[TWICE]Baby Challenge{SaTzu MiNayeon}

ตอนที่ 4 : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61

03

 

 

 

หลังจากที่เข้าใจผิดเรื่องตารางงานไปเมื่อครั้งก่อน วันนี้ซานะก็มาถึงบริษัทUimอีกครั้ง พร้อมกับผู้จัดการส่วนตัวของเธอที่กลับมาจากการไปเที่ยวพักผ่อนกับสามีเรียบร้อยแล้ว นั่นทำให้เธอมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าคราวนี้มาตรงตามนัดไว้ไม่ผิดแน่

เมื่อมาถึงล็อบบี้ด้านล่างของบริษัท พวกเธอก็เข้าไปติดต่อกับพนักงานที่แผนกประชาสัมพันธ์ด้านล่าง บอกว่ามาตามนัด ต้องการพบผู้อำนวยการโจว และยังไม่ทันได้เอ่ยถึงรายละเอียดอะไร พนักงานที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็บอกให้พวกเธอสามารถใช้ลิฟต์ฝั่งขวา ซึ่งเป็นลิฟต์ของผู้บริหารได้เลย และไม่ลืมที่จะขอถ่ายรูปกับซานะพอเป็นพิธีอีกด้วย อีกฝ่ายบอกว่าเป็นแฟนคลับตัวยงของเธอมานาน เธอก็ได้แต่นึกย้อนไปเมื่อวันนั้น ทำไมหล่อนถึงจำเธอไม่ได้กันนะ

“ได้ข่าวมาว่าผอ.โจวนี่เฮี้ยบพอตัวเลยล่ะ ไม่งั้นเค้าคงไม่นัดเรามาสัมภาษณ์ส่วนตัวแบบนี้แน่” มินจี ผู้จัดการส่วนตัวของซานะเอ่ย ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น34 เพื่อเข้าพบผู้อำนวยการโจว ตามที่นัดไว้

เหรอคะพี่ซานะเอ่ยถาม

อื้มมินจีพยักหน้า แล้วเงยหน้ามองเลขชั้นบนหน้าจอ

“แต่ก็อย่างว่าน่ะนะ เป็นผู้อำนวยการตั้งแต่อายุยังน้อย ก็ต้องทำงานหนักหน่อย จะได้ไม่โดนครหาง่ายๆ” ซานะคิดตามแล้วพยักหน้าตอบรับกับคำพูดของผู้จัดการ

“ที่ว่าอายุน้อยนี่เท่าไหร่กันคะ” เธอเอ่ยถามเพราะสงสัยในคำพูดของอีกคน

“เพิ่ง25เอง

เอ๋?” ซานะตาโต เพราะถ้าเธอได้ยินไม่ผิด ผอ.คนนี้อายุแค่ 25ปี ซึ่งหมายความว่าเขาอ่อนกว่าเธอถึง2ปีเลยทีเดียว

ตกใจใช่มั้ยล่ะ ตอนแรกพี่ก็ไม่เชื่อเหมือนกัน พี่ยังคิดเลยหนุ่มขนาดนี้ทำไมท่านประธานใหญ่ถึงยอมฝากบริษัทไว้ได้

แต่พอได้ข่าวว่าเข้ามาช่วยบริษัทตั้งแต่จบม.ปลาย ก็เลยเข้าใจว่าทำไมถึงเชื่อมือลูกชายขนาดนั้นมินจีเสริม

“เขาน่าจะเก่งมากเลยนะคะ”

“ก็พอควรแหละ อ่ะถึงพอดีเลย” ทั้งคู่เดินออกมาจากลิฟต์แล้วก็เจอชายคนหนึ่งยืนรออยู่

“สวัสดีครับคุณมินาโตะซากิ สวัสดีครับคุณชเว” เขาเอ่ยทักทายทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีค่ะ” พวกเธอเอ่ยทักทายกลับด้วยความมึนงง

“ไม่ต้องสงสัยหรอกครับ ผมจาง ฮยอนซอก เป็นผู้ช่วยของคุณโจวครับ เดี๋ยวผมจะพาพวกคุณไปที่ห้องรับรองของเรา แล้วจะไปตามคุณโจวนะครับ” เขาอธิบายซะยาวเหยียด และซานะก็จับใจความได้ว่าเขาจะพาเธอไปรอเจ้านายของเขาที่ห้องรับรองนั่นเอง

อีกซักครู่คุณโจวจะมาถึงนะครับ ไม่ทราบว่าทั้งสองคนจะรับเครื่องดื่มอะไรไหมครับ

น้ำเปล่าธรรมดานี่แหละค่ะผู้จัดการสาวเอ่ย เขาก็มองหน้าซานะ ก่อนเธอจะส่งยิ้มให้แทน เป็นอันรู้ว่าเธอก็เหมือนกัน

งั้น ผมขอตัวครับแล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป

 

 

 

 

 

ที่รักอย่าทำหน้าเครียดอย่างนั้นสิครับมินะเอื้อมมือไปจับมือของนายอนที่วางอยู่บนตักของเธอ

นายอนละสายตาจากนอกหน้าต่าง แล้วหันมามองหน้าสามีของเธอแทน เขาหันมาส่งยิ้มให้เธอ นายอนก็ยกมืออีกข้างขึ้นมากุมมือของมินะไว้

จะไม่ให้เครียดได้ยังไงล่ะ ผลตรวจออกมาอย่างนั้น

คนเครียดต้องเป็นผมไม่ใช่เหรอเขาดึงมือเธอไปจูบเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้อีกครั้ง

ตอนนี้ทั้งคู่อยู่บนรถ ระหว่างทางที่จะไปส่งนายอนที่มหาวิทยาลัย หลังจากที่พวกเขาไปฟังผลตรวจร่างกายเพื่อเตรียมความพร้อมาสำหรับการมีบุตรมา

และที่นายอนต้องมานั่งหน้าเครียดอย่างนี้ ไม่ใช่เพราะว่าร่างกายของเธอมีปัญหาหรืออย่างไร ช่วงวัยของเธอค่อนข้างที่นะเหมาะแก่การมีบุตรมากทีเดียว สำหรับหญิงสาววัย29ที่ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์อย่างเธออ่ะนะ

แต่กับมินะ สามีเด็กของเธอนี่สิ ทั้งๆที่เขาอายุเพียง27ปีเท่านั้น เขากลับเริ่มมีปัญหาเรื่องอสุจิไม่แข็งแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทันทีที่จองยอนอ่านผลตรวจให้ฟัง นายอนแทบจะลมจับขึ้นมาเลยทีเดียว โชคดีที่น้องชายจอมกวนและสามีเด็กช่วยจับเอาไว้ทัน

และหากจะพูดถึงสาเหตุหลักๆของปัญหาสุขภาพนี้ ก็หนีไม่พ้นเพราะเขาทำงานหนัก และไม่มีเวลาพักผ่อนนั่นแหละ จองยอนบอกว่าปัญหานี้ไม่มีตัวกำหนดต้นเหตุที่แน่นอน ไม่ว่าใครก็สามารถประสบกับปัญหานี้ได้ ต่อให้เป็นชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ ร่างกายกำยำ หรือหนุ่มวัยแรกรุ่นที่นมเพิ่งแตกพานที่ร่างกายพร้อมสำหรับการสืบพันธุ์เพียงใดก็มีโอกาสเป็นได้เช่นกัน

และก็ยังนับว่าเป็นเรื่องดีที่มินะเป็นนั้น ไม่ได้หนักมาก แค่เปลี่ยนนิสัยการดูแลตัวเอง ไม่เครียด ออกกำลังกายให้มากขึ้น และรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย ซึ่งจองยอนก็แนะนำอาหารที่มีแร่ธาตุสังกะสี วิตามินบี ซี และอี ที่มีประโยชน์ต่อน้ำเชื้อมา เพียงเท่านี้ทั้งคู่ก็พร้อมจะสร้างครอบครัวกันได้แล้ว

แต่หากพูดถึงเรื่องการลงมือปฏิบัติตามคำแนะนำแล้ว แน่นอนว่าเป็นเพราะโครงการที่เขากำลังดูแลอยู่ตอนนี้ การงดเครียด และออกกำลังกายให้มากจึงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาไปโดยปริยาย นั่นแหละ นายอนถึงได้มานั่งนอยด์อยู่อย่างนี้

นี่เมื่อไหร่โครงการนี้จะเรียบร้อยซักที

เราคุยกันแล้วนะ…”

ใช่ เราคุยกันแล้วนายอนหันหน้าหนีออกไปมองหน้าต่างอีกครั้ง

แต่แต่พี่ห่วงนาย ไหนจะเรื่องที่คุณพ่อขออีก

พี่จองก็บอกแล้วไงครับ เรื่องแบบนี้มันแก้ไขได้ เคสของผมเนี่ยก็ไม่มีอะไรน่าห่วงขนาดนั้นด้วยนะมินะลูบหลังมือของภรรยาเบาๆ

แก้ไขได้ แต่นายก็ยังไม่มีโอกาสทำมันซักทีนี่สินายอนหันกลับมามองหน้าสามี

พี่เป็นห่วงนายนะ ไม่ใช่แค่เรื่องมีลูก แต่สุขภาพของนายจะแย่กว่านี้อีกนะถ้ายังบ้างานอยู่อย่างนี้น่ะเธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบใบหน้าของสามี แล้วเบะปาก ชายหนุ่มช้อนตามองหน้าภรรยาของเขาที่กำลังยุ่งได้ที่ แล้วจับมือของเธอที่ลูบแก้มของเขาอยู่มาจูบเบาๆ

ผมรู้ว่าที่รักเป็นห่วงผม แต่ผมก็กำลังทำเพื่ออนาคตอยู่นะครับ

พี่จะบอกยังไงก็จะไม่ยอมดูแลตัวเองเลยใช่มั้ย

ผมก็มีที่รักดูแลอยู่แล้วไงครับเขาบีบจมูกของเธอเบาๆ

หึ้ย~~” นายอนปัดมือของสามีออก

เอาเป็นว่า ถ้าโปรเจ็คจบเมื่อไหร่ ผมจะหันมาออกกำลังกายนะครับ จะทำตามที่พี่จองบอกทุกอย่างเลยเขาบอก

สัญญานะ

ครับ

แล้วรถที่พวกเขานั่งอยู่ก็ถูกขับเข้ามาจอดที่หน้าคณะของนายอนพอดี ทั้งคู่ร่ำลากันพอประมาณ ก่อนนายอนจะลงรถไป แล้วมินะก็มุ่งหน้าสู่ห้างMIu เพื่อทำงานอย่างเช่นทุกวัน

 

 

 



ห้องผอ.โจว

 

ตอนนี้จื่อวีกำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา แต่เนื้อหาของการสนทนานั้นกลับไม่ได้เกี่ยวข้องกับแฟ้มงานที่กองอยู่ตรงเขาเลยสักนิด

เขากำลังคุยกับจองยอน เพื่อนัดวันพาหญิงสาวที่เขาได้คัดเลือกว่าจะมาเป็นแม่ของลูกเข้าไปรับการตรวจร่างกาย เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการมาอุ้มท้องลูกของเขา

และการโทรหาจองยอนครั้งนี้ก็ทำให้เขาได้ทราบข้อมูลจากอีกคนว่าพี่ชายของเขากำลังมีปัญหานั่นเอง

ผมว่าแล้ว พี่ชายผมเนี่ยน้า ห่วงแต่งาน ไม่ดูแลตัวเองเอาซะเลยเขาเอ่ยกับปลายสาย

[นายเองก็อย่าชะล่าใจไป บ้างานไม่ต่างกันนี่สองพี่น้อง] จองยอนเอ่ยแกมเตือน

ผมก็ไม่ได้บ้าขนาดพี่มิซะหน่อยจื่อวีโต้

[เออน่า รู้ว่าไม่ได้บ้าเท่า แต่ก็รีบมาตรวจแล้วกันนะ เผื่อเป็นเหมือนกันจะได้แก้ไขทัน จะมีลูก ไม่ได้ต้องการแค่รังไข่ผู้หญิงนะโว้ย]

โอเคครับ

เอาเป็นว่าถ้าว่างแล้วผมจะแวะเข้าไปนะครับพี่จอง

เรื่องคุณจูฮีก็ฝากด้วยแล้วกัน

[เออ อย่าลืมบอกเธอแล้วกันล่ะ]


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


เพราะเสียงเคาะที่ประตูหน้าห้อง จื่อวีเลยละความสนใจจากปลายสาย แล้วมองไปที่ประตู เมื่อเห็นว่าเป็นฮยอนซอก เขาจึงเอ่ยอนุญาตให้อีกคนเข้ามา

เชิญครับ

ผอ.ครับเขาพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้คนที่ยืนอยู่เอ่ยธุระได้เลย ไม่ต้องกลัวว่าจะรบกวนที่เขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่

คุณมินาโตะซากิมาพร้อมที่ห้องรับรองแล้วครับ

งั้นแค่นี้ก่อนนะครับพี่จอง ผมต้องไปแแล้ว

[เออๆ ฉันก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน]

ครับเขากดวางสาย แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋าสูทตัวนอก ก่อนจะยืนขึ้น จัดระเบียบเสื้อผ้านิดหน่อย แล้วเงยหน้ามองผู้ช่วยของเขา

ผมดูดีแล้วนะผู้ช่วยจางส่งยิ้มให้ ก่อนจะชูนิ้วหัวแม่มือขึ้น เป็นสัญญาณว่า สุดยอดแทนคำพูดของเขา

งั้นเราไปกันเลย

ใช้เวลาไม่นานทั้งสองคนก็เดินมาถึงห้องรับรอง ผู้ช่วยจางเดินนำหน้าจื่อวีไป เขาเคาะประตูเป็นมารยาท ก่อนจะค่อยๆบิดลูกบิด แล้วเปิดประตูให้จื่อวีเดินเข้าไป

สวัสดีครับจื่อวีเอ่ยทักทายหญิงสาวทั้งสองคนที่นั่งรออยู่ที่โซฟา ฝั่งสองคนนั้นเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นยืนตามมารยาททันที

สวัสดีค่โอ๊ะ!” เสียงทักทายที่ดังมาจากหญิงสาวตรงหน้าขาดหายไป ทำให้คนโดนทักต้องเงยหน้ามองอย่างเต็มตา

คุณ!”

“เธอ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

แหะๆ

กลับมาแล้วจ้า

พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

เม้นท์ติชม ให้กำลังใจ กันได้นะคะ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #25 saritawalkrua (@saritawalkrua) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:57
    อยากอ่านแล้วค่าาาาามาอัพให้หน่อยนะคะ อยากอ่านมากๆเลย
    #25
    0
  2. #18 Ace-K (@paeicelatte) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 15:23
    เปลี่ยนคนเดี๋ยวนี้นะอาจื่อ!!! ซานะนี่แหละแม่ของลูกแก 555555
    #18
    0
  3. #17 Bufferrrr (@Bufferrrr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:35
    มินะรีบๆจบโปรเจ็คนะ ส่วนจื่อนี่จะเป็นไงต่อ5555
    #17
    0
  4. #14 saritawalkrua (@saritawalkrua) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 14:57
    มาอัพอีกนะค่ะอยากอ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ💓
    #14
    0
  5. #13 KHiMCNK (@KHiMCNK) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 11:58
    พี่มิน่าเป็นห่วงจริงๆ ส่วนคู่คุณโจวก็เอาแล้วๆๆ
    #13
    0