[EXO] [KrisYeol] Prisoner of 'LOVE'

ตอนที่ 15 : ❀ 10. ❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ส.ค. 57

10. ❀❀


 

 

 

 

                คยองซูมองภาพ ก้อนเนื้อที่วางอยู่บนเตียงอย่างแน่นิ่งก่อนกำหมัดแน่น   สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยคุกรุ่น  ดวงตาของเขากวาดมองทุกรายละเอียดอย่างพิจารณา บาดแผลทั้งหมดถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าพันแผลสีขาว  บางส่วนมีร่องรอยเลือดซึมออกมาทั้งที่เพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว   เด็กหนุ่มรอจนกระทั่งพยาบาลทั้งสองดูแลคนเจ็บจนหมดขั้นตอน แล้วจึงพยักหน้าเป็นสัญญาณให้หญิงทั้งสองออกไปพัก  ทิ้งร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ไว้กับเขาเพียงลำพัง

                แม้ว่าบ้านแห่งนี้จะเป็นกรรมสิทธิ์ของคริสอย่างสมบูรณ์  แต่หนุ่มร่างเล็กกลับมั่นใจว่าภายในห้องนี้  เจ้าของร่างสูงใหญ่ผู้นั้นคงจะไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบย่างเข้ามาอีก จนกว่าที่ อะไร ๆ จะดีขึ้น

         ชานยอลยังไม่หลับตา ฤทธิ์ยาคงทำให้เจ้าตัวแค่อ่อนกำลังจนทำร้ายตัวเองไม่ได้เท่านั้น  ร่างผอมเพรียวดูคล้ายดักแด้ที่ห่อหุ้มตัวเองไว้ภายใต้เปลือกอันเปราะบาง  สายใยชีวิตที่แสนเงียบสงบภายในนั้นเบาบางเสียจนแทบสังเกตไม่เห็น   และอาจหลุดลอยออกไป หากเขาเข้าไปสะกิด หรือรุนแรงแค่เพียงน้อยนิด  ร่างผอมซูบแทบไม่มีการไหวติงหรือขยับเขยื้อน นอกจากแผ่นอกเรียบที่สะท้อนขึ้นลง...ช้า...เบา  

                “เจ็บไหม....”

                ดวงตากลมโตที่แม้จะแฝงรอยเศร้าอยู่เสมอ  หากความสดใสและการมองโลกในแง่ดีของชานยอลมักกลบร่องรอยนั้นให้หายไป  มีเพียงนาน ๆ ครั้งที่จะกลับมาฉายให้เห็นทุกครั้งที่มีอะไรเฉียดใกล้ เขาในความทรงจำ  เหมือนกับในครั้งนี้  ที่แววตาหมองเลื่อนลอย กำลังวูบไหวและสั่นเพราะทำนบน้ำตากำลังจะพังลง ตามด้วยหยาดน้ำตาที่รินไหลลงมาจากหางตาทีละหยดเมื่อได้ยินเสียงเขา   คยองซูแน่ใจว่าเพื่อนรับรู้ได้... แม้จะไม่ได้เต็มร้อยเปอร์เซ็น  แต่อย่างน้อย... ก็คงกำลังรู้ ว่ามีใครหนึ่งคนที่สามารถที่จะปกป้องเขาได้อยู่ใกล้ ๆ

                นิ้วเรียวยาวที่โผล่พ้นผ้าพันแผลสั่นระริกคล้ายหวาดกลัวเมื่อเขายื่นมือไปสัมผัส หากคยองซูมั่นใจว่าทุกการกระทำของเขานั้นอ่อนโยนพอที่จะทำให้ชานยอลรู้สึกปลอดภัย

                “คงเจ็บสินะ”

                ร่องรอยระริกไหวทำให้คยองซูยิ้มบาง เขาทรุดลงนั่งลงบนเตียงหนานุ่มอย่างใจเย็น และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจว่าจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกผ่อนคลาย  เขาคลึงนิ้วของอีกฝ่าย แล้วจึงกระซิบเบา

                “ถ้าเจ็บก็ร้องออกมาเถอะ...เอาออกมาให้หมด.. ไม่เป็นไร มันกำลังจะจบแล้ว”

                 มือผอมจนแทบเหลือแค่หนังติดกระดูกสั่นเทารับคำนั้น  เสียงสะอื้นดังขึ้น ฟังดูเจ็บปวด ไม่มีคำพูดใดนอกจากเสียงร้องไห้   คยองซูไม่ทำอะไรนอกจากการเคาะมือเข้ากับแขนเรียวยาวอย่างเป็นจังหวะ  ช้า... และสงบ  เพื่อให้ร่างกายของคนป่วยผ่อนคลาย

                “ไม่เป็นไร... ฉันอยู่ตรงนี้... ไม่เป็นไร”

            ไม่เป็นไร    อ่อนแอได้... เจ็บปวดได้  ร้องไห้ได้  ผิดหวังได้  

            แต่เดี๋ยวทุกอย่างก็จะผ่านไป

            บางครั้ง ความเจ็บปวดก็มากเกินกว่าจะยอมรับได้  คนจำนวนไม่น้อย จึงเลือกที่จะหลีกหนีความเจ็บปวดนั้นด้วยการตัดช่องน้อยแต่พอตัวด้วยการฆ่าตัวตาย แต่ชานยอลกลับไม่ใช่    เพราะสิ่งที่ชานยอลได้รับคงหนักหนาเกินกว่าแบกรับไว้ได้...  คนที่มักเก็บความเจ็บปวดไว้ในใจเสมอและชดเชยด้วยการทำเป็นร่าเริงสดใสอย่างชานยอลถึงได้ตัดสินใจทำร้ายตัวเองมากขนาดนี้

                มีใครฆ่าตัวตายด้วยการทิ้งแผลไว้ให้ตัวเองจนเจ็บมากแบบนี้   ทุกบาดแผลที่ได้รับการรายงานจากแพทย์และพยาบาลทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจยิ่งกว่าครั้งใดในชีวิต

            ชานยอลเลือกวิธีที่เจ็บมากกว่า... เพื่อลืมความทรมานทีอยู่ในใจ

                คยองซูอยากจะหัวเราะให้กับความงี่เง่าของคนเจ็บ  เพราะนั่น มันเป็นวิธีที่ไม่ได้แตกต่างอะไรกับไอ้โง่ที่ยืนคร่ำครวญหมดอาลัยตายอยากอยู่หน้าประตูเลย

                กักขังตัวเองเพื่อผลักไสสิ่งที่ตัวเองต้องการ ทำร้ายตัวเอง ทำร้ายหัวใจ  เพื่อจะลืม

            เจ้าพวกโง่เง่า!

         หนุ่มร่างเล็กปรามาสคนทั้งสองอย่างเจ็บแสบอยู่ภายในใจ  แม้จะยังคงกล่อมร่างผอมบางของชานยอลให้จมลึกลงสู่ห้วงนิทราที่ไร้ความเจ็บปวดอย่างสม่ำเสมอด้วยมือที่อ่อนโยน และเสียงเพลงทุ้มนุ่มจากลำคอ  

 

***

               

                “มายืนคร่ำครวญแบบนี้ชานยอลก็คงไม่หายดีขึ้นมาหรอก  ผมไม่ได้บอกเหรอว่าคุณพ่อของคุณรออยู่...”

                หนุ่มร่างเล็กบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชาและฟังดูร้ายกาจสำหรับคนที่รออยู่ไม่น้อย   เจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ขลาดกลัวแม้แต่จะก้าวเข้ามาดูอาการคนที่ตัวเองรักด้วยตัวเอง

                “ชานยอลโอเคใช่ไหม” น้ำเสียงของเขาคาดหวัง และหวาดหวั่นอย่างน่าขัน

                “ไม่โอเคตั้งแต่คุณกลับเข้ามาในชีวิตนั่นแหละ”

                “คยองซู!

                “คุณนี่ก็เก่งดีนะ ไม่ว่าตอนนี้...หรือตอนนั้น  ก็ทำร้ายชานยอลจนปางตายได้ตลอด  เก่งจริง ๆ”

                “แกไม่รู้อะไร  อย่ามาพูดดี!

                คริสตวาดลั่น  สีหน้าหงุดหงิดและจมลึกอยู่ในความเศร้าหมองของเขาฉายให้คยองซูเห็นชัดเจน  ชัดเจนคนมองแทบอยากจะสำรอกออกมาด้วยความรู้สึกเย้ยหยันอยู่ในที

                “ถ้าผมบอกว่า...ผม รู้ ทุกเรื่องที่เกิดขึ้น  คุณจะว่ายังไง...ถ้าบอกว่าทุกช่วงชีวิตของคุณและชานยอล  ผมรู้ทั้งหมด.... คุณจะว่ายังไง”

                น้ำเสียงของหนุ่มร่างเล็กเย็นชา  หากแฝงนัยยะแสดงความเหนือกว่าอย่างชัดเจน  เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย คริสก็แทบจะดิ้นพล่านด้วยความเจ็บใจ 

                คยองซูรู้ดีว่าสีหน้า แววตาและน้ำเสียงของเขาคือสิ่งที่คริสเกลียดที่สุด

                “แกทำแบบนี้เพราะอะไร  จะแก้แค้นที่ฉันปฏิเสธแกไปงั้นเหรอ”

                แววตาของคนตัวเล็กวูบไหว  เด็กหนุ่มแค่นหัวเราะ ก่อนสบตากับคนสูงกว่าด้วยดวงตาวาวโรจน์

                “อย่าหลงตัวเองไปมากกว่านี้เลย...  ถึงผมจะเคยบอกว่าชอบคุณ  แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว” คยองซูกลอกตาขึ้นอย่างหงุดหงิดใจ พร้อมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

                ‘นานมาแล้ว คยองซูเกลียดคำ ๆ นี้นัก  ความรู้สึกอ่อนไหวในวัยแรกรุ่นนั่น มันไม่ควรจะเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

                เพราะเขาเด็ก...ก็เลยเผลอไผล  ปล่อยให้ความรู้สึกชั่ววูบมาทำให้ตัดสินใจทำอะไรบ้า ๆ ไป....  อะไรบ้า ๆ อย่างเช่นการสารภาพรักกับอู๋อี้ฝานไป

            เป็นตราบาปที่อยากจะลืม  แต่คนตรงหน้าก็เอาแต่ตอกย้ำเขา...

                “คนที่ผมรักในตอนนี้  ไม่ใช่คุณแน่....คริส  อย่าแม้แต่คิด”

                เด็กหนุ่มต่างจากคนอื่นในอาณาจักรของตระกูลอู๋  คยองซูไม่เคยครั่นคร้ามต่อคริส ในฐานะลูกชายคนเดียวของตระกูลเลยแม้แต่น้อย  แม้ร่างกายจะบอบบางจนดูเหมือนไม่จะปกป้องตัวเองไม่ได้  แต่เขารู้ดีว่าคยองซูไม่ต่างจากอสรพิษร้ายที่มีพิษสงซ่อนอยู่เต็มตัว   

                “ฉันไม่ได้อยากทะเลาะกับนาย”  คยองซูทำท่าจะเดินหนีไป กระทั่งคริสคว้าแขนเขาไว้  น้ำเสียงของชายหนุ่มอ่อนลง พร้อมด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไป  ดวงตาแข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นหวั่นไหว

            “ชานยอลดีขึ้นแล้วใช่ไหม”               

                “ตอบไม่ได้  แต่คงไม่ทำร้ายตัวเอง...ถ้าไม่มีอะไรไปกระตุ้นให้รู้สึกแย่อีก” คยองซูตอบอย่างรักษาทีท่า และสกัดคนตรงหน้าไปพร้อม ๆ กัน

                “งั้นเหรอ...” เขาปล่อยมือออกจากแขนอีกฝ่ายอย่างโล่งใจ “แล้วฉัน...จะต้องทำยังไงบ้าง”

                “อยู่ห่าง ๆ อยู่ให้ไกลที่สุด  จนกว่าเขาจะดีขึ้น  ทำเหมือนกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้น...เป็นแค่ฝันร้ายของชานยอลเท่านั้น”

                ประโยคนั้นทำให้คริสชาวูบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า  บาดแผลฉกรรจ์และกลิ่นคาวเลือดของชานยอลยังติดอยู่ในความรู้สึก  หัวใจเขาสั่นรัวไม่ต่างจากครั้งแรกที่ลั่นไกสังหารชีวิตคน... ครั้งแรกที่เห็นสายตาคลั่งแค้นและร่างที่ชักกระตุกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตายของคน

                มันเหมือนกับว่า ทุกบาดแผลที่เกิดขึ้น เขาเป็นฝ่ายทำมันลงบนร่างชานยอล... ทุกหยดเลือดที่หลั่งไหลออกมาจากผิวกายขาวบริสุทธิ์นั้น เขาเป็นคนทำมันทั้งหมด

                “สิ่งที่คุณจะต้องทำตอนนี้ก็คือ... ไปหาคุณอู๋ แล้วจัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อย   การดูแลชานยอลคือหน้าที่ของผม”

                คริสรับฟังสิ่งที่คยองซูพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก  ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังประตูที่เปิดแง้มอยู่พอให้เห็นคนข้างในอย่างชัดเจน  ร่างผอมนอนแน่นิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาว ดูเปราะบางยิ่งกว่าแก้ว...ยิ่งกว่าวันสุดท้ายที่ได้พบ

                รอยแผลเป็น รอยคมเขี้ยวบนแขนยังชัดเจนอยู่แท้ ๆ เขาก็ทำให้เกิดรอยอื่นเพิ่มขึ้นอีก  

                “แล้วก็... เรื่องซี” คยองซูเอ่ยต่อ  แม้จะด้วยน้ำเสียงที่ไม่หนักแน่นเท่าประโยคแรกก็ตาม  “คุณอู๋ต้องการทราบความคืบหน้า”

            “พ่อ... บอกให้นายดูแลชานยอลเหรอ”

            “ใช่”       

            “ตั้งแต่วันนั้น นายก็อยู่กับชานยอลมาตลอดเหรอ”

            “ใช่”

            “นานแค่ไหน...”

                “นี่ไม่ใช่หน้าที่ที่ผมจะตอบ”

            คยองซูนิ่ง  ก่อนยิ้มบางให้เขาอย่างไม่มีความหมาย  เขาไม่ตอบคำถามนั้น แต่เลือกที่จะเดินกลับเข้าไปในห้อง พร้อมเอ่ยแค่ว่า

            “คุณอู๋รอคุณอยู่...”

***

 

 TBC.

หายไปนานเลย ใครคิดถึงฟิคเรื่องนี้บ้างคะ
*O* ฝากแท็กนี้ด้วย #นักโทษของคริส 
ฝากคอมเม้นท์มาให้เป็นกำลังใจผู้เขียนด้วยนะคะ
ตอนนี้จะพยายามเขียนมาอัพให้ทุกคนอ่านบ่อย ๆ

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

675 ความคิดเห็น

  1. #663 ❥ Palmmiiz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 09:13
    ฮื่ออออ ตะฟ่านนนน พยายามเข้านะ
    #663
    0
  2. #624 isazz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 21:19
    มาสะที รอเป็นกำลังใจไห้ชานยอลนะค่ะ สงสารน้อง
    #624
    0
  3. #590 KeyLuhan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 23:45
    คุณอู๋ก็คนดีนะ
    #590
    0
  4. #553 blue_bear (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 21:45
    โอ๊ย!!! เราจะร้อง TT ไรท์กลับมาแล้ว ฮือ...
    เราคิดถึงฟิคเรื่องนี้มากเลย
    สงสารน้องยอลจัง กรรมตามทันแล้วเฮีย ทำกันยอลไว้ยังไง
    ตอนนี้จะได้รู้บ้างว่าความเจ็บปวดเวลาไม่ได้พบ เวลาที่ต้องถูกแยก
    ให้อยู่ไกลกันมันเป็นยังไง อยากโดดถีบเฮียมากอะ
    ณ จุดนี้ น้ำตาแตกเพาะสงสารน้องยอล

    รักนะคะไรท์ ><
    #553
    0
  5. #546 liuyue06 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 00:05
    โอ๊ยยย คิดถึงเรื่องนี้มาก คิดถึงที่สุด มากถึงมากที่สุด  เฮ้ออ พี่คริสนี่ เสน่ห์เเรงเหลือล้น เเม้เเต่คยองซูยังสารภาพรัก  เเต่ก็คงตอนที่เป็นฟ่าน ผู้ชายที่เเสนดีนั่นเเหละนะ ชานยอลคงไม่หายถ้าพี่คริสยังอยู่ใกล้ๆ เวรกรรมตามทันหล่ะพี่คริส เมื่อก่อนเคยผลักไสชานยอลออกไปจากชีวิตยังไง
    ตอนนี้พี่คริสก็โดนชานยอลผลักไสออกมาเเบบนั้นเเหละ ภาวนาขอให้ชานยอลหายเร็วๆ คยองซูดูเเลชานยอลทีนะ
    #546
    0
  6. #545 OwO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 23:19
    ไรท์กลับมาแล้วว แง้ รอนานมากกกก ;-; ฮื้อ อออออออ คิดถึงฟิคเรื่องนี้ฉุดๆ
    #545
    0
  7. #540 fchk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 22:01
    อ้ากกกไรท์กลับมาแล้ววว คิดถึงเรื่องและทุกเรื่องคริสยอล ของไรท์เลย ฮือออสงสารชานยอล ดูสิแผลนั้นจะเป็นแผลเป๋นกับตัว ชานยอลมั้ยผิวอันขาวบริสุทธิ์ของ ชานยอล
    #540
    0
  8. #539 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 21:33
    ไรท์หายไปนานมากค่ะ เราคิดว่าไรท์หนีเข้าป่าไปแล้ว 5555555555555 คิดถึงชานยอลคนที่น่าสงสารมากโดนพี่คริสทำร้ายตลอด คิดถึงพี่คริสคนที่ทำอะไรขัดกับความต้องการของหัวใจตัวเอง -*- เนรเทศพี่คริสไปทะเลทรายได้มั้ย? 
    #539
    0
  9. #538 ggoodgirl (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 19:50
    โอ้ยยยยพี่ไรท์เตอร์หายไปนานมากกกก นึกว่าจะไม่กลับมาอัพให้แล้วซะอีกฮ่อย

    จะยังอัพทุกๆเรื่องต่อใช่มั้ยคะ หนูยังรออ่านอยู่น้าา ทุกเรื่องเลยย

    ตอนนี้ชานยอลเปราะบางมากๆ อยากให้หายดีเร็วๆกลับมาอยู่กับพี่คริสของเราเหมือนเดิม

    อิพี่คริสก็น่าสงสารแต่ก็แอบหมั่นไส้ด้วย! โง้ยยหน่วง

    คยองซูดูลึกลับซับซ้อนเกินไปงะ สรุปว่าหวังดีกับชานยอลจริงๆใช่มั้ย หรือยังไง?

    รีบๆมาต่อนะค้าาาา ฮื่อออจะรอค่ะ
    #538
    0
  10. #537 Kris_Zza (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 19:19
    ไรเตอร์กลับมาแล้วหรอ นานเลย เราคิดถึง ㅠㅠ เมื่อไรน้องยอลจะหายดี

    อ่านแล้วก็สงสาร
    #537
    0
  11. #535 Kriszingme (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 17:01
    หูยยยย หายไปนานมากเลย ต้องย้อนอ่านใหม่กันเลยทีเดียว 

    ดีใจที่กลับมาอัพอีกค่ะ 

    สงสารชานยอลมากจริงๆ ค่ะ อ่านแล้วหน่วงหัวใจมาก ๆ 

    เรื่องเริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ  เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ ๆ 


    #535
    0
  12. #534 lovekyhh (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 14:21
    หายไปนานเลยนะคะ ขอบคุณที่มาต่อนะคะ ถึงกับต้องย้อนไปอ่านใหม่กันเลย
    ยิ่งอ่านก็ยิ่งสงสารชานยอล คงเจ็บมาก ทั้งร่างกายและจิตใจ
    พี่ฟ่านก็คงไม่ต่างกัน ต้องร้ายทั้งที่รัก โหยยยยยยเศร้านะ
    ทั้งคู่คงเป็นเจ้าพวกโง่เง่าอย่างคยองซูว่าแหละ ยิ่งรักมากยิ่งโง่มาก
    จริงๆคยองซูเป็นคนยังงัยกันแน่ ดูแลชานยอลจริงๆใช่มั้ย
    #534
    0
  13. #533 Se Hanuen (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 14:13
    เกลียดคยองซู คำเดียวจริงๆ
    #533
    0
  14. #532 TimmeeKarn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 13:55
    มาต่อเร็วๆน้าาาาา คือรู้สึกค้างมากๆอ่าาาาา
    #532
    0
  15. #531 บอใบไมั (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 13:18
    คิดถึงเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ดีใจกลับมาอัพต่อแล้วว

    ชานยอลน่าสงสารมากๆจะกลับมาเป็นปกติอีกเมื่อไหร่

    ชานยอลตอนนี้ดูอ่อนแอมากเลย

    คยองฟซูเรื่องนี้ดูลึกลับมากมายเคยชอบพี่คริสด้วยอะ

    เป็นมายังไงก็ไม่รู้ ติดตามนะคะ
    #531
    0
  16. #530 KrisYeol_noland (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 12:40
    ตะไมชานยอลน่าสงสารจัง ㅠㅡㅠ จะกลับมาเป็นปกติมั้ย พี่คริสแหละ ทำอะไรบ้าๆ พี่ควรได้รับบทลงโทษก็จริง แต่ไม่ใช่มาลงที่ชานยอล น่าสงสารอ่ะ ชีวิตบริสุทธิ์ๆ ของเด็กคนนึง ทำไมมันพังทลายไปแบบนี้ เพื่อนสนิทก็กลายเป็นคนลึกลับ ใจนึกอีกอย่าง แต่ก็แสดงออกอีกอย่าง น้องโด้เป็นอะไรที่เดาไม่ออกเลยว่าจะมาดี มาร้าย แต่อย่างน้อยๆ อยู่กับชานยอลมาตั้งหลายปี น่าจะมีสักนิดที่คิดว่าชานยอลเป็นเพื่อนมั้งล่ะนะ ไรท์เตอร์หายไปนานมาก 55555 เห็นอัพในทวิตยังตกใจ นึกว่าฝัน แต่ดีใจมากที่ได้อ่าน เพราะเช้านี้แบบอยู่ดีๆ เราก็อยากอ่านเรื่องนี้ เลยไปแปะแท็กไว้ แป้บเดียวก็ขึ้นอัพละ โฮกกก ดีใจเฟ่อ ฟิคดีๆ สนุกๆ พี่คริสไม่ถึงกับสารเลวนะ เพราะต่อให้ทำยังไง ในใจมันก็มีแค่ชานยอลอ่ะ ชอบพี่มันตรงนี้ ถ้าชานยอลหายกลับมาเป็นปกติ อยากให้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเล้ย ไม่มีแล้วคนอ่อนแองี้ >< หมั้นไส้อิพี่ฟ่านบ้านี่ ถ้าไม่เสียเค้าไปมันจะสำนึกบ้างมั้ย ห้ะ!
    #530
    0