คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Knb]AkaKuro-แต่งหญิงเกรียนคิเซกิ

เมื่อคุโรโกะแต่งหญิงแล้วไปยั่วทุกคนในทีมปฎิหาริย์จะเกิดอะไรขึ้น!?!

ยอดวิวรวม

2,468

ยอดวิวเดือนนี้

26

ยอดวิวรวม


2,468

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


98
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ก.ค. 60 / 01:48 น.
[Knb]AkaKuro-แต่งหญิงเกรียนคิเซกิ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีครับ นี่เป็นฟิคเรื่องแรกที่ลงในเด็กดี
ความจริงมีแผนว่าจะลงเรื่องนี้เมื่อหลายปีก่อนแล้ว(มหากาพย์แห่งการดอง)
แต่เกิดความผิดพลาดขึ้น 
เนื่องจากฟิคนี้เป็นฟิคสั้น แต่ตอนสร้างบทความดันไปเลือกแบบตอนยาว
จึงมีการทุบทิ้งทำใหม่เกิดขึ้น(?)
ใครที่เคยติดตามไว้ก็ถือว่าเป็นโชคที่ดีหรืออาจร้าย(...)
ที่มาเจอฟิคนี้เนอะ
แล้วก็ติดตามเพื่อรออ่านเรื่องใหม่ๆกันนะครับ

หมายเหตุ: อาจมีการหักมุมเปลี่ยนตำแหน่งกันเล็กน้อย
ก็ขอเตือนสำหรับคนที่ไม่ชอบปิดจ้ะปิดไปเลย
มีคำผิดพลาดก็ขออภัยด้วยนะครับ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 16 ก.ค. 60 / 01:48

บันทึกเป็น Favorite


Short fic kuroko no basket

All x Kuroko

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------



“ น น่ารักที่สุดเลย~เท็ตสึคุง “ เสียงจากหญิงสาวผมสีชมพู โมโมอิ ซัทสึกิ

กำลังเอ่ยปากชมเด็กหนุ่มร่างเล็กเรื่อยๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุข

คุโรโกะ เท็ตสึยะ ส่งยิ้มให้กับคำชมของเธอพลางหมุนตัวเบาๆทำให้กระโปรงสีพีชลายลูกไม้ที่ยาวคลุมเข่าขยับไปตามการเคลื่อนไหว

ถ้าถามว่าทำไมผู้ชายอย่างเขาถึงมาใส่กระโปรงสีหวานแหววแบบนี้ 

เป็นเพราะว่าเขาถูกเด็กสาวผมสีชมพูที่ทำหน้าตาเป็นปลื้มอยู่ ชักชวนให้ลองมาแต่งเป็นผู้หญิงดูบ้าง

ยิ่งยากที่จะปฏิเสธคำขอของโมโมอิเมื่อเธอยื่นเสื้อแขนยาวสีครีมที่มีปกเสื้อสูงกับกระโปรงลายลูกไม้สีหวานมาให้พร้อมกับสายตาคาดหวัง

จนในที่สุดคุโรโกะก็ยอมใส่มัน แล้วยังถูกจับแต่งหน้ากับใส่วิกผมสั้นสีเดียวกับผมของเขาอีก

กลายเป็นว่าตอนนี้คุโรโกะได้กลายเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักน่าทะนุถนอมคนหนึ่งไปเสียแล้ว

“ อ๊ายยย น่ารักสุดๆ!” เด็กสาวยังคงชมไม่หยุดปาก พร้อมกับกดชัตเตอร์ถ่ายรูปท่าทางต่างๆของนายแบบ(?)ที่เธอแต่งตัวและจัดหาเสื้อผ้ามาด้วยตัวเอง โดยในใจก็คิดว่าคนที่เธอชอบจะแต่งอะไรก็น่ารักไปหมด

“ ขอบคุณครับ โมโมอิซัง” คุโรโกะก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาปัดปอยผมสีฟ้าอ่อนที่ตกลงมาเคล้ากับใบหน้าได้รูปที่ดูน่ารักขึ้นเป็นกองเมื่อถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง

ถึงแม้ว่าตัวคุโรโกะเองจะไม่ดีใจที่ถูกชมว่าน่ารัก แต่ก็อดคิดไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเขาในตอนนี้ก็เป็นเด็กสาวที่ดูน่ารักไม่น้อยยามที่มองตัวเองในกระจก

ก่อนที่ความคิดหนึ่งจะเข้ามาในหัวของคนชอบแกล้งอย่างคุโรโกะแล้วหันไปพูดคุยบางอย่างกับเพื่อนสาวอย่างโมโมอิ

“ ตกลงว่าทำแบบนี้นะครับ โมโมอิซัง “

“ อื้มพยายามเข้านะเท็ตสึคุง” เจ้าของเรือนผมสีชมพูแย้มยิ้มกว้างกับแผนการที่อีกคนคิด มองคนจืดจางในคราบเด็กสาวที่เดินออกจากห้องไปแล้วพูดกับตัวเองบ้าง

“ เอาล่ะเราเองก็ต้องพยายามแล้ว! “

 






ตอนนี้คุโรโกะกำลังประสบปัญหาที่หนักอึ้ง

ใช่..หนักอึ้งมาก..

เพราะกำลังถูกโกลเด้นรีทรีฟเวอร์เกาะแกะอย่างน่ารำคาญ แถมยังทำให้ตกเป็นเป้าสายตาได้ดีมาก

“ ดูสิ คนนั้นใครอ่ะ “

“ น่ารักจัง อย่างกับตุ๊กตาเลย “

“ แฟนคิเสะคุงแน่เลย “

“ ก็ไม่เห็นจะน่ารักเท่าไรนี่ “

และการแสดงความคิดเห็นทั้งเชิงบวกและเชิงลบที่คุโรโกะบอกได้เลยว่าไม่ทำให้เขารู้สึกดีซักนิด คุโรโกะพูดเสียงเหนื่อยหน่ายในขณะที่ยังคงพยายามแกะคนที่กอดรัดเขาอยู่อย่างแน่นหนา

“ ช่วยปล่อยด้วยครับ..คิเสะคุง “

“ ไม่อาวก็คุโรโกจจี่ง่า น่า ร๊าก สูด ยอด~ “ 

คนผมฟ้าถึงกับกุมขมับ ที่จริงแล้วก่อนหน้าที่จะมาเจอกับคนร่าเริงคนนี้

คุโรโกะกำลังจะเดินไปหาอาโอมิเนะที่คาดว่านอนอยู่บนดาดฟ้าของโรงเรียน ทว่าโชคชะตากลับนำพาให้เขามาเจอกับคิเสะ เรียวตะนายแบบหนุ่มผู้ร่าเริง 

พอเจ้าตัวบอกว่านี่คือการเซอร์วิส ตอนนี้ก็เลยกำลังกอดคุโรโกะไม่ปล่อยทำให้เจ้าตัวปั้นสีหน้าไม่ถูก

“ ช่วยกรุณาปล่อยด้วยครับ “

“ ก็คุโรโกจจิบอกเองนี่ว่าเป็นการเซอร์วิสให้ฉัน ขออีก5นาทีน้า “ 

คิเสะพูดด้วยน้ำเสียงน่าหมันไส้ แต่คุโรโกะก็ยอมให้อีกคนกอดต่อไป 

เห็นอย่างนี้คุโรโกะก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำอะไร

“ ก็ได้ครับ ”

แต่ก็รู้สึกว่าคิดผิดเมื่อคิเสะพูดขึ้นมาดื้อๆ

“ งั้นไปหาที่เงียบๆอยู่กันเถอะ “

ไม่พูดเปล่าแต่อุ้มเด็กหนุ่มร่างเล็กในท่าเจ้าสาวแล้วพาเดินไปหามุมเงียบๆต่อหน้าคนที่อยู่แถวนั้น คุโรโกะที่ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปจึงเลือกที่จะเงียบ

เมื่อถึงมุมที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านคิเสะจึงวางตัวคนที่ตัวเองอุ้มลงอย่างนุ่มนวล แล้วก็โผเข้ากอดต่อ 

อย่างกับว่าตัวของคุโรโกะนั้นสามารถฟื้นฟูพลังให้เขาได้

“ อย่างกับฝันเลยนะฮะ” คิเสะพูดอย่างมีความสุข ในขณะที่คุโรโกะยังนั่งนิ่งๆไม่พูดอะไร

“ แต่คุโรโกจจิก็น่ารักจริงๆนะ “

“ รู้แล้วครับ “ คนผมฟ้าตัดบทอย่างเร็ว เขาฟังคำชมว่าน่ารักมามากพอแล้ว

“ นี่ๆคราวหน้าใส่อีกนะ “

“ ขอปฏิเสธครับ “

“ เอ๋ ทั้งที่น่ารักดีแท้ๆ! “

คุโรโกะขมวดคิ้ว คำก็น่ารัก สองคำก็น่ารัก เขาไม่ได้ดีใจที่ถูกชมว่าน่ารักซักหน่อย

คนน่ารำคาญยังคงพูดต่อ

“ ถ้าอยู่แบบนี้ไปนานๆฉันคงมีความสุขมากที่สุดเลย “ 

คิเสะว่าพลางเอาหน้ามาถูกับคุโรโกะไปมาเหมือนสุนัข

“ แต่น่าเสียดายนะครับ..หมดเวลาแล้ว “ คุโรโกะค่อยๆออกมาจากอ้อมกอดของคิเสะเมื่อรู้สึกว่าผ่านไป5นาทีตามที่ตกลงไว้

“ หะๆมีคนอื่นที่ต้องไปแกล้งต่ออีกนี่เนอะ “ คิเสะพูดปนหัวเราะอย่างร่าเริงแต่ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเศร้าจนคุโรโกะอยากจะเอื้อมมือไปลูบเส้นผมสีทอง

แต่

“ อ้าว คิเสะมาทำบ้าอะไรตรงนี้เนี่ย “

เฮือก!?

ทั้งสองพร้อมใจกันสะดุ้งเมื่อมีเสียงดังมาจากข้างหลัง และไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากอาโอมิเนะที่คุโรโกะกำลังตามหาอยู่

“ อาโอมิเนจจิ!” คิเสะหลุดเรียกชื่อด้วยความตกใจ ส่วนคุโรโกะ เมื่อได้สติก็พาคิเสะวิ่งหนีทันที โดยที่คนโดนลากยังไม่เข้าใจสถานการณ์

“ ด เดี๋ยวสิ จะหนีทำไมกันฮะเนี่ย “

“ ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะให้อาโอมิเนะคุงเห็นครับ..

คุโรโกะยังคงพาวิ่งไม่ลดความเร็ว คิเสะสังหรณ์ใจไม่ดีจึงหันไปดูข้างหลังพบว่า คนที่พวกเขาวิ่งหนีกำลังวิ่งตามมาพร้อมเข้าโซน(?)มาด้วย

สร้างความกลัวขึ้นเป็นเท่าตัว คิเสะแหกปากร้องบอกให้อีกคนเร่งความเร็วขึ้น

" อ้า!วิ่งเร็วๆหน่อยสิฮะ!?!" 

" ขอโทษนะครับ ว วิ่งเต็มที่แล้ว.." 

เมื่อคุโรโกะดูจะวิ่งต่อไม่ไหวคิเสะจึงเป็นฝ่ายอุ้มคุโรโกะพาวิ่งหนีแทน

ส่วนคุโรโกะก็เกาะแน่นอย่างกลัวคนอุ้มทำตัวเองหลุดมือ

" หยุดสิเฟ้ยคิเสะ!"

" อาโอมิเนจจิก็หยุดก่อนสิฮะ!" 

" นายก็หยุดสิ!"

 ทั้งสองคนวิ่งไล่กันไปเรื่อยๆโดยไม่มีฝ่ายใดหยุดจนเสียงร้องตะโกนจากคนผิวเข้มที่ทำให้คิเสะต้องหยุดวิ่ง

" ระวังบันได!?!" 

ยังดีที่คิเสะหยุดก่อนจะตกบันได 

แต่คนตัวเล็กกลับหลุดมือคิเสะตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง

" เฮ้ย!!!" 

ไวเท่าความคิด อาโอมิเนะพุ่งไปรับตัวร่างเล็กก่อนที่จะถึงพื้น 

คุโรโกะหลับตาแน่นเพราะคิดว่าจะต้องตกลงไปกระแทกพื้นแน่ๆ

 แต่พอลืมตาขึ้นมากลับเห็นหน้าคู่หูตัวเองแทน

" ไม่เป็นอะไรนะ เท็ตสึ " อาโอมิเนะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก

ต่างจากคนที่โดนอุ้มอยู่ที่มีสีหน้าแปลกใจ

" คุณ..รู้ได้ยังไงว่าเป็นผม " 

" ทำไมฉันจะจำคู่หูของตัวเองไม่ได้เล่า!ถึงจะอยู่ในสภาพแบบนั้นก็เถอะ " 

คนผิวเข้มว่าพลางเกาแก้มแก้เขิน ก่อนจะพูดบางอย่าง

" ข..เข้ากับนายดีนะ เท็ตสึ "

คุโรโกะตาโตก่อนจะซุกหน้าลงกับอกของคู่หูตัวเองแล้วบ่นพึมพัมเบาๆ

รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงมากเสียจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยินเลย

" ไม่ยุติธรรมเลยครับ.."

" ห หา??"

คนทึ่มมองด้วยสีหน้างุนงงว่าคุโรโกะเป็นอะไร แต่พอรู้ว่าร่างเล็กกำลังหน้าแดง

ก็ดันหน้าแดงตามซะอย่างนั้น 

ปล่อยให้นายแบบหนุ่มโวยวายอยู่คนเดียวเพราะตัวเองเหมือนส่วนเกิน

" ทั้งคู่ไม่ยุติธรรมเลย!"


 

 


 

มิโดริมะ ชินทาโร่ ตำแหน่งชู้ตเตอร์ของทีมบาสเก็ตบอลโรงเรียนเทย์โคว ถ้าถามว่าเขากำลังทำอะไรในเวลาว่างแบบนี้ ก็คงต้องตอบว่ากำลังเดินไปที่ห้องว่างๆที่เป็นของกัปตันทีมของตัวเองที่ได้เป็นรางวัลจากงานกีฬาสี

หรือก็คือเขากำลังเดินไปเล่นโชงิกับอาคาชิตามที่นัดกันไว้ มือกระชับตุ๊กตากบสีเขียวไว้แน่นถึงแม้เขาจะพยายามแค่ไหน พึ่งดวงแค่ไหน 

แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะอาคาชิได้

“ มิโดริมะคุง “ เสียงหนึ่งเรียกให้หันไปหาต้นเสียงแต่ยังไม่ทันจะหันไปก็ถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง คนที่จู่ๆถูกกอดก็ตัวแข็งทื่ออย่างไรการตอบสนอง

“ ตกใจงั้นเหรอครับ?” มิโดริมะรีบตั้งสติกำลังจะว่าคนเล็กที่เล่นอะไรแปลกๆ แล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อหันไปเจอเด็กสาวน่ารักยืนส่งยิ้มหวานมาให้แทนที่จะเป็นคนจืดจางหน้าตาย

“ ค..คุโรโกะ?” ร่างสูงเรียกอย่างไม่แน่ใจนัก แต่เขาจำเสียงที่ดังมาจากคนตรงหน้าได้ดีว่านั่นคือเสียงของคุโรโกะ

คนผมฟ้าไม่ได้ปฏิเสธ พยักหน้าเบาๆด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนที่เคย

มิโดริมะเลิกคิ้วมองอย่างมีคำถาม 

ว่าเพราะอะไรคุโรโกะจึงแต่งตัวเป็นผู้หญิงแบบนี้แต่ก็ไม่ได้ถามคำถามนี้ออกไป

 นายคิดจะทำอะไรกันแน่ “

“ ผมกำลังจะเซอร์วิสให้ทุกคนครับ “ 

คุโรโกะยังคงตอบหน้านิ่งๆโดยที่เดินข้างเพื่อนตัวสูงไปเรื่อยๆ มิโดริมะแอบเห็นว่าระหว่างทางพวกผู้ชายต่างก็มองคุโรโกะไม่วางตาเลยแอบถอนหายใจ

ถ้าพวกนั้นรู้ว่าสาวน้อยน่ารักคนนี้แท้จริงเป็นผู้ชายจืดๆจะยังสนใจอยู่ไหม

“ นายไม่รู้สึกอายหรือไง “

“ ก็ไม่นะครับ ทุกคนเชื่อว่าผมเป็นผู้หญิงจริงๆ แสดงว่าการแต่งหน้าของโมโมอิซังสุดยอดมากครับ “ เด็กหนุ่มตอบไปตามที่คิด จึงทำให้มิโดริมะรู้ว่าคนที่ทำให้เพื่อนร่วมทีมคนนี้กลายเป็นเด็กสาวก็คือคุณผู้จัดการทีมนี่เอง

และถึงแม้จะรู้สึกหวั่นไหวไม่น้อยแต่คนปากไม่ตรงกับใจก็ยังคงวางมาดทำเป็นไม่รู้สึกอะไร

“ รีบๆไปเปลี่ยนเสื้อได้แล้ว เข้าใจไหม “

“ มิโดริมะคุงคงจะคิดว่าผมน่ารักมากจนอยากถ่ายรูปเก็บไว้สินะครับ “ 

มิโดริมะสะดุ้งแล้วโวยวายทั้งที่เสียงสั่นทันทีที่คุโรโกะพูดจบ

“ บ บะ บ้าเหรอไงนายน่ะ!!!

คุโรโกะลอบยิ้มถึงอีกคนจะพูดแบบนั้นแต่ก็เห็นว่าหน้าแดงจนถึงใบหู

แอบเสียดายคิดว่าจะได้เล่นกับคนผมเขียวอีกหน่อย แต่ก็ต้องบอกลาเพราะใกล้ถึงห้องที่อีกคนต้องไป

“ ถึงแล้วนี่ครับ งั้นก็แยกกันตรงนี้นะครับ “

“ ให้ตายสิ มิโดริมะทำท่าวางมาดต่อโดยขยับแว่นตัวเองพอเป็นพิธี เอื้อมมือเตรียมจะเปิดประตู แต่เสียงเรียกของคุโรโกะก็ทำให้ชะงักไปเล็กน้อย

“ เดี๋ยวครับมิโดริมะคุง “

จุ๊บ

เจ้าตุ๊กตากบตัวเขียวตกจากมือมิโดริมะทันทีที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มนาบลงบนแก้มของมิโดริมะ

เกินกว่าจะเรียกว่าตกใจได้ ตอนนี้มิโดริมะช็อคไปแล้วกับสิ่งที่คุโรโกะทำ

และก่อนที่จะรู้สึกตัว เด็กหนุ่มในคราบสาวน้อยก็ผละออกแล้วพูดขึ้นเบาๆ

“ ถ้าคุณชอบครั้งหน้าผมจะแต่งให้ดูอีกรอบนะครับ ”

 ปีศาจน้อยยกยิ้มน่ารักแล้วเดินไปต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพลางคิดหาเหยื่อรายต่อไปที่จะโดนเขาปั่นหัว

 

อีกด้านหนึ่ง

ปัง!

ประตูห้องถูกปิดลงอย่างแรงโดยคนผมสีเขียว และเสียงดังพอที่จะทำให้คนที่นั่งอยู่แต่แรกหันไปมองด้วยความแปลกใจ

อาคาชิเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนไปยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อพบว่าคนที่พึ่งเข้ามากำลังยืนหอบหายใจอย่างหนักพร้อมทั้งใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัด

“ เป็นอะไรมางั้นเหรอ ชินทาโร่.. “






คุโรโกะเดินไปไม่ทันไรก็เจอเข้ากับเด็กหนุ่มตัวสูงโย่งที่สูงที่สุด

ในชมรมบาสเก็ตบอลเข้าโดยบังเอิญ

" หือ...?ใครเหรอ?" 

คนผมม่วงทำหน้ามึนพูดเสียงยืดยานเหมือนคนอดนอน มองไปที่เด็กสาว

เอ่อ..คนที่คิดว่าเป็นเด็กสาว กำลังดึงชายเสื้อเขาพร้อมส่งเสียงตอบ

" ผมก็คุโรโกะ เท็ตสึยะไงครับ " 

" เอ๋~คุโรจิน~ฉันต้องตาฝาดแน่ๆ" ว่าพร้อมขยี้ตาไปมา แต่มองยังไง

มุราซากิบาระก็เห็นสาวน้อยน่ารักยืนอยู่ตรงหน้า 

ตาสีม่วงปรือที่มักจะแสดงถึงความง่วงซึมโตขึ้นเล็กน้อย

" คุโรจินจริงดิ?"

" ครับ " คุโรโกะพยักหน้า แล้วหมุนตัวเล็กน้อยก่อนจะยิ้มหวานตามแบบฉบับ

" น่ารักไหมครับ?"

" เหมือนตุ๊กตาเลย~" 

มุราซากิบาระอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตักก่อนจะจัดการยื่นขนมให้

" นี่อร่อยนา กินเยอะๆ " 

คนผมม่วงพูดพร้อมกับแย้มยิ้มน่ารักแบบเด็กๆทำให้คุโรโกะเผลอยิ้มตามไปด้วย

" นี่ก็อร่อยนะ~ "

" ไอ้นี่ด้วย "

คุโรโกะกินขนมที่อีกคนยื่นให้เรื่อยๆ เมื่อรู้สึกว่ากินขนมเข้าไปมากจนเริ่มอิ่ม 

จึงยกมือห้าม

" ผมอิ่มแล้วครับ "

" อิ่มแล้วเหรอ?" 

" ครับ " คุโรโกะรับคำ

มุราซากิบาระกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะส่งยิ้มร่าเริงมาให้ แล้วกอดเขาไปมาเหมือนตุ๊กตา

" หะๆ คุโรจินน่ารัก "

เพราะอีกคนดูมีนิสัยเหมือนเด็ก คนผมฟ้าเลยไม่ได้คิดอะไร จึงปล่อยให้กอดเขาได้ตามสบาย

แล้วก็ต้องตกใจเมื่อคนผมม่วงโพล่งขึ้นมาเสียงดัง เรียกให้คุโรโกะทำหน้างง

" ลืมไปซะสนิทเลย!"

" มีอะไรเหรอครับ?"

สีหน้าของมุราซากิบาระดูหงอยลง พร้อมกับพูดอย่างรู้สึกผิด

" ขอโทษนะ คุโรจิน " คุโรโกะถูกคนตัวสูงอุ้มโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

" อ๊ะ!"

" แต่อาคาจินเป็นคนสั่งว่าให้พาคุโรจินไปหาอาคาจิน.. " 

ทันทีที่ได้ยินชื่อคุโรโกะก็พยักหน้าเข้าใจแล้วไม่ขัดขืน เขาพลาดเองที่ลืมนึกถึงบอสตัวสุดท้ายไป 



" ว่าไง เท็ตสึยะ " 

คำทักทายดังขึ้นจากเจ้าของเรือนผมสีแดงที่นั่งเท้าคางพร้อมรอยยิ้ม กำลังมองมาที่ตัวเขา

" อาคาชิคุง.." 

คุโรโกะเรียกชื่ออีกคนเสียงเบา พอมุราซากิบาระอุ้มเขามาให้อีกคนก็ออกไป 

กลายเป็นว่าภายในห้องตอนนี้คุโรโกะอยู่กับอาคาชิแค่สองคน

โดยที่คุโรโกะยังไม่กล้านั่งลง

" ไปแกล้งคนอื่นแบบนี้ ไม่น่ารักเลยนะ " ว่าพลางมองตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกฝ่าย

ขนาดอาคาชิเองก็ยังยอมรับเลยว่าคุโรโกะตอนนี้น่ารักมากจริงๆ

" แล้วทำไมเหรอครับ?" คนหน้านิ่งยังคงพูดกวนประสาทแม้ภายนอกจะดูเป็นเด็กสาวน่ารักก็ตาม

ความจริงเขาก็แค่ไม่ชอบใจที่มีแต่คนบอกว่าเขาน่ารักเท่านั้นเอง

คนถูกถามกลับเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลุกเดินเข้าไปประชิดตัวกับเด็กหนุ่มที่ตอนนี้ดูเหมือนเด็กสาว

" แล้วทำไม? นี่นายกำลังย้อนถามผมเหรอ?" ดวงตาสองสีสบมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าที่กำลังสั่นระริกด้วยความรู้สึกว่าโดนต้อนให้จนมุม

" เท็ตสึยะ..รู้ไหม ว่าเด็กที่ดื้อจะต้องโดนลงโทษ " คนผมแดงว่าพลางยกยิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่ไว้ใจไม่ได้ คุโรโกะคิดอย่างนั้นพลางถอยห่างออกมา

แต่กลับถูกอีกฝ่ายดันติดผนังทำให้หมดทางหนี

" ไหนตอบมาซิ ว่ารู้ไหม?"

" ร..รู้ครับ " 

อาคาชิยังคงยิ้มให้กับคุโรโกะถึงเขาจะไม่ยอมมองหน้าอาคาชิตอนที่ตอบ

" แล้วรู้หรือเปล่าผมจะลงโทษนายเรื่องอะไร?"

" เรื่องที่ไปแกล้งคนอื่นสินะครับ " 

" ดีมาก..แต่ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ " 

คุโรโกะเงยหน้ามองอย่างงงๆว่ายังมีเรื่องอื่นที่เขาทำอีกเหรอ

" เอ๋?" 

" ก็เพราะว่านายทำตัวน่ารักกับคนอื่น..แล้วผมควรจะลงโทษยังไงดีนะ "

ในที่สุดคุโรโกะก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่พอใจเพราะหวงเขานี่เอง

นิ้วมือเรียวไล้จากใบหน้าน่ารักลงไปถึงคอแล้วเชยคางคุโรโกะขึ้นสบตากับเขา

แววตาของคนผมแดงเต็มไปด้วยความสนุก ต่างจากแววตาของคุโรโกะที่มีบางอย่างแฝงอยู่ภายใต้ความเฉยชา

" แล้ว...อาคาชิคุงรู้หรือเปล่าว่าผมก็จะแกล้งคุณเหมือนกัน "

" หมายความว่ายัง---" ทันทีที่คุโรโกะพูดจบอาคาชิก็เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ 

แต่พูดไม่ทันจบตัวเองก็เป็นฝ่ายถูกดันติดกำแพงแทน ไม่รอให้ตั้งตัวทัน

คุโรโกะชิงประกบริมฝีปากลงแนบแน่นปิดกลั้นเสียงของอีกคน

อาคาชิตัวแข็งทื่อลืมว่าต้องขัดขืนหรือแม้แต่เป็นฝ่ายรุกก่อน 

เพราะเขาคิดไม่ถึงว่าคุโรโกะจะรุกเร็วขนาดนี้ 

แต่ยังดีที่คุโรโกะเพียงแค่ทาบริมฝีปากลงเพียงไม่นาน แล้วผละออก

ไม่มีการลุกล้ำเข้าไปในพื้นที่ของอาคาชิ

คุโรโกะดึงคนผมแดงเข้ามากอดซึ่งเจ้าตัวก็กอดตอบแน่นด้วยความอับอายหรืออาจเขินอยู่

น้ำเสียงที่นุ่มนวลกระซิบข้างหูอย่างที่ทำให้ใบหน้าของจักรพรรดิที่ตอนนี้แดงอยู่แล้วแดงมากกว่าเดิม

" คราวหน้าคุณเองก็ลองใส่ชุดแบบนี้ดูดีไหมครับ? ผมคิดว่าคุณจะต้อง'สวย'มากเลยล่ะครับ.. " 



ถ้าสังเกตดีๆประตูห้องถูกแง้มออกหน่อยๆ และหากมีคนเดินผ่านหน้าห้องนี้

จะพบกับเด็กผู้หญิงเจ้าของผมสีชมพูกำลังนั่งกอดเข่าโวยวายกับตัวเองอย่างบ้าคลั่งด้วยใบหน้าแดงจัดอยู่หน้าห้อง

ข้างตัวมีกล้องที่เปิดภาพที่ถ่ายรูปสุดท้ายไว้ เป็นรูปที่อาคาชิกำลังหน้าแดงหลังจากโดนจู่โจมโดยสาวน้อยผมสีฟ้าผู้แสนน่ารัก 

แผนที่คุยกับคุโรโกะไว้คือ เขาต้องการให้โมโมอิแอบถ่ายตอนทุกคนทำหน้าหลุดให้มากที่สุด ซึ่งหลายคนก็ทำหน้าที่เป็นนายแบบได้ดี โดยเฉพาะกัปตันผมแดงที่ตอนนี้ยังกอดคุโรโกะแน่นไม่ยอมปล่อย แต่เธอก็คิดว่าคุโรโกะทำเกินไปจริงๆ

เล่นเข้าไปจูบแบบนั้นเป็นใครเขาก็ต้องตกใจกันทั้งนั้น แต่ปฏิกิริยาของอาคาชิเหนือความคาดหมายเธอไว้มากจนตอนนี้ต่อมสาววายของเธอทำงาน

เลยมานั่งกรี๊ดอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าแบบนี้แหละ




FIN


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

//สไลด์กราบ

โอยยยแต่งเสร็จภายในวันเดียว เหนื่อยมากคร่ะบอกเลย

แล้วที่ไม่ได้ลงตามที่บอกไว้ เพราะว่าเกิดการสลับตำแหน่งของคู่อวยน่ะค่ะ

ตอนแรกเราชอบแดงดำ ตอนนี้เราชอบดำแดงไปแล้วค่ะ

แถมค่อนข้างเอนเอียงไปทางออลแดงด้วย ฮอม----

แต่ฟิคนี้สัญญาว่าจะลงไว้นานแล้วก็เลยพยายามแต่งออกมาค่ะ!

ไม่สนุกเท่าที่ควรก็ขอโทษนะคะที่แจกความฟินได้ไม่หมด 

เพราะเรากลัวจะหลุดเป็นออลแดงมากกว่าออลดำเลยให้มีแต่โมเม้นต์ธรรมดา

ถ้าชอบหรือไม่ชอบยังไงก็คอมเม้นต์ได้นะคะ เพราะงานหยาบค่ะ ฮรอม----(?)


By Ramsan

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ GodzillaInTheForest จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 22:41
    กรี๊ดดดดดดดด
    #12
    0
  2. #11 กฤติยาภรณ์ แซ่ลิ้ม
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 18:39

    กรี๊ดดดดดฟิน

    #11
    0
  3. วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 13:54
    กริ๊ดดดดดด!!! โมโมอิหนูขอภาพด้วยยยยยยย~
    #10
    0
  4. วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 18:14
    โมโมอิงานนี้สาววายกริ๊ดแตกแน่นอนเราก็เป็นหนึ่งในนั้นฟิน~~~~~~~~~
    #9
    0
  5. #8 GM Rika
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 23:10
    กรี้ดดดดดดดดดดเค้าจะเอาอ่ะเค้าจะเอา~©
    #8
    0
  6. วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 22:26
    ได้โปรดเถอะโมโมอิ ส่งให้เราบ้าง
    #7
    0
  7. วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 21:02
    อยากอยู่ในสถานการแบบนี้บ้างอ่ะ!! คิดเหมือน คห.1,2 ว่าชื่อมันคุ้นๆน่ะ●^●ใช่จริงๆด้วยสิน่ะฮะ
    #6
    1
    • 14 มีนาคม 2560 / 22:46
      เคยติดตามอันเก่าสินะครับ ฮะๆๆ
      #6-1
  8. วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 00:22
    กีสสสสสสสสสสสสส!!!>{}< ดีงามมากค่ะจิกหมอกเลยยยย ชอบบบอ้ะ-.,-
    #5
    1
    • 14 มีนาคม 2560 / 22:48
      ดีใจที่ชอบครับ*w*
      #5-1
  9. #4 Mukali aya
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:15
    อ้ากกกกก!!!!!!! คุโรโกะ ทามมมมมอาาไรรรรร~~~~
    #4
    1
    • 14 มีนาคม 2560 / 22:47
      นั่นสิน้อ ทำอะไรฮิฮิ*-*(?)
      #4-1
  10. #3 sararai (@cinmijika) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:41
    แจ่มเวอร์อ่า~
    #3
    1
    • #3-1 Ramsan (@k-ke) (จากตอนที่ 1)
      14 มีนาคม 2560 / 22:46
      ดีใจที่ชอบครับฮืออ;w;
      #3-1
  11. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:15
    ทำโทษโดยการไรตต้องแต่งฟิคอีกน่ะ
    #2
    1
    • 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:58
      ต่อไปเป็นเงาแดงฮัฟ---
      #2-1
  12. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:32
    ตอนแรกกำลังงงอยูาว่ามันคุ้นมากกับเรื่องหนึ่งที่ดองมาหลายปีก่อนพอมาดูคนแต่งนี้ถึงกับออทีเดียว(ดองนานไปจนโรคไตถามหาแล้วไรต=_=(งอลแปป))
    #1
    1
    • 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:42
      เขาขอโทษษษ อย่างอว
      #1-1