[EXO] [KrisYeol] Prisoner of 'LOVE'

ตอนที่ 4 : ❀ 3. ❀ **x**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 มี.ค. 57

 

3.❀  

ถ้ารู้สึกตัวแล้วก็จำไว้ นายจะไม่มีสิทธิ์คิดถึงใครอีกแล้ว
....นอกจากฉัน


 

รอบกายมืดสนิทแม้ไม่ได้ถูกปิดตา  น้ำตาของชานยอลยังคงไหลออกมาราวกับไม่มีหมดสิ้น  อากาศเยียบเย็นค่อย ๆ เกาะกินผิวกายของเขาจนรู้สึกถึงความเหน็บชา มือและแขนแทบจะไร้ความรู้สึก  ความเจ็บปวดที่มีเหลือเพียงรอยจาง ๆ  ทิ้งไว้แต่ความหนาวเหน็บ  ชานยอลขดกายจนตัวกลมเพื่อเพิ่มไออุ่นให้กับตัวเอง หากไม่สามารถช่วยได้เลยแม้แต่น้อย หนาว   พิษไข้ยิ่งทำให้ร่างบอบบางสั่นสะท้าน

สติน้อยนิดลอยหายไปตั้งแต่เมื่อร่างสูงหายลับไปจากสายตา  ม่านน้ำตาป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายเห็นแววตาตกตะลึงและเจ็บปวดของเขา    ชานยอลไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไรกับความรู้สึกนี้ ดีใจ  เสียใจ  หรือผิดหวัง  เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยสะเปะสะปะอยู่บนสายน้ำที่เชี่ยวกราก  พัดพาร่างไปทางไหนก็ไม่สามารถต้านทานได้   ใบหน้าของคนที่รักคนแล้วคนเล่าผุดเข้ามาในหัวพ่อแม่   คยองซู  และ พี่ชิน

“พี่”

ดวงตาสวยหลับช้า.. .ค่อยกลืนรสชาติขม ๆ เข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก  ความทรงจำไหลบ่าเข้ามาราวทำนบน้ำที่พังทลายลง  ไอเย็นเฉียบราวกับตั้งใจจะแทรกเข้ามาหาเขาทุกรูขุมขน   ทั้ง ๆ ที่ชานยอลรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งร่าง  แต่กลับไม่ช่วยให้คลายจากอากาศรอบกายได้เลย

  หนาว.. 

 

*

 

เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นพร้อมกับที่ประตูเขรอะสนิมถูกเปิดออก  แสงสว่างจ้าสาดเข้ามาภายในห้องที่มืดและอับชื้น   ร่างสูงก้าวเท้าตามเข้ามา ด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ตาเข้มเบิกโพลงด้วยความตกใจ

                คนตัวเล็กขดตัวกลมอยู่มุมห้องที่ชิดผนัง   แสงสลัวทำให้พอเห็นถึงร่างกายที่สั่นเทา  คริสขยับไปทรุดกายลงข้าง ๆ   มือหนายังไม่ทันวางลงบนผิวกาย  ไอร้อนผ่าวจากร่างเล็กก็ทำให้เขาชักมือกลับ  เสียงแหบพร่าร้องอะไรบางอย่างอยู่ในคอใบหน้าสวยขาวซีดส่ายไปมาราวกับกำลังดิ้นรนกับอะไรบางอย่างในความคิดคำนึง 

                “โธ่เว้ย!!

คริสสบถแรง  พร้อมเลื่อนมือไปปลดพันธนาการที่รัดข้อมือทั้งสองออก  รอยห้อเลือดแดงปรากฏชัดจนต้องเบือนหน้าหลบ   พอกระชากเชือกเส้นหนาออกไปจนพ้นกาย  มือแกร่งก็เลื่อนไปจัดการกับเชือกอีกเส้นที่ข้อเท้าทันที

                เสียงเพ้อเบาทำให้เขารู้สึกร้อนรนอย่างน่าประหลาด  ริมฝีปากหยักสั่นระริก  ร่างกายบอบบางขดตัวจนดูเหมือนดักแด้ สั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร

                ในที่สุด คริสก็ยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเอง  สองแขนช้อนร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนพาเดินออกไปจากห้องโกโรโกโสนี้   เสียงทุ้มร้องลั่นเมื่อพบหน้าลูกน้อง

                “ออกรถ!!!!

 

                ขณะพาร่างกายบอบบางในอ้อมแขนตรงไปที่รถ  คริสลอบมองใบหน้าหวานที่เปรอะน้ำตาและคราบฝุ่นดิน  ดวงตาที่หลับพริ้มทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด    กระทั่งอยู่ ๆ  อีกฝ่ายก็ปรือตาขึ้น ดวงตาเศร้าคลอน้ำตาจ้องมองเขาอย่างเงียบ ๆ  เสียงทุ้มไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปจนเกือบลืมหายใจเมื่อมือเล็กยกขึ้นมาสัมผัสปลายคางของเขา พร้อมด้วยเสียงพร่าที่ลอยหวิวออกมาจากริมฝีปากหยัก 

“ร  รุ่นพี่ครับ”

คริสหยุดเท้าลงหน้าประตูรถที่เปิดออกกว้างดวงตาลุกวาวด้วยความโกรธจัด  ชายหนุ่มจับจ้องใบหน้าที่แม้จะซีดเผือดและบอบช้ำ  แต่ยังคงความงดงามอย่างน่าประหลาดด้วยความรู้สึกรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก

“ช่วย....ช่วยผมด้วย รุ่นพี่....เจ็บ”

ดวงตาสีรัตติกาลฉายวาบ  เสียงหวิวนั้นยิ่งกว่ามือที่มากระตุกหัวใจของเขา

 “ถ้ารู้สึกตัวแล้วก็จำไว้ด้วย นายจะไม่มีสิทธิ์คิดถึงใครอีกแล้ว”

เสียงทุ้มเอ่ยเบา ทว่าหนักแน่นราวกับจะให้ส่งไปถึงคนที่กำลังเพ้อด้วยพิษไข้

 

 

นอกจากฉัน.

 

 

*

 

 

ชานยอลได้ยินเสียงหัวเราะดุร้ายใกล้เข้ามา  สองแขน และสองขาของเขาปะป่ายเพื่อดิ้นรนทุกหนทาง  หากความรู้สึกหนักและเสียงโซ่กระทบกันทำให้เขาผงะด้วยความตื่นกลัว  มือและเท้าของเขาถูกล่ามเอาไว้อย่างแน่นหนา ลูกตุ้มเหล็กหนักถ่วงไม่ให้เขาขยับหนีได้อย่างใจคิด  ปีศาจร้ายกำลังใกล้เข้ามา 

เขาดิ้นรนสุดแรง  พยายามถีบตัวเองให้ถอยห่างออกมาจากเสียงนั้น  ความรู้สึกตื่นกลัวเข้าครอบงำหัวใจที่กำลังร้อนรน 

“ชานยอล”

เสียงนุ่มนวลที่เขายังจำได้ดีดังขึ้น   ชานยอลเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงนั้นทั้งน้ำตา

“รุ่นพี่ ร... รุ่นพี่”

รอยยิ้มหวานจุดบนริมฝีปากหนา  ใบหน้าคร้ามที่เขาเคยเฝ้าฝันถึง  ดวงตาคมที่ทอดมองลงมาทอประกายอ่อนโยน มือหนาถือดอกหญ้าสีขาวไว้เต็มมือ  เขาดิ้นพล่าน พยายามขยับเข้าไปใกล้ ขณะที่ละล่ำละลักพูดออกมา  

“ช่วยด้วย.. ช่วยผใด้วย”

สองมือไขว่คว้า  สองเท้ากระเสือกกระสนให้พ้นจากเสียงหัวเราะที่แสนน่ากลัว  หากร่างสูงใหญ่ของคนตรงหน้ากลับไม่ตอบรับกับคำร้องขอ  ชานยอลสะอื้นแรง น้ำตาอาบหน้า  เสียงหัวเราะยังตามมาหลอกหลอนในโสตประสาท  หากมันกลับใกล้กว่าเมื่อครู่หลายเท่า  ราวกับเจ้าของเสียงนั้นอยู่ไม่ห่าง   ตาคู่หวานพยายามเพ่งมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง

รอยยิ้มอ่อนโยนแปรเปลี่ยนไปเป็น ริมฝีปากบิดเบี้ยว ดวงตาแข็งกร้าว  ชานยอลพยายามถอยออกจากปีศาจที่น่ากลัวนั้น หากโซ่ที่รัดรึงอยู่บนร่างกายกลับไม่ปล่อยให้เขาหนีจากมันได้     แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้แม้แต่จะวิ่งหนี

“คนเลว  ปล่อย  อย่าทำผม. อย่า”

ทำได้เพียง เอ่ยปนสะอื้นด้วยแววตาเกลียดชัง

 “ปัง!!!!

ของเหลวบางอย่างสาดกระจายเต็มหน้าของชานยอล .  ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อมองเห็นวัตถุบางอย่างถูกห่อหุ้มไปด้วยผ้าสีขาว สีแดงฉานกระจายออกอย่างช้า ๆ .  

“รุ่น.....ฮารุ.... รุ่นพี่”

เลือด

“ช่วยด้วย.... ช่วยด้วย”

 

*

 

แสงสว่างเจิดจ้าฉุดกระชากชานยอลให้หลุดออกมาจากห้วงคิด  ดวงตาที่หนักแสนหนักเทียบไม่ได้กับหัวที่หนักราวถูกตุ้มห่วง  ร่างกายราวกับมีถ่านร้อน ๆ สุมอยู่ใต้ผิวกาย  ชานยอลบิดตัวอย่างอ่อนแรงและหอบหายใจถี่  เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาจนเนื้อตัวอาบชุ่ม  

“ตื่นแล้วเหรอ?

ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวและผุดลุกอย่างรวดเร็ว  อาการปวดทั่วทั้งร่างเทียบไม่ได้กับประโยคเรียบ ๆ นั้น   ร่างกายสูงใหญ่ยืนค้ำกายอยู่ข้างเตียงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย  หากชานยอลรู้สึกหวาดกลัวจนตะลีตะลานและถอยหนี  เสียงสะอื้นแผ่วหวิวดังขึ้นขณะร่างเล็กขยับกาย   แม้ว่าจะอ่อนกำลังเต็มที  แต่เขาก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อพยายามหนีออกไปให้พ้นจากคนที่หัวเราะลั่น  กระทั่งรู้สึกถึงแรงดึงที่ข้อเท้าขวา ร่างเล็กสั่นเทา และหันหน้าชุ่มน้ำตาไปทางอีกคน

“ยะ..อย่า อย่าทำผม”

“อ้าว ๆ   ยังไม่ทันจะทำอะไรเลย ใส่ร้ายกันแล้ว”

“ฮึก ”

                ชานยอลก้มหน้างุด  สะอื้นจนตัวโยน  ความกลัวเมื่อครู่นี้ทำให้ชานยอลเพิ่งรับรู้ว่าสถานที่ใหม่ของตัวเองอยู่บนเตียงขนาดกว้างภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่นัก  หากสะอาดสะอ้านและไม่เหม็นอับเหมือนที่ ๆ จากมาก่อนสติเขาหายไป  แต่สำหรับชานยอลในตอนนี้แล้ว  เขาสมัครใจที่จะถูกมัดในห้องชื้นแฉะและเหม็นหืนมากกว่าที่จะอยู่ใกล้กับคน ๆ นี้  คนที่ชานยอลไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เตียงถูกตั้งไว้ติดผนัง แผ่นหลังของชานยอลที่แนบกับซีเมนต์เย็นเฉียบสั่นระริก    ทั้งแขนและขาของเขาไม่ถูกมัดไว้แน่นหนาเช่นเคย  แต่เสียงโซ่กระทบกันทำให้ตกใจยิ่งขึ้น

                ข้อเท้าของเขาปรากฏโซ่ขนาดใหญ่แต่ไม่ยาวรัดอยู่อย่างแน่นหนา  ดวงตาอาบน้ำตามองไปถึงปลายโซ่ที่ติดอยู่กับปลายเตียง  ดูแข็งแรงจนแทบมองไม่เห็นทางที่จะหนีออกไปจากห้องนี้ได้

                ชานยอลพยายามที่จะมองคนตรงหน้าเป็นครั้งแรกด้วยประกายอ่อนล้า  พร่าเลือน  กระนั้น กลับไม่สามารถเห็นอะไรได้ชัดเจนแม้แต่สิ่งเดียว

                “อย่าทำอะไรผม”

            “เอ๊ะ  หรือนายอยากให้ฉันทำอะไรล่ะ”

ร่างกายที่รุมด้วยพิษไข้ทำให้หัวของชานยอลเริ่มหมุน    ดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัวยิ่งกว่าเก่า  ขณะที่หัวก็หนักจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่  แต่ชานยอลยังพยายามยันกายและกอดตัวเองไว้อย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้อีกคนหาช่องที่จะทำอะไรเขาได้อีก    ปากช้ำยังคงรับรู้ได้ถึงรสชาติของเลือดที่ยังซึมออกมาจากข้างในตอกย้ำถึงการกระทำป่าเถื่อน โหดร้ายที่ได้รับมา  

ดวงตาคมจับจ้องร่างเล็กที่ถอยไปจนติดผนังด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก   ใจหนึ่งก็นึกสงสารหากใจหนึ่งกลับรู้สึกเกรี้ยวกราดอย่างบอกไม่ถูก  พายุอารมณ์โหมพัดจนแสดงออกมาทางสีหน้าที่เย็นชา  ดวงตากร้าวทอแสงดุดันขณะเปล่งเสียงออกมาพร้อมวางเข่าลงบนเตียงนุ่มที่อ่อนยวบ ก่อนมือหนาจะพุ่งไปรวดเดียวถึงร่างเล็ก 

“ถามหน่อยสิเพ้ออยู่ได้นะ รุ่นพี่อะไรนักหนา”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับอีกฝ่ายกำลังไล่ต้อนให้เขาจนมุม

“ไม่เกี่ยวกับคุณ  ระ รุ่นพี่  รุ่นพี่ใจดี ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้ แบบคุณ” 

ไม่รู้อะไรที่ทำให้ชานยอลเอ่ยประโยคนั้นออกไป  หากดวงตาที่วาวขึ้นด้วยความโกรธจัดก็ทำให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรจะพูดออกไปในเวลานี้  เพราะมือหนาราวปลอกเหล็กนั้นบีบแน่นที่ข้อมือกลมกลึงที่มีริ้วแดงก่ำและดึงเอาร่างกายของเขาปลิวตามเรี่ยวแรงที่เหนือกว่าราวกับไร้น้ำหนัก

เสียงดุ ทำให้เขาสะอื้นหนักยิ่งกว่าเดิม

“งั้นเหรอ? งั้นฉันเป็นยังไงล่ะ   เลวหรือชั่ว หือ ชานยอล

“ฮึก..ปล่อย..ปล่อยผม เจ็บ”

“เลวใช่ไหม? ก็นายบอกฉันแล้วนี่นา  แล้วคนเลว ๆ เค้าทำอะไรกันบ้างล่ะ  นายรู้ไหม”

ชานยอลรั้งกายเอาไว้สุดกำลัง  จิกปลายเท้าไว้กับพื้นเตียงเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายฉุดกระชากเขาไปที่ไหนอีก   หากอีกฝ่ายกลับไม่ได้ทำตามที่เขากลัว.. เพราะใบหน้าคมคร้ามกลับยื่นเข้ามาใกล้ จนต้องเบือนหน้าหลบ  ชานยอลเบิกตากว้างอย่างหวาดกลัว เมื่อพบว่าใกล้ชิดกับอีกฝ่ายมากแค่ไหน  แต่ก็ยังพยายามเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก

“คะคุณจะ ทำ..ฮื้ออ”

                “ทำอะไร?  ถามว่าฉันจะทำอะไรเหรอ?

                น้ำเสียงแข็งกร้าวที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นเยือก ทำให้ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วเผือดลงอีกกระทั่งขาวเหมือนแผ่นกระดาษ ร่างกายบอบบางสั่นเทิ้มขณะที่ถูกดึงเข้าไปแนบอกกว้าง  เสียงหัวเราะลั่นข่มให้ขวัญที่มีอยู่น้อยนิดโบยบินไปจากสติของเขา  ชานยอลเบือนหน้าหนีสัมผัสหยาบกร้านของฝ่ามือหนาที่ยื่นมาบีบที่คางมน  แต่ถึงแม้ว่าจะขืนตัวเอาไว้เต็มที่ก็ไม่อาจต้านทานเรี่ยวแรงที่เหนือกว่าได้  คนตัวเล็กแทบหยุดหายใจเมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนรุ่มที่รินรดอยู่บนใบหน้า  ดวงตาคู่สวยปิดแน่นอย่างหวาดกลัว  ใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีอยู่ปล่อยเสียงระริกออกมาแผ่วหวิว

                “ปะปล่อย ฮึก  ปล่อยผมเถอะ ”

            “นายเป็นคนเสนอให้ฉันทำแบบนี้เองไม่ใช่เหรอ..ชานยอล”

                เป็นชั่ววินาทีที่ชานยอลลืมตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาคาดไม่ถึง ใบหน้าคมเข้มที่ลอยอยู่ไม่ห่างทำให้ชานยอลเบิกตากว้าง ร่างผอมบางแทบลืมหายใจ  แม้กระทั่งตอนที่พละกำลังมากกว่าส่งให้เขาลอยหวือกลับไปบนเตียงโดยไม่ทันตั้งตัว  ร่างเล็กขดตัวด้วยความจุกเพราะแรงกระแทก  แต่กระนั้นความเจ็บปวดที่ได้รับในขณะนี้ก็เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่กี่นาทีข้างหน้า  ไอร้อนที่รุมกายและหัวที่ปวดหนึบทำให้เขาแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะขัดขืน  แม้กระทั่งเมื่อชุดขะมุกขะมอมของเขาถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดี

                ชานยอลสั่นสะท้าน  เหมือนหัวใจถูกกระชากออกไปในฉับพลัน

                “บอกว่าฉันเลวไม่ใช่เหรอฉันก็จะทำเลว ๆ ให้ดูไงล่ะ ร้องอะไรอีก”

                “ปะ ปล่อยเถอะครับ ได้โปรด”

                ทำได้เพียงเอ่ยร้องขอด้วยเสียงแหบหวิว  หวังอย่างสุดหัวใจว่ามันจะดังเข้าไปถึงหัวใจของเจ้าของดวงตาสีนิลแข็งกระด้างนั้นบ้าง

                ดวงตาคู่นั้น.... 

                ที่ทำให้หัวใจของชานยอลแทบหยุดเต้น

                ผิวกายสีชมพูระเรื่อกระจ่างตาสะท้อนแสงไฟเหลืองนวลเด่นชัดกลางเตียงกว้างทำให้ตาเข้มทอประกายอย่างพึงพอใจ  เสียงทุ้มลึกก้องดังภายในห้องสี่เหลี่ยม   และแม้ว่าจะพยายามดิ้นรน แต่ร่างกายที่อ่อนแรงก็ไม่สามารถหลุดพ้นพันธนาการจากข้อมือแข็งแกร่งและร่างกายสูงใหญ่ที่ทาทาบลงมาได้เลย   ดวงตากลมโตปิดสนิทเพราะความหวาดกลัวที่เข้าเกาะกินหัวใจ  ก้อนสะอื้นที่กดเก็บเอาไว้เลื่อนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ปริ่มล้น   เมื่อคนตัวเล็กรับรู้ความหมายของประโยคนั้น

                รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เขากำลังจะได้รับ

                “อย่า ฮึก”

                ใครก็ได้ช่วยที

                “จำไว้ ชานยอล... ถ้าเป็นของ ๆ ฉัน”

                ระ...รุ่นพี่  ช่วย...      

“นายก็ไม่มีสิทธิ์คิดถึงใคร  ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่คนไหนก็ตาม”

“ไม่.. ปล่อย อย่า.. ”

ร่างกายเปลือยเปล่าบิดเร่าอย่างทรมาน  แผ่นหลังบอบบางจมลึกลงไปในพื้นเตียงหนานุ่ม  ผิวกายสั่นระริกทุกครั้งที่ ริมฝีปากร้อนรุ่มแตะต้อง  ฝ่ามือที่สัมผัสอย่างจาบจ้วงบนผิวเนื้อทำให้น้ำตาไหลพราก   ถึงกระนั้นก็เทียบไม่ได้เมื่อมือแกร่งยึดสะโพกกลมกลึงไว้แน่น   ชานยอลไม่ได้ไร้เดียงสาเสียจนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร และเขากำลังถูก ทำอะไร  ร่างเล็กจึงขืนตัวและสะอื้นสุดแรง 

“อย่าเกร็ง..”

“ยะ อย่า ขอร้อง อย่าทำผมเลย ฮือ”

มือเล็กปะป่ายไขว่คว้าหาหนทางรอด  ชานยอลพยายามปัดป้องการเคลื่อนไหวของคนที่อยู่เหนือกว่าทุกวิถีทาง  ทว่า นกตัวน้อยที่บาดเจ็บอ่อนแรง ฤาจะสู้กับกรงเล็บของพญาเหยี่ยวได้ 

เรียวขายาวขาวละเอียดเกร็งแน่น ยามที่ฝ่ามือแกร่งเลื่อนลงมาบนต้นขาและบีบแน่น   จูบผ่าวร้อนวนเวียนอยู่เหนือหน้าท้องแบนเรียบ    แผ่นอกของชานยอลหอบสะท้าน  ร่างกายบอบบางแทบจะถูกจุดให้เผาไหม้เป็นจุลในวินาทีนั้น

“มะไม่ ไม่”

เสียงหวิวร้องไห้ออกมาโดยไม่เก็บกลั้นแม้แต่น้อย    ดวงตากลมโตปิดสนิทเพราะไม่ต้องการที่จะเห็นสิ่งใดที่ไม่ปรารถนา  หากเป็นไปได้ชานยอลก็ไม่ต้องการเหลือสติที่จะรับรู้ทุกสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้    แม้กระทั่งความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาในร่างกาย

“ไม่ ยะ โอ๊ย”

 ไม่มีแม้กระทั่งคำปลอบโยน  ไม่มีการกระทำที่อ่อนหวาน  ไม่มีแม้แต่ความรักที่เขาเคยต้องการ   หนั่นเนื้อแกร่งแทรกผ่านร่างกายที่แสนบอบบาง  ราวนาบเหล็กร้อน ๆ เข้ามา  ความแสบลึกและเจ็บร้าวดึงเสียงและความรู้สึกทั้งหมดของเขาออกไป   ชานยอลรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ   วิญญาณของเขากำลังโบยบินจากไป  ทำอะไรไม่ได้แม้กระทั่งการออกเสียง  เจ็บปวดเกินกว่าจะอธิบายมาเป็นคำพูดใด 

“อ...ฮึก... ไม่...  อย่า... ”

“...ทำไม”                                                                                                                      

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทั้ง ๆ เรี่ยวแรงเหนือกว่ากำลังขยับรุนแรง... กระแทกกระทั้น  แทรกผ่านและเคลื่อนไหวอยู่ภายในร่างกายผอมบางอย่างไร้ความปรานี  

 “ทั้ง ๆ ที่....”

ชานยอลไม่ได้รับฟังน้ำเสียงไม่มั่นใจนั้น  เพราะสิ่งที่กำลังรุมเร้าอยู่ในขณะนี้  ร่างกายอ่อนแอถูกฉุดกระชากลากพาไปทุกทิศทางตามแต่ที่ร่างสูงใหญ่จะต้องการ แส้อารมณ์ที่แสนรุนแรงเฆี่ยนร่างของเขาโดยไม่มีการยั้งมือ  ฝ่ามือหนาแกร่งรุมเร้าให้ร่างกายของเขาทำตามที่อีกฝ่ายต้องการ   เขาเหมือนหุ่นขี้ผึ้งที่กำลังถูกไฟร้อนแรงเผาผลาญจนแทบจะละลายคามือ   ชานยอลหมดเรี่ยวแรงจนไม่ได้ยินสรรพเสียงใด เว้นแต่เพียงลมหายใจอ่อนของตัวเอง  และเสียงที่ร่ำร้องออกมาโดยไม่รู้ว่าดังถึงคนที่เขาอยากให้รับฟังบ้างหรือเปล่า

“ร รุ่นพี่....พอแล้ว.. ขอร้อง”

ทุกอย่างยังไม่จบ เขายังคงดิ้นรนทั้ง ๆ ที่รู้ว่าทำอะไรไม่ได้  ยิ่งกว่าโซ่ที่รัดอยู่ที่ปลายเท้า เสียงเหล็กแข็งแกร่งกระทบกันไม่เป็นจังหวะเมื่อเรียวขาปะป่ายและขยับไปตามกำลังของอีกฝ่ายอย่างไรทิศทาง  เสียงผิวกายเรียบลื่นเสียดสีประสานกับเสียงหอบหายใจสะท้านราวกับคนที่ถูกทรมานอย่างแสนสาหัส เจ้าของร่างผอมบางถูกจับจูงไปยังทุกทิศทางอย่างไม่เต็มใจ เขาบิดเร่า ดิ้นรน และร้องเรียกหาบุคคลที่อยู่ในความคิดคำนึงอย่างเว้าวอน  ซ้ำแล้วซ้ำเล่า  หวังจะให้คนที่อยู่ในอดีตกลับคืนมาช่วยเขาจากปีศาจผู้นี้   

เงามืดดำไร้ความปราณีคืบคลานเข้ามาครอบงำใบหน้าคมเข้ม   เงามืดแห่งความเย็นชาที่คริสได้รับมาตั้งแต่เกิด

 

ชานยอลรู้สึกเหมือนกำลังถูกคนใจร้ายจับถ่วงลงสู่ท้องทะเลที่ไร้จุดสิ้นสุด เขากำลังดิ้นรนทะลึ่งกายขึ้นสูดอากาศหายใจ  แต่โซ่ตรวนแห่งความทรมานก็กำลังดึงรั้งและฉุดกระชากให้เขาจมดิ่งสู่ห้วงมหรรณพมีดดำ เขาดิ้นรนและต่อต้านขัดขืนแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการเหล่านั้นได้ ยิ่งกว่าถูกมัดมือมัดเท้า   ร่างกายสูงใหญ่กักขัง  ครอบครอง และพันธนาการร่างกายของเขาไว้พร้อมกับความรู้สึกที่แสนรวดร้าว

ความเจ็บปวดที่ไม่ได้มาจากร่างกาย  หากแผ่ซ่าน และลามเลียมาจากหัวใจ

“พ...พี่   ชานยอลขอร้อง...”

               

                จะขอร้องอะไรเล่า   นายบอกเองไม่ใช่หรือไงว่าฉันเป็นคนเลว

                ฉันก็ทำให้ดูแล้ว...
                รู้หรือยังว่าความเลวจริง ๆ เป็นแบบไหน    



 

คริสหอบหายใจ  ร่างกายสุขสม หากยังไม่เหนื่อยอ่อน เหงื่อเม็ดโตผุดพรายออกมา ปลดเปลื้องความปรารถนาของตัวเองออกมาจากร่างเล็กที่หมดสติและแน่นิ่งลงไป    แต่แทนที่จะรู้สึกโล่งจากการปลดปล่อยตัวเอง  ความรู้สึกแน่นลึกอยู่ในอกกลับกำลังมีอิทธิพลอยู่เหนือหัวใจของเขา  

เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัน

ดวงตาคมจับจ้องเรือนร่างขาวสะอาดหมดจด  ผิวกายเรียบลื่นนุ่มเนียนจนแทบไม่อยากปล่อยจากฝ่ามือของเขา ร่องรอยแดงช้ำปรากฏอยู่ทั่วคือตำหนิอย่างเดียวที่มีอยู่บนร่างกายที่สมบูรณ์แบบนี้  ความรู้สึกที่ได้ครอบครองเป็นเจ้าของไม่ได้ลบความรู้สึกประหลาดที่กำลังเกาะกุมหัวใจของเขาอยู่เลยแม้แต่น้อย

ความรู้สึกที่เขาได้รับมันเกินจากความเกลียดชัง  เพราะมันมีทั้งการต่อว่า  ตัดพ้อ  เจ็บปวดและผิดหวัง

คริสกำหมัดแน่น  นานแล้ว ที่ไม่ได้รู้สึกเช่นนี้

ยิ่งพยายามลบเลือนความรู้สึกบางอย่างออกไป   ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งฝังลึกจนปรากฏเป็นรอยให้เห็นอย่างเด่นชัด

 

 

“รุ่นพี่...หึ”

เขาเอ่ยพึมพำกับตัวเอง  ทั้งสับสนและไม่พอใจ 

หงุดหงิดกับภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจจะนึกถึงเลยแม้แต่น้อย  

ใบหน้าสวยหวานที่อาบด้วยคราบน้ำตา  แม้จะดูอ่อนล้าและซีดเซียว  หากคริสไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเป็นใบหน้าที่ น่ามองเพียงไร   ทั้งเรือนร่างกลมกลึงอ่อนนุ่มที่เขากำลังครอบครองนี้ก็เช่นกัน  

ดึงดูด. และน่าสัมผัสไปทุกสัดส่วนจนแทบไม่น่าเชื่อว่ายังไม่มีใครได้เป็นเจ้าของ

นอกจาก... เขาเอง

….

ทั้ง ๆ ที่

..

ชายหนุ่มรีบสะบัดหน้าไล่ความคิดประหลาดนั้นออกไปในทันใด

ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย  ฝ่ามือแกร่งกำแน่นอยู่ข้างตัว   เขี้ยวคมฝังลงบนไหล่บางก่อนที่เรียวลิ้นชื้นแฉะจะดูดเม้มผิวกายเนียนละเอียดจนห้อเลือด  ยิ่งได้สัมผัสกลิ่นเหงื่อผสมกับหยดเลือดที่ซึมออกมาจากแผลที่เขาสร้างเองกับมือ  คริสก็ยิ่งรู้สึกบ้าเลือด

 

 

ความทรงจำบางอย่างวาววาบเข้ามาจนเขาเห็นภาพชัดเจน 

เจ้าของรอยยิ้มที่สวยงามอย่างน่าประหลาดท่ามกลางคนมากมายที่รายล้อมอย่างชื่นชมและหวังจะได้สัมผัสใกล้ชิด 

 

คงสะใจน่าดู

หากดอกไม้กลีบบางที่ใคร ๆ ต่างเฝ้ามองและปรารถนาจะได้เชยชม  กลับถูกใครก็ไม่รู้เด็ดไปต่อหน้า

แถมยังทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี

 

“รุ่นพี่งั้นเหรอ?

คริสหัวเราะลั่น

 

ป่านนี้หมอนั่นคงจะดิ้นพล่านถ้ารู้ว่าคนของตัวเองตกอยู่ในอ้อมกอดของคนอื่น

และอาจไม่มีวันได้ร่างบอบบางนี้กลับไปในสภาพเดิมอีก

 

มันจะคลั่งแค่ไหนนะ หากพบว่าของที่ตัวเองรักถูกทำลายจนไม่เหลือสภาพ  

ไม่เหลือแม้กระทั่งความคิดที่จะนึกถึงใคร

 

 

 

TBC.


 

TALK.

ห้ามกดแบนฟิคเรานะ!!! 

เชิญคุณลงทัณฑ์บัญชา ให้สมอุราจนสาแก่ใจ (จำเลยรักชัด ๆ)

เรื่องนี้ไม่ยาวมากนะคะ    พล็อตเรียบ ๆ ไม่ค่อยมีอะไรหวือหวา(?)
อยากให้ลองติดตามความคิดและการกระทำของตัวละครไปทีละตอนนะคะ
=,.= ป.ล.ลบภาพพี่คริสในโชว์ไทม์ออกไปก่อนอ่านด้วยน้า 

ฝากแท็ก #นักโทษของคริส ด้วยน้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

675 ความคิดเห็น

  1. #672 fchk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 21:50
    ไรท์ค่ะ. เราคิดถึงเรื่องนี้มากๆเลยคิดถึงตอนนั้นช่วงนี้เรารอรอฟิตไรท์ทุกวันที่แต่งคริสยอลมันทำให้เรามีความสุขไม่สิทุกเรื่องเลยของคริสยอลที่ไรท์แต่งเพราะอย่างแรกเราอ่านแล้วอินทุกเรื่องเลยค่ะ เราเฝ้ารอว่าถ้าไรท์แต่งคริสยอลแล้วจนรวมเล่มไรท์จะออกแบบ รูปเล่มยังไงเพราะไรท์ทำดีมากเลยไรท์ใส่ใจมันทั้งการเขียนภาษาชองไรท์ด้วย 5555 เราอค่อยากจะมาบอกไรท์เฉยๆค่ะ คิดถึงตอนนั้นที่สุด
    #672
    0
  2. #652 ❥ Palmmiiz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 08:25
    แค่พาไปอาบน้ำนะ อย่างอื่นห้ามมม พี่คริสจะพาอุ๋งไปไหน?!
    #652
    0
  3. #635 mojikoto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 00:47
    ฮารุ รุ่นพี่ชานโหดอ่ะ เดวฉันพาไปอาบเอิ่มมมมม
    #635
    0
  4. #602 BenZ_Sport (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 10:56
    เดี๋ยวๆๆๆ รุ่นพี่ของชานยอลคือใครอะบอกดิฉันที.. แล้วเฮียรู้จัก? แต่คำพูดเฮียเหมือนจะรู้จัก หรือเป็นศัตรูกับเฮีย? งานเดามาคะ
    #602
    0
  5. #580 KeyLuhan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 22:35
    ไม่น่าไว้ใจจะพาไปอาบหรือจะได้อาบไหม
    #580
    0
  6. #562 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 17:37
    ยอ เปนของ พี่คริส แล้วสินะ 
    แต่ ทำไม ยอล เรียก พี่คริส ว่า รุ่นพี่ อะ หรือ 

    มันเปนเพียงจิตใต้ สำนึก คิดว่า คนนั้น เปน รุ่นพี่ อีกคน รึป่าว 

    ปล..  ชอบ ดนตรี ที่ประกอบอะ มันทำให้ดู ลึกลับ  เหนแต่ สิ่งที่ ไม่ดี 
    ตื่นเต้น 
    #562
    0
  7. #526 แพรวชิม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 23:27
    พี่คริสหวงน้องละซี่~~~~

    แต่สงสารชานยอลอะ พี่คริสใจร้าย แงงง

    #526
    0
  8. #519 ปัง..ปู๊นๆๆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 14:39
    ใครคือรุ่นพี่??? รุ่นพี่คือใครฟ่ะ???
    #519
    0
  9. #503 seungpyeol♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 11:04
    หว่ายยยย พี่คริสนี่ ;/////;) เสพติดน้องจริงๆนะ เพลาๆบ้าง สงสารนุ้งงง ฮารุเป็นใครคะ.. สงสัย ;3;
    #503
    0
  10. #492 may (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 12:41
    งงมากอ่ะ

    อะไรไม่เข้าใจ

    รุ่นพี่....คือใคร

    ทำไมเหมือนกับว่าอิพี่คริสรู้จักมักคุ้น
    #492
    0
  11. #476 nutzecs (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 15:24
    ฮารุตายยัง สรุป มึนๆเบาๆ ทำไมชยอลของเจ่น่าสงสารเยี่ยงนี่ ~ ;__;
    #476
    0
  12. #454 saruta.xxnz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 09:13
    เกินไปเเล้วนะเฮีย !!! ชานยอลโดดตบเฮียมันเลย อ้ากกกกก = =
    #454
    0
  13. #427 เด็กน้อยฟันกระต่าย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 20:19
    คริสแกรู้สึกยังไงกับชานยอลกันแน่
    คือเหมือนจะมีความรู้สึกอะไรบางอย่าง
    คริสคือรุ่นพี่คนนั้นของชานยอลใช่ไหม?
    หรือมีรุ่นพี่คนอื่นอีก ใครกันแน่เนี่ย
    สงสารชานยอลและก็ไม่เข้าใจคริสจริงๆ
    #427
    0
  14. #413 wanirpc (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 20:55
    คนในอดีตที่ชานยอลนึกถึงคิดถึงเสมอรุ่นพี่คนนั้นคือคนที่ทำร้ายชานยอลในวันนี้ใช่มั้ยเนี่ยะ

    งานดราม่าและงานเดาซุ่มสี่ซุ่มห้ามาวิ่งกันให้ว่อนนนนนเลย
    #413
    0
  15. #325 Chalala~* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 00:31
    คริสคนโง่วววววววว คริสพาโบ เดี๋ยวก็รู้ตัวเมื่อสายยยย ทำไมฉลาดแต่เรื่องทำร้ายจิตใจคนอื่น
    #325
    0
  16. #299 puppyvirus♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 20:44
    งุนงงและงงงวย คือพอจะเข้าใจว่าคริสเป็นรุ่นพี่ที่ชานยอลหมายถึงก็ดั๊นมีปมอย่างอื่นมาทำให้เขว

    แต่ก็ยังแอบคิดว่ารุ่นพี่มันต้องเป็นคริส คงจะหมายถึงคริสในอดีตที่ตอนนี้ได้ตายไปแล้วเหลือแต่คริสคนเลวในปัจจุบัน เอ๊ะ หรือจะมีแฝด ? #งานเดาต้องมา 55555



    ตอนนี้มันสัมผัสได้เลยว่าคริสกับยอลต้องรู้จักกัน ต้องเป็นอะไรกันมาก่อน ชานยอลโดนทำร้ายจนเสียความรู้สึก ผิดหวังอันนี้มันแน่อยู่แล้วแต่ความรู้สึกที่ว่าดีใจนี่สิ ดีใจที่ได้เจอรุ่นพี่? แล้วคือมันจะไม่มีท่าทีตกใจขนาดนั้นมั้ยที่เห็นน้องชายของลูกหนี้ป่วยจับไข้ อาการน่าเป็นห่วง ก็แค่น้องของลูกหนี้จำเป็นต้องแคร์ต้องห่วงด้วยเหรอ แล้วกับการที่เค้าเพ้อหารุ่นพี่นี่ทำไมต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ถึงขั้นต้องพันธนาการชานยอลไว้ให้คิดถึงแต่แค่ตัวเอง แล้วปมมันมาอีกหนึ่ง รุ่นพี่ฮารุ ว๊อทท ฮารุ คือใครอีกนั่น หรือจะไม่ใช่คริส เดายากแท้ แต่ก็ขอปรักใจเชื่อว่ารุ่นพี่คือคริส OTL แล้วใครฆ่าฮารุ คริส ? เพราะอะไร ทำไมถึงต้องจบด้วยการฆ่ากันด้วย



    รุ่นพี่ในวันนั้นคงไม่มี เหลือแต่คริสคนเลวในวันนี้ที่กำลังทำเลวๆักับชานยอล สนุกมั้ย ย่ำยีร่างกายกัน สนุกมั้ยคริส คือรุ่นพี่ต้องเป็นคริสแน่ๆล่ะขอเดาเลย จากการที่ชานยอลขอร้องตัดพ้อ คริสเหมือนมีอารสับสน ยิ่งประโยคที่ว่า พี่.. ชานยอลขอร้อง นี่รู้สึกสงสารจับใจ แล้วประโยคของคริสที่ว่านายบอกเองไม่ใช่หรอว่าฉันเป็นคนเลว มันเริ่มจะเข้าเคล้ามาเรื่อยๆ แต่มันเหมือนมีบางอย่างที่คริสอยากจะพูดออกมาแต่มันก็ไม่พูดซักที ทั้งๆที่.. ทั้งๆที่..อยู่นั่น นี่อ่านละแทบอยากเบิ๊ดกระโหลก อะไรมันคาคอ พูดออกมาสิว๊าาา !! #ฮาร์ดคอแป๊ป 555



    แบบพาร์ทนี้ทำเอาสับสนทุกอย่างจริงๆ พออ่านมาตอนท้ายๆนี่เริ่มเขวละ คริสมันทำใส่รุ่นพี่คนไหนหล่ะ โอ้ยยยยยยย

    ก็รุ่นพี่ที่ชั้นเดาคือแกหนิ อ่านละคิ้วขมวด หรือจะมีฝาแฝดจริงๆ .. ?
    #299
    0
  17. #278 karnicha_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 13:12
    รุ่นพี่ในความคิดพี่ยอลใช่เฮียปะ
    #278
    0
  18. #268 RENMA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 09:52
    ใจร้ายจังนะเฮียเนี่ย ว่าแต่ทำไม(?)หรือไม่ใช่เราว่าชานยอลเรียกเฮียว่ารุ่นพี่นะ
    #268
    0
  19. #201 Bro"Mean" (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 23:08
    คริสเรื่องนี้เป็นสายเอสใช่มั้ยตอบบ
    ขนาดเขาสลบไปแล้วก็ยังมีหน้าไปฝังเขี้ยวบนไหล่เขาอีก
    แล้วตกลงรุ่นพี่ฮารุนี่มีตัวตนจริงๆใช่มั้ย
    #201
    0
  20. #157 Praploy Teppara (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 01:49
    โอ้ ไม่นะ รุ่นพี่ฮารุตายแล้วหรอ แล้วทำไมตอนที่พี่คริสเห็นหน้าชานยอลชัดๆต้องตกใจด้วยล่ะ แล้วทำไมต้องครางถึงรุ่นพี่ตอนมีอะไรกับพี่คริสด้วยล่ะ มันน่าสงสัยนะคะ แหมๆๆ หลงน้องจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วล่ะมั้งเนี่ย ไม่ยอมห่างเลยนะคะ มีจะอาบน้ำให้ด้วย น้อยๆหน่อยนะอี้ฟาน
    #157
    0
  21. #141 JustPhloi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 07:53
    รุ่นพี่ฮารุในความทรงจำคุณยอลต้องเปนอู๋แน่ๆเลยอ่ะ แล้วอู๋ก็จำชานยอลได้ด้วยใช่มั้ยถึงทำท่าทางแบบนั้นตั้งแต่แรก โถ่ลวกเพี่ย รักเขามานานแล้วสินะๆ แต่ทำแบบนี้คิดว่าเขาจะรักมั้ยนั่น เราคนนึงนะที่รักไม่ลง แงงงงง
    #141
    0
  22. #137 Falaladobi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 03:36
    แงง อิพี่คริสโหดร้าย ทำไมขืนใจ กระทำชำเลาชานยอลได้ขนาดนี้ อ่านไปก็รู้สึกเหมือนพี่คริสจะเคยรู้จักกับชานยอลมาก่อน หรือพี่คริสจะเป็นรุ่นพี่คนนั้นที่ชานยอลไม่เคยลืม แล้วทำไมถึงจำกันไม่ได้อ่ะ โอ๊ยอยากรู้
    #137
    0
  23. #132 krisyeol's Love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 02:45
    ฮืออออออออออออ อิพี่คริสใจร้ายยยยยยยย

    ข่มเหงลูกเราจนไ้ด้ ชานยอลไม่สบายอยู่นะ

    ไม่ถนอมน้องบ้างเลย TwwwwwT

    รุ่นพี่ฮารุที่ยอบพูดถึงคือรักที่ชานยอลไม่เคยลืมใช่ป่ะ

    อิพี่คริสน้องเป็นคนนะ ถนอมน้องหน่อย อย่ารุนแรงกับน้องหนักเซ่

    ชานยอลน่าสงสารมากอ่ะ พี่ชินจะไม่มาช่วยน้องชายตัวเองจริงๆเหรอ
    #132
    0
  24. #131 krisyeol's Love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 02:45
    ฮืออออออออออออ อิพี่คริสใจร้ายยยยยยยย

    ข่มเหงลูกเราจนไ้ด้ ชานยอลไม่สบายอยู่นะ

    ไม่ถนอมน้องบ้างเลย TwwwwwT

    รุ่นพี่ฮารุที่ยอบพูดถึงคือรักที่ชานยอลไม่เคยลืมใช่ป่ะ

    อิพี่คริสน้องเป็นคนนะ ถนอมน้องหน่อย อย่ารุนแรงกับน้องหนักเซ่

    ชานยอลน่าสงสารมากอ่ะ พี่ชินจะไม่มาช่วยน้องชายตัวเองจริงๆเหรอ
    #131
    0
  25. #125 Aofapp11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 23:09
    ชานยอลลูกแม่ เสร็จโจรลักพาตัวไปเรียบร้อยยยยยยย

    น้องยังไม่ทันหายไข้เลย เล่นจัดหนักเลยนะคุณพี่คริส

    คนน้องก็พร่ะเพ้อถึงรุ่นพี่ๆๆๆ รุ่นพี่คนนั้นเป็นใครรรร จงเปิดเผยออกมา

    พี่คริสที่ทำรุนแรงนี่ ต้องการครอบครองน้องไว้คนเดียวใช่ไหมล่ะ

    ระวังจะหลงรักชานยอลจนขึ้นจากหลุมที่ตัวเองขุดเองไม่ได้ล่ะ

    บอกก็บอกว่าเป็นคนเลวตามที่ชานยอลด่า แต่แหม่ๆๆ ติดใจน้องล่ะสิ ชิชะ ทำมาเป็นหวงน้อง

    เออ เก็บไว้เชยชมคนเดียวไปเลยยยยยยย
    #125
    0