[EXO] [KrisYeol] Prisoner of 'LOVE'

ตอนที่ 11 : ดอกไม้ในมือเธอ ❀ 3. ❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 มี.ค. 57

 

ดอกไม้ในมือเธอ

 

3. ❀ ❀

 โปรยปลิวและร่วงคว้าง
ไปตามทางของวันวาน


 

 

 

            ชีวิตที่ผ่านมาของชานยอลแทบไม่เคยสัมผัสกับเรื่องแบบนี้มาก่อน    เขาเป็นเด็กดีของพี่  เป็นเด็กตั้งใจเรียนของอาจารย์  เป็นเพื่อนที่ทุกคนรัก  ใช้ชีวิตเหมือนเด็กคนหนึ่งมาโดยตลอด 

            เป็นครั้งแรกที่ชานยอลเป็นฝ่ายจับปืนขึ้นมายิงเองกับมือ  แม้จะมีคนข้าง ๆ คอยช่วยแนะนำ และลดอาการตื่นกลัวไปได้ก็ตาม  แต่ชานยอลก็ยังคงสั่นไม่หาย 

            ไม่สิ. อาจเป็นเพราะคนข้าง ๆ ต่างหาก ที่ทำให้ชานยอลต้องสั่น                    

            ชานยอลรู้จักอี้ฟานมาเกือบสองเดือน เป็นความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาด 

            จะว่าเป็นเพื่อนก็ไม่ใช่ แต่จะว่า เป็นคนอื่นก็ไม่เชิง   

            มีแต่คำถาม และความสงสัยที่ซ่อนลึกอยู่ในใจ ถึงแม้ชานยอลจะถูกดุเรื่องถามจุกจิกอยู่บ่อยครั้งก็ตามที   หากคราวนี้กลับไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ  ที่จะเอ่ยมันออกไป

            บางครั้งที่อยากเอ่ยถาม หากริ้วแดงและอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นสูงบนใบหน้าก็หักห้ามเขาไว้ทุกครั้ง

            อยากรู้ว่ารู้สึกอย่างไร

          อยากรู้ว่า สิ่งที่ชานยอลรู้สึกอยู่ในขณะนี้ เรียกว่าอะไรกันแน่

            “กระสุนหมดแล้ว ยิงลมเหรอชานยอล”      

            “อะ...เอ๊ะ”

            เสียงทุ้มหัวเราะเบาอยู่ใกล้.ใกล้จนแทบทำให้ชานยอลหมดสติลงไปในวินาทีนั้น    ชานยอลไม่แน่ใจว่าปืนในมือถูกดึงออกไปเก็บตั้งแต่เมื่อไหร่  

            “เหม่อแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน?

            มือหนาเอื้อมมาดึงที่ครอบหูออกโดยที่ชานยอลยังไม่ทันตั้งตัว   รู้ตัวอีกที  ใบหน้าของอีกฝ่ายก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม ชานยอลแทบหายใจไม่ออก  เมื่อรู้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดอยู่เหนือริมฝีปาก  

            “ยะ อย่าอยู่ใกล้สิ”

            เสียงหวานสั่นระริกยามที่รวบรวมพลังในตัวเพื่อเอ่ยประโยคนั้น . ทว่าหน้าคมที่เริ่มมีไรหนวดขึ้นเขียวครึ้มเหนือริมฝีปากและสามารถเห็นได้ชัดในระยะอันใกล้นี้ กลับแสดงความสงสัยในประโยคนั้น  ลูกแก้วสีเข้มในดวงตากลมโตสะท้อนใบหน้าที่หวาดหวั่นของชานยอลออกมาอย่างชัดเจน 

            เด็กชายรู้ดีเลยว่าตอนนี้ทั้งหน้าของเขาคงกำลังแดงก่ำ 

            “ทำไม”

            “ไม่รู้ มัน หายใจไม่ออก”

            ชานยอลสารภาพ  เป็นความรู้สึกที่เกินคำบรรยาย เกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นประโยคที่สมบูรณ์ได้ .  นี่เป็นครั้งแรกที่มองเห็นแววตาของอี้ฟานอยู่ใกล้เพียงนี้ .

            หรือพูดให้ถูก เป็นครั้งแรกในชีวิต  ที่เคยใกล้ชิดกับใครมากขนาดนี้

            “อยู่เฉย ๆ นะชานยอล”

            “เอ๊ะ.”

            รวดเร็วเกินกว่าที่ชานยอลจะทันได้ตั้งตัว  ชั่วพริบตาที่ชานยอลกำลังขยับริมฝีปากเล็กน้อย เนื้ออุ่นก็แนบลงบนริมฝีปากบางเฉียบทันที  . สัมผัสเบาหวิว และนุ่มนวลจนหัวใจของชานยอลเต้นรัวแทบจะหลุดออกมาจากอก  

            “ทะ ทำอะไร”

            “จูบไง”

            “จะจูบ”

            ชานยอลช็อค   เขาเพิ่งขึ้นจากชั้นประถมมาไม่ครบปี  ถึงจะเคยได้ยินเรื่องจูบมาบ้าง  แต่ไม่เคยได้เข้าใกล้สิ่งนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว  .อย่างมากก็แค่หอมแก้มกับพี่ชาย  หรือเห็นตัวอย่างจากในทีวี

            ไม่คิดว่า จูบจะมีหน้าตาแบบนี้

            ไม่สิ.

            รสชาติแบบนี้  

            “เค้าจูบกันแบบนี้เหรอ”

            “ไม่รู้เหมือนกัน” เด็กหนุ่มที่โตกว่าบอกคล้ายจะไม่มั่นใจ  หากดวงตาคมกลับประสานสายตากับเขาอย่างลึกซึ้ง และเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ  “แต่ต่อไป... จะเก่งกว่านี้นะ”

            ชานยอลไม่แน่ใจ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าร่างกายของตัวเองอ่อนยวบแค่ไหน  รู้ตัวอีกที เด็กหนุ่มก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น  ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจะระเบิดออกมา   ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษ จูบที่จู่โจมเขาโดยไม่ทันตั้งตัวนั้น  หรือไม่  ก็เพราะดวงตาคม ๆ ที่อยู่ใกล้ขนาดที่เห็นขนตาหนาเป็นแพได้อย่างชัดเจนนั้น

            ดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก  และดึงดูดพลังชีวิตของชานยอลไปได้จนหมด

            “แดงหมดเลย”

            เสียงทุ้มหัวเราะเบา ขณะที่อีกฝ่ายทรุดนั่งตรงหน้าเขา   ชานยอลมองค้อนตาเขียว  พร้อมกับกัดริมฝีปากสีสดไว้อย่างเผลอตัว กระทั่งอีกฝ่ายยื่นหน้ามาใกล้อีกครั้ง   

            กล้ามเนื้อบนร่างเล็กบิดเกร็งไปทั้งตัว  ชานยอลอยากถอยหนี  หากผนังที่อยู่ข้างหลังกลับทำให้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย   หัวใจระเบิดเสียงดังลั่นอยู่ในอก .

            ร่างกายบอบบางสั่นสะท้าน   โดยเฉพาะเมื่อคนตรงหน้าเอื้อมมือมาสัมผัสที่ปลายคาง

            “ยะ....อย่าล้อนะ”

            “ไม่ได้ล้อซักหน่อย ก็แค่อยากจูบชานยอลนี่”

            “สะสนุกเหรอไง”

            “ไม่สนุก ไม่ได้แกล้งด้วย แต่อยากทำจริง ๆ”

            “ยะอยากทำอะไรล่ะ หน้าร้อนไปหมดแล้ว”

            ชานยอลยอมรับทั้ง ๆ ที่เขินอายจนแทบจะมองหน้าอีกฝ่ายไม่ได้    อี้ฟานมองตาเขานิ่งอยู่ครู่ใหญ่  กระทั่งถูกฝ่ามือข้างหนึ่งดันเข้าไปให้อยู่ในอ้อมอกอุ่น 

            “อ...อี้ ....ฟา..ฟ่าน”

             ชานยอลสั่นไปทั้งตัวเมื่อเอียงหน้าซบบนแผ่นอกเรียบ อกกว้างของอี้ฟาน  

            ไม่แน่ใจว่าเสียงดังลั่นที่ได้ยินมาจากอะไร

            ระหว่างเสียงหัวใจของเขาหรือของอี้ฟาน

            “เต้นแรงมาก ๆ  เพิ่งเคยรู้สึกอย่างนี้ก็ตอนนี้เอง”

            เด็กหนุ่มสารภาพเสียงสั่น  หากไม่ต่างจากที่ชานยอลเป็นเลยแม้แต่น้อย  มือเล็กขยับขึ้นวางบนท่อนแขนที่เริ่มมีกล้ามเป็นมัด ๆ ปรากฏอยู่ 

            “อย่าแกล้งอย่าแกล้งชานยอลนะ”

            “บอกแล้วไงว่าไม่ได้แกล้ง ไม่เชื่อเหรอ”

            ชานยอลกำแขนเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น                             

            “เพิ่งเคยจูบเป็นครั้งแรกเหมือนกันนะ”  ดวงตาคมเข้มสะท้อนร่องรอยไหวระริกอย่างไม่มั่นใจขณะเอ่ยประโยคนั้นออกไป  ชานยอลตอบรับความหมายในตาคู่นั้นด้วยหน้าที่ร้อนผ่าวเหมือนกาน้ำที่กำลังเดือดพล่าน  โดยเฉพาะเมื่อเสียงสั่นไหวเอ่ยขึ้นราวกับขออนุญาต 

 “แต่ก็อยากทำ....อยากจูบชานยอลอีกได้ไหม?

            แต่ถึงไม่ขอ  ชานยอลก็ไร้เรี่ยวแรงแม้กระทั่งจะต่อต้าน  แววตาของชานยอลระริกไหวราวผิวน้ำที่ถูกหินกระทบจนขยายเป็นวงกว้าง แม้จะหวาดหวั่น หากมีความปรารถนาลึก ๆ ที่จะถูกแตะต้องอีกครั้งด้วยริมฝีปากของอีกฝ่าย        

            “อะ อื้อ.”                       

            เบาบางยิ่งกว่าปีกผีเสื้อที่กระพือยามบินสำรวจดอกไม้กลีบสวย  ลมหายใจผ่าวร้อนรินรดริมฝีปากสีสดที่อยู่ไม่ไกลนานพอดู   อี้ฟานไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องลงไปด้วยซ้ำ  เพราะกลัวกลีบบอบบางจะบอบช้ำ      

            บริสุทธิ์....

            นุ่มนวล และอ่อนหวานอย่างน่าหลงใหล

            กลีบปากนิ่มหอมหวาน และนุ่มเบาราวแตะลงบนสำลี  อี้ฟานทั้งกลัวและกล้า ยามที่ค่อย ๆ บดเบียดเนื้อร้อนของตนลงบนริมฝีปากบอบบาง 

            ทั้งกลัวว่าจะถูกผลักไส  ทั้งรู้สึกถึงความกล้าบ้าบิ่นที่เรียกร้องให้เขาเข้าไปค้นหาและสัมผัสกับเนื้อนิ่มที่น่าลิ้มลอง ริมฝีปากสีชมพูสด ทั้งหอมและหวานจนไม่อยากถอนตัวออกมา  เหมือนครีมนุ่ม ๆ ที่แตะแล้วอยากจะกวาดเก็บเข้าไปในปาก    อี้ฟานใช้เวลาทักทายหยอกล้อกับกลีบปากสวยครู่หนึ่ง  ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากล่างด้วยฟันแข็งแรงของตัวเอง   ยิ่งได้ยินเสียงครางในคอ คล้ายจะต่อว่าที่เขาทำให้เจ็บ  อี้ฟานก็ยิ่งอยากเดินหน้าต่อไป แม้จะไม่รู้มาก่อนเลยว่าหนทางข้างหน้านั้นจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง

            เสียงครางแผ่วหวิวและมือเล็กที่เกาะกุมอยู่ที่ต้นแขนราวกับเสียงกระซิบว่ากำลังพึงพอใจ  เด็กหนุ่มวัยอยากรู้อยากลองรู้สึกได้ถึงช่องว่างระหว่างริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยนั้น  หัวใจที่เต้นแรงบอกเขาว่าควรตักตวงทุกอย่างให้มากที่สุด  ลิ้นชื้นแฉะอันไร้เดียงสาจึงค่อย ๆ แทรกเข้าไปในช่องว่างนั้นอย่างเชื่องช้า    

            “อะ...อื้อ..”

            เสียงครางแปรเปลี่ยนเป็นเสียงที่บอกความไม่พึงพอใจ  มือเล็กที่คว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่นกลายเป็นผลักไสทันทีที่ลิ้นของเขาผ่านลึกเข้าไปสัมผัสลิ้นแฉะชื้นของอีกฝ่าย   อี้ฟานกะพริบตาปริบ ๆ ขณะมองคนตรงหน้าใช้มือปิดปากด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก

            “ฟ่าน!!!  เอาละ ลิ้นเข้ามาทำไม ยี้”

            “ก็จูบไง  คนจูบกันเค้าก็ทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ”

            “เค้าไหน.  ยะอย่ามาล้อเล่นนะ”

            “ไม่ได้ล้อ ก็  ในหนังไง  เค้าเอาลิ้นเข้าไปด้วย”

            อี้ฟานยังคงยึดความคิดของตัวเองอย่างมั่นใจ หนังผู้ใหญ่ที่เคยดูผ่าน ๆ พร้อมกับลูกน้องของพ่อ ล้วนแต่มีฉากเหล่านี้ทั้งสิ้น   

            หากคนถูกจูบกลับไม่เห็นด้วยแม้แต่น้อย  ร่างเล็กดิ้นพล่าน และส่งเสียงโหยหวนคล้ายกำลังร้องไห้ราวกับเพิ่งถูกเขาแกล้งให้กลัวจิ้งจกตุ๊กแกปลอม  

            “แล้วเค้าจะเอาเข้ามาทำไมล่ะ!!..”

            ชานยอลถอนสะอื้นขณะที่ร้องลั่น   จนเด็กหนุ่มทำท่าจะตอบกลับไปด้วยความมั่นใจเช่นเคย หากเหตุผลโต้แย้งที่ว่างเปล่าในหัวกลับทำให้เขาชะงัก 

            “เข้าไป  ไม่รู้สิ  เข้าไปทำไมล่ะ?

            “ไม่รู้แล้วเอาเข้ามาทำไมล่ะ  ฮื้ออ กินอะไรเข้าไปบ้างก็ไม่รู้”   เด็กชายตัวเล็กปาดน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาอย่างบ้าคลั่ง   อี้ฟานนั่งนิ่งด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก  ไม่แน่ใจว่าควรพูดอะไรออกไปดี      “คราวหน้าแปรงฟันก่อนเลยนะ”

            ประโยคนั้นทำให้เด็กหนุ่มตัวสูงตาลุกวาว 

            “ถ้าแปรงฟันแล้วจะให้จูบอีกหรือเปล่า”

            “เอ๊ะ”

            “ก็ถ้าแปรงฟันสะอาดดีแล้ว  จะลองได้อีกใช่ไหม”

            “ละ ลองอะไรล่ะ”

            “ก็อยากรู้ว่าถ้าเข้าไปแล้วจะรู้สึกยังไง. ”

            คนตัวเล็กแทบจะกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างตกใจ    แววตาของคนตรงหน้าเต็มไปด้วยความดีใจและตื่นเต้นจนชานยอลบอกไม่ถูกว่าควรจัดการอย่างไรกับความรู้สึกของตัวเอง   

            สัมผัสวาบหวิวที่เกิดขึ้นชั่วขณะเมื่อครู่นี้ดูราวกับฝันมากกว่าความจริง

            ความทรงจำของจูบครั้งแรกแทบจะเลือนหายไปภายในชั่ววินาที

            “ตะ...แต่ต้องสะอาดก่อนนะ”

            เด็กชายยินยอมในที่สุด  ก่อนจะต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ กับความกระตือรือร้นของอีกฝ่าย

            “งั้น  ลองตอนนี้เลยได้ไหม”

 

 

*

 

 

            ภายในห้องน้ำของสนามยิงปืนที่ชานยอลเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก    เด็กชายร่างบอบบางมองรอบตัวด้วยความหวาดระแวง ขณะที่วางแปรงสีฟันใหม่เอี่ยมที่อี้ฟานเพิ่งนำมาให้ลงบนอ่างล้างหน้า  ปากของชานยอลแห้งผาก เด็กชายสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก 

            ความเขินอายและหวาดกลัวผสมกันจนแยกไม่ออก

            “มะไม่มีใครเจอแน่นะ”

            “ล็อคประตูแล้ว วันนี้วันหยุดน่ะ ไม่มีใครเข้ามาหรอก  จริง ๆ ”

            “ตะแต่”

            ชานยอลพยายามหาคำปฏิเสธ   ระหว่างที่ริมฝีปากบางเฉียบค่อย ๆ แย้มยิ้มอวดฟันสวยให้กับกระจกตรงหน้าเพื่อความมั่นใจหลังจากเช็คความสะอาดของอี้ฟานด้วยสายตาตัวเองแล้ว    

            “เอ่อ. ”

            “ไม่ได้เหรอ”

            “ไม่ใช่ไม่ได้ แต่ มัน ”

            “มัน?

            สีหน้าของอี้ฟานเต็มไปด้วยประโยคคำถาม   หากท้ายที่สุด เมื่อชานยอลหาคำตอบไม่ได้    ร่างบอบบางจึงค่อย ๆ ทอดถอนหายใจ  เปลือกตาทั้งสองหลุบลงต่ำ  ปิดลงแน่นสนิท ขณะที่ริมฝีปากเม้มแน่น เพื่อรอการแตะต้องของอีกฝ่าย

            “ชานยอล ”

            ร่างของเขาถูกรวบเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอุ่น แม้ร่างสูงใหญ่จะไม่มีอุ่นไอเท่ากับพี่ชายของชานยอลก็ตาม แต่ชานยอลกลับรู้สึกถึงความวาบหวามที่ถ่ายทอดเข้ามาผ่านกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ ของเด็กหนุ่มที่อายุมากกว่าเพียงไม่กี่ปี    ลมหายใจของชานยอลกระตุก  เมื่อรับรู้ถึงแรงบดเบียดเชื่องช้าจากริมฝีปากของอี้ฟาน

            ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ชานยอลถูกดันขึ้นไปนั่งบนอ่างล้างหน้า ความเย็นเฉียบจากพื้นหินอ่อนแทรกผ่านทะลุกางเกงเข้ามาถึงต้นขา   ริมฝีปากที่บดเบียดแนบแน่นแทบจะทำให้เด็กชายสำลัก  ลมหายใจของเขาไม่สามารถควบคุมให้เป็นจังหวะที่เหมาะสมได้  มันหอบหนักและสะท้านลึกอยู่ในอก  ขาทั้งสองเกร็งและสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่

            จูบครั้งที่สอง หากต่างจากครั้งแรกโดยสิ้นเชิง

            เต็มไปด้วยความดุดัน ราวกับชานยอลกำลังถูกรุกล้ำโดยผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์มากมายคนหนึ่ง  ไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาริอ่านทดลองสัมผัสร่างกายกันและกันเหมือนเมื่อหลายนาทีที่แล้ว ลมหายใจรุ่มร้อนของอีกฝ่ายแทรกผ่านเข้ามาแทบทุกจังหวะการเคลื่อนไหว  เนื้อร้อนผ่าวส่งผ่านความลึกซึ้ง และอ่อนหวานเข้ามาในโพรงปากได้อย่างน่ามหัศจรรย์   ชานยอลสั่นสะท้านไปทั้งตัวเพียงเพราะสัมผัสเพียงไม่กี่วินาที   ร่างกายอ่อนยวบจนแทบควบคุมไม่ได้   ทั้งแขนและขาดูเกะกะจนไม่รู้จะวางมันไว้ที่ไหน    รู้ตัวอีกที ขาทั้งสองก็เกี่ยวตวัดอยู่กับท่อนขายาวเก้งก้าง พร้อม ๆ  กับที่มือทั้งสองโอบรัดต้นคอหนาไว้อย่างแน่นหนา  

            “อะ..อืม”

            “ฟ่าน...”

            การหายใจที่ไม่เป็นจังหวะราวกับถูกส่งต่อให้กับอีกฝ่ายไปด้วย  ชานยอลหอบสะท้าน เสียงหวานดังแผ่วลึกมาจากในคอ  มือเล็กกำคอปกเสื้อเรียบกริบไว้แน่นระหว่างที่เรียวลิ้นชื้นแฉะค่อย ๆ แทรกผ่านเข้ามาสำรวจโพรงปากที่ไม่เคยมีใครได้เข้ามาก่อน   หัวใจของชานยอลเต้นไม่เป็นส่ำ   ลิ้นของเขาสัมผัสรสมิ้นท์เย็นฉ่ำของยาสีฟันที่เพิ่งแปรงไปเมื่อครู่   ความชื้นหลอมละลายเรียวลิ้นทั้งสองเข้าด้วยกันได้อย่างน่ามหัศจรรย์    ชานยอลทั้งรู้สึกตื่นเต้นและตื่นกลัวไปกับสัมผัสและประสบการณ์ที่แปลกใหม่ที่อีกฝ่ายหยิบยื่นมาให้ทดลอง

            แปลก และดึงดูดใจจนหยุดตัวเองไม่ได้   ชานยอลไม่แน่ใจว่าเพราะความคุ้นชินกับสัมผัสของอี้ฟาน  หรือเพียงเพราะเคลิบเคลิ้มไปกับจูบลึกล้ำที่เพิ่งเคยลิ้มลองเป็นครั้งแรก   หัวใจของชานยอลเตลิดไปไกลเกินกว่าจะควบคุมได้.ยามที่ส่งลิ้นเข้าไปตอบโต้อีกฝ่ายบ้างอย่างไร้เดียงสา

            ความแปลกใหม่ ..น่าลิ้มลอง และไร้การห้ามปราม  คือจุดเริ่มต้นง่าย ๆ ของการค้นหา   ชานยอลรู้สึกเหมือนกำลังหลงอยู่ในปราสาทร้างที่เต็มไปด้วยช็อคโกแลตและขนมหวาน  ไม่ว่าถูกอี้ฟานดึงไปทางใดก็ยินยอมตามไปอย่างง่ายดาย  เพราะความหอมหวานเลิศรสที่เสพเข้าไปเท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอ  

            นานครั้งที่ดวงตาสองคู่ประสานกัน  ประกายลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคมทำให้ชานยอลอ่อนระทวยยิ่งกว่าจูบร้อน ๆ เสียด้วยซ้ำ  แววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ทว่า ดุดัน ลึกซึ้งอยู่ในที

            ชานยอลไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร่างกายที่ร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุมอยู่ในตัวตลอดเวลาที่ถูกกอดรัดไว้ในอกของอีกฝ่ายเรียกว่าอะไร   ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตลอดระยะเวลาที่ถูกจูบทั่วใบหน้า  ดูดเม้มเหนือซอกคอและแหวกเสื้อเชิ้ตตัวเก่งเข้าไปฝากร่องรอยบนแผ่นอกเรียบนั้นทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร   

            ชานยอลลืมทุกอย่างในชีวิตไปแล้วโดยสิ้นเชิง

            แต่เขาแน่ใจมั่นใจว่าในวินาทีนี้  เขาก็ยินยอมที่จะทำ

            ถ้าหากเป็นอี้ฟาน.   แค่อี้ฟานคนเดียวเท่านั้น ที่ชานยอลจะยอมให้ถูกจับจูงไปทุกสถานที่

          ไม่ว่านรก  หรือสวรรค์

          แค่ฟ่านคนเดียวเท่านั้น...ที่ชานยอลจะยอมให้ทำทุกอย่าง

 

*

 

 

            ร่างผอมระหงถูกส่งขึ้นไปบนโต๊ะอาหารที่ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว   มนุษย์เพศชายที่มีดวงหน้ากลมกลึงและชวนมองที่สุดคนหนึ่ง ถูกขายให้คนที่เขาไม่เคยรู้จักอย่างไร้ความเมตตา  ราวกับเป็นสินค้าที่ไร้จิตใจ  ไม่มีพลังพอที่จะต่อต้านและดึงดันเมื่อถูกผลักไสราวกับไม่มีค่าพอในสายตาคู่นั้น

“เป็นนักโทษก็อยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ แล้วกันนะ  ชานยอล”   

            แม้ผิวกายจะสั่นระริก.... หากอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงและการตอบสนองใด ๆ  นักโทษทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดไม่ต่างจากหุ่นยนต์ที่ได้รับคำสั่งให้นิ่งที่สุด  ใบหน้าไร้สีเอียงไปยังประตูที่กำลังถูกปิดลง  พร้อมกับหยดน้ำตาที่หลั่งรินออกมาโดยไม่มีอาการสะอื้นไห้ แผ่นหลังกว้างราวภูผาใหญ่ทะมึนและพร่ามัวในสายตาเขา เป็นผาสูงที่เขาไม่มีวันทำให้สั่นสะเทือน หรือเมตตาแม้สักเพียงเสี้ยววินาที  ความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นไม่ต่างจากฝ่ามือที่ผลักเขาลงสู่ขุมนรก

             ชานยอลไม่คร่ำครวญ  หรือต่อต้าน... มีเพียงน้ำตาและแววตาเลื่อนลอยเท่านั้นที่บอกถึงความทรมานอย่างแสนสาหัส  อดีตแห่งความสุข และรอยยิ้มถูกลบเลือนหายไปโดยสิ้นเชิง กาลเวลาคงลบเลือนเรื่องราวทั้งหมดในหัวใจของคน ๆ นั้นไปจนหมดสิ้นแล้ว  ความรักของเขาก็คงเฉกเช่นเดียวกัน

            คงมีเพียงเขาที่ยังโง่งมอยู่ในอดีตอยู่เพียงผู้เดียว ฟ่านที่เขารักที่สุดจากไปนานแล้วพร้อมกับชีวิตฮารุ    

            สิ่งที่ได้รับคงเป็นบทลงโทษที่บอกชานยอลให้รู้ว่า...สิ่งที่ผ่านมาในอดีตนั้นเป็นเพียงแค่ความทรงจำของเขาแค่ฝ่ายเดียว

             ไม่ว่าฝ่ามือหยาบกระด้างจะเลื่อนผ่านไปยังทิศทางไหน  ริมฝีปากอันน่าขยะแขยงจะเคลื่อนมายังส่วนใด...แม้กระทั่งตอนที่อาภรณ์ทั้งหมดบนร่างขาวละเอียดจะถูกกระชากออกอย่างหื่นกระหาย   ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว  จาบจ้วงและไร้ความปรานี  แต่หุ่นมนุษย์เบื้องล่างกลับมิตอบสนองสิ่งใดนอกจากริมฝีปากที่สั่นระริกเท่านั้น ราวกับพยายามจะเอื้อนเอ่ยคำบางคำเท่านั้น  ลำคอขาวผ่องถูกขบกัดอย่างรุนแรง  พร้อม ๆ กับฝ่ามือที่เคล้าคลึงสะโพกสอบด้วยแรงทั้งหมดที่มี  ขากรรไกรแข็งแรงฝากความช้ำเป็นรอยฟันแดงจัดทั่วผิวกายขาวไร้สีเลือด ก่อนสองขาถูกจับแยกอออก

            ฟ...ฟ่า...

            “ร...รุ่นพี่”

            ฟ่านบอกว่าอยากได้ยินไม่ใช่เหรอ.... ชานยอลโตพอที่จะพูดมันแล้วนะฟ่าน

 

          ฟ่าน..... ลืมไปหมดแล้วจริง ๆ เหรอ....

 

         

            มือใครก็ไม่รู้...   มากระชาก... มาแตะต้องที่ ๆ ฟ่านเคยแตะ.... มาจับ... มาบีบ   ร่างกายที่ชานยอลให้แค่ฟ่านคนเดียว 

            ชานยอลให้ฟ่านคนเดียวนะ...  ฟ่าน... 

          ทำไมฟ่านต้องยกชานยอลให้คนอื่น....ทำไม

            ฟ่าน....ชานยอลคงแค่ฝันร้ายใช่ไหม

            ปลุกชานยอลที.... ฟ่าน.....พี่ชินล่ะ   พี่ชินอยู่ข้างนอกหรือเปล่า 

            ฟ่าน.....

            ฟ่านอยู่ไหน..

            “อยู่นิ่ง ๆ งี้ก็ดี...จะได้ไม่ต้องเหนื่อย”

          ชานยอลหายใจไม่ออก...ฟ่าน  ทำไงดี...ชานยอลหนีไปทางไหนดี   

          ฟ่าน... ฟ่านได้ยินไหม ชานยอลโตแล้วนะ....  ชานยอลเรียกฟ่านว่ารุ่นพี่ได้ไหม...  ฟ่านจะกลับมาฟังหรือเปล่า

          ฟ่าน.... ทำไม...

          ฟ่านเกลียดชานยอลเหรอ....  ทำไมต้องผลักไส...ทำไม
          “ชานยอล!!...   มองฉันสิ...มองฉัน”

           

 

 

            ‘ความรัก และ คนรัก’  ได้จากเขาไปแล้วตลอดกาล...

            เหลือเพียงชานยอล ที่ล่ามโซ่ตัวเองให้ติดอยู่ในกรงขังแห่งอดีต

          เป็นนักโทษของความรัก....ที่ไม่มีอะไรทำให้เขาออกไปจากกรงขังแห่งนี้ได้ 

 

            นอกจากความตาย

 

            ฟ่าน...  

            ถ้าไม่รักแล้ว....ฆ่ากันเลยดีกว่า

 

 

“ได้โปรดมองฉัน ”

 

            อ่อนแอเหลือเกิน...   ทนไม่ไหวแล้ว

          ถ้าต้องอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ต่อไป...ชานยอลขอตายดีกว่า

 

TBC.



ตอนหน้าพาร์ทปัจจุบันนะคะ.... 

ฝากแท็ก #นักโทษของคริส ด้วยค่ะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

675 ความคิดเห็น

  1. #659 ❥ Palmmiiz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 08:57
    รีบดูแลและขอโทษอุ๋งเลยนะฟ่านน
    #659
    0
  2. #642 mojikoto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 17:10
    เศร้าาาอ่ะพาทนี้
    #642
    0
  3. #588 KeyLuhan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 23:38
    พ่อพี่คริสดูแงยอลหรอ
    #588
    0
  4. #510 RENMA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 19:42
    โหยน้ำตาซึมเลยอ่ะไรท์ ถ้าชานยอลยังอยู่กับอดีตก็ต้องเจ็บมากๆ

    เพราะอดีตมันสวยงามและน่าจดจำไง สงสารชานยอลจังเลยงื้ออออ
    #510
    0
  5. #463 mmukpp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 16:48
    โอ้ยตายแล่ว อีหนูสองคนนี้ดีฟคิสกันตั้งแต่อายุสิบนิดๆ!
    แม่เจ้า แก่แดดเหลือเกิน อีพี่ฟ่านนี่ตัวดี ชักจูงน้อง 
    เห็นว่ารักกันหรอกนะถึงยอมให้ทำอะไรกัน สองคนนี้นิ -///-

    แต่ตอนหลังหน่วงอีกแล้ว ฮื่อออออออ
    ชานยอลมองหน้าฟ่านสิ T.T
    #463
    0
  6. #437 wanirpc (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 22:01
    ริเริ่มจะมีรักกันตั้งแต่เด็กน่ะอยากลองทั้งคู่เลยน่ะเนี่ยะเขิลลลลอ่ะ
    #437
    0
  7. #428 Aofapp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 20:29
    พาร์ทอดีตตอนนี้คือแบบ.........หหเหผหปดปก้เะหพำฟเพำป้ำพป้เ

    เด็กพวกนี่ ริจูบกันตั้งแต่ประถม โอ้มายยยยยยยย ตรูฟินแล้วววว

    จูบแรกของกันและกัน อยู่ดีๆก็าจูบน้องแบบไม่ตั้งตัว นี่อะไร ใช้ลิ้นด้วย แฮ่กๆๆ แต่เด็กเลย เด็กแก่แดดพวกนี้ >~<

    อะไรคือ พี่ฟานกระตือรือร้นในการแปรงฟันมาก 55555 นี่อยากจูบน้องขนาดนั้นนนนน

    เอ้่ยยนยยย ขอจูบด้วยคนน่ารักเกินบรรยาย

    ตัดฉับมาพาร์ทปัจจุยับ ควมจริงอันเจ็บปวด หัวใจน้องยอลแตกสลายไปแล้ว อี้ฟานนี่แกจะผลักไสนน้องทำไม ฮือๆๆๆ เสียใจนะ เจ็บแทนชานยอลได้ไหมมม T^T

    ประโยคนี้ จุก เต็มๆๆ... ถ้าไม่รักกันแล้ว ฆ่ากันเลยดีกว่า
    #428
    0
  8. #358 yeoliekris (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 21:23
    ฟ่านนนนนนนน ฮื้อออ คือเพิ่งฟินแบบสุดๆกับอดีตที่หอมหวานแล้วก็โดนกระชากอารมณ์กลับมาที่ปัจจุบัน TT____TT

    สงสารน้องอ่ะ น้องเรียกหาฟ่าน ที่น้องไม่ยอมร้องไม่ยอมส่งเสียงเป็นเพราะว่าทำตามที่ฟ่านกระซิบบอกก่อนไป

    ฮรึก มันเจ็บมันหน่วงมากๆ ฟ่าน รุ่นพี่ รุ่นพี่ก็คือฟ่าน รุ่นพี่คนนั้นของน้อง คนที่รักน้องถนอมน้อง

    แต่พี่คริส พี่คริสทำให้น้องเจ็บ ทำด้วยอารมณ์แบบนั้น น้องคิดว่าพี่ไม่รัก พี่คริสทำเพราะโกรธคิดว่าน้องมีคนอื่น

    คิดว่าน้องรักคนอื่น รุ่นพี่คนนั้นก็คือฟ่าน แต่ฟ่านคิดว่าเป็นคนอื่น สงสารน้องมากอ่ะ อยากได้รับความรักจากพี่มาตลอด

    แล้วพอมาเจอกันอีกทีหลังจากที่พี่ไล่น้องออกจากชีวิตตัวเอง มันก็ไม่เป็นเหมือนที่เคยฝันไว้ เจ็บมากมั้ยที่รัก

    แล้วพี่คริสก็มาขายน้องให้คนอื่นจริงๆ น้องเลยเสียใจขนาดนั้น คือถ้าอดีตเค้าไม่ได้รักกันมันจะไม่เจ็บขนาดนี้เลย

    ตอนจูบแรกฟ่านถนอมน้องที่สุด มันน่ารักมากๆ แก้มแทบจะระเบิดตอนที่อ่าน ไร้เดียงสาทั้งสองคนเลย 

    ขอฟ่านคนนั้นกลับคืนมาให้น้องได้มั้ย น้องเงียบไปแล้ว น้องไม่อยากอยู่ต่อไปแล้วอ่ะฟ่าน ฟ่านรีบกลับมาหาน้องสิ TT
    #358
    0
  9. #346 pero (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 17:02
    โอยย อดีตคือหวานมาก น่ารักมาก ตายไปเลยย - -//

    พี่คริสจริงๆแล้วรักชานยอลมากนี่นา แถมมีอดีตที่แบบว่าลึกซึ้งกันขนาดนี้

    ใครจะไปลืมลงล่า T T ก็พี่คริสภาคอดีตทั้งอ่อนโยน ทั้งละมุนขนาดนี้ เข้าใจชานยอลขึ้นมาเลย

    คือตอนซีนฝึกคิสกันนี่เขินมากค่ะ บอกเลย กรี๊ดด โอยย ตัวจะแตก

    ตัดอารมณ์มากตอนซีนบนโต๊ะอาหาร คือสงสารชานยอลมาก

    เหมือนชยอลจะฝังใจกับเรื่องอดีตมากจริงๆ T T

    พี่คริสคะ จะแก้ไขยังไงล่ะทีนี้ จริงๆพี่คริสก็ยังรุ้สึกดีดีกับชานยอลนี่นา

    ฮืออ แอบสงสารเฮียเหมือนกัน คือตอนนี้อารมณ์หน่วงนะ ถึงจะเป็นอดีตที่หวานน่ารักก็เถอะ

    ทำไมเราหน่วงๆ ก็ไม่รู้ววว ฮือออ T T

    #346
    0
  10. #337 exokrisyeol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 06:35
    หน่วง มาก ค่ะ คือแบยเมื่อก่อน ดูน่ารักประสาเด็กๆ
    แล้วทำไมตอนนี้ เฮียถึงมาทำแบบนี้ ก็คงรู้สึกเหมือน
    ที่ชานๆรู้สึก ไม่รักกันแล้วเหรอ เกลียดกันมากมั้ย
    ทำไมต้องขายให้คนอื่น นี่ตกลงเฮียความจำเสื่อมหรืออะไร
    ไอควายยยยยยเอ้ยยยย T~T ขอโทษนะคะที่ใช้คำหยาบ
    มันไม่ไหวจริงๆ นี่คือเฮียลืมน้อง หรือเฮียพยายามจะลืม
    ด้วยการทำเป็นไม่สนใจ เอาขายให้คนอื่น ทำเหมือนน้องไม่มีค่า
    แล้วสุดท้าก็รู้สึกเจ็บปวดเองอ่ะเหรอ อิบร้าาาาานี่ :'(
    ชานๆผู้น่าสงสารมาอยู่กับรีดดีกว่าลูก อย่าให้คนไม่มีหัวใจ
    ทำร้ายลูกแบบนี้ หึ มันโง่ ที่บอกว่า เป็นของฉันห้ามนึกถึง
    รุ่นพี่คนใหน ไอรุ่นพี่คนนั้นมันก็อู๋อี้ฝาน ตัวแกเองหนิ
    แกไปอิมเมจิ่น ว่ามันคือใครอีกหล่ะฮ้าา เบื่อไอพวกชอบคิดไปเอง
    ฮ่วยยยยยนยยย WRITER FIGHTING นะคร้าาาา ^^
    #337
    0
  11. #335 Bro"Mean" (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 10:16
    อ่านครึ่งแรกใสๆชวนให้ยิ้มตามมากกก ฟ่านคนเจ้าเล่ห์ที่ยอมแปรงฟันอีกรอบเพื่อจูบเด็กน้อยชานยอล
    แต่พออ่านถึงครึ่งหลัง ทำไมมันถึงได้หน่วงแบบนี้ล่ะ
    ว่าแล้วเชียวว่ารุ่นพี่คนนั้นต้องเป็นคริสจริงๆด้วย
    และหวังว่าอิรุ่นพี่งี่เง่าจะรู้สักทีนะว่ารุ่นพี่ที่ชานยอลพูดถึงน่ะคือใคร
    #335
    0
  12. #332 Oom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 13:30
    วัยเด็กมีอะไรหลายอย่างให้ชานยอลจดจำ ไม่แปลกที่น้องจะไม่ลืมจริงๆ

    คงมีแต่ฟ่านแหละที่ลืมน้อง ลืมความรักครั้งนั้น

    อย่าล่ามโซ่ตัวเองแบบนั้นสิชานยอล T.T
    #332
    0
  13. #330 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 10:41
    อะโหหหหหหหหหห ทำไมแก่แดดกันงี้อ่ะ งื้ออออออ เขิน ไม่ไหวละเหมือนตัวจะระเบิดเลย 55555555555555 ชานยอลเป็นคนใสใสอ่ะฟ่านทำอะไรชานยอลไม่รู้เรื่องหรอก ฮิฮิ พาร์ทปัจจุบันนี่สงสารชานยอลจับใจเลยพี่คริสใจร้ายมากที่ผลักไสยอลไปขนาดนั้น
    #330
    0
  14. #328 house of love (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 08:18
    พี่คริสอดีตอยากรู้อยากลอง
    จูบแรกของชานยอลก็คือเฮีย
    ยกร่างกายให้ก็มีแต่เฮียอดีต
    คนนั้นตายไปเเล้วไม่เหลือฟาน
    คนเดิมไม่แปลกใจที่ชานยอล
    จะเจ็บปวดทรมานยอลอย่าคิด
    ฆ่าตัวตายนะเฮียใจเนอะ
    #328
    0
  15. #327 i^ing^i^+^changmin^ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 04:15
    ยิ่งพาย้อนไปอดีตยิ่งเศร้านะ ไม่แปลกเลยที่ชานยอลจะลืมไม่ได้และฝังใจ

    พี่คริสพาน้องใจแตกตั้งแต่เพิ่งจบประถม ยังไม่ครบปีด้วยซ้ำ

    เข้าใจว่าพี่คริสอยู่ในวัยอยากรู้อยากลอง แล้วยิ่งได้ใกล้ชิดกับคนที่ชอบด้วย 

    สงสารชานยอลที่ต้อเสียพี่คริสคนเดิมไป น้องหัวใจสลายไปแบบนี้

    เอาพี่คริสคนเดิมกลับมาปลอบน้องเลยนะ 

    ปล.ชานยอลอย่าคิดสั้นเลยนะ อดทนไว้นะลูกขา 
    #327
    0
  16. #326 เมียเก็บปาร์คชานยอล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 01:36
    จูบเเรกของกันและกัน
    อพค รีบดามใจน้อง ขอโทษน้อง
    ก็ที่จะสายเกินไปนะ YY
    #326
    0
  17. #323 mainchanyeol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 00:09
    ยิ่งอ่านก็ยิ่งสงสารยอลอ่าาา

    งือออ อพค. โคตรใจร้ายกับยอลเลย

    กลับมาเป็นคนเดิมได้แล้วว เมื่อก่อนน่ารักมุ้งมิ้งกันจะตาย

    อย่าผลักใสยอลให้ใครอีกนะ สงสารน้องง





    งือออ ร้องไห้เลยอ่า ทุกตอนเลยนะคะไรท์

    สงสารยอลมากเลย อพค นิสัยไม่ดี



    Fighting na ka. :)
    #323
    0
  18. #322 meow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 00:00
    จูบแรก มันระทวยมาก โอยยย เขินสุดๆ >///<

    ไม่อยากให้ชานยอลร้องไห้แล้ว พี่คริสรู้ใจตัวเองเร็วๆนะ

    ก่อนที่ชานยอลจะขาดใจ
    #322
    0
  19. #321 Mymelody choco (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 23:32
    อ๊าคคคคค ลึกซึ้งงงง
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรเตอร์ พาร์ทตอนเด้กก้น่ารักมากเลยยยย ><
    พี่คริสก้ใจอ่อนได้แล้วววว
    #321
    0
  20. #320 apple (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:57
    โอ่ยยยยยยยยยไรเตออออออออร์ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรัก รักเรื่องนี้มากๆ เราชอบมากอ่ะTvT

    ยิ่งตอนนี้นี่โอ้แม่เจ้าาาา เขินมาก สำลักรสจูบ เป็นการบรรยายจูบแรกได้ฟินที่สุดเลยอ่ะ เราประทับใจมาก

    มันเห็นภาพ แล้วก็ละมุนมากๆ

    เจ้าหนูจำไมเราก็น่ารักไม่ทน สงสัยนู่นสงสัยนี่ แงงงงงงงงงง รักน้อง ตอนนี้รักน้อง555555555

    พี่ฟ่านเราก็โอ้ยพ่อคู้ณณณณณณ เป็นช่วงวัยที่อยากลิ้มลองเลยดิ ฮอร์โมนพลุ่งพล่านมากสินะ

    คนอ่านนี่ก็จะตายละค่ะ ละลายไปกับจูบของพี่ฟ่าน

    อยากอ่านตอนต่อไปแย้วๆๆ อยากให้มีรวมเล่มด้วยจัง อยากเก็บไว้ ชอบมากเลยอ่ะ ฮืออออออออ
    #320
    0
  21. #319 bestchan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:50
    ทั้งร่างกายและจิตใจของน้องยอลเป็นของพี่ฟ่านหมดแล้ว เมื่อพี่ฟ่านำม่ต้องการมัน น้องยอลคงเสียใจเจ็บปวดมากเลยปิดกั้นทุกสิ่งหลงติดอยู่ในอดีตที่มีแต่ความสุข  สงสารน้องรักมากเสียใจมาก ส่วนพี่ฟ่านรักแต่ทำไมต้องทำร้ายกัน ความรักในมุมของมาเฟียคือความอ่อนแอเป็นจุดที่ต้องกำจัดไปจากใจจะเป็นไปได้ไหมที่มาเฟียจะมีความรักหล่อเลี้ยงหัวใจบ้าง
    #319
    0
  22. #318 liuyue06 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:46
    อือหื้อออออ พาร์ทในอดีตอ่ะ ชอบมากเลย อิโรติคนิดๆ ชานยอลไร้เดียงสามากอ่ะ  มากกว่ารักยิ่งกว่าผูกพ้นธ์ เรียกเเบบนี้ได้ป่าวนะ เพราะพี่คริสเเสดงตัวตนด้านความอ่อนโยนให้ชานยอลเห็นคนเดียวนี่ ชานยอลคงเจ็บปวดมากกกนะ ที่พี่คริสยกชานยอลให้คนอื่นเเบบนี้ แต่อยากให้ชานยอลรู้นะว่า เจ้าฮารุยังไม่ตาย อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปซะก่อนนะชานยอล
    #318
    0
  23. #317 _MNIMD (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:42
    อ่านตอนแรกอ่านไปบิดไป น่ารักมาก สอนชานยอลยิงปืนแล้วลงท้ายด้วยการจูบกัน
    ทีแรกจูบกันเบาๆ ทีที่สองเอาลิ้นเข้ามา ชานยอลไม่ขัดขืนแล้วบอกให้ไปแปรงฟันด้วย
    แล้วพี่คริสก็ไปแปรงจริงๆแล้วก็จูบกันอีกคราวนี้ละมุนหวานมากก T___T
    ชานยอลแบบน่ารักมาก ไม่ว่าจนรกหรือสวรรค์ต่อให้เป็นฟ่าน ชานยอลก็ยอมไปทุกที่
    แต่ตอนนี้ชานยอลหมดแรงแล้วสินะ ชานยอลคงแบกมันไปไม่ไหว . _ . 
    อ่านตอนที่ชานยอลถูกขายให้อีกคนทีไรเจ็บทุกทีแล้วยิ่งมาอ่านความรู้สึกของชานยอล
    เจ็บกำลังสองอีก เหมือนแบบชานยอลคิดว่าตัวเองหมดค่า คิดว่ารุ่นพี่เกลียดชานยอลแล้ว
    ชานยอลเหมือนคนซึมเศร้าแล้วตรอมใจเลยอ่ะ แล้วตอนนี้กำลังจะทำอะไรชานยอลอย่าคิดสั้นดิ
    ติดตามนะคะ
    #317
    0
  24. #315 KrisYeol<3 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:14
    เขิน................ตัวจะแตก ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    ฟ่านนี่เอาแต่ใจมากนะ ต้อนชานยอลซะจนมุม

    อ่านมาถึงท้ายๆตอนนี่เจ็บจี๊ด... อยากรู้จริงๆว่าเกิดอะไรขึ้น

    ฟ่านถึงทำกับชานยอลขนาดนี้ แล้วนี่ชานยอลจะไม่ไหวแล้วนะ

    กลัวใจน้องจริงๆ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #315
    0
  25. #314 KrisYeol<3 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:14
    เขิน................ตัวจะแตก ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    ฟ่านนี่เอาแต่ใจมากนะ ต้อนชานยอลซะจนมุม

    อ่านมาถึงท้ายๆตอนนี่เจ็บจี๊ด... อยากรู้จริงๆว่าเกิดอะไรขึ้น

    ฟ่านถึงทำกับชานยอลขนาดนี้ แล้วนี่ชานยอลจะไม่ไหวแล้วนะ

    กลัวใจน้องจริงๆ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #314
    0