครางหอบหวิว  ร้อนเร่าและปลุกอารมณ์ของเขายิ่งขึ้นทุกครั้งที่เข้าไปถึงจุดสัมผัส  หากความอ่อนแอและบอบบางของร่างในมือก็ยับยั้งเขาไว้ทุกครั้ง  

 ปาร์ค  ชานยอล….

บอบบาง และน่าทำลายอย่างไม่น่าเชื่อ

ของเล่นชิ้นใหม่ของเขาเหมือนกุหลาบสีขาว  กลีบอันบอบบางช้ำได้ง่าย ๆ แม้ว่าจะถูกแตะต้องเพียงไม่กี่ครั้ง   ดูอ่อนแอจนน่าทำลาย 

เขาแทบจะหักห้ามใจที่อยากจะฉีกทึ้งและทำลายมันด้วยตัวเองเอาไว้ไม่ไหว    

โลกของเขาอยู่ได้ด้วยความแข็งแกร่ง ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นจึงจะอยู่รอด  ผู้ที่อ่อนแอ ย่อมเป็นเหยื่อของคนที่แข็งแรงกว่า  เขาเคยชินกับการต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งพอจะทำให้เขารู้สึกสนุกได้

คริสเกลียดความอ่อนแอ เกลียดความรู้สึกอ่อนไหว  เกลียดสิ่งที่ควบคุมไม่ได้   

แววตาวูบไหว สั่นระริก เต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนจนเขามองออกไม่ได้ทั้งหมด ละเอียดอ่อนจนเขารู้สึกรำคาญ

เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย.   เกลียดจนแทบทนไม่ได้

เกลียดจนอยากทำลาย.

 “ถ้างั้นก็เกลียดให้มากกว่านี้สิ”

ทำลายทั้งความรู้สึกบ้า ๆ นี่ และคนที่ทำให้เขารู้สึกแบบนี้ให้แหลกคามือ

 

 

 

*

 

 

สายลมพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดเอาไว้จนกระทบโมบายล์ดังกรุ๋งกริ๋งไปทั่วทั้งห้อง  ชานยอลเหม่อมองตามพลางทอดถอนหายใจ   มือน้อยกระชับเสื้อสีขาวบางตัวยาวเข้ากับอก   ความเจ็บปวดที่สุมรุมอยู่บนร่างกายแทบทุกส่วนไม่ได้ทำให้ชานยอลรู้สึกแย่ไปกว่าเดิม   เจ็บปวดที่สุดก็มีเพียงตอนที่ได้รับความเย็นชาจากดวงตาคมคู่นั้น. นัยน์ตาว่างเปล่าเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับการเห็นเขาถูกกระทำ  ไม่แคร์ด้วยซ้ำว่าเขาจะเจ็บมากแค่ไหน   

เจ็บลึก อยู่ข้างในหัวใจ

ทั้ง ๆ ที่ชินชากับการถูกหมางเมิน  คุ้นเคยอยู่กับชีวิตที่ไม่มีความหวัง หากสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้กลับรุนแรงจนเขารับแทบไม่ไหว  

สิ่งที่ชานยอลยังเหลืออยู่ในตอนนี้ คงเป็นร่างกายและลมหายใจ  

ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อน  ชานยอลเลือกที่จะขังหัวใจของตัวเองไว้ในกรงที่มีแค่ใครบางคนเป็นเจ้าของ 

ทั้ง ๆ ที่ไม่ต่างไปจากเมื่อก่อน

ร่างกายของเขาอาจชินชาจนยอมรับทุกบาดแผลที่เขาจะได้รับต่อไปได้อีก        หากหัวใจล่ะ  หัวใจของเขาจะทนรับความเย็นชาและสายตาที่ปราศจากความรู้สึกนั้นได้ไปถึงเมื่อไหร่

เจ็บปวด จนชานยอลไม่แน่ใจว่าจะทนต่อไปได้เท่าไหร่กัน  จะอยู่ในสภาพนี้ได้นานแค่ไหน

“พี่ ...พี่ชิน  คยองซู ช่วยด้วย”                            

ชานยอลนึกถึงสายเลือดเดียวที่ยังมีอยู่ในโลกของเขา   คิดไปถึงเพื่อนที่รักที่สุด  คิดถึงความปรารถนาดีที่เคยได้รับจากใครหลาย ๆ คน

ทว่าชานยอลคนโง่คนนั้น  คนโง่ ก็ยังคงโง่ไม่ต่างจากตอนนี้

คงเจ็บน้อยกว่านี้ คงทรมานน้อยกว่าที่เป็นอยู่   หากชานยอลเลิกโง่เสียที

ถ้าฉลาดพอที่จะทิ้งความรักที่ไม่มีหวัง   ฉลาดพอที่จะลืมความประทับใจเพียงไม่กี่ครั้งนั้นไป

คงเจ็บน้อยกว่านี้

 

เจ็บที่หัวใจ

 

คงหมดเวลาที่ดวงตาคู่นั้นจะหันมาสนใจดอกไม้ข้างถนน คงไม่มีวันที่สายตาคู่นั้นจะมองเขาอีก

 

แม้กระทั่งตอนนี้.  ก็ยังไม่ยอมที่จะลืม 

ทั้ง ๆ ที่เจ็บขนาดนี้   ก็ยังเลือกที่จะจำ

 

 

 

มือเล็กเรียวกอดดอกหญ้าสีขาวกำใหญ่ไว้กับอกพร้อมกับรอยยิ้ม   นัยน์ตาเป็นประกายมองแผ่นหลังกว้างที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกตื้นตัน .  ก้อนเนื้อในอกของเขาเต้นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอเอาเสียเลย  

รสชาติหอมหวานที่ลามเลียหัวใจของเขาอย่างเนิ่นนานจนเต็มปรี่ในวันนี้ทำให้ชานยอลมั่นใจ 

ชานยอลตัดสินใจได้แล้ว  วันนี้แหละ.

จะทำให้ตกใจว่าชานยอลคนนี้ จะเป็นของคนตรงหน้าแค่คนเดียว   

“ระ ”  

 “อย่ามาที่นี่อีก.  ”

“เอ๊ะ”

“ฉันพูดว่าอย่ากลับมาที่นี่อีก”

ชานยอลชาวูบไปทั้งตัว   ช่อดอกไม้ตกลงจากมือทันทีที่สมองประมวลผลความหมายในประโยคนั้น 

ประโยคสั้น ๆ  ด้วยน้ำเสียงราบเรียบทุ้มต่ำทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใด   ชานยอลลืมหายใจ. เหมือนกับมีมือที่มองไม่เห็นพุ่งเข้ามาตัดขั้วหัวใจในฉับพลัน

“เพราะฉันก็จะไม่มาอีกเช่นกัน”

ริมฝีปากของเขาสั่น ร่างกายเพรียวบางโอนเอนคล้ายสติจะหลุดหายไป     

บางทีนี่อาจเป็นแค่ฝัน

ชานยอลฝันไป                          

“ทำไม ทำไม”

ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนชานยอลแทบมองไม่เห็น  น้ำใส ๆ เอ่อคลออยู่ในดวงตาแทบล้นทะลักออกมา  ลมหายใจที่สูดเข้าไปแสบร้อนอย่างน่าทรมาน    ก้อนสะอื้นพุ่งเข้ามาจุกอยู่ที่คอ 

“ฉันจะลืมว่าเคยรู้จักนาย จะลืมว่าเคยมาที่นี่   จะลืมทุกอย่าง”

“ทำไมล่ะ ทำไมจะต้องลืม.”           

“โลกของฉันมันต่างกัน”

น้ำเสียงเย็นชาที่เอ่ยประโยคนั้นทำให้ชานยอลแทบคลั่ง  เขาตะโกนสุดเสียง.. แม้ว่าประโยคที่ออกมาจะไม่ดังเกินกว่าเสียงกระซิบก็ตาม

 “ไหนบอกว่า  อยากให้ฉันอยู่ข้าง ๆ  อยากให้ฉัน อยู่ตรงนี้”

“...  ”

“จะลืมทุกอย่างได้ง่ายขนาดนั้นเลย.เหรอ”

!!!

แทบไม่ทันได้ตั้งตัวชั่วขณะที่ร่างเล็กสูดหายใจเข้าลึก  เขาก็สัมผัสได้ถึงวัตถุเย็นเฉียบสีดำมะเมื่อมที่จ่ออยู่ที่หน้าผาก   รวดเร็ว และฉับไวจนชานยอลไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งตัว 

นี่หรือเปล่ามืออาชีพ

สิ่งที่ ฝึกฝนมาอย่างที่บอกเขา

กระบอกปืนที่หันมาที่เขาได้อย่างไม่ลังเล

รอยยิ้มเหี้ยมโหดแบบที่ไม่เคยพบมาก่อนปรากฏอยู่ตรงหน้า   ลูกแก้วสีดำสนิทในดวงตาคู่นั้นไร้วี่แววของดวงตาที่เขารู้จัก   แววตาที่มักทอประกายลึกซึ้งเวลามองเขา

เหลือเพียงความว่างเปล่า  และเงาสีดำของปืนในมือที่อยู่ในนั้น

 “มันง่ายจะตาย” มุมปากของเด็กหนุ่มร่างสูงยกขึ้น  ข้อมือแกร่งขยับเบี่ยงทิศเพียงเล็กน้อย   พร้อม ๆ กับที่นัยน์ตาสีนิลวาบขึ้น

“ยะ.... อย่า”

“ที่จะลืม ”

เสียงระเบิดของปืนดังลั่นทันทีที่นิ้วเรียวลั่นไก่   กลิ่นดินปืนคละคลุ้งอยู่รอบกาย    เลือดแดงฉานที่ไหลทะลักออกมาทำให้เข่าของชานยอลอ่อนยวบ   ภาพตรงหน้าทำให้เขาร้องเสียงหลง  เสียงโหยหวนครั้งสุดท้ายดังก้องไปทั่ว

“ไม่  ม่าย...ฮา...ฮารุ”                   

 

“ออกไปจากชีวิตฉัน”

 

                         

*

 

 

“เหม่ออะไรอยู่”

ชานยอลสะดุ้งสุดตัว ทันทีที่มือใหญ่วางลงบนบ่าเล็ก พร้อมกับลมหายใจร้อนรุ่มที่รินรดอยู่ข้างแก้ม 

“ว่าไงถามว่าเหม่ออะไรรู้ไหมว่าฉันเรียกจนไม่มีเสียงแล้ว”

คนตัวเล็กกว่าไม่ได้ตอบคำถาม หรือไม่ ก็คงเพราะริมฝีปากที่ถูกปิดจนไม่สามารถตอบคำถามได้  จูบหนักรุกล้ำเข้ามาข้างในโพรงปากแบบไม่ทันให้ตั้งตัว   

แต่ถึงตั้งตัวก็ใช่ว่าชานยอลจะต่อต้านการกระทำของอีกฝ่ายได้

ร่างเล็กขืนตัวเองไว้สุดแรง  ไม่ให้หลงไปกับรสจูบที่พร้อมจะเรียกร้องให้เขายอมตามใจอย่างเห็นแก่ตัวนั้น   

“ยะ ”

“ถ้าอึดอัดมากนักก็ร้องออกมาก็ได้นี่  เสียงของนายน่ารักดีออก”

ชานยอลได้ยินเสียงหัวเราะ ราวกับเขากลายเป็นตัวตลกที่รู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้ทำอะไรที่ทำให้เขาต่อต้าน    ชานยอลนิ่งเหมือนตุ๊กตาไม่มีปฏิกิริยาใดนอกจากความเงียบเชียบ เหมือนที่เคยทำได้

 รอคอยเวลาให้อีกฝ่ายตักตวงทุกอย่างจนพอใจ  แล้วค่อยปล่อยมือจากเขาไปเอง

 แค่นี้ ...ง่าย  ๆ  แม้จะยากที่ต้องทำก็ตามที

“พะ....พี่ผมล่ะ”

“หืม”

“ผมได้ยินคนของคุณพูดเรื่องพี่ คุณยังไม่เจอพี่ชินใช่ไหม” ชานยอลใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีเพื่อจะเอ่ยประโยคดังกล่าวออกมาด้วยเสียงเรียบ ๆ  หากก้อนสะอื้นกลับพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่คอทันทีที่นึกถึงพี่ชายคนเดียว   

 “กลัวฉันทำร้ายพี่ชายนายหรือไง” น้ำเสียงสนุกคล้ายจะเย้าอยู่ในที “ห่วงพี่นักเหรอ”

คนฟังกำหมัดแน่นอยู่เหนือผ้าปูที่นอนสีขาวบริสุทธิ์ กล้ามเนื้อในช่องท้องบีบรัดและเขม็งตึงเมื่อนึกถึงพี่ชายคนเดียว

“อย่าทำอะไรพี่ อย่า  ทำอะไรผมก็ได้  ขอแค่อย่างเดียว อย่าทำพี่” 

“โธ่น้องชายที่แสนดี  ยอมเจ็บคนเดียวว่างั้น ” ชายหนุ่มแสร้งทำหน้าซาบซึ้ง   หากด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ที่ทำให้ชานยอลที่กำลังก้มหน้างุดชักสีหน้า “ถ้าพี่นายได้ยินคงน้ำตาไหลพราก ๆ ด้วยความซาบซึ้ง  น่าเสียดายนะที่พี่น้องสองคนไม่ได้พบกันซักที ”

เจ้าของร่างบอบบางสัมผัสรสชาติแปร่งปร่าของเลือดที่ซึมจากริมฝีปากของตัวเองเพราะฟันที่กัดเนื้อจนปริแตก  แววตาหวานลึกทอประกายเจ็บปวด ขณะที่มองหน้าอีกฝ่ายทั้งน้ำตาที่เอ่อ

“อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น”

น้ำเสียงกัดฟันเอ่ยด้วยประโยคคำสั่ง  ร่างบางสูดลมหายใจเข้าช้า   ก่อนเอ่ยชัด  ราวกับตั้งใจจะให้เขาได้ยินอย่างชัดเจน

“คนอย่างคุณคงไม่เคยห่วงใคร”

ดวงตาสีเข้มวาววาบขึ้นทันที ร่างสูงใหญ่แสยะยิ้ม ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยสีหน้าที่ทำให้ชานยอลต้องรีบเสมองพื้นราวกับไม่ได้สังเกตเห็น คนตัวเล็กข่มใจไม่ให้สะดุ้งและสนใจกับท่าทางน่ากลัวนั้น พลางเม้มริมฝีปากที่สั่นระริกไว้แน่น

โกรธอยู่สินะ

ชานยอลรู้ดีว่าคนที่ยืนอยู่สามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อความพอใจของตัวเอง  ไม่ต้องพูดถึงตอนที่ความโกรธเข้าครอบงำจิตใจ

ไม่รู้ว่าผ่านมากี่วันแล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกข้างนอกนั้นมีใครกี่คนที่ตามหาเขาอยู่ ทุกลมหายใจของเขาตอนนี้อยู่ในกำมือของชายหนุ่ม ชานยอลไม่ใช่เจ้าของร่างกายอีกต่อไป   อารมณ์ความรู้สึกของอีกฝ่ายต่างหากที่จะกำหนดว่าเขาจะถูกกระทำเช่นไร 

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจร้อนผ่าวเข้าปอดอย่างช้า ๆ พยายามซึมซับอากาศบริสุทธิ์เข้าไปให้มากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าแม้แต่สิทธิในการหายใจของเขาจะถูกเรียกคืนกลับไปเมื่อไหร่

ร่างกายของเขา จะต้องชดใช้ไปอีกนานแค่ไหน

ชดใช้ให้กับเงินที่หายไป 

 “ฉันเปลี่ยนใจล่ะ”

ชานยอลหันตามเสียงวัตถุที่ตกกระทบเตียง  เสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงครบชุดถูกโยนมาจากมือของชายหนุ่ม   

“เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ”

“ปะ...เปลี่ยน?” น้ำเสียงของชานยอลบ่งบอกถึงความงุนงง   หากอีกฝ่ายกลับไม่ให้คำอธิบายใด ๆ นอกจากคำสั่งที่เพิ่มขึ้น

“ฉันให้เวลาสามนาที  รีบเปลี่ยนซะ ”

“ตะแต่แต่”

ชานยอลเอ่ยตะกุกตะกัก เสื้อผ้าแบบนี้เป็นสิ่งที่เขาแทบไม่ได้ใช้มานานแล้ว 

หน้าต่างกว้างถูกเปิดเอาไว้ก็จริง ภาพที่เห็นจากข้างนอกหน้าต่างนั้นคืออิสรภาพแค่เอื้อม หากเขาไม่สามารถหนีไปไหนได้   เพราะสายโซ่ที่ผูกรัดข้อเท้าเอาไว้อย่างแน่นหนา  โซ่เส้นใหญ่ถูกเปลี่ยนเป็นสายยาวพอที่เขาจะเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่ต้องรอให้ใครมาปลดล็อคให้  ชานยอลได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนเสื้อตัวยาวที่ปกปิดร่างกายวันละครั้งแต่บางครั้งก็แทบจะไม่ต้องเปลี่ยน ด้วยเหตุผลที่เขาไม่อยากนึกถึง .

“เร็ว! ฉันมีธุระ ”

“แต่ แต่”

ตาคู่สวยเหลือบมองไปที่ปลายเท้าของตน  โซ่เส้นใหญ่ติดอยู่ที่ข้อเท้าข้างหนึ่งทำให้เขาไม่สามารถทำตามคำสั่งได้

“ผม... กางเกง”

“หือ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขณะมองตาม  ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะ

“อ๋อ ”

“แล้ว..ผม...ผมยังไม่ได้อาบน้ำ ”

เจ้าของร่างสูงใหญ่กระตุกยิ้ม   ขณะสาวเท้ามาใกล้ ๆ ร่างบนเตียง    เสื้อสีขาวตัวใหญ่รุ่มร่ามร่นลงจนเผยให้เห็นบ่าบอบบาง  ผิวกายขาวอมชมพูปรากฏร่องรอยแดงช้ำที่เขาฝากไว้อยู่เต็มไปหมด   ร่างกายที่แม้เขาจะแตะต้องแล้วแทบทุกพื้นที่  จุมพิตหนักและฝากตราประทับของความเป็นเจ้าของไว้ทุกวัน  แต่ก็ยังไม่รู้สึกเบื่อหน่าย   กลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ ดึงดูดให้เขาเข้าไปใกล้อีกครา  หน้าสวยเปลี่ยนสีหน้าทันทีที่เขาขยับเข้าไปใกล้   คนตัวเล็กเล็กถอยร่นขึ้นไปบนเตียงราวกับต้องการที่จะหนีเขา 

ร่างน้อยไม่รู้เสียเลยว่ายิ่งทำแบบนั้น  เขากลับอยากจะพุ่งเข้าไปขย้ำ และกลืนกินทั้งร่างมากกว่าเดิม

“งั้นฉันพาไปอาบเอง ”

                                           

TBC.

 

TALK.


ฝากแท็ก #นักโทษของคริส  ด้วยค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

675 ความคิดเห็น

  1. #653 ❥ Palmmiiz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 08:30
    หืมมม พี่คริสเคยรู้จักชานยอลหรอ?!!
    #653
    0
  2. #603 BenZ_Sport (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 11:13
    แน่ใจนะว่าแค่อาบน้ำนะอพค. ><
    #603
    0
  3. #581 KeyLuhan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 22:40
    ว่าละรุ่นพี่ต้องเป็นคริส
    #581
    0
  4. #567 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 17:52
    เออ แก ไม่คิดจะปลด โซ่ ให้ ยอลหรอ สงสาร นะ 
    นี่ ยังทำร้าย เค้า ไม่พออีกหรอ ตอนนี้ แกคง ติดใจ ยอลแล้วสินะ
    มีเปนห่วงด้วยอะ  สุดท้าย จะพาไปอาบน้ำอีก  ฟินไปแล้วนะ 
    #567
    0
  5. #527 แพรวชิม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 23:33
    พี่คริสอะระะะะ อะระะะะ /เพื่อเสียง/

    การกระทำสวนทางกับคำพูดมากค่ะ บอกเลอ

    หวงเค้าก็บอกก
    #527
    0
  6. #455 saruta.xxnz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 09:17
    น้ำตาจะไหล .. TT ฮือออออออ
    #455
    0
  7. #414 wanirpc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 21:27
    ฮารุคือใครรู้แต่ว่าต้องเป็นคนในอดีตของชานยอล

    แต่ถ้าเดาไม่ผิดคือพี่คริสแน่ๆๆเพราะคำพูดบางคำ

    ที่หลุดออกไปโลกของเรามันต่างกัน???คำนี้เลย

    แต่ประเด็นทำไมพี่คริสถึงกลับกลายมาเป็นแบบนี้

    แค่นั้นแหล่ะ...คือสิ่งที่พวกเราต้องติดตาม

    #414
    0
  8. #300 เมียเก็บปาร์คชานยอล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 21:17
    ฮารุคือใคร ? พี่คริสอย่าทำร้ายน้องมากสิ TT

    ปล. เราอ่านในโทรศัพท์เราพึ่งมาอ่านในคอมเลยพึ่งเม้นให้นะค่ะ
    #300
    0
  9. #279 karnicha_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 13:21
    อร้ายยยยยยย

    บางทีก็เขินกับทุกการกระทำของเฮียนะ
    #279
    0
  10. #271 RENMA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 10:45
    คริสรู้สึกยังไง เราว่าพี่ฮารุคือพี่คริสใช่ไหม ทำไมถึงจำไม่ได้ หรือไม่ใช่นะ?
    #271
    0
  11. #254 ติ่งคริสยอล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 22:21
    อพค. โหดร้ายอะ รักเค้าก้อไม่บอก ชอบทำอย่างเดียว ชิชะ แหม่ๆ รักจนต้องการไม่มีที่สิ้นสุด เป็นความรักแบบลุ่มหลงหาทางออกไม่เจอ จริงๆ เป็นคนชอบแนวนี้นะคะ เป็นดูดาร์คดีอะคะ สุดยอด รอติดตามต่อไป

    ps. อ่านเรื่องนี้ต้องลืมภาพกาแล็กซี่ฮยองจริงๆ แฮ่ 0""0
    #254
    0
  12. #164 Oom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 22:13
    คริส โหดร้ายกับชานยอลไปมั้ย T.T

    ชานยอลบอบบาง อ่อนแอ น่าสงสารอ่ะ T.T

    อย่าใจร้ายกับน้องนักเลยนะคริส เดี๋ยวชานยอลช้ำแย่เลย



    รอค่ะ ^^
    #164
    0
  13. #162 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 21:47
    พี่คริสในมโนภาพของเราตอนนี้คงเป็นอะไรที่แบบยืนถือมีด ลอบเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย จ้องเหยื่ออันโอชะตรงหน้า คงจะหิวชานยอลมากสินะ - -* เออเราพอเข้าใจว่าน้องมันน่าขย้ำ น่าฟัด น่ากินไปทั้งตัวขนาดไหน แต่นั่นมันก็คนนะเออทำอะไรก็เบาๆบ้างเปราะบางขนาดนั้นช้ำไปถึงข้างในแล้วมั้ง ใจร้ายให้มันน้อยๆหน่อยนะพี่คริส แต่ไม่เอาอ่ะเราชอบอะไรแบบดิบๆเถื่อนๆ ///-///
    #162
    0
  14. #161 sakuranbou (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 22:37
    พี่คริสสส หุ้ยๆๆๆๆๆๆๆ หลงน้องชานยิ่งกว่าอะไรดี
    ปากก็บอกเกลียดนู้นนี่นั้น แล้วมาดมมากอดลูกเค้าทุกวันแบบนี้ึคืออัลไลลลลล
    น้องชานก็มุ้งมิ้งน่าเอ็นดู เห้ออออ แล้วแบบนี้จะไม่ให้คนใจบาปจับฟัดได้ยังไง
    ฮรอลลลลลล นี่เชียร์ให้พี่คริสคนใจบาปปล้ำน้องชานจนลืมรุ่นพี่อะไรนี่นเลย !!!!
    เอ๊ะ หรือนั้นจะมีอะไรในกอไผ่ ฮรอลลลลลลลล
    #161
    0
  15. #159 fatipa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 22:19
    ง่าาาาา พี่คริสของน้องทำชานยลเจ็บ ฮือๆๆๆๆ ขอโทษแทนเฮียด้วยนะชานชาน ชานยอลต้องอยู่อย่างนี้อีกนานแค่ไหน สงสารชานจัง รุ่นพี่คือระ?
    #159
    0
  16. #152 ladyloma (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 06:43
    อ่านแล้วงงกับความสัมพันธ์และความรู้สึกของทั้งคู่
    #152
    0
  17. #150 -BlackList-! (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 01:41
    เห้อออออออ สงสารชานยอลทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลยยังต้องมารับกรรมแทนพี่ชาย
    ถ้าขังในห้องเฉยๆก็ไม่เท่าไร แต่อันนี้คือมีโซ่คล้องขาเลย หมดอิสระ
    อิเฮียโหดแท้ แกก็ใจดีกับน้องบ้างไรบ้าง คนนะเว้ยมีความรู้สึก
    คนที่ชานยอลชอบเพ้อตอนละเมอคือรุ่นพี่ที่ชานยอลชอบแน่เลย
    เราเดาว่าคนนั้นน่าจะเป็นอพค.ตอนที่ยังเป็นคนดี เชียร์ให้ชานยอลหนีไปตอนคริสพาออกไปข้างนอก
    #150
    0
  18. #147 Fresh_milk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 22:39
    สงสารยอลอ่ะ อิพี่มันโหดกับน้องเกินไปมั้ย

    แล้วคริสกับฮารุนี่คนเดียวกันป่าวอ่ะ อ่านแล้วยังงงๆ

    พี่คริสดูไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไหร่ เอะอะก็ป้าบๆน้องตลอด

    น้องก็น่าสงสาร ช่วยตัวเองไม่ได้เลยยยบ

    สู้คนหน่อยสิลูก


    #147
    0
  19. #146 >>l_ucifer<< (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 20:01
    รู้สึกว่ารุ่นพี่ที่ชานยอลแอบรักนี่มัน ยังกะพี่คริสเลย 5555
    ชื่อฮารุนี่อาจจะเป็นอีกชื่อไรงี้เป่า มโนเข้าไว้ๆ T^T

    สงสารชานยอลไม่เสื่อมคลาย
    แต่บางทีอ่านเวลาสองคนนี้มันคุยกันยังกะ ตัดพ้อกันไปมาอยู่แน่ะ 555
    อพคก็อารมณ์แปรปรวนจังค่ะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
    คือถ้าชานยอลเงียบๆก็จะอ่อนโยนด้วยชิมิ ถ้าเค้าดื้อไม่รู้นี่ก็ไม่วายทำตัวร้ายๆใส่ทันที

    เหมือนพี่คริสก็พอจะรู้ความรู้สึกตัวเองนิสๆป่ะ ทั้งสับสนทั้งไม่อยากรู้สึกไรงี้
    เลยอยากจะทำลายมันไป เลยแสดงออกเป็นแบบนี้ 55555
    #146
    0
  20. #145 Lime'Sorbet (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 15:29
    นึกว่ารุ่นพี่ที่ยอลเรียกนี่เป็นเฮียนะ
    อย่าบอกนะว่าคนที่ชื่อฮารุนี่ตายไปละ
    แล้วอิพี่ฟ่านนี่ทำดีกะน้องบ้างได้ปะ
    ทำร้ายยอลตลอดทั้งการกระทำและคำพูดเลย
    #145
    0
  21. #144 zinni (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 13:04
    พี่คริสโหดดด แต่เค้าชอบบบบ 555
    รุ่นพี่คนนั้นคือ ฮารุหรอ? 
    อ้ากกกกก สู้ๆนะคะ 
    #144
    0
  22. #143 mint26 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 10:41
    หืมมมมม

    อิพี่คริสมันโหดไปไหน โหดเวอวังมากกกก

    ตอนแรกนึกว่ารุ่นพี่ที่ชานยอลเพ้อถึง ก็คือพี่คริส แต่ความทรงจำที่ชานยอลนึกมันทำให้รู้ว่าไม่ใช่ แบบรึ่นพี้ยิงตัวตายไปแล้ว เอ๊ะหรือยังไง หรือยิงใคร

    หรือไม่ใช่ flashback แต่เป็นความคิดมโนของชานยอลเอง

    แล้วอิพี่คริสนี่เฝ้าตามชานยอลมานานแล้วใช่มั้ย

    แบบเฝ้ามองมานาน อยากได้มานาน ไรงี้ แล้วเห็นว่ามีคนชอบชานยอลเยอะ ตัวเองได้ครอบครองน้อง ได้เป็นคนแรกของน้องก็มีความสุขไรงี้

    เหมือนประมาณพวกโรคจิตเลยอ้ะะะ

    แต่จะยังไงก็แล้วแต่ ช่วยถนอมชานยอลบ้าง น้องอ่อนแอและบอบบางมากนะ เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น....
    #143
    0
  23. #142 lovekyhh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 10:12
    ถ้าเราอ่านแล้วไม่เข้าใจผิดนี่คริสเหมือนจะอ่อนโยนและมีความรู้สึกบางอย่างกับชานยอลนะ
    แต่คุณเธอจะอารมณ์ขึ้นทุกทีที่ชานยอลพูดด้วยซึ่งการพูดของชานยอลก็คงไม่พ้นพูดเพราะความเจ็บช้ำในทุกเรื่องที่ตัวเองโดนกระทำ
    ก็ไหนว่าไม่ได้คาดหวังกับคำตอบงัย ทำไมเค้าพูดความจริงว่าไม่มีสิทธิคิดอะไรจะฉุนเค้าทำไมๆๆๆๆ ทีตัวเองพูดจาทำร้ายจิตใจเค้าสุดๆไม่นึกบ้าง
    ทำเป็นพูดจาประชดประชันถึงรุ่นพี่ของชานยอล งัยอิจฉารุ่นพี่คนนั้นละซิที่เค้าเป็นคนที่ชานยอลเพ้อหาตลอดเวลา
    รึว่าเพราะชานยอลทำให้จิตใจของคริสเริ่มมีความหวั่นไหวจนอยากจะแสดงด้านที่อ่อนโยนออกมาบ้าง ตัวเองเลยยิ่งแสร้งทำเป็นโหดร้ายป่าเถื่อน
    ชริๆๆๆถ้าวันใดรักนักโทษของตัวเองคนนี้แบบสุดหัวใจอยากรู้เหมือนกันว่าจะทำยังงัย
    หรือคริสเรื่องนี้ติดสิ่งเสพติดที่เรียกว่าชานยอลจริงๆ เอาเลยๆๆๆติดมากๆจะได้ขาดไม่ได้แบบว่าขาดเธอขาดใจแบบนั้นเลย
    แล้วที่จะพาไปอาบน้ำนี่จะแค่อาบน้ำให้จริงๆใช่ปะ ขนาดเค้าใส่เสื้อปิดอยู่บ้างตัวเองยังออกอาการลูบไล้เค้าแทบจะกิน
    นี่พาไปเปียกน้ำแบบไม่ใส่อะไร(อาบน้ำก็ต้องไม่ใส่เสื้อผ้าใช่มั้ย)จะอดใจไม่เสพสิ่งเสพติดที่เรียกว่าชานยอลไหวรึคะ
    แล้วจะได้ออกไปทำธุระกันมั้ยนั่น
    ปล.ก็ยังสงสัยคาใจอยู่ว่ารุ่นพี่คนนัั้นคือใคร ถ้าเฉลยว่าเป็นคริสคนดีสมัยที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กนี่อิพี่คริสต้องเสียใจตายแน่ๆ รอลุ้นต่อไป
    ไม่อยากจะเดาแต่อยากรู้จนอึดอัดไปหมดแล้วนะคะ
    #142
    0
  24. #138 apple (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 03:42
    ตกลง flashback นั้นใครยิงใคร อะไรยังไงกันแน่

    พี่คริสคงไม่มีแฝดแล้วป้ะ? คือเหมือนพี่คริสคนนี้กับพี่คริสคนอ่อนโยนเมื่อก่อนก็คงเป็นคนเดียวกัน แต่เหตุการณ์วันนั้นทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ชานยอลยังรักพี่คริสอยู่เสมอ แต่พอมาเจอพี่คริสแบบนี้เลยความรู้สึกตีกันไปหมด

    อย่างงี้ป้ะ เดามั่วมั่ก555555555 รอติดตามนะคะๆ
    #138
    0
  25. #133 Krisyeol's Love (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 02:55
    อิพี่คริสดูท่าจะเสพติดชานยอลนะ ไม่ทันไรก็จับน้องฟัดอีกแล้ว

    ลูกเราชำ้หมดแล้วนะ อิพี่คริสคนบ้า ;_____;

    ชานยอลอย่าไปพูดประชดอิพี่คริสแบบนั้นสิลูก

    ยิ่งพูดอิพี่มันก็จะยิ่งรุนแรงกับนู๋นะ ยิ่งชานยอลเรียกชื่อรุ่นพี่

    อิพี่คริสมันก็ยิ่งร้ายใส่ แถมยังพูดจาทำร้ายจิตใจน้องอีก

    อิพี่คริสนี่น่าจับล่ามโซ่แทนชานยอลจริงๆ #หมั่นไส้

    นี่ไม่ใช่ไปฟัดน้องต่อในห้องนำ้อีกนะ แล้วอิพี่คริสจะพาน้องไปที่ไหนกัน
    #133
    0