[EXO] [KrisYeol] Prisoner of 'LOVE'

ตอนที่ 14 : ❀ 9. ❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ส.ค. 57



9. ❀❀
 

 

บาดแผลฝังลึก แท้จริงแล้วไม่ใช่แค่แผลเป็น

แต่คือแผลเรื้อรังที่พร้อมจะลุกลาม

เมื่อถูกทำร้ายอีกครั้ง

คงยากที่จะเยียวยาให้กลับคืนดังเช่นเดิม

               

 


 

                ท่ามกลางความมืดที่เขาเกลียดชัง   คริสนั่งอย่างเงียบเชียบอยู่ข้างเตียงกว้างที่เขาเป็นเจ้าของ เพราะต้องการให้คนเจ็บได้พักผ่อน  เขาประคองมือเรียวที่พันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวไว้จนทั่ว  ไม่กล้าแม้กระทั่งจะกุมมือของชานยอลให้แน่นขึ้น  เพราะกลัวว่าแรงของเขาจะกระทบกับบาดแผลที่อยู่ใต้ผ้าสีขาวสะอาดนั้น   ร่างผอมเพรียวหลับสนิทพร้อมทั้งหายใจลึก แผ่วเบาจนบางครั้งต้องขยับเข้าไปใกล้เพื่อตรวจสอบว่า ชานยอลยังหายใจอยู่หรือไม่

                หนุ่มชาวจีนคิดถึงเรื่องที่เลขาลีพูดถึง พ่อของเขา  และพอนึกออกได้บ้างว่า...เหตุใดเขาจึงได้เกลียดและกลัวความมืดนัก   ตอนที่แม่ของเขาตาย  คริสยังเด็กมาก ความทรงจำของเขาเลือนรางจนไม่อาจจำรายละเอียดทุกสิ่งได้ สิ่งที่เขาจำได้ก็คงเป็นแค่แม่เป็นคนสูง ใจดี  ยิ้มสวย ทำอาหารอร่อย อ้อมกอดของแม่อุ่นจนทำให้เขาหลับสบายทุกคืน 

            “เสี่ยวเซี่ยน..... ผมผิดไปแล้ว... ผมผิดไปแล้ว  เพราะผมคนเดียว”

                เขาไม่รู้ว่าแม่จากไปด้วยเหตุผลอะไร  รู้แค่ว่าพ่อกลับมาพร้อมกับชุดดำ  และอยู่ในห้องมืด ๆ เพียงลำพังทั้งวันทั้งคืน  เด็กชายก้าวเข้าไปในห้องมืด ๆ นั้นด้วยความไม่เข้าใจพ่อ... เสียงเรียกชื่อแม่หายไปแล้ว  เหลือแค่ความเงียบ  เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งได้ยินเสียงบอกว่าแม่คงไม่มีวันกอดเขาได้อีกแล้ว

                เขาร้องไห้... ร้องไห้ด้วยความไม่เข้าใจ  สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือแม่  แต่แม่ก็ไม่กลับมาหาเขาแล้ว  

            “หยุดร้อง!!! 

                พ่อหันมาดุเขาที่กำลังร้องหาแม่ บุรุษร่างสูงใหญ่  แข็งแกร่งยืนตระหง่านอยู่ภายใต้เงามืด  น้ำเสียงก้องกังวานทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว  เงาสูงใหญ่ในความมืดนั้น ราวกับปีศาจที่กำลังจะเคลื่อนเข้ามากลืนกินเขา  

            “อี้ฟาน... แกจะต้องแข็งแกร่งที่สุด  อย่าให้จุดอ่อนใดมาทำร้ายแก... เหมือนพ่อ”

                จุดอ่อน...

            เพราะว่าแม่คือจุดอ่อนของพ่อ ชีวิตที่จากไปของแม่จึงสร้างรอยแผลให้พ่อมากขนาดนี้

                นับตั้งแต่วันนั้น...พ่อทำให้เขาหวาดกลัว  จนไม่กล้าแม้แต่จะปฏิเสธ  ชีวิตเขาก็ก้าวเข้าสู่ทางเดินที่แสนมืดมิดไร้แสงสว่าง  ความมืดที่เขาเกลียดชังจนไม่อาจนอนหลับได้หากไร้แสงสว่าง 

                แต่กระนั้น... แสงสว่างหนึ่งเดียวของเขาก็ถูกดับไปแล้ว  

                เงินและอำนาจเท่านั้นที่เขาจะให้ความสำคัญ  นอกเหนือจากนั้นแล้ว...ไม่มีอะไรจำเป็นสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย

            จุดอ่อนทุกอย่างต้องถูกกำจัด...   

                แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการ... แต่ก็ต้องทำ

               

 

 

 

 

                ร่างบอบบางใต้ผ้าห่มราวกลีบดอกไม้ที่แค่แตะเบา ๆ ก็ช้ำ อ่อนแอไม่ต่างจากผีเสื้อที่ถูกเขาทำร้ายจนปีกขาดวิ่น...  แม้ใจหนึ่งอยากจะคว้ามาใส่กรงไว้เช่นเดิมก็กลัวว่าผีเสื้อจะขาดใจตายอยู่ในมือของเขาเอง

                บาดแผลมากมายบนร่างถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าพันแผล  ทั้งแผลใหญ่แผลเล็กต่างก็สร้างความเจ็บปวดให้เขาไม่ต่างกัน  แต่ก็เช่นเดียวกับตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ชายหนุ่มใช้ความพยายามเพื่อจะหยุดตัวเองให้เลิกคิดถึงความรักครั้งนั้น  จนถึงตอนนี้  ความรักได้มาอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง...  คริสกลับรู้แล้วว่าสิ่งที่เขาหนีมาตลอดไม่ได้หายไปไหนเลย

                ยังอยู่ตรงนี้...ยังเป็นชานยอลคนเดิม

                ทั้งเรื่องที่เคยรับรู้มา... ทั้งความเข้าใจผิดพวกนั้นไม่ได้ทำให้ชานยอลจากเขาไปเลย

                ชานยอลไม่ได้ผิดคำสัญญา... ไม่เคยลืมเขา  ไม่เคยแม้แต่จะเกลียดเขา

                มีเพียงแต่เขา  ที่ผลักไสชานยอลให้ห่างออกไป  มีแค่ ฟ่านที่ทำร้ายชานยอลมาตลอดตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้

                “ฟ...ฟ่าน” เสียงระโหยอ่อนดังหวิวออกมาจากริมฝีปากที่แตกแห้ง ดวงตากลมโตค่อย ๆ ลืมขึ้น และกระพริบถี่ท่ามกลางความมืด เสียงแหบพร่าฉุดให้เขาหลุดจากภวังค์ “ฟ่าน... อยู่ไหน”

                “หือ...” ชายหนุ่มกระตุกมือเล็ก และแนบหน้าลงกับฝ่ามือที่บวมขึ้นเพราะแผลและผ้าสีขาว  น้ำเสียงนุ่มนวลบอกอ่อนโยน  “ฟ่านอยู่นี่ไง... อยู่ตรงนี้”

                “ฮารุ... ฮารุเป็นยังไงบ้าง”  ดวงหน้ารูปไข่พลิกมาหาเขา   ตากลมสวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อจับจ้องเขา “ฮารุไม่ได้ตั้งใจ ฟ่านอย่าทำฮารุนะ ฮารุ...ไม่รู้”

                ชายหนุ่มกัดฟันแน่น   มือเขาสั่นเทา  ก้อนขม ๆ เลื่อนขึ้นมาจุกที่คอจนพูดอะไรไม่ออก  แววตาเลื่อนลอยบอกให้เขารู้ว่าชานยอลไม่ได้อยู่ที่นี่กับเขา  แต่พาตัวเองความนึกคิดของตัวเองกลับไปยังเรื่องในอดีตที่เขามีส่วนร่วม

                “ม...ไม่ทำหรอก  ฮารุยังสบายดี” 

                “จริงเหรอ...” เสียงแหบลึกเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ  ดวงตาเหม่อลอยจ้องไปมองข้างหลังร่างสูงใหญ่ราวกับมองหาอะไรบางอย่าง “ทำไม  ชานยอล... ถึงเห็นเลือดล่ะ”

                ชายหนุ่มกำหมัดแน่นเพื่อระบายความรู้สึกของตนในขณะนี้  แม้จะอยู่ตรงหน้า  และรับรู้ได้ว่านี่คือชานยอลคนเดิมของเขา  แต่สิ่งที่อยู่ในใจของชานยอลในขณะนี้กลับไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลย

                “ชานยอลเห็นฮารุ... ฮารุโดนยิง...  ฟ่าน... ฟ่านอย่าทำฮารุนะ” คนเจ็บเอ่ยด้วยเสียงพร่าสั่น หวาดกลัว  “ใช่... พอ  พอ..ฮารุเจ็บ...ก็เลยไม่รู้  ฮารุเลยกัดชานยอล ตอนนั้น... แขน... แขนเจ็บ นี่แผลเหรอ...  นี่แผลที่ฮารุกัดเหรอ”

                ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียง จนห้องสว่างขึ้น   ดวงหน้าหวานที่มีร่องรอยบาดแผลกระจ่างขึ้นท่ามกลางแสงนวลตา   คริสเชยคางมนให้หันมาทางตัวเอง  ก่อนเอ่ยด้วยความรวดร้าว 

            “ชานยอล...  มองฉันหน่อยสิ”

                “ฟ่าน... ฟ่านต้องใจเย็น ๆ นะ  ฟ่านเก็บปืนนะ... ฟ่านเป็นเจ้าของฮารุ  เจ้าของจะทำร้ายกันได้ยังไง”

                “ชานยอล...” คริสเอ่ยย้ำหนัก  เสียงดังลั่นจนเจ้าของชื่อสะดุ้งสุดตัว ร่างที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มหายใจแรงจนแผ่นอกสะท้านขึ้นลงอย่างไม่เป็นจังหวะ  ก่อนที่จะกลายเป็นเสียงสะอื้น

                “ฟ่านอย่าโกรธชานยอลนะ... ฟ่าน  อย่า...อย่าทิ้ง  ฟ่านสัญญาแล้วนะ ”

            “ชานยอล!แม้จะเอ่ยซ้ำ แต่ชานยอลก็ทำได้เพียงแค่เหม่อมองไปรอบ ๆ เพื่อหลบตาเขาเท่านั้น   เสียงหวิวพูดต่อไปเรื่อย ๆ ไร้สติที่จะรับฟัง  

                “ทำไงดี...ฟ่าน  โกรธชานยอลแล้ว ฮารุ ฟ่านโกรธแล้ว...”

                ชายหนุ่มที่ทำได้แค่มองซบหน้าลงบนฝ่ามือของตนเพื่อข่มก้อนสะอื้นที่กำลังเคลื่อนเข้ามาในอกอย่างช้า ๆ

                “รุ่นพี่!” เสียงหวานร้องขึ้น ชานยอลพยายามขยับร่างลุกขึ้น แต่บาดแผลที่ระบมอยู่ทั่วร่างทำให้เขาทำไม่ได้  มือเล็กจึงยื่นมาแตะใบหน้าเขา พร้อมกับเอ่ยสดใส “รุ่นพี่...  รุ่นพี่ฟ่าน”

                ฟ่านเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง  น้ำร้อน ๆ ไหลรินลงมาจากหางตาโดยที่เขาห้ามไม่ได้          

                “ทำไมน้ำตาไหล...ดีใจเหรอ”

                “ชานยอล”

                “รู้ไหม... ชานยอลอยากพูดมาตลอดเลย..  ฟ่านโตแล้ว ชานยอลจะเรียกว่ารุ่นพี่ทุกคำเลย....รุ่นพี่ฟ่าน”

                “ไม่ต้อง..ไม่ต้องก็ได้  เรียกฟ่านเหมือนเดิมก็ได้”

                “ทำไมล่ะ....หรือฟ่านไม่ต้องการแล้วเหรอ...ไม่ต้องการ ชานยอลแล้วเหรอ”

                “ไม่ใช่”

                “ฟ่าน...  เกลียดชานยอลแล้วเหรอ”

                “ไม่ใช่สักนิด.... ไม่...ไม่เคยเกลียด” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนแรง ยิ่งจับจ้องแววตาที่เขาเคยหลงรัก   ก็มีแต่ความว่างเปล่า และเลื่อนลอย  แสงสว่างไสวในดวงตาคู่สวยหายไปพร้อมกับความสดใสที่เขาเคยต้องการ                

                คริสโน้มตัวลงไปกอดร่างผอมบางไว้ในอ้อมแขน ปล่อยให้น้ำตาไหลลงอย่างไม่เก็บกลั้น  

                หรือนี่คือบทลงโทษของเขา... 

            ทำไมไม่ลงโทษเขา... ทำไมต้องเป็นชานยอล

            ทำไม... เขาถึงทำเรื่องเหล่านั้นลงไปได้

 

                “ฟ่าน....ไม่.... ไม่....”

                คริสชะงักกับอาการแข็งขืน และเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวนั้น    แต่ก่อนที่เขาจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  ก็ตอนที่ร่างผอมเพรียวหวีดร้องขึ้นมา 

            “ม่าย!!

                “ชานยอล...”   

                “ไม่...  พอแล้ว... ไม่... อย่า....”  เจ้าของร่างเบื้องล่างดิ้นรนรุนแรงไม่ต่างจากตอนนั้น...

            ตอนที่เขาขืนใจชานยอล

                 “ปล่อยผมเถอะ  ปล่อยผม  ช่วยด้วย.. ช่วยชานยอลด้วย  ได้โปรด... รุ่นพี่...ช่วยด้วย  ฟ่าน”

                “ชานยอล นี่ฟ่านไง  นี่ฟ่านนะ  มองสิ  มองฉันสิ”

                “ไม่  คุณไม่ใช่ฟ่าน... ไม่ใช่”  

                ยิ่งฝืน ยิ่งเรียก ยิ่งพยายามจับกุมให้ชานยอลหยุดอยู่นิ่ง  ร่างเล็กกรีดร้องพร้อมทั้งดิ้นแรงขึ้นทั้งแขนและขาฟาดปะป่ายไปทั่ว  จนเลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลจนเลอะผ้าพันแผล คริสตะโกนร้องขออย่างสิ้นหวัง ก่อนที่จะรีบเอื้อมไปกดสัญญาณขอความช่วยเหลือจากพยาบาลที่อยู่ห้องข้าง ๆ  

            “ชานยอล..รู้ตัวซักทีสิ  ฉันฟ่านเองนะ”

                “ปล่อยผม...ปล่อยผมเถอะ  ผมขอร้อง... ปล่อย!!

 

                 พยาบาลสองคนที่เขาจ้างไว้เป็นพิเศษตรงดิ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว   ท่ามกลางความวุ่นวายและแรงดิ้นของชานยอล  คริสพยายามจะช่วยจับร่างเล็กไว้เพื่อไม่ให้ทำร้ายตัวเองมากไปกว่านี้  แต่เหมือนว่าเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายทำร้ายชานยอลยิ่งขึ้น  ยิ่งเขาส่งเสียงดัง และแตะต้องตัวของชานยอลมากเท่าไหร่ อาการดิ้นรนนั้นก็มากขึ้นกว่าเดิม  จนพยาบาลสาวคนหนึ่งสังเกตเห็น  และบอกเขาตรง ๆ แม้จะมีสีหน้าหวาดกลัวอยู่ไม่น้อยก็ตาม

                “คนไข้กำลังกลัว... รบกวนคุณช่วย....ถอยก่อนได้ไหมคะ เราอยากจะทำให้คนไข้สงบลง”         

               

                แม้จะไม่แน่ใจ...แต่หลังจากเขาลองถอยออกมา ชานยอลก็สงบลง พยาบาลค่อย ๆ ปลอบประโลมคนไข้ผู้ตื่นตระหนก ฉีดยาเข้ากระแสเลือดให้ชานยอลได้ในที่สุด   หนุ่มร่างสูงยืนมองสถานการณ์ทุกอย่างอยู่ที่หน้าประตูด้วยความกังวลใจ   ใช้เวลาไม่นานนัก ชานยอลก็ค่อย ๆ สงบลงเพราะฤทธิ์ยา แววตาเหม่อลอยว่างเปล่าเฝ้ามองดูเพดานอย่างไร้จุดหมาย การดิ้นรุนแรงครั้งนี้ ทำให้บาดแผลทั้งหมดฉีกขาด จนต้องเปลี่ยนผ้าและทำแผลให้ใหม่ทั้งหมด

                บาดแผลบนร่าง ดูแลรักษาดี ๆ ก็คงหาย...         แต่บาดแผลที่เหวอะหวะอยู่ภายในหัวใจของชานยอลนั้น เขาต้องทำอย่างไรจึงจะเยียวยากลับคืนมาได้

                คริสเองก็ยังหาคำตอบไม่พบ 

                สิ่งที่รู้ในขณะนี้ก็คือ สิ่งที่ทำไปทั้งหมด กำลังย้อนกลับมาลงโทษเขา   

               

 

***

 

                “ไม่คิดเลยจริง ๆ ...ว่าคุณจะทำร้ายเขาได้”

                คริสเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง  ทว่า คนที่ยืนรออยู่หน้าประตูกลับทำให้ความรู้สึกเดือดดาลพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

                “แกยังมีหน้ามาพูดแบบนี้เหรอ...”  ชายหนุ่มตวาดลั่น และตรงไปกระชากคอเสื้อของคนที่ตัวเล็กกว่าขึ้น แววตาคมกล้าแกร่งสบมองเขาอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงทุ้มต่ำของคริสพูดลอดไรฟันด้วยความแค้น

                “ไหนแกบอกว่า... ชานยอลเกลียดฉัน   แกพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าชานยอลลืมฉันไปแล้วทำไม...ทำไมถึง....”             หนุ่มชาวจีนเหวี่ยงเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าและบอบบางกว่ามากลงพื้นอย่างรุนแรงด้วยความแค้น  เขาระเบิดเสียงลั่นเพื่อทวงถามสิ่งที่ได้รับมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

                “ทำไม... ไหนแกบอกว่าชานยอลลืมฉันไปหมดแล้ว แกบอกว่า... ที่ผ่านมา   ชานยอลเกลียดฉัน!

                ที่ผ่านมา  ทุกข่าวที่เขาพยายามสืบหา.. ทุกคนที่เขาส่งไปเพื่อสืบหาข่าวของชานยอล  แม้แต่คนที่เขาพยายามส่งให้เข้าไปใกล้ชิดกับชานยอล ล้วนได้รับแต่คำตอบในแง่ลบ   ชานยอลเกลียดเขา.. และลืมเขาไปหมดแล้ว

            รักแรกของชานยอล... ก็แค่เรื่องเกลียดชังที่อยากจะลืมให้หมด    

                “คุณโง่เอง” เด็กหนุ่มลุกขึ้นและปัดมือตนเองราวกับไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อยกับการถูกทำร้ายนั้น เสียงทุ้มลึกบาดใจคนฟัง จนคริสแทบจะข่มใจไม่ให้เหวี่ยงอีกหมัดลงบนใบหน้าเรียบเฉยนั้นได้ 

                คยองซูเป็นลูกชายคนเดียวของมือขวาของพ่อ เฉลียวฉลาด และเงียบขรึม   แม้จะยังเป็นนักศึกษาอยู่  แต่ก็เก่งทั้งบู๊และบุ๋น ภายใต้ใบหน้าเงียบขรึมและอ่อนเยาว์ไม่ต่างจากเด็กมัธยม กลับซ่อนความร้ายกาจเอาไว้อย่างน่ากลัว เขารู้ดี   และก็ค่อนข้างเชื่อว่าที่ผ่านมาพ่อเองก็รับรู้ได้  บางครั้ง... พ่อถึงกับยอมที่จะส่งมอบงานยาก ๆ ให้โด คยองซูทำ    จนบางครั้งเขาเกือบคิดว่า พ่อไว้ใจเด็กคนนี้มากกว่าเขาด้วยซ้ำ  

                ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา เขารับรู้อยู่ห่าง ๆ ว่าลูกชายของคนสนิทพ่อใกล้ชิดกับชานยอล... เขาไม่ชอบน้ำเสียงเย็นชาและท่าทางอวดดีของเด็กคนนี้นัก แต่บางคราวก็แอบเข้าไปสอบถามบ้าง... ส่งคนอื่นเข้าไปหาข้อมูลบ้าง

                ไม่รู้เลยแม้แต่น้อย...ว่าเด็กคนนี้จะเป็นตัวการอยู่เบื้องหลังทั้งหมด

                “แค่ปกป้องคนที่ตัวเองรักยังทำไม่ได้ก็เลวร้ายพออยู่แล้ว... ยังหลงเชื่อคำคนอื่นแบบนี้... ”

                “อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรแกนะ... คยองซู”

                เจ้าของร่างเล็กและไหล่ลาดบอบบางหัวเราะให้กับคำขู่นั้น

                “งั้นก็ฆ่าสิ.... คนที่ปกป้องชานยอลให้คุณมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฆ่าเลยสิ” 

                “ว่าไงนะ ...”

                “คุณยังคิดว่าการที่ผมได้เรียนที่เดียวกับชานยอลมาตลอดหลายปีที่ผ่านมามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญเหรอ   ไม่แปลกใจจริง ๆ ว่าทำไมถึงต้องเป็นผม...”

                คริสอึ้งไป...  

                “คุณพ่ออยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เหรอ”

                “ผมนี่แหละ... ที่ได้รับคำสั่งให้ดูแลชานยอลมาตลอด  ฆ่าเลยสิ....    ไหนล่ะชานยอลคนที่คุณบอกว่ารักนักรักหนา...แต่ต้องให้พ่อของตัวเองคอยดูแลให้ ไม่อยากจะคิดเลยด้วยซ้ำ ว่าถ้าคุณอู๋ยอมให้คุณคบกับชานยอลตั้งแต่ตอนนั้น  ชีวิตชานยอลจะน่าสมเพชขนาดไหน”

                คยองซูพ่นลมหายใจแรง  ก่อนชี้นาฬิกาข้อมือและแจ้งคำสั่งที่เจ้านายสูงสุดฝากมา  “หมดเวลาของคุณที่นี่แล้ว...รถรออยู่ข้างล่าง คุณอู๋เร่งให้คุณจัดการเรื่องซี กับเรื่องขัดแย้งกับฝ่ายตะวันตกให้เรียบร้อยในอาทิตย์นี้   ส่วนเรื่องชานยอล ผมจะเป็นคนดูแลเอง”

            “แกไม่มีสิทธิยุ่งกับชานยอล!

                “ลองถามชานยอลไหมล่ะ  ว่าใครกันแน่ที่ไม่มีสิทธิ ผมที่เป็นเพื่อนสนิท... กับคุณที่เป็นคนทำร้ายเขา ทั้งร่างกาย...และจิตใจ!

 

***

 

           

                “ชานยอล...ตื่นหรือยัง”

                เจ้าของชื่อขยับกายตอบรับเสียงเคาะประตูและเสียงทุ้มนุ่มของพี่ชายอย่างยากลำบาก  อาการปวดระบมทั่วร่างแทบทำให้เด็กชายไม่อยากลุกขึ้นเลยสักนิด  ดวงตากลมโตพยายามลืมขึ้น   ก่อนจะค่อย ๆ ยันกายขึ้น แต่ท่อนแขนที่ใหญ่กว่าของอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ กลับขวางเขาไว้  ชานยอลเรียกสติกลับคืนมาในชั่ววินาทีที่เห็นใบหน้ายิ้มละไมของอี้ฟาน   เขามองไปที่ประตูที่มีเสียงเคาะของพี่ชายด้วยความลำบากใจ ผ้าแพรสีอ่อนที่คลุมร่างเปลือยเปล่าไว้ร่นลงไปจนปิดสะโพกผอมบางไว้อย่างหมิ่นเหม่   เสียงทุ้มนุ่มขบขันของคนข้างกายทำให้เขาส่งสายตาดุ  ชานยอลวางนิ้วไว้เหนือริมฝีปากของอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้อี้ฟานส่งเสียงดัง  แล้วจึงดึงผ้าห่มผืนใหญ่ไปปิดร่างคนอารมณ์ดีไว้จนมิดแม้ว่าห้องจะยังมืดสนิทอยู่ก็ตาม ก่อนจะรีบตอบพี่ชายโดยเร็ว   

                “ฮะ...พี่ ตื่นแล้วฮะ” 

                “เสียงแบบนี้ยังไม่ตื่นสินะ พี่เคาะเรียกพักนึกแล้วเพิ่งได้ยิน” น้ำเสียงใจดีของพี่ชายเอ่ยอย่างรู้ทัน  “พี่ไปทำงานแล้วนะ คราวนี้ต้องออกต่างจังหวัด  คงไม่กลับบ้านซักสองวัน”

                ชานยอลสะดุ้ง  ปกติวันไหนที่พี่ชายไม่อยู่บ้านหลาย ๆ วันทั้งสองจะต้องได้กินข้าวร่วมกันอย่างน้อยก็หนึ่งมื้อ   แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้ทำเช่นนั้น  เพราะคนตัวใหญ่ที่กำลังเลื้อยมากอดเขาไว้ใต้ผ้าห่มนั่นแหละ   เด็กชายกังวลไม่น้อย เพราะกลัวว่าพี่จะเข้ามาพบว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง  กองเสื้อผ้าที่เกลื่อนห้องและสภาพเขาตอนนี้ไม่น่าดูเลย

                “พ...พี่กินข้าวหรือยังฮะ เดี๋ยวผมหาอะไรให้กิน”

                ชานยอลอยู่กับพี่แค่สองคนมาตั้งแต่จำความได้  พี่ทำงานหนักและให้ทุกอย่างเท่าที่จะให้ได้กับเขา พี่ชินไม่เคยดุด่าว่ากล่าว หรือลงโทษเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งที่ชานยอลตอบแทนให้ได้ก็คือ การเป็นเด็กดี และตั้งใจเรียน

                เรื่องเมื่อคืนนี้ไกลเกินกว่าที่ชานยอลจะคิดถึง... แต่อี้ฟานทำให้เขาคิดอะไรไม่ออก  ทุกอย่างหวานบริสุทธิ์และทำให้เขาหลงลืม

                “พี่มีนัดกับเพื่อนน่ะ  นี่เพิ่งตีห้าเอง นอนต่อเถอะ  วันนี้วันหยุด”      

                “แต่...”

                “เงินวางไว้ที่เดิมนะ ไว้เย็น ๆ พี่จะโทรหา”

                ”ฮะ...พี่ชิน” เด็กชายตอบรับเสียงอ่อนอย่างว่าง่าย  แสงไฟข้างนอกห้องดับลงในไม่ช้า เสียงกดล็อคประตูดังลั่นทำให้ชานยอลหันมองนาฬิกาปลุกที่มีพรายน้ำส่องสว่างให้เห็นเวลาชัดเจน เด็กชายสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่และบ่นกับตัวเอง

                “ได้นอนหรือเปล่านะ”

                “เรานั่นแหละ นอนไปนิดเดียวเอง พี่ชายบอกให้นอนก็นอนเร็ว” อี้ฟานดึงผ้าห่มออกจากตัวและรีบฉุดแขนเจ้าของห้องให้ทิ้งตัวลงมานอนตามเดิม  ร่างเล็กกว่าล้มลงมาตามแรงดึงด้วยท่าทางไม่เต็มใจนัก เด็กหนุ่มจึงคลานตามมากระชับอ้อมแขนรอบกาย แล้วฝังจมูกโด่งสวยลงบนซอกคอขาวเนียนพลางสูดกลิ่นสบู่หอมกรุ่นจนเต็มปอด  

                “ไม่ต้องพูดเลย... ”

                เสียงทุ้มต่ำหัวเราะเบากับท่าทางเคือง ๆ ของชานยอลคนที่มักอารมณ์ดีอยู่เสมอ เด็กหนุ่มชาวจีนซุกไซ้เรือนกายผอมเพรียวอย่างติดใจ แม้ชานยอลจะพยายามผลักไส แต่เขาก็ยังคงสัมผัสตรงโน้นตรงนี้ไม่ยอมหยุด

                “พี่ทำงานอะไรเหรอ...”

                “เป็นพนักงานขาย... พวกเครื่องใช้ไฟฟ้าทั่วไป  บางทีก็จะไปต่างจังหวัดนาน ๆ ไม่ค่อยได้อยู่บ้านหรอก”

                “อืม....เหงาแย่”

                “ไม่หรอก”  เด็กชายยิ้มอวดฟันขาวเป็นระเบียบ  “เดี๋ยวนี้ได้เล่นกับฮารุทุกวัน  ไม่เหงาสักนิด”

                “ชิ... แล้วฉันล่ะ”

                “ไม่รู้ไม่ชี้” ชานยอลส่ายหน้ายียวนใส่คนที่อยู่เบื้องบน  ก่อนเบือนหน้าไปมองประตูกระจก แล้วพึมพำ  “พายุสงบแล้ว ฮารุจะเป็นยังไงบ้างนะ...”     

                “ขอโทษนะ” อี้ฟานว่า “เดี๋ยวฉันจะไปตามมันกลับมาเอง”

                “ไม่เป็นไรหรอก.... เดี๋ยวมันก็คงกลับมา”

                “ทำไมถึงมั่นใจนักล่ะ”

                “ไม่ว่ายังไง ฮารุก็ไม่ทิ้งเจ้าของตัวเองไปหรอก... เดี๋ยวมันก็จะกลับมาหาฟ่านแน่ ๆ ” ชานยอลยิ้มกว้างบอกเขาอยู่ภายในเงาสลัวราง  อี้ฟานจับจ้องดวงตาที่เปล่งประกายได้อย่างลึกซึ้ง แม้ชานยอลจะไม่เห็นแววตาของเขาก็ตาม มือหนาผอมเกร็งแข็งแกร่งเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบนดวงหน้ารูปไข่แล้วจึงยิ้มตอบ 

                “ชานยอลต่างหากที่เป็นเจ้าของฮารุ...ฉันยกให้ตั้งนานแล้ว”

                “ไม่ใช่เจ้าของร่วมกันเหรอ” เด็กชายแย้ง  แต่ใบหน้าที่ลอยอยู่เบื้องบนกลับส่ายปฏิเสธ  พร้อมกับเอ่ยดังขึ้นด้วยประโยคที่ทำให้แก้มยุ้ยร้อนผ่าวจนแทบระเบิด

                “ฉันเป็นเจ้าของชานยอลคนเดียวก็พอแล้ว”

                “นี่... ”

                “นี่น่ะ...ของฉันทั้งหมดเลย”  ริมฝีปากอุ่นฉวยโอกาสทาบลงทันทีที่กลีบปากนิ่มเผยอออก อี้ฟานขบริมฝีปากล่างไว้แล้วจึงลากลิ้นสัมผัสรสชาติที่เขาหลงไหล  ชานยอลไม่ทันแม้แต่จะคิดห้ามปราม รู้ตัวอีกครั้งก็เมื่อร่างเปล่าเปลือยแนบชิดกันไปพื้นที่  เด็กชายส่งเสียงปรามจากในลำคอ แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

                “ฟ่าน”

                “ชานยอล...อยากกอดอีก” อี้ฟานไม่คิดมาก่อนว่าการที่ได้แตะต้องร่างกายของชานยอลไปแล้ว จะทำให้เขารู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าเช่นนี้  เขาควบคุมตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อยเมื่อพรมจูบทั่วใบหน้าหวานและสอดตระกองเรือนกายผอมเพรียวของคนที่อยู่เบื้องล่าง เด็กหนุ่มเอื้อมมือขึ้นไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียง  เพราะอยากเห็นร่างกายของชานยอลให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

                “ฟ...ฟ่าน อย่าเพิ่งสิ...” ชานยอลหน้าเบ้กับสองมือที่วุ่นวายอยู่บนร่าง อี้ฟานแข็งแรงกว่าเขามากจนเด็กชายแทบทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องปราม ทว่าเด็กหนุ่มไม่ฟังคำร้องใด ๆ มือใหญ่กว่าดึงผ้าห่มที่เกะกะสายตาและเหวี่ยงออกไปจากคนทั้งสอง มือแกร่งคว้าข้อมือเล็กกว่าและกดลงแนบเตียงเพื่อไม่ให้ดิ้น

                “นิดเดียวนะ... ”

                “ฟ่าน...ได้ยินไหม...บอกว่า..อ...อื้อ... ฟ่าน ไม่เอา”

                อี้ฟานเลื่อนริมฝีปากลงไปครอบครองยอดอกทีละข้างอย่างย่ามใจ เสียงร้องของชานยอลหวานเกินกว่าที่เขาจะทันคิดว่าจะตามมาด้วยเสียงสะอื้น

                “ฟ่าน....”

                ชานยอลหยุดขัดขืนในที่สุด  หากแผ่นอกเรียบที่เต็มไปด้วยรอยจูบแดงช้ำนั้นกลับสะท้อนขึ้นลงด้วยแรงสะอื้น ดวงตากลมโตฉายแววเจ็บปวดและผิดหวัง  อี้ฟานเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าขาวซีดนั้น และผ่อนลมหายใจออกด้วยความตกใจ 

                “ชานยอล...เจ็บเหรอ”

                ริมฝีปากช้ำจนเกือบแตกของเด็กชายสั่นระริก หนุ่มชาวจีนถอนตัวออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด  ไม่คิดว่าการกระทำของตนจะทำให้คนที่อยากถนอมที่สุดต้องเป็นแบบนี้  เรือนกายผอมบางสั่นเทาจนอี้ฟานทำอะไรไม่ถูก

                “ฟ่าน..... ชานยอลเจ็บ...เจ็บจริง ๆ นะ”

                “ขอโทษ... ฉันไม่ได้ตั้งใจ”  

                เด็กชายยันกายขึ้นนั่ง และกระถดไปติดหัวเตียง  ข้อมือที่ถูกกดด้วยแรงที่มากกว่าขึ้นรอยช้ำอย่างเห็นได้ชัด 

                “เจ็บมากไหม”

                อี้ฟานมองเด็กชายด้วยแววตาไหวระริก  เห็นชานยอลมีทีท่าหวาดกลัวถึงขนาดนี้  เด็กหนุ่มก็แทบทนไม่ไหว เขาเอ่ยซ้ำ ๆ ด้วยความเสียใจ

                “ขอโทษ.. ฉัน...ไม่ได้อยากทำให้เจ็บ... ไม่ได้อยากทำร้ายเลยนะ”

                “เมื่อกี้...ฟ่านน่ากลัวมากเลยรู้ไหม”

                เด็กหนุ่มชาวจีนมองลึกเข้าไปในลูกแก้วดำขลับที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงนั้นอย่างสำนึกผิด ชานยอลไม่เคยมองเขาแบบนี้มาก่อน...ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าเขารุนแรงแค่ไหน สายตาคู่นี้ก็ไม่ได้มองเขาแบบที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้  หน้าของชานยอลยับยุ่งราวกับจะร้องไห้ได้ตลอดเวลา   

                “ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว..ชานยอล... อย่าโกรธฉันนะ”

                อี้ฟานค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ทีละนิด และเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาค่อย ๆ ประคองนิ้วเรียวสวยขึ้นมาไว้ในอุ้งมือ  พร้อมกับร้องขออย่างที่ไม่เคยทำกับใคร

                “อย่าเกลียดฉันนะ...ชานยอล อย่าเกลียดฉันนะ”  น้ำเสียงของอี้ฟานเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ ทั้งกลัว... และหวาดหวั่นกับดวงตาคู่นั้น  “ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”

                ชานยอลกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก  แต่สีหน้าของอี้ฟานก็ทำให้เขาโกรธไม่ลง ชั่วขณะที่จ้องมองตาสีเข้มของคนตรงหน้า  ชานยอลรับรู้ได้ว่าอี้ฟานเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน   ไหล่กว้างผึ่งผายลู่ลงอย่างคนแพ้

                เจ้าของร่างผอมบางปาดน้ำตาตัวเอง ก่อนโผเข้ากอดคนที่มอบให้หมดแล้วทั้งตัวและหัวใจ ยินยอมให้อีกฝ่ายโอบแน่นที่สุด แม้ว่าจะบอบช้ำมากแค่ไหนก็ตาม

                “อย่าเกลียดฉันนะ... ขอร้องล่ะ”   

            “อือ....ไม่เกลียดหรอก  ยังไงก็ไม่เกลียดหรอก”

            “สัญญาแล้วนะ... ห้ามเกลียดฉันนะ”

 

 

***

 TBC.

 

     

 

 

 

 

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นเลยย    แอบมีตัวละคร(ไม่)ใหม่(เท่าไหร่) โผล่มาด้วย ฮิ__ฮิ 
ฝากคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ 
ในทวีตติดแท็ก #นักโทษของคริส กันด้วยน้าาา
ฟิคมาไวเมื่อกำลังใจมาเต็ม ฮิ_ฮิ  
มาอ่านกันเยอะ ๆ นะคะ 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

675 ความคิดเห็น

  1. #662 ❥ Palmmiiz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 09:10
    ฮื่ออออ คยองงงงง~
    #662
    0
  2. #589 KeyLuhan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 23:41
    ทำไงชยอลจะหายละคิดสิ อพค.ทำร้ายเต้าขนาดนั้น
    #589
    0
  3. #523 hanachanny (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 01:18
    ไรท์เตอร์หายไปนานมากเลย คิดถึงนะค่ะ คิดถึงจริงๆ ㅠ ㅠ ไรท์เตอร์จะกลับมาอัพเมื่อไหร่ อย่าหายไปแบบนี้สิค่ะ ㅠ ㅠ
    #523
    0
  4. #516 blue_bear (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 00:36
    หืมๆๆ ไรท์เตอร์เราชอบเรื่องนี้มาก >< เราอ่านแล้วไม่งงเลยนะ นี่เรื่องจริง ชอบมากอะ
    พึ่งได้มีเวลาอ่านที่จริง fav. ดองไว้นานพอควรเลยละ ฮ่าๆๆ [TT ต้องขอโทษด้วยนะคะ...]
    แต่อันนี้บอกไว้ก่อนนะเวลาเราเม้นเราจะเม้นฟิคยาวมากอย่ารำคาญเรานะ ฮ่าๆ ><
    พอดีว่ามาอ่านตั้งแต่ตอน 1-9 รวดเดียวจบเลย แบบหยุดไม่ได้จริงๆ พอสุดตอนเก้าปุ๊บ O.O
    หือ~ ค้างแล้วอะ ฮ่าๆๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์สู้ๆน๊า เราจะรออ่านแล้วมาคอมเม้นให้อีก

    เข้าเรื่องๆ ทั้งเรื่องเลยคือเราชอบยอลฟิวนี้มากอะ ผู้ชายเงียบสงบที่จมอยู่กับความรัก
    กับคริสที่เป็นคนเย็นชาได้อีก แต่ซ่อนอะไรไว้เยอะเบื้องหลัง รวมไปถึงความอ่อนแอด้วยใช่ไหม?
    เราชอบภาษากับการบรรยายของไรท์เตอร์นะ >< เราชอบมาก ภาษามันสวยจนมันอยากอ่านต่อ
    ไม่อยากหยุดคือมันหยุดไม่ได้ละ แล้วเนื้อเรื่องมันปะติดปะต่อกันแบบงดงามมากอะ เราชอบนะ
    ที่เวลาช่วงปัจจุบันผสานกับอดีต คือมันใช่อะ ฟิวนี้เลย!! แทบทุกตอนคือจะแทรกความคิดเก่าๆ
    ของตัวละครเข้าไปตลอดเวลา (อันนี้ไม่รู้ไรท์งงเราหรือเปล่านะ...) [อย่างที่บอกว่าอ่านมาตั้งแต่แรก
    จนจบคือไม่งงเลยคะชอบมากจริงๆ]ส่วนที่เราชอบมากที่สุดคือตรงยอลเพ้อมันคือฟิวแบบ...
    ที่สุดแล้วอะ! มันบีบน้ำตาให้ไหลได้เลยนะช่วงนั้น อ่านไปช่วงแรกคือทุกคนเกลียดคริสแน่...?
    เราก็เป็น ฮ่าๆ แน่นอนว่าเรามายอมตอนท้ายๆ แล้ว แต่พอได้เริ่มอ่านตอนดอกไม้ทั้งหลายที่มี
    แทรกมาอะคือเข้าใจคริสเลย เข้าใจชัดว่าทำไมถึงทิ้งยอล เรื่องมันเลยกลายเป็นพลิกกลับให้เรา
    คิดอีกว่าสรุปที่จริงแล้วยอลต่างหากที่ผิดเพราะยังรอคริสอยู่หรือเปล่า แต่มันไม่ใช่เพราะคริส
    เองก็ไม่รู้นี่เนาะ ส่วนคยองที่เคยชอบมากๆ ตอนนี้หมั่นไส้สุดฤทธิ์ ในตอนแรกเปิดตัวมามุ้งมิ้ง
    น่ารักมากมายมีกอดแขนดูตัวเล็กกว่า โอ๊ย!! คิดภาพตามแล้วยิ้มคะ แต่พอเปิดตัวมาแล้ว ผ่าง!!!
    อะไรเนี่ย!!! TT กลายเป็นงี้ไปได้ไง สรุปรวมๆ แล้วคือคยองตั้งใจมาเป็นเพื่อยอลเพราะคำสั่ง
    ของพ่อเฮียตั้งแต่หลายปีที่ผ่านมาใช่ไหมคะ เลยกลายมาเป็นว่าต้องเป็นเพื่อนสนิทกันไปเลยโดย
    ที่คริสก็รู้ใช่ไหมว่าคยองรู้จักกับยอล ทำไมโยงใยมันเยอะจัง แต่ชอบคะ >< อร๊ายยยยย!!!

    ไม่รู้ว่าไรท์จะอ่านมาถึงบรรทัดนี้ไหม ฮ่าๆ ยาวจริง คอมเม้นเรารวมตั้งแต่ต้นเลย
    แต่เราเชียร์ฟิคเรื่องนี้สุดใจเลยนะ เห็นไรท์บอกว่าจะรวมเล่มใช่ไหม เราจะรอนะ >< เราอยากได้
    คึคึ สู้ๆอีกรอบคะ ไรท์เตอร์ไฟท์ติ้ง!!!!!


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 พฤษภาคม 2557 / 00:41
    #516
    0
  5. #514 LukMiao (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 03:03
    คยองงงงงงง ทำร้ายเค้าฮือออออ ชานยอลเหมือนคนเป็นประสามหลอนเลยอ่า ㅠ.ㅠ
    อยากฆ่าอีพี่คริสทิ้งง ทำร้ายหนูยอลลล
    #514
    0
  6. #512 RENMA (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 22:01
    โหคยอง ร้ายกาจนะเนี้ย พี่คริสก็น่าสงสารนะเราว่า
    #512
    0
  7. #508 mmukpp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 15:56
    แงงงงงงงงงง้ ชอบฟ่านตอนเด็กสุดๆเลยง่ะ
    แสดงออกให้น้องรู้ว่าฟ่านทั้งรักทั้งหลงชานยอลแค่ไหน
    คิดอะไรก็ยังบอกออกไปให้ชานยอลได้รับรู้
    ถึงตอนโตกจะยังทั้งรักทั้งหลงน้องเหมือนเดิม
    แต่วิธีการที่ฟ่านแสดงความรู้สึกออกมามันไม่ใช่อ่ะ
    ตอนโตฟ่านเอาแต่ทำให้น้องเสียใจ T.T
    #508
    0
  8. #490 AMinH Choi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 14:10
    ไรต์ใช้ภาษาดีมากๆและก้แต่งได้น่าติดตามมากๆ อ่า ปริ่มที่สุด ><
    #490
    0
  9. #489 เมียเก็บปาร์คชานยอล (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 02:01
    จะเอาฟ่านคนเดิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม !
    #489
    0
  10. #488 liuyue06 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 22:33
    เอาฟ่านคนเดิมกลับมาได้ไหมอ่ะ ฟ่านคนนั้น เเสนดีจริงๆนะ ไม่ทำร้ายชานยอลเลย รักเเละถนุถนอมชานยอลมาก ไม่อยากให้ชานยอลเกลียด ชานยอลก็ไม่เกลียดพี่คริสตามที่สัญญาจริงๆซิ่นะ ชานยอลเป็นคนที่รักษาสัญญาดีสุดๆ เเล้วพี่คริสล่ะได้ทำตามที่เคยสัญญาไว้บ้างหรือยัง จะไม่ทำร้ายชานยอล? จะไม่ยกชานยอลให้ใคร ?จะไม่ปล่อยชานยอลไป? จะอยู่เคียงข้างชานยอล?  อย่างน้อยก็ลองทำซักข้อดูนะ รักชานยอลไม่ใช่หรอ ถึงมันจะนานมากเเล้ว แต่การกระทำของพี่คริสมันก็ยังเเสดงออกมาอยู่


    #488
    0
  11. #487 bestchan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 18:36
    ชานยอลยังรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับฟ่านว่าจะไม่เกลียดกันไม่ว่าฟ่านจะร้ายแค่ไหนก็ยังรักเสมอ แต่ฟ่านไม่รักษาสัญญาอะที่จะไม่ทำร้ายกันแต่สุดท้ายก็ทำกันได้ลง สงสารน้องยอลจังเลยคงเจ็บมากเกินทนถึงได้จำและคิดถึงแต่อดีตไม่กลับมาปัจจุบันสักที
    #487
    0
  12. #486 gggoodgirl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 17:33
    มาแล้วค่ะหลังจากอ่านซ้ำอยู่สองรอบ อูยยยย

    ย้าาาาาาาาฟ่านเด็กแก่แดด ทำน้องใจแตก หลบๆซ่อนๆงี้ถามจริงระทึกมากป้ะะ? คนผีทัลเลล -/////- (วิบัติเพื่อฟีลนะคะ) หุหุ 

    มากกกมากอดน้องชายเค้าถึงในบ้านนี่แกกล้ามากนะ เบาๆล่ะเดี๋ยวพี่ชายเค้าได้ยินแล้วคราวหน้าจะอดนะ /ผิด

    น้องบอกให้พอให้หยุดก็ไม่ได้สนใจเล้ยย อิเด็กฟ่านคนหื่น ใจเย็นๆหน่อยดิ่ชานยอลหนีแกไปไหนไม่รอดหรอก /อ้าว

    นี่ไม่ได้ชี้โพรงให้ฟ่านนะคะ กรั๊กๆ มันเป็นความหื่น(มาก)ส่วนบุคคลของหนูน่ะค่ะ อย่าถือสา -.,-



    'ฉันเป็นเจ้าของชานยอลคนเดียวก็พอแล้ว 

    ไม่ได้อยากทำให้เจ็บ

    อย่าเกลียดฉันเลยนะ' ..กว่าจะรู้ตัวก็สายแล้วป้ะ แกมารู้ตัวตอนที่น้องกำลังจะไม่อยู่กับแกแล้วป่าววะ

    ตอบมาสิอิพี่ฟ่านคนโฉดดดดดดดดดดดดดด ห๊าาาา แกทำน้องเจ็บช้ำน้ำใจมาขนาดไหนแล้ว /เหยีบเบรคความฟินแบบกระทันหัน

    ปลื้มปริ่มกับพาร์ทอดีตอยู่ดีๆ พอเห็นประโยคพวกนี้ก็โดนฉุดกลับมาปัจจุบันทันที อารมณ์หมั่นไส้พระเอกมาเต็มมากค่ะนี่พรู้ดดด



    เนื้อเรื่องตอนนี้เข้มข้นมากถึงมากที่สุด กำลังหนืดได้ที่

    ภาวนาให้ชานยอลหายแล้วกลับมาให้โอกาสอิพี่ฟ่านคนโฉด (แซะ) ได้แก้ตัวนะ ฮืออออ

    รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเขียนเรียงความส่งพี่ไรเตอร์ มันยาวมากหนูว่าหนูควรพอก่อน แหะ



    เอาเป็นว่าหนูรอลุ้นตอนต่อไปอยู่นะคะ พี่ไรเตอร์ไฟท์ติ้งค่าาา 

    แล้วหนูจะอุ้มชานยอล(?)มารอพี่ที่หน้าทามไลน์ทุกวันเลยนะคะ ฮี่ๆ ><



    #486
    0
  13. #485 KrisYeol<3 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 17:28
    อ่านแล้วมุดผ้าห่ม ฟ่านเอ๊ย...ไหวนะ ติดใจขนาดนี้เหมือนคนเมารัก

    พาร์ทอดีตนี่อ่านแล้วเขินเหลือเกิน >\\\\\<

    #485
    0
  14. #484 บีเพื่อนคราย หว่า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 15:04
    ฮือออออออออออ สงสารน้องยอลอ่ะ #อ่านรอบสองก้อยังเหมือนเดิม

    น้ำตาซึมเลย แต่พออ่านแล้ว ก้อทำให้รู้อ่ะนะว่าอิฟ่านเนี่ย

    จริงๆก้อรักน้อง แต่ต้องไม่มีจุดอ่อนในชีวิต ต้องเข้มแข็ง

    เลยต้องกันคนที่รักออกไป ไม่อยากให้ต้องมาอยู่ในชีวิตที่มืดมนของตัวเอง

    ... แล้วไรท์ก้อมาดักตบเค้าด้วยพาร์ทอดีตอีกละ

    ในอดีต คือน่ารัก คือละมุน คือดีงาม

    ฟ่านถนอม(!!!)น้องสุดๆอ่ะ เปนคนที่รัก คนที่แคร์มากที่สุด

    "ฉันเป็นเจ้าของชานยอลคนเดียวก็พอแล้ว" โอยยยยยย ลงไปไหลตาย

    แต่แก 2 คนเนี่ย มัน มัน มัน มันใจแตกเกินไปม้ายยยยยยยยยย

    เพิ่งอายุเท่าไรฟะเนี่ย มาเปนของกันและกันละเนี่ย #ไม่ใช่ไม่ชอบนะ ><

    แถมจัดหนักจัดเต็มกันอีก โอ้ยยยยยยยยยยย จะไม่ทน #วิ่งไประเบิดตัวเอง

    อิฟ่าน อิหื่น อิบร้าาาาาา -/////////-

    ... แต่ตรงประโยคที่ว่า ไม่เกลียด ยังไงก็ไม่เกลียด นี่คือหน่วงอ่ะ

    ไรท์ฉุดลงหลุมอีกครั้ง พฮือออออออออออ ใจร้ายยยยยย

    มาต่อไวไวน้าไรท์ต๋า สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ ^^v
    #484
    0
  15. #483 fchk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 14:42
    อ้ากกกไรท์มาต่อแล้ววว แต่ก่อนหวานจังชอบอะ พี่คริสพูดฉันเป็นเจ้าของ ชานยอลคนเดียว
    #483
    0
  16. #481 _MNIMD (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 12:59
    ฮ่อยยย -.,- เป็นความรักใสใสมาก โอ๊ย กลัวพี่ชินมาเห็น เลยคลุมฟ่านเอาไว้
    ฟ่านนี่หื่นแต่เด็กนะคะ แต่แบบพอจะทำต่อแล้วชานยอลสะอื้นบอกว่าหยุดเพราะเจ็บ
    ฟ่านก็หยุด ตามที่ชานยอลบอกเพราะว่ากลัวเสียชานยอลไป ตอนนั้นฟ่านเชื่อฟัง
    อะไรชานยอลตลอด กลัวชานยอลจะโกรธเกลียด 'สัญญาแล้วนะห้ามเกลียดฉันนะ'
    น้องคงจำสัญญาที่ให้กับฟ่านได้เลยไม่ค่อยแม้แต่จะเกลียดฟ่านเลยสินะ 
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่า ติดตามนะคะ -/-
    #481
    0
  17. #480 Oom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 12:14
    ชานยอล จะเป็นอะไรมากมั้ย สงสารน้องอ่ะ T.T

    ฟ่าน ใจเย็นๆนะ ต้องดูแลน้องนะ ~~
    #480
    0
  18. #479 meow (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 10:34
    ฮืออออ ชานยอลจะจำได้ไหม? ชานยอลจะไม่เกลียดฟ่านใช่ไหม?

    พี่คริสนี่ก็ยับยั้งชั่งใจไม่เป็นเลย น้องเจ็บนะ ;____;

    คยองซูจะไม่ร้ายใช่ไหม จะไม่ทำร้ายชานยอลใช่ไหม?

    ตอนนี้ชานยอลบอบบางแบบสุดๆ พร้อมที่จะแตกได้ทุกเมื่อเลย

    ดูเหมือนความทรงจะอันแสนหวานก็เริ่มเจ็บปวดขึ้นทุกที

    ฮึกกกกกก ;__________;
    #479
    0
  19. #478 Armi열 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 09:06
    สุดๆเลยล่ะ...เศร้ามากๆ
    ชานยอลกลายเป็นเหมือนพวกไม่ได้สติไปแล้ว
    เป็นไงล่ะพี่คริส ตั้งนานคิดอยู่ได้ว่าชานยอลมันไม่รักพี่แล้ว
    โถ่ พระเอกของฉัน ทำไมแกงี่เง่าแบบนี้ห๊ะ!!??
    ถ้าแสดงออกว่ารัก ว่าคิดถึง ทำดีกับน้องมุนตั้งแต่แรกก้คงไม่ต้องมารับบทลงโทษแบบนี้หีอก
    สำหรับเราเราเชื่อว่าตอนนี้พี่คริสเจ็บที่สุดแล้ว
    ไม่ใช่ชานจอลหรอก เพร่ะตอนนี้ร้อวเลจคำว่าเจ็บมาเยอะมากๆแล้ว
    ถึงได้ปิดตายตัวเองอยู่ในอดีต ความทรงจำเก่าๆแบบนั้น
    อ้าว...สรุปพ่อพี่คริสไม้ได้กรีดกันให้คริสยอลรักกันใช่ไหม?
    พี่คริสเข้าใจผิด(?)และเลือกทึ่จะเลิกกับยเลเอง?
    ดีโอ...หนูไม่ใสหรอคะลูก นักอ่านเข้าใจว่าหนูไม่รู้เรื่องอะไรเลยเสียอีก
    ที่ไหนได้...ตัวสำคัญเลยนะนั่น
    เป็นกำลังใจให้ไรทฺนะคะ มาอัพต่อเค็วๆเนอะ รอติดตามตอนต่อไปคะ
    #478
    0
  20. #477 lovekyhh (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 07:40
    ที่โหดร้าย ใจร้าย ทำร้ายชานยอลมาตลอดเพราะคิดว่าชานยอลเกลียดตัวเองใช่มั้ยฟ่าน
    ทำไมไม่เชื่อใจเด็กน้อยที่มอบรักครั้งแรกให้กันหละ
    แต่จะว่าไปในชีวิตฟ่านทีีต้องผ่านมาคงเจ็บปวดมากเหมือนกัน
    เด็กหนุ่มที่ต้องโตมาในโลกของมาเฟียคงจะไม่คิดว่าจะมีรักจริง
    ปวดใจแทนทั้งคู่เลย
    ไม่รู้ว่าระหว่างชานยอลกับฟ่านใครจะกลัวโดนคนที่รักเกลียดมากกว่ากัน
    แต่ทั้งสองคนรักกันมากนี่ ความรักที่มีให้กันจะช่วยทั้งคู่ได้มั้ยเราจะตามต่อไป
    #477
    0
  21. #471 เมียเก็บปาร์คชานยอล (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 02:11
    หักมุมจนน่ากลัววววววววววววว
    #471
    0
  22. #470 house of love (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 21:30
    พ่อคริสให้คยองดูแลยอล
    อยากรู้สาเหตุอะยอลกลาย
    เป็นบ้าแล้วเหรอ
    #470
    0
  23. #469 skeheh (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 01:08
    โคดหักมุม-0-คยองซูโคดไม่ใส5555
    #469
    0
  24. #468 Cheyeon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 21:36
    อะอ้าววว แอบงง 5555555 ต้องรอมาต่อถึงจะไม่งง เรื่องกำลังเข้มข้นมากๆ มาต่อไวๆนะคะไรท์ แต่แบบ งงจัง 555555 ค้างเฟร่อ พ่อพี่คริสให้คยองดูแลชานยอลทำไม ตอนแรกคิดว่าพ่อซะอีกที่สั่งให้พี่คริสเลิกยุ่งกับชานยอล นั่นแหละ งงจริงๆ ยังไงก้รอร๊อรอนะคะ ><
    #468
    0
  25. #466 mmukpp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 18:04
    สงสารน้อง แต่ก็สงสารพี่ด้วย
    แต่ก่อนน้องเจ็บแค่ไหน ตอนนี้คนพี่เจ็บยิ่งกว่า
    เพราะตัวเองเป็นคนทำร้ายเอง ทำร้ายน้องด้วยมือของตัวเอง
    แล้วยิ่งชานยอลเหมือนคนสติหลุดแบบนี้พี่ก็ยิ่งเจ็บปวด
    เพราะรู้ดีว่าน้องเป็นแบบนี้เพราะอะไร เป็นหนักขนาดนี้เพราะใคร T.T

    เราเชื่อว่าคยองซูเป็นคนดีนะ... งือ พี่คริสนั่นแหละ โง่เอง
    #466
    0