[TWICE]Baby Challenge{SaTzu MiNayeon}

ตอนที่ 2 : 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    28 ก.พ. 61

01


 

 

 

คาเฟ่แถวมหาวิทยาลัยJ

 

            ในร้านตอนนี้มีคนค่อนข้างพลุกพล่านเลยทีเดียว คงเป็นเพราะเป็นช่วงเที่ยง เป็นเวลาพักกลางวันของหลายๆคน ทั้งพนักงานบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าใกล้มหาวิทยาลัยก็ดี นักศึกษาที่เพิ่งเลิกเรียน หรือที่มีเรียนตอนบ่ายก็ดี และหนึ่งในลูกค้าของร้านแห่งนี้ก็คือเหล่าอาจารย์ของมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะอาจารย์สาวรุ่นใหม่ไฟแรงที่นั่งอยู่บริเวณมุมหนังสือของร้าน

“นี่ เมื่อไหร่นายจะเลิกเล่นมือถือซักที ฉันชวนนายออกมาทานข้าวนะ จองยอน”

ชายหนุ่มตัวสูงที่นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่ ละสายตาจากหน้าจอแล้วมองหน้าหญิงสาวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของเขา สีหน้าของเธอตอนนี้บอกได้เลยว่าไม่ค่อยจะเป็นมิตรนัก ยิ่งยกมือขึ้นมากอดอกไว้อย่างนั้น ถ้าเขาไม่รีบวางโทรศัพท์ ศพคงไม่สวยแน่

“ธ...โธ่เจ้ อะไรกันๆ ผมแค่เช็คข่าวบ้านการเมืองแค่นั้นเอง” เขาว่า พลางล็อคหน้าจอโทรศัพท์แล้วเก็บมันเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงแสลค

“แล้วนี่เป็นอะไรเนี่ย ทำไมหน้าบูดเป็นตูดเป็ดขนาดนั้น เหมือนคนเมนส์ไม่มา...” เขาชะงักมือที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นมาจรดริมฝีปาก ช้อนตามองหน้าหญิงสาวด้วยความตกใจ

“หร..หรือเจ้...”

“เพ้อเจ้อ!

นั่นไง ไม่ต้องรอให้ได้ลุ้นใดๆทั้งนั้น คำพูดของหล่อนช่างชัดเจน และไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ เพราะฉะนั้นตัดปัญหาเมนส์ไม่มาออกจากสาเหตุที่ทำให้เธอหน้างออยู่อย่างนี้ออกไปได้เลย

“แล้วตกลงเจ้เป็นไรอ่ะ ผมงงนะเนี่ย จู่ๆออกมากินข้าวกับผู้ชายสองต่อสองอย่างนี้ สามีเจ้จะไม่หึงเอาเหรอ”

“หึงได้ก็ดีสิ ทุกวันนี้ฉันนึกว่าแต่งงานกับเครื่องจักรเซ็นเอกสาร” เธอหันหน้ามองน้องชาย

“หรือว่าฉันน่าเบื่ออ่ะแก”

“โนโนโน เจ้ พูดอะไรอย่างนั้น แต่เอ๊ะ! นี่คือสาเหตุที่เจ้มานั่งหงุดหงิดอยู่อย่างนี้ใช่มั้ยเนี่ย เพราะเจ้ามิมันไม่ทำการบ..โอ้ย..อื้อ!!” ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค เขาก็ถูกพี่สาวใช้ส้อมจิ้มชิ้นขนมปังเข้าปากเสียเต็มอิ่ม หมายถึงเต็มปากอ่ะนะ

“เงียบไปเลยแก ฉันดูวอนท์ขนาดนั้นเลยรึไงยะ” เธอถามเสียงแข็ง

“ดูตอนนี้ก็น่าจะมากอยู่นะเจ้”

“จองยอน!

เขารีบยกมือขึ้นมาคว้าข้อมือของพี่สาวเอาไว้ ก่อนที่เธอจะฟาดลงมาโดนที่แขนของเขา ป้องกันความเจ็บปวดจากมือของเธอได้ดีอยู่

“ไม่เอาๆ โกรธบ่อยแก่เร็วนะเจ้”

“จองยอน!!

“โอเคๆ รู้แล้วครับว่าชื่อจองยอน ผมไม่ล้อแล้วเจ้” ได้ยินอย่างนั้นเธอก็ดึงแขนกลับไป แล้วทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้เหมือนเดิม

“ว่าแต่ ไอ้มิมันเป็นอย่างนี้มานานรึยังล่ะเจ้ อย่าเพิ่งตี! ผมแค่ถาม เผื่อมันอาจจะมีปัญหานะครับ”

เธอมองหน้าน้องชาย ก็ไม่อยากจะเชื่อคำพูดเท่าไหร่ ถ้าจองยอนไม่ใช่สูตินารีแพทย์ ที่ค่อนข้างจะเชี่ยวชาญเรื่องอย่างนั้น

“ปัญหา? นายหมายความว่ายังไง”

“แน่ๆ ดูท่าจะสนใจขึ้นมาเลยนะครับ”

“พูดมาก! ตอบคำถามฉันมาได้แล้ว” ชายหนุ่มพยักหน้า

“อืม... ก็ปัญหาพวกเสื่อมสมรรถภาพ หย่อนสมรรถภาพทางเพศ ประมาณนั้นอ่ะพี่ จองยอนอธิบาย

แล้วถ้ามินะมีปัญหาเรื่องนั้นจริงๆล่ะเธอเอ่ยถามสีหน้าดูเต็มไปด้วยความกังวล

ก็ปรึกษาแพทย์สิครับบบ

ไม่ได้การละ ฉันต้องถามมินะเรื่องนี้พูดจบเธอก็หยิบกระเป๋าถือ และกระเป๋าเอกสารของเธอ แล้วเดินออกจากร้านไปอย่างไว

เจ้! เดี๋ยวสิเจ้!”

จองยอนตะโกนไล่หลัง แต่ก็ไม่ได้ผล จากที่หวังจะให้พี่สาวเลี้ยงข้าว กลับกลายเป็นตอนนี้เขาต้องจ่ายค่าอาหารเลี้ยงพี่สาวเองซะนี่ คิดผิดจริงๆที่ออกมาพบเธออย่างนี้

 

 

ห้างMIu

 

หลังจากลับมาการรับประทานอาหารกลางวันกับพ่อและแม่ของเขาในวันนั้น ก็เป็นเวลาร่วมสัปดาห์แล้ว  แต่มินะก็ไม่ได้มีโอกาสได้คุยเรื่องนี้กับภรรยาของเขาสักที

แต่จะว่าไปช่วงนี้เขาก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกับภรรยาสักเท่าไหร่เลย โครงการพัฒนาห้างแห่งนี้ทำให้เขากลับบ้านดึกแทบทุกวัน เพราะต้องมานั่งตรวจสอบเอกสารโครงการใหญ่ของห้างที่กำลังจะเกิดขึ้น เพื่อให้เกิดความผิดพลาดให้น้อยที่สุด

และพอเขากลับบ้านไป นายอน ภรรยาของเขาก็เข้านอนไปเรียบร้อยแล้ว และเมื่อเขาตื่น เธอก็ออกจากบ้านไปแล้วเช่นกัน

ขนาดเวลาคุยกันยังแทบจะไม่มี อย่าได้หวังถึงเรื่องอย่างว่าเลย กลับบ้านไปก็ไม่มีแรงจะไปอาบน้ำด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้น การร่วมกิจกรรมยามค่ำคืนที่ต้องใช้แรงมากๆของเขาและภรรยาก็ไม่ต้องพูดถึง

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

ขออนุญาตค่ะท่านผอ. คุณนายอนขอเข้าพบค่ะ

มินะขมวดคิ้ว ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ก็ยิ่งขมวดคิ้วหนักเข้าไปอีก เพราะนี่มันเวลางานของภรรยาเขาอยู่เลย ทำไมจู่ๆเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ท่านคะ!”

ให้เธอเข้ามาได้เขาตอบรับเลขาสาว เธอปิดประตูแล้วเดินออกไป

ไม่นานนัก ประตูบานเดิมก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง มินะเงยหน้ามอง ก็เป็นนายอนนั่นเองที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา

เธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน แล้วก้มหน้าลงมามองหน้าเขาใกล้ๆ เล่นเอาคนเป็นสามีหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเธอมันทำให้เขาใจกระตุก และตกหลุมรักเธอไปอีกรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้สำหรับชีวิตนี้

….ให้ตายสิ ไม่ได้จ้องหน้ากันขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้ว

อะไรครับ ทำไมต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ล่ะเขาว่า ก่อนจะลุกขึ้นยืน

เขายืนเต็มความสูงที่เป็นมาตรฐานของชายทั่วไป แล้วจูงมือเธอเกินไปนั่งที่โซฟาที่เตรียมไว้รับแขก ซึ่งตั้งอยู่ไไกลจากโต๊ะทำงานของเขานัก

หน้าที่รักดูโทรมมากเลยนะ

เธอบอก แล้วยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าของเขาเบาๆ ปกติมินะแทบจะไม่ปล่อยให้ตัวเองโทรมขนาดนี้เลย แต่ตอนนี้เขามีทั้งหนวดที่ไม่ได้โกนมาหลายวัน และรอยคล้ำที่ใต้ตานั่นอีก

เค้าทำงานไงครับ ทำงานหนักยังไงก็ต้องโทรมอยู่แล้วเขาจับมือของเธอไว้ แล้วก้มลงจูบเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองแล้วส่งยิ้มให้

แต่พอได้เห็นหน้าที่รัก เค้าก็หายเหนื่อยเลยนะเขายกมือของเธอขึ้นมาถูๆที่ใบหน้าของตัวเองอย่างออดอ้อน

ไม่ต้องมาทำปากหวานเลยนะเธอดันหน้าเขาออก เมื่อโดนอย่างนี้ แทนที่จะโกรธ เขากลับหัวเราพให้เธอเสียอย่างนั้น

นี่ เมื่อไหร่จะเลิกทำงานดึกอย่างนี้ซักทีเธอมองตาเขา ก่อนจะพูดต่อ

ที่รัก เราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเลยนะช่วงนี้ไม่รู้ว่าเขารู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่คำพูดของเธอมันฟังดูมีความนัยยังไงชอบกล

เป็นอะไรรึเปล่าครับเนี่ย ทำไมดูอ้อนแปลกๆ

มินะ นายนายยังรักพี่มั้ย?” ได้ยินอย่างนั้นเขาก็ตาโตขึ้นมาทันที ไม่คิดว่าคำพูดนี้จะหลุดออกมาจากปากของภรรยา แสดงว่าเธอต้องไปได้ยินอะไรมาแน่ๆถึงได้คิดอย่างนี้

ทำไมพี่ถามแบบนี้ล่ะครับ ผมรักแค่ที่รักคนเดียว รักมาตลอดนะครับเธอยู่ปาก ก่อนจะดึงมือกลับไปกอดอกแล้วหันหน้าหนีจากมินะ

จะให้เชื่อได้ยังไงล่ะ ก็ช่วงนี้ นายไม่ค่อยมายุ่งกับพี่เลย มัวแต่ยุ่งอยู่แต่กับงาน พี่คิดว่านายจะเบื่อพี่ซะแล้ว

อะไรกันครับ ทำไมพี่ถึงคิดอย่างนั้นได้ล่ะ

มินะขยับตัวเขาไปใกล้ แล้วดึงมือของเธอไปจับเอาไว้อีกครั้ง เขาช้อนตาขึ้นมองภรรยาด้วยแววตาที่ชวนให้หลงใหล บอกได้เลยว่าใครได้มองก็ต้องตกหลุมรักเขาเมือนอย่างที่เธอเป็น

ความจริงแล้ว ผมมีเรื่องให้คิดมากนิดหน่อยน่ะ

 เรื่องให้คิดมาก? เรื่องอะไร? พี่พอจะช่วยได้มั้ย?”

เอาล่ะ ไหนๆเธอก็มาหาถึงที่ขนาดนี้ และยังไงๆเขาก็ต้องคุยกับเธอในสักวันนึง มินะจึงตัดสินใจที่จะพูดกับเธอไปเลยแล้วกัน

ที่รักทำใจดีๆก่อนนะ

ทำไม มันร้ายแรงมากเลยเหรอ?” มินะพยักหน้า แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เค้าพร้อมแล้ว พูดมาเถอะนายอนหลับตา สูดลมหายใจเข้า แล้วลืมตามองสามีของเธออีกครั้ง

คุณพ่อของเค้า….ท่าน….ท่านกำลังจะตาย

 

 

 

คลับY

 

ปกติแล้วที่นี่จะครึกครื้นมากๆก็เป็นวันศุกร์ที่เป็นวันทำงานวันสุดท้ายของสัปดาห์ หรือไม่ก็วันเสาร์ที่พอตื่นขึ้นมาก็เป็นวันอาทิตย์ที่เป็นวันหยุดพักผ่อนอีกที

แต่เพราะวันนี้เป็นวันที่ไม่ปกติสักเท่าไหร่ เพราะวันนี้ไม่ใช่วันศุกร์หรือวันเสาร์ แต่คนก็ยังเยอะ และบรรยากาศภายในร้านก็ดูครื้นเครงมากเป็นพิเศษ เพราะวันนี้เป็นวันพฤหัสบดี แต่เป็นวันที่ไม่ธรรมดา ตรงที่เป็นวันคล้ายวันเกิดของลูกสาวสส.ชื่อดัง พัค จีฮโย

เป็นเพราะจีฮโยมีชื่อเสียงมากในวงการบันเทิง เธอเป็นผู้กำกับที่เก่ง และมีผลงานสร้างชื่อเสียงมากมาย แถมยังเป็นผู้กำกับหญิงไม่กี่คนของเกาหลีที่มีโอกาสได้ไปร่วมเทศการหนังเมืองคานส์ที่ประเทศฝรั่งเศสอีกด้วย นั่นจึงทำให้เธอฮอตอยู่พอตัว เมื่อจัดปาร์ตี้งานวันเกิดขึ้น จึงมีผู้คนมากหน้าหลายตาเข้ามาร่วมงาน

และหนึ่งในนั้นก็คือสองนางแบบสาวดาวรุ่งสัญชาติญี่ปุ่น ที่กำลังเป็นประเด็นฮอต ขึ้นปกนิตยสารดังทุกฉบับในตอนนี้ ฮิราอิ โมโมะและมินาโตะซากิ ซานะ พวกเธอก็มาร่วมงานวันนี้ด้วย แต่ไม่ใช่เพราะต้องการเข้าหาเจ้าของงานหรอกนะ แต่พวกเธอเป็นเพื่อนสนิทของจีฮโยต่างหาก

โมะ แกโทรหาจีซิว่าอยู่ตรงไหนเสียงหวานเอ่ยกับเพื่อนที่เธอควงแขนอยู่ หลังจากที่ตอนแรกจะเข้ามาหาตัวเพื่อนเจ้าของวันเกิดในงาน แต่พอเข้ามาแล้วคนเยอะกว่าที่คิด การตามหาจีฮโยจึงกลัวจะทำให้เวลาผ่านไปนานเกิน

มันบอกว่าอยู่ด้านใน แถวเวทีหญิงสาวอีกคนหันมาบอกเธอ

ทั้งคู่ชะเง้อมองหาเวทีที่อีกฝ่ายบอก ก่อนจะเห็นว่าเธอกำลังยืนคุยโทรศัพท์ พร้อมกับโบกมือส่งสัญญาณมาหาพวกเธออยู่ตำแหน่งที่บอกจริงๆ เมื่อเห็นแล้ว โมโมะก็วางสาย แล้วพาคนข้างกายให้เดินฝ่าฝูงชนเข้าไปทันที

พวกแกมาช้าจัง ช้าจนนึกว่าจะไม่มากันซะแล้วเจ้าของวันเกิดเอ่ย น้ำเสียงดูติดจะงอนเล็กๆ

นี่ๆ ไม่เอาน่า ก็บอกแล้วไงว่าซานะอ่ะติดถ่ายแบบ จะมาช้าหน่อยโมะโมะช่วยอธิบาย

ใช่ ฉันบอกแกไปแล้วด้วยซานะเองก็พูดอีก

เนี่ย พอเลิกแล้วพวกฉันก็รีบบึ่งมาเลยนะยิ่งพูดก็ดูเหมือนเจ้าของวันเกิดจะยิ่งไม่อยากฟัง เมื่อเห็นเพื่อนก้มหน้าหลบอย่างนั้น โมโมะกับซานะก็ได้แต่มองหน้ากัน

ไม่เอาน่าจี อย่างอนเลยนะ

วันนี้วันเกิดแก ฉันยอมให้แกวันนึงเลยอ่ะเหมือนคำนี้จะเป็นคำที่จีฮโยกำลังรอคอย เพราะเพียงสิ้นประโยค ไม่ถึงสองวินาที เธอก็เงยหน้าขึ้นมามองซานะ สีหน้าดูมีเลศนัย

แกยอมจริงอ่ะ

แกคงไม่คิดจะทำอะไรแผลงๆใช่มั้ยซานะมองหน้าจีฮโย แววตาของเพื่อนเธอตอนนี้ดูกรุ้มกริ่ม มีเลศนัยมากๆ มากซะจนเธอกลัว

ล้อเล่นน่า ไม่เล่นอะไรรุนแรงหรอกน่าได้ยินอย่างนี้ก็ดีใจไปเปราะนึง

หลังจากพูดคุยกันนิดหน่อย จีฮโยก็ขอตัวเลี่ยงออกไปรับแขกคนอื่นๆที่ทยอยกันเข้ามามากขึ้น ซานะกับโมโมะก็นั่งดื่มเครื่องดื่มกันอยู่ที่มุมหนึ่งของคลับ เป็นโซนที่ค่อนข้างสงบและเป็นส่วนตัว จีฮโยจองไว้ให้พวกเธอกับเพื่อนสนิทๆไม่กี่คน

นี่ซานะ

หื้ม?” ซานะหันไปมองโมโมะตามแรงสะกิดของเธอ

เขาเหมือนจะสนใจแกนะซานะค่อยๆหันไปมองตามสายตาของโมโมะ ก็เห็นว่าชายหนุ่มคนนั้นยกแก้วขึ้นดื่ม ก่อนจะส่งยิ้มให้เธอ

แฟนคลับมั้งเธอทำเพียงไม่สนใจ แล้วหันมาสนใจโมโมะแทน

 

หลังจากดื่มไปได้พักใหญ่ ซานะก็รู้สึกมึนหัวเกินไป ประกอบกับอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา เธอจะหันมาชวนโมโมะ ก็ปรากฏว่าหล่อนกำลังติดพันอยู่กับการคุยกับชายหนุ่มหน้าตาดีที่เข้ามาทักพวกเธอตั้งแต่สามสิบนาทีก่อน

เป็นเพราะไม่รู้จะแทรกบทสนทนายังไง แล้วเธอก็ไม่อยากจะขัดเพื่อนเท่าไหร่ นานๆทีจะมีคนหลงเข้ามาหายัยเพื่อนไม่ปกติคนนี้ ซานะจึงติดสินใจ ลุกไปเข้าห้องน้ำคนเดียว

เมื่อทำธุระภายในห้อองน้ำเสร็จ เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำตามปกติ แต่ยังไม่พ้นประตูห้องน้ำดี ทางเดินของเธอก็ถูกเข้ามาขวางไว้ โดยชายหนุ่มตัวหน้าคนหนึ่ง

เธอคิดว่าตัวเธอเป็นคนผิด จึงหลบทางให้เขาเดิน แต่อีกฝ่ายก็ไม่เดินสวนเธอไปซักที นั่นมันทำให้เธอเริ่มกลัวว่าเขาจะทำอะไรเธอขึ้นมา

ขอทางด้วยค่ะ!” เธอตัดสินใจโพล่งคำนี้ออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาเป็นเพียงเสียงหัวเราะหึๆในลำคอของเขาเท่านั้น

ถ้าอยากกลับไป ก็ขอเบอร์น้องหน่อยสินี่สินะที่เรียกว่าถูกคุกคาม

ซานะยืนตัวสั่น มือของเธอค่อยๆล้วงเข้าไปในกระเป๋า หมายจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรเรียกเพื่อนซักคนมาช่วย แต่ชายหนุ่มตรงหน้ารู้ทัน เขาคว้ากระป๋าถือของเธอไป แล้วโยนมันใส่ถังขยะ ก่อนจะเริ่มเดินเข้าไปประชิดตัวเธอ

เห็นอย่างนั้น เธอก็เดินถอยหลังหนี ไม่ยอมให้ตัวเขาเข้ามาใกล้เธอได้ง่าย แต่เหมือนยิ่งเธอถอย มันก็ยิ่งเข้าทางเขา เพราะตอนนี้เธอกำลังเดินถอยหลังเข้าไปในห้องน้ำ แต่เป็นห้องน้ำชาย ไม่ใช่ห้องน้ำหญิง

อยากให้พี่ได้ง่ายๆก็ไม่บอก ดีแล้วเข้าไปอีกสิจ๊ะเธอเพิ่งจะนึกได้ว่าห้องน้ำที่เธอกำลังจะเข้าไปนั้นมันผิด แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เพราะเมื่อเธอจะเดินออกมา ชายหนุ่มคนตรงหน้าก็คว้าข้อมือเธอไว้ แล้วผลักเธอเข้าไปในห้องน้ำ จนหลังของเธอชนเข้ากับประตูห้องน้ำอย่างจัง

เฮ้ย! เสียงดังว่ะ!” ซานะหันไปมองต้นเสียง ก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงอีกคนกำลังทำกิจกรรมกับหญิงสาวบนอ่างล้างหน้า หันมองทางเธอผ่านกระจกบานใหญ่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร นั่นทำให้เธอนึกชั่งใจว่าควรขอความช่วยเหลือจากเขาดีหรือไม่

เออ ขอโทษว่ะชายหนุ่มตรงหน้าเธอตะโกนตอบ ก่อนจะมาสนใจเธอต่อ เขาคว้าข้อมือเธออีกครั้ง และนั่นมันก็ทำให้เธอคิดได้ว่าควร

ช่วยด้วยค่ะ!” ชายหนุ่มตรงหน้าทำหน้าเหลอหลา มองมาที่เธออย่างไม่คาดคิด ก่อนจะหันไปมองสลับกับชายหนุ่มร่างสูง

ช่วยฉันด้วย! เขาจะข่มขืนฉัน!” เมื่อจบประโยค เธอก็หันไปมองที่ชายหนุ่มหน้าอ่างล้างหน้าอีกครั้ง

เขาหยุดกิจกรรมที่กำลังทำ แล้วหันกลับมาหาเธออย่างเต็มตัว สีหน้าของเขาดูจะหงุดหงิดไม่น้อยที่ถูกขัดจังหวะตอนนี้

ผู้หญิงไม่เล่นด้วยก็ปล่อยไปสิวะเฮ้ย!” เขาบอก ก่อนจะหันไปไล่ให้หญิงสาวบนอ่างล้างหน้าออกไปจากห้องน้ำ แล้วเขาก็เดินเข้าไปหาชายนุ่มร่างหนา แต่ส่วนสูงน้อยกว่าเขา

หมัดหนักๆของชายหนุ่มร่างสูงซัดเข้าเต็มหน้าของชายตัวหนา ก่อนเขาจะคว้าข้อมือหญิงสาวแล้วพาเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ

เดี๋ยวก่อนค่ะเธอขืน ดึงแขนของเขาเอาไว้ ชายหนุ่มหันมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะเห็นว่าเธอชี้ไปที่กระเป๋าถือที่ถูกทิ้งไว้ในถังขยะ จึงยอมปล่อยมือแล้วให้เธอไปหยิบมันขึ้นมา

และเขาไม่เพียงแต่พาเธอออกมาจากห้องน้ำเท่านั้น แต่เขายังพาเธอออกมาจากคลับอีกด้วย เขาถามถึงที่อยู่คอนโดของเธอ ก่อนจะขับรถไปส่งให้ถึงที่

ขอบคุณนะคะเธอเอ่ยขึ้น หลังจากที่เขาขับรถเข้ามาจอดเทียบที่หน้าล็อบบี้คอนโด

อื้ม คราวหลังคุณก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน

ค่ะ ไว้คราวหลังฉันจะระวังตัวค่ะเธอบอก แล้วยิ้มให้

คุณขึ้นไปเถอะ

ค่ะ เดินทางกลับดีๆนะคะเธอบอกลา ก่ออนจะลงจากรถไป แล้วรอให้รถของเขาขับออกไปก่อน เธอถึงเดินเข้าไปด้านใน

 

 

 

 

บ้านพี่น้อง

 

หลังจากได้ฟังเรื่องราวจากมินะ นายอนก็นิ่งไป เธอนิ่งไปตั้งแต่ตอนอยู่ที่ทำงาน จนตอนนี้ทั้งคู่ก็กลับมาถึงบ้านแล้ว เธอก็ยังคงทำหน้าครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา

มินะอาบน้ำเสร็จก่อน และเขากำลังนั่งอ่านสรุปการประชุมครั้งก่อนๆเพื่อรวบรวมสถิติ คำแนะนำและหัวข้อที่ทางบอร์ดบริหารสนับสนุนให้สร้าง ในไอแพดจอใหญ่บนเตียง เพื่อรอเวลาให้นายออนออกจากห้องน้ำ จะได้เข้านอนพร้อมกัน

ที่รัก

ครับมินะขานตอบรับแล้วเงยหน้าจากจอไอแพด เพื่อมองหาภรรยาที่เป็นต้นเสียง

เฮือก มแม่เจ้า

..ทำไมที่รักแต่งตัวแบบนี้ล่ะเขาเอ่ยเสียงสั่น

เพราะชุดที่ภรรยาของเขาใส่ตอนนี้มันไม่ใช่ชุดนอนตามปกติแบบที่เธอใส่อยู่ทุกวัน แต่มันกลับเป็นชุดนอนไม่ได้นอน

แบบนี้? ทำไมเหรอคะไม่พูดเปล่า นายอนค่อยๆก้าวเดินเข้ามาหาสามีของเธอที่แทบจำปล่อยไอแพดให้ล่วงจากมืออยู่แล้ว

ก็ที่รักบอกเองนี่ ว่าคุณพ่ออยากอุ้มหลานเธอค่อยๆขึ้นมาบนเตียง แล้วคลานเข้าไปที่หัวเตียงที่มินะนั่งพิงอยู่

แค่มีลูก ผมขอแค่นี้ก็พอ ที่รักบอกเค้าอย่างนี้นี่คะจบประโยค เธอก็สามารถปีนขึ้นมาอยู่บนตัวของเขาได้สำเร็จ

แค่นี้เหรอคะ มันไม่ง่ายเลยนะคะเธอยกนิ้วขึ้นมายกปลายคางของสามีให้เชิดขึ้น แล้วก้มหน้าเข้าไปใกล้

มาเริ่มกันดีกว่าค่ะ จุ๊บ~”

 

 

เช้าวันนี้ดูจะเป็นวันที่พิเศษหน่อย เพราะจู่ๆคุณท่านและคุณนายจากบ้านใหญ่ หรือพ่อและแม่ของสองพี่น้องก็ยกมื้ออาหารเช้าของพวกเขามายังบ้านหลังนี้ด้วย

เป็นจื่อวีที่ลงมาจากห้องก่อน เขาเดินปิดปากหาวหวอดๆลงมาจากด้านบน ก่อนจะหาวค้างเมื่อเห็นว่าใครนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอาหาร

พ่อ! แม่! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ยเขารีบยกมือขึ้นมารวบเนคไทที่คอให้เข้าไปชิดปกเสื้อ หลังจากที่ปล่อยให้มัดหลุดรุ่ยมาตั้งนาน

ก็มาตั้งแต่เวลาที่คนทั่วไปเขาจะทานข้าวเช้ากันนั่นแหละไอ้ลูกหมา คนเป็นพ่อตอบ แล้วกวักมือเรียกให้แม่บ้านยกอาหารออกมาได้แล้ว จื่อวียกนาฬิกาที่ข้อมือดู ก่อนจะอุทานคำหยาบออกมา แต่ก็ไม่ทำให้เป็นที่สังเกต

“ดูเหมือนว่าตอนนี้พี่มิกำลังทำตามคำขอของพ่อยู่นะครับ สายขนาดนี้แล้วยังไม่ลงมาเลย” ชายหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ตัวซ้ายมือของคนเป็นพ่อ หลังจากเดินไปกอดแม่ของเขาเสร็จ

“แล้วแกล่ะ เมื่อไหร่จะทำตามคำขอของฉันซักที”

...นั่นไง ไม่น่าแซ็วเลย

“อ้าว พ่อแม่” โชคดีจริงๆที่มินะและภรรยาของเขาเดินลงมาจากห้องนอนพอดี ทำให้คุณโจวเลิกสนใจลูกชายคนเล็ก แล้วหันไปมองลูกชายคนโตแทน

“สวัสดีค่ะ” นายอนเอ่ยทักทายพ่อแม่ของสามีอย่างนอบน้อม แล้วทั้งคู่ก็เดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

“มีความสุขกันจังเลยนะครับ” จื่อวีเอ่ยแซว แล้วก็โดนพี่ชายเขกหน้าผากไปหนึ่งที

“เงียบไปเลยไอ้ลูกหมา แล้วนั่นมือไปโดนอะไรมา เมื่อคืนไปมีเรื่องมารึไง” จื่อวีรีบซ่อนมือที่มีพลาสเตอร์แปะอยู่ให้พ้นจากสายตาของพ่อและแม่

“ไม่มีอะไรหรอกพี่”

“ทำไมชอบมีเรื่องจังเลยนะแกเนี่ย สู้ไหวรึไง”

“ก็ไม่ได้แย่นี่นา...”

“นี่ๆ เลิกทะเลาะกันเป็นเด็กๆได้แล้วพวกแก ไม่อายหนูนายอนบ้างรึไง” คุณโจวเอ่ยขัดสองพี่น้องซะก่อนที่จะทะเลาะกันไปมากกว่านี้

“แล้วแกจะตอบคำถามฉันได้รึยัง จื่อวี เมื่อไหร่”

“ความจริง...ผมก็กำลังหาอยู่”

“หา? หาอะไร”

“หาแม่ของลูกไงพ่อ!

 

 



 

TBC.

 

 


 

 

ตอนที่1มาแล้วค่ะเป็นยังไงบ้างคะชอบกับมั้ยเอ่ย?

เม้นท์ติชมกันได้นะคะ ไรท์ต้องการฟีดแบคนะคะ

รักคนอ่าน รักคนเม้นท์นะคะ

-ติดตามกันต่อไปจ้า-





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #5 รีดเด้อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 20:59
    ไม่ม่าอย่างที่คิดเลยยยย ผิดคาดเลยยยย ผู้ชายที่ช่วยซานะไว้คือคุณโจวใช่มั้ยคะ เท่มากกกก

    พี่นายอนก็มุ่งมั่นมากค่ะ ต้องทำตามเป้าที่พ่อสามีตั้งไว้นะคะ555555

    รอตอนต่อไปนะคะ
    #5
    0
  2. #4 iGiFz (@iGiFz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 00:01
    จะรอติดตามนะคะ :)
    #4
    0
  3. #3 Mi_ChorChaeng (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:04
    อย่าลองแพ เรื่องนี้นะคะ ขอนะคะ555 จะคงติดตามอยู่ตลอดเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
    #3
    0
  4. #2 KHiMCNK (@KHiMCNK) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:07
    แค่ตอนแรกก็ดูน่ารักแล้ว น่าติดตามมากๆเลย จะรอนะคะ ;)
    #2
    0