วายร้าย [MarkBam] 2 (ภาคต่อ)

ตอนที่ 19 : กูชอบพี่แล้ววะ! [120%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 343 ครั้ง
    2 ก.ย. 60








กูชอบพี่แล้ววะ!....









BAMBAM' s Part



"ไงมึง! บ่าพี่มาร์คนุ่มป่ะ?"



"นุ่มพ่องง! แข็งเหอะ!"  



อะอ้าววนี่ผมก็ดันตอบมันซะ! = =!



"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"



"ไม่ขำวะมึง!"



"อ้าวหรอ โทษๆ"



"แล้วนี่จินนี่มันไปไหน?  กูแมร่งไม่ค่อยเจอหน้ามันเลย"



"ก็สายมันดูแลดี เรียกมันไปนั่งอยู่ด้วยตลอด ก็มีแต่มึงกับกูแหละที่ไม่ชอบสุงสิงกะสายตัวเองซะเท่าไหร่..."



"งั้นหรอ?"



"เออ!"



"นี่แบม"



"???" ผมหันไปมองหน้ายองแจทันทีที่มันเรียกผมโดยใช้น้ำเสียงที่ไม่คุ้นหูนัก แถมยังเรียกชื่อผมแค่พยางค์เดียวอีก...



"มึงมีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกกูมะ?..."



นั่นไง.....มีอะไรบ้างล่ะที่ ชเว ยองแจ จะไม่รู้....



"อะไร....ไม่มีเหอะ..."  ผมรีบเบือนหน้าหนีตาตี่ๆ แบบจับผิดของมันทันที



พรึ่บ!



"อย่ามาเนียนหลบตากู ไอ้หมาแบม!"  ยองแจที่จับหน้าผมหันกลับมา พร้อมกับสองมืออวบๆ ของมันที่ล็อกหน้าผมไว้ไม่ให้หันหนีมันอีก T T โคตรโหดอ่ะ!



"ไม่มี๊!!!" 



"เหอะ! เสียงสูงพ่องง!"



"...=   =!!!"



"ระดับกู! เบ้าหน้าแบบมึงปิดไม่มิดหรอก! บอกมา!"  ยองแจพูดเสียงดุพร้อมกับจิ้มหน้าผากผมแรงๆ แมร่ง! โหดแบบนี้มันจะได้ผัวมั้ยครับ?



".........."



"อย่าเงียบนะแบมแบม!!"



แง่!!!!!  มันดุผมอ่ะ ฮือออออออออออ T T



".............."



"ไอ้บะ.."



"กูเป็นแฟนกับพี่มาร์คแล้ว...>////<!"



ผมหลับตาปี๋และกลั้นใจบอกออกไปในที่สุด!  อิเหี้ยยยย!!!!



"O  O" ยองแจ


"เหอๆๆ นี่แหละ เรื่องที่มึงยังไม่รู้ และก็อยากจะรู้...Y Y"



"อะไรวะ! มึงไปเอากับพี่มาร์คตอนไหนเนี่ยไอ้แบม!"



พลั๊วะ!!!!



"โอ๊ยยย อิเหี้ยย!!! กูเจ็บบบบ!!!"  ยองแจกุมหัวตัวเองทันทีที่ผมโบกเข้าให้ หึ! นี่มันยังน้อยไปครับ สำหรับประโยคที่มันพูดออกมาเมื่อกี้ แมร่งเพื่อนเลว!



"เอาพ่องงง!! พูดจาหมาๆ นะมึง!" ผมชี้หน้ามันอย่างเอาเรื่อง



"ก็มึงกับพี่มาร์ค.."


"เป็นแฟนกัน มันต้องไปเอากันก่อนถึงจะเป็นได้เลยหรอวะ! สัด!!!"



"...=  =!!!"



"มึงโง่ตั้งแต่เมื่อไหร่วะแจ! หื้มม!!!"  ผมอดที่จะทึ้งหัวโตๆ ของยองแจไปอีกไม่ได้!



"อะโอ๊ยย!! เลิกตีกูซะที ตัวกะเปี๊ยกแมร่งมือหนักฉิบหาย! > <!!"


"ก็ปากมึงหมาเอง!"



"นี่!!!"



"อะไร! จะเสียงดังทำไม ใกล้กันแค่นี้ สัด!"



"พี่มาร์คไปตกหลุมพลางมึงตอนไหน? บอกกูมาสิ!"



"เหอะ!  กูต่างหากที่ติดหลุมพลางมัน สัด!!!"



"งั้นหรอ? ฮ่าๆๆๆ  แบบมึงเนี่ยนะ! ติดหลุมพี่มาร์คได้ ฮ่าๆๆ"



"เออ!!!  ก็ไอ้พี่มาร์คมันเจ้าเล่ห์จะตาย!! มึงยังรู้จักมันน้อยไป!!"



"แหง๋ล่ะ! ก็กูไม่สนิทกับพี่มาร์คเท่ามึง กูจะไปรู้จักพี่เขาดีได้ไงวะ"



"เหอะ!!!"



"แล้วทำไมมึงถึงยอมพี่เขาง่ายๆวะ กูโคตรไม่อยากเชื่อ!"



"กูก็โคตรไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันมึง T T"



"เออนั่นดิ! ยังไงวะ?"


"กูว่ามึงน่าจะเดาได้นะแจ...."



"ห๊ะ!....."



"มึงคิดว่าสาเหตุเหี้ยไรล่ะที่จะทำให้กูตกลงปลงใจเป็นแฟนกับไอ้พี่มาร์คอ่ะ!!!"



"............."



"T   T!"


"อย่าบอกนะว่า....."



"T   T!!!"



"เพราะจูบนั้น..."



"T    T!!!"  ผมทำเพียงพยักหน้าให้มัน ก่อนจะทำหน้าตาเศร้าสอยเหมือนหมากำลังป่วยหนัก...



"เวร!!!"  ยองแจสบถออกมาทันทีที่รู้ถึงสาเหตุที่ทำให้ผมยอมเป็นแฟนพี่มาร์คมัน


"T      T!!!"



"นี่พี่มาร์คให้มึงรับผิดชอบว่างั้นเหอะ!"



"เออ!!!  แมร่งเหี้ยมาก!!!"



"หึ!  ไม่เหี้ยหรอก..."



"อะไร!!!  เหี้ยดิ!! > <!"  ผมเถียงกลับทันควัน



"มึงเคยบอกกูหนิว่าพี่มาร์คเคยสารภาพว่าชอบมึง..."



"............"



"พี่มาร์คชอบมึงจริงๆ นะไอ้แบม"



"..............."



"มีอย่างที่ไหนจะให้มารับผิดชอบเรื่องจูบแบบนี้  ถ้าคนที่ไม่ชอบ เขาคงต่อยหน้ามึงไปนานแล้ว  อีกอย่าง....กูเห็นนะว่าพี่มาร์คแอบยิ้มตอนที่มึงผลักออกจากพี่เขาอ่ะ..."



"ห๊ะ! O///O"



"เออกูเห็น..."



"พี่มาร์คชอบมึงไอ้แบม..."



">///////<"



"อย่ามาทำเป็นไม่รับรู้เรื่องนี้นะเว้ย!!!"  ยองแจรีบคว้ามือสองข้างของผมออกจากหูผมทันที  คือเมื่อกี้ผมเอามือปิดหูตัวเองน่ะครับ...ไม่อยากได้ยินสิ่งที่ยองแจมันพูดอ่ะ >//<


คือเอาจริงๆ นะ...คือผมกลัว....กลัว....กลัวใจตัวเองวะ....>///<



ผมกลัวว่าผมจะชอบไอ้พี่มาร์คเข้าจริงๆ น่ะสิ!!!



แล้วถ้าเกิดมันเป็นแบบนั้นจริงๆ ล่ะ?



ถ้าเกิดผมชอบพี่มาร์คล่ะ?



ผมต้องทำไง?



ตะแต่....ผมกลัวเสียฟอร์มอ่าาา T    T!!!



ฮือออออออออออ...



หรือบางที.....



ตอนนี้....



ผมชอบพี่มาร์คแล้ววะ????



[40%]




พรึ่บบ!





จุ๊บบ!



"เห้ยย! จินนี่! > <"


"อะไร?  ตกใจหรอ?  จินยองเองน้องแบม"  จินยองที่ไม่รู้โผล่มากอดคอผมจากทางข้างหลังตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้(กำลังคิดอะไรเพลินๆ= =) แถมยังขโมยจุ๊บแก้มผมไปอีก T T!


"ตกใจสิ! ดีนะไม่โดนแบมต่อยอ่ะ"


"โหย โหดจังเลย!"  อีกคนที่ยังไม่เลิกกอดคอผมพูดเสียงอ่อยพร้อมบีบแก้มผมไปอีก


"ก็แบมกำลังคิดอะไรเพลินๆ อ่ะ มาทางข้างหลังแบบนี้ แ้วยังมาขโมยแก้มเขาอีก ไม่ตกใจได้ไง"


"โอ๋ๆๆๆ  ขวัญมานะขวัญมา..."  จินยองโอ๋ผมพลางลูบหัวไปด้วย


"แล้วนี่ไปไหนมา?"  


"ไปนั่งกับสายรหัสจินยองมาไง..."


"เหอะ! เดี๋ยวนี้ไม่มาสนใจกันเลยนะ!"  ผมตัดพ้อออกไปอย่างงอนๆ  คือช่วงหลังๆ มานี้จินยองไม่ค่อยมานัวเนีย(?)ผมแล้วอ่ะ! ปกติจะชอบมากอดๆ แล้วก็หอมๆ หรือไม่ก็จะมาอยู่ใกล้ๆ ให้ผมอ้อนตลอด  แต่เดี๋ยวนี้หายเงียบเลยครับ  ไม่รู้ว่าสายรหัสเจ้าตัวมีดีอะไรกันนักหนา!(แอบงอน)


"โอ๋ๆ ไม่เอาน่าา อย่างอนเลย จินยองรักน้องแบมที่สุดเลยนะ > <"  อีกคนบอกเสียงอ่อนพร้อมกับดึงผมเข้าไปกอด หึ! แบบนี้ตลอดอ่ะ!



"โอ๊ยรำคาญพวกมึงสองคน! เลิกโอ๋กันซะที!"  ไอ้แจที่ทนเห็นผมกับจินยองออดอ้อนกันไม่เลิก ก็พูดตัดบทรำคาญทันทีครับ ฮ่าๆๆ 



"อะไร! อิจฉากูอ่ะดิ!"


"เหอะ!!! อิจฉามากกกกกกกก!!!"  ยองแจมันลากเสียงยาวประชดผม ฮ่าๆๆ


"ฮ่าๆๆ ป่ะกินข้าวกันเถอะ  เดี๋ยวจะได้ไปเตรียมตัวกิจกรรมสุดท้ายของวันนี้กัน" จินยองบอกอย่างอารมณ์ดี


"หิวววมากเลยเนี่ย"  ผมบอกจินยองอย่างอ้อนๆ พร้อมกับลูบท้องตัวเองไปด้วย


"โอเคๆ รีบไปกันเถอะ" อีกคนลุกขึ้นยืน แล้วไม่วายดึงผมขึ้นไปด้วย



"นี่จินยอง  กิจกรรมสุดท้ายเนี่ยคือไรอ่ะ?  แล้วทำไมพี่เจบีถึงให้เริ่มตอนสองทุ่มด้วยเนี่ย มันไม่ดึกไปหน่อยหรอ?"  ไอ้แจที่เดินมาอยู่ข้างผมเอ่ยถามอย่างข้องใจ 



จะว่าไปผมก็สงสัยไม่ต่างจากมันเท่าไหร่ครับ



"อืมม กิจกรรมนี้จินยองก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ พี่เจบีไม่บอกอ่ะ แต่ดูท่าทางไม่ใช่เล่นๆ อ่ะ"


"ไม่ใช่เล่นๆ งั้นหรอ?"  ผมที่พรึมพรำเบาๆ


"งานนี้มีกรี๊ดแตกอ่ะมึง"  ยองแจหันมาพูดกับผม


"O.  O!!!"



คงไม่ใช่อย่างที่ผมกังวลหรอกนะ...สาธุ U. U!



..............



30 นาทีต่อมา


หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ พี่ๆ ก็ให้พวกผมแยกย้ายกันไปพักผ่อนและเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมสุดท้าย  และพอถึงเวลาทุ่มครึ่งก็ให้ทุกคนมารวมกันที่ศาลากลางวัด...



"ไอ้แจ..."



"ว่า..."


"ลางสังหรณ์กูมันบอกว่า  งานนี้กูอาจจับไข้หัวโกร๋นวะ"



"ห๊ะ!"



"จริงๆ นะ  มึงลองคิดดูดิ กิจกรรมเหี้ยไรจะเริ่มตอนสองทุ่ม?  กว่าจะทำกิจกรรมเสร็จมันจะใช้เวลาสักเท่าไหร่วะเนี่ย! แมร่งต้องดึกแน่ๆ อ่ะ"



"นี่มึงกำลังจะบอกกูว่า...."



"..........."



"กิจกรรมท้าผี...งั้นหรอ?"



ผมพยักหน้าให้มันอย่างช้าๆ  คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้ครับ ขออย่าให้เป็นอย่างที่ผมคิดไว้เลยนะ  บอกเลยว่า 'ผมกลัวผีเข้าเส้น!' TT   TT!



"อะไรนะยองแจ!!"  จินยองที่เพิ่งโผล่มาถามอย่างตื่นๆ



"กิจกรรมท้าผีไงจินยอง..."


"O  O!!!" จินยอง



ดูจากสีหน้าแล้ว จินยองก็คงไม่ต่างจากผมเท่าไหร่หรอกครับ แต่ผมอ่ะขั้นแอ๊ดวานซ์น่ะครับ!!!



"แต่เป็นแค่ลางร้ายของไอ้แบมเท่านั้นแหละ ฮ่าๆๆ ยังไม่ใช่เรื่องจริงหรอกนะ อย่าเพิ่งกลัวไปสิ!"  ไอ้แจที่เห็นหน้าจินยองก็รีบเอ่ยปลอบขวัญทันที



"แต่...เราก็คิดเหมือนน้องแบมนะ! >  <!!!"  


"ใช่มะจินนี่! > <!!"  ผมรีบเข้าไปเกาะแขนจินยองทันที  อีกคนรีบพยักหน้าตอบรับผมรัวๆ


"เห้ยย! พวกมึงคิดมาก!"   



จริงๆ ไอ้แจไม่ใช่คนไม่กลัวผีหรอกครับ  แต่มันก็กลัวแบบปกติ ไม่แสดงอาการว่ากลัวมากมายเท่านั้นล่ะ! คือมันควบคุมสติอยู่อ่ะ!!!  แต่ผมนี่สิ!!!  แค่เล่าเรื่องผีให้ฟังก็สติแตกแล้ว!!! > <!!!


............



19:30 น...



"เห้ยมึงจะรนทำไมวะไอ้แบม! ยังไม่รู้เลยว่าพี่เขาจะให้พวกเราทำอะไร"  ไอ้แจหันมาดุผมที่กำลังเกิดอาการกลัวขึ้นมาซะดื้อๆ 


"แมร่ง! เหงื่อมือ เหงื่อตีนกูแตกล่ะเนี่ย สัด!!"  ผมพูดพร้อมแบมือให้มันดู



"ใจเย็นๆ นะน้องแบม เราต้องผ่านมันไปได้ ><"  จินยองที่ยืนประกบข้างผมอีกข้างพูดพร้อมกับจับมือผมแน่น


"อือ!! " 



"เอาล่ะ!  มาครบกันหมดแล้วสินะ..." 


"............" 



จากตอนแรกที่เสียงคุยกันจอแจก็เงียบลงทันทีที่พี่เจบีพูดขึ้น



"ทุกคนคงสงสัยและอยากจะรู้กันมากว่าพวกพี่ๆ จะให้ทำอะไร  เอาตรงๆ พี่เองก็ยังไม่รู้"



"อ้าวววว"



ทุกคนที่พร้อมใจกันโดยมิได้นัดหมาย  คือถ้าไม่ใช่ประธาน นศ.พูดนะ พ่อจะโบกหัวให้!



"อ้าววๆๆ เงียบๆ  ที่กูไม่รู้เพราะกิจกรรมนี้ ไอ้พี่แจ็ค ไอ้พี่ยูค และไอ้พี่มิโนจะเป็นคนพาพวกคุณมึงทำน่ะ"  พี่เจบีที่เริ่มจะหงุดหงิดจนเผลอพูดคำหยาบออกมาต่อหน้าทุกคน  แต่พวกผมก็ชินล่ะครับ เหอๆ



"อ่อออออออ..."  และอีกครั้งกับความพร้อมเพรียงนี้ของทุกคน



"อ้าวเชิญคุณพี่ๆ"  พี่เจบีที่เอ่ยตัดบท พร้อมผายมือเชิญพวกพี่แจ็ค พี่ยูค และพี่มิโน



เดี๋ยวนะ! แล้วไอ้พี่มาร์คมันทำไรวะ?  เออแมร่งยืนกอดอกเฉย ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นเฮดรับน้องนะที่จริง!



"กิจกรรมสุดท้ายของวันนี้จะแยกกันทำนะเด็กๆ"  พี่มิโนพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นๆ ดูแล้วขนลุกซู่เลยครับ> <!



"อ้าวไอ้แจ็ค อธิบายครับ"  พี่มิโนยืนโทรโข่งไปให้พี่แจ็ค คือเดี๋ยวนะ? นี่พี่แกพูดแค่นี้หรอ????



"โหลๆ เทสๆ  อะแฮ่ม!  กิจกรรมนี้ชื่อว่า....กล้ามั้ยจ๊ะ?..."



"ห๊ะ!!!"


ผมกับไอ้แจและจินนี่หันมามองหน้าสลับกันไปมาทันทีที่พี่แจ็คสันพูดชื่อกิจกรรม 



ชื่อกิจกรรมเหี้ยไรของไอ้พี่แจ็ควะนั่น! =  =!!!



"กล้ามั้ยจ๊ะ?  ก็คือ จะให้แต่ละคนเข้าป่าไปหาของสำคัญของตัวเอง"



"อะไรนะ!"



"อะไรกันเนี่ยย!!!"


"ไม่จริงอ่ะ!!!"


"โอ้วววมายก๊อดดด"



"ซึ่ง พวกพี่ได้ไปแอบขโมยของสิ่งนั้นของพวกน้องๆ มาซ่อนไว้ในป่าแล้ว"



"อิเหี้ย!!"


"คุณพระ!!!"


"อุ๊ปปปป!!!"


"แต่ละคนจะได้ไฟฉายและแผนที่เข้าไปด้วย ซึ่งเส้นทางมันไม่ได้ไกลมาก แล้วที่สำคัญไม่ต้องกังวลไป เพราะพวกพี่ๆ ได้แบ่งกลุ่มดูแลแต่ละเส้นทางไว้แล้ว  ซึ่งถ้าใครเดินตามแผ่นที่นั้นก็จะเจอรุ่นพี่อยู่ระหว่างเส้นทาง...พอเจอรุ่นพี่แล้ว พวกน้องๆ จะเดินไปอีกไม่กี่ก้าว ก็จะเจอของสำคัญของตัวเอง..."




กริบ........



ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมาจากปากปีหนึ่งเลยสักคน...



"มีใครสงสัยอะไรมั้ย?"  พี่มิโนที่แย่งโทรโข่งจากพี่แจ็คสันไปพูด



พรึ่บบ!!!



"มีอะไรวะแก้มย้วย?"  


เป็นผมเองครับที่ยกมือขึ้นถาม  ตอนนี้สายตาทุกคนจับจ้องมาที่ผมเป็นตาเดียว รวมถึงไอ้เฮดรับน้องที่ยืนก้มหน้าอยู่ตอนแรก 



แล้วจะมาขมวดคิ้วใส่ผมทำไมวะนั่น!



"คือ...ถ้าเกิดเดินออกนอกเส้นทางอ่ะครับ??"  ผมถามออกไปตรงๆ คือเอาจริงๆ ผมเป็นคนจำทางอะไรไม่ค่อยได้หรอกครับ  แค่เดินไปซื้อบะหมี่หน้าปากซอยยังเดินอ้อมซอยกลับมาเลยเหอะ! และที่สำคัญ...ผมไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำสองอ่ะ!!! T^T



"ก็หลงทางไงวะ"  พี่มิโนตอบหน้าตาย อ้าววตอบแบบนี้กวนบาทาพี่นี่ครับ!



"............"  ผมก็เลยทำเพียงกรอกตาใส่พี่มิโนไป 



"ฮ่าๆๆๆ  เคๆ ไม่กวนนตีนล่ะ "  พี่มิโน



"..........."



"พวกพี่ก็แจกแผนที่ให้ไปทุกคนไง นี่ยังจะเดินหลงทางอีกหรอวะไอ้แก้มย้วย!"  พี่มิโนที่เดินเข้ามาหาผม ก่อนจะลงมะเหงกใส่หัวผมไปทีนึง >< แต่ไม่เจ็บครับเพราะพี่แกไม่ลงแรงมากเหมือนคนบางคน  คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าใคร? เหอะ! ดูดิ ขนาดตอนนี้พี่มันยังสงสายตาโหดๆ มาที่ผมอยู่เลย


ผมได้แต่ทำหน้ามุ่ยให้พี่มิโนไป  คือประเด็นหลักไม่ใช่หลงทางหรอกนะที่จริง  เพราะดูจากแผนที่แล้วก็ไม่ซับซ้อนอะไร(มั้ง) ผมเดินตามทางได้ชัวร์  แต่ที่ผมกังวลคือ 'ระหว่างทางที่เดินจะมีแขกรับเชิญ(?)โผล่มารึป่าว?'  นี่แหละที่ผมหวาดผวา!!!



"โอเคมั้ยน้องแบม?"  พี่แจ็คสันตะโกนถามผม


"ครับ ผมโอเค..."  ปากบอกไปงั้นแหละ = =!!!



"โอเค...ถ้างั้นพวกพี่จะให้น้องๆ แยกย้ายกันไปยืนตามเส้นทางของตัวเองนะ  ส่วนพี่ๆ ก็ไปเตรียมตัวไว้ได้เลย"  พี่เจบีประกาศ



"พี่กับพี่มาร์ค จะอยู่ที่ศาลารอพวกน้องๆ กลับมานะครับ"  พี่เจบี



"ครับ!!/ค่ะ!!!"



"งั้นตอนนี้....ก็ขอให้ทุกคนโชคดี เดินตามเส้นทางอย่างปลอดภัยและเอาสิ่งของสำคัญของตัวเองกลับมาให้ได้นะครับ..."  



ปี๊ดดดดดดดดด...



MARK' s Part


เสียงสัญญาณนกหวีดจากไอ้บีบอกให้เริ่มการเดินทาง...แผ่นหลังบางของไอ้ตัวเล็กที่ผมเฝ้าจับตามองตั้งแต่เริ่มต้น ก็ค่อยๆ หายลับตาผมเข้าไปในป่าเรียบร้อย....



"มึงเห็นด้วยหรอ?"  ผมที่หันไปถามเชี่ยบี



"............"



"ถ้าเด็กเกิดหลงป่าขึ้นมาอีกจะทำไง!"



"เห้ย! ใจเย็นดิ  พวกไอ้แจ็คมันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำสองหรอกวะ อีกอย่างก็มีแผนที่ให้หมดทุกคน แล้วไหนจะมีพวกรุ่นพี่อยู่ทุกจุดแล้วด้วย คงไม่มีปัญหาหรอกมึง"



"เหอะ! ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น! กูเอาเรื่องพวกมึงแน่!"  



ผมเป็นเฮดรับน้องคณะแท้ๆ แต่พวกมันแม่งไม่ค่อยมาปรึกษาเรื่องกิจกรรมกับผมเลยครับ หึ! เพราะผมไม่เห็นด้วยกับกิจกรรมพวกมันเลยสักครั้ง!



"เออน่า!  ไม่มีไรหรอกมึง เชื่อกู..."



"กูเอาหนักแน่..."  ผมบอกเสียงเรียบจนเชี่ยบีมันถึงกับเมินหน้าหนีผมไปทางอื่นทันที



15 นาทีต่อมา...



"มาแล้วครับๆ"  


เสียงเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งวิ่งออกมาจากทางป่าตะโกนบอกพวกผมอย่างตื่นๆ ก่อนจะตามมาอีกหลายเสียงที่เริ่มทยอยกันเดินออกมาจากป่าเรื่อยๆ



"เป็นไงกันบ้าง?"  ไอ้บีเอ่ยถามพวกเด็กปีหนึ่ง



"สนุก ตื่นเต้นสุดๆ ครับพี่"



"เออแต่พวกผมสงสัยครับ"



"ว่า...."



"ไหนพวกพี่บอกว่าซ่อนของสำคัญของพวกผมไว้ไงครับ  แต่ไหนไปหามีแค่กระดาษกับข้อความที่ว่า 'ยินดีต้อนรับสู่วิศวะ' แค่นี้ล่ะครับ?"


"หึ...จริงๆ มันไม่มีของสำคัญของพวกมึงหรอก..."



"อ้าววว!"



"กิจกรรมนี้แค่จะฝึกความกล้าหาญของแต่ละคนเท่านั้นล่ะ และที่สำคัญ...นอกจากนี้พวกมึงจะได้รับเกียร์รุ่นอีกด้วย"



"ห๊ะ! จริงดิครับพี่เจบี!"



"จริงสิ"


"โอเยส!!!"



"สุดยอดดพี่!"



"ไม่เสียแรงที่ผมวิ่งหนีผีแทบตาย ฮ่าๆๆ"



"เห้ย! มีผีด้วยหรอวะ?" ไอ้บีถามเด็กปีหนึ่งที่มันดูเหมือนจะพูดติดตลก แต่สีหน้ามันพูดเรื่องจริง



"มะมีดิพี่! ผมนี่วิ่งป่าราบเลยครับ! > <!!"



"พี่จริง?  พี่ปลอม?"  ผมเอ่ยถาม


"อะเอออ...อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจครับพี่มาร์ค = =!!!"



"น่าจะเป็นเชี่ยแจ็คกะเชี่ยมิโน"  เจบี



"เล่นแมร่งไม่เข้าเรื่อง!" ผมพูดอย่างหงุดหงิด



"พี่ๆๆๆๆ><"  เด็กยองแจที่วิ่งออกมาพร้อมกับจินยองพูดอย่างหอบๆ ดูจากสีหน้าล่ะเหมือนเพิ่งไปเจออะไรมา


"เห้ยเป็นไงมั้งยองแจ  จินยอง?"  ไอ้บีที่รีบถลาเข้าไปหาเด็กสองคน โดยเฉพาะหลานรหัสมัน


"พี่เจบี น้องแบม  น้องแบมวิ่งเตลิดหนีเข้าไปในป่าลึกแล้วครับ ><"



"ว่าไงนะ!!!"  เป็นผมเองที่ถามเสียงดังเมื่อได้ยินชื่อของคนที่ผมกำลังเป็นห่วง



"ช่วยมันด้วยพี่มาร์ค ไอ้แบมมันวิ่งหนีผีเข้าป่าไปแล้วครับ ><" ยองแจบอกอย่างเป็นห่วง


"เห้ย! มึงไอ้แก้มย้วยมันๆ.."



"พวกมึงเล่นเหี้ยไรวะ!" ผมชี้หน้าไอ้มิโนที่เพิ่งวิ่งออกมาทันที ก่อนจะตามมาด้วยเชี่ยแจ็คที่มันหัวหดลงทันทีที่สบตาผม  ส่วนไอ้ยูคที่เพิ่งวิ่งออกมาอีกคนได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดเหี้ยไร


ตอนนี้เด็กปีหนึ่งออกมาจากป่ากันหมดแล้วล่ะครับ จะเหลือก็แต่...แบมแบม...



"เออ...กูไม่คิดว่า...แก้มย้วยมันจะกลัวผีขนาดนี้..."  เชี่ยแจ็คที่เริ่มเปิดปากพูด



"ไม่คิด?  มึงพูดมาได้ยังไงว่าไม่คิด สัดแจ็ค!"  ผมที่เดินอาดๆ เข้าไปกระชากคอเสื้อแจ็คสันอย่างหงุดหงิด



"เห้ยมึง! ใจเย็นไอ้มาร์ค"  เจบีที่มันรีบเข้ามาจับมือผมออกจากคอเสื้อไอ้แจ็ค 



"ใจเย็นเหี้ยไร!!!"


"............."


"กูเอาเรื่องพวกมึงแน่!!!"  ผมชี้หน้าพวกมันเรียงตัวก่อนจะเดินเข้าป่าไปทันที 


"เห้ยไอ้มาร์ค!!! เดี๋ยวกูไปด้วย!"



"ไม่ต้อง!!!"  ผมตะโกนบอกเชี่ยบีเสียงดัง



บอกเลยว่าผมโคตรโมโห หงุดหงิด แล้วก็คลั่งอย่างกับคนบ้า!  ผมคิดไว้แล้วว่ามันจะต้องเกิดเรื่องขึ้น และมันก็เกิดขึ้นจริงๆ ครับ  แล้วแถมยังมาเกิดกับไอ้ตัวเล็กมันอีก! ตอนนี้ผมไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น  ผมรู้แค่ว่าจะต้องพาแบมแบมออกมาจากป่าให้ได้!



เดินมาได้สักพักผมก็รู้สึกถึงแรงลมที่เริ่มพัดมา  ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือตัวเองก็พบว่ามันจะสามทุ่มแล้วครับ


"เชี่ย!!!"  ผมสบถออกมาอย่างหงุดหงิด  



ป่านนี้ไอ้ตัวเล็กของผมจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้  คงจะกลัวจนตัวสั่นเหมือนลูกนกแน่ๆ ครับ! ค่อยดูกลับออกไป ผมจะเล่นงานพวกนั้นให้หมอบเลย!


แกร๊ก!



เสียงเหมือนคนเหยียบกิ่งไม้ครับ...



แกร็ก!



พรึ่บ!!



"เห้ยพี่มาร์ค!!!"



"เซฮุน!"


"ใช่พี่! ผมเห็นน้องแบมวิ่งเตลิดมาทางโน้นอ่ะครับ ผมเลยวิ่งตามน้องมา แต่ยังไม่เห็นน้องเลยครับ  พี่ก็ออกมาตามหาน้องใช่ป่ะครับ?"



"อือ"


"พวกพี่มิโนกับเฮียแจ็คนี่ก็เล่นซะน้องกลัวกันหมดเลยนะครับ"


"กูจะจัดการพวกมันเอง!"



"เหอๆ  น่ากลัวกว่าผีก็พี่มาร์คนี่แหละครับ!"



ผมปรายตามองไอ้น้องรหัสที่มันพูดว่าผมน่ากลัวกว่าผี



"แฮๆๆ ^^!!!"



"เหมือนฝนจะตก"  ผมมองท้องฟ้าที่มันเริ่มมืดลงเรื่อยๆ แถมยังมีลมพัดมาอีก ตอนนี้รู้สึกหนาวๆ บ้างแล้วครับ



"ไปทางนั้นกันเถอะพี่ ผมว่าน้องแบมคงจะนั่งหลบอยู่ตรงไหนสักที่"  เซฮุนมันชี้บอกทางเดินที่คิดว่าแบมแบมจะเดินไป


แกร๊ก!



แกร๊ก!



"ฮืออๆ  ฮืออๆ...."



"เอ๊ะ!  สะเสียง...คนร้องไห้พี่!!"  ไอ้เซฮุนที่รีบเดินมาเกาะแขนผม  



"แบมแบม..."




"น้องแบมหรอครับ?"




ผมไม่ได้ตอบ แต่กลับเดินตรงไปหลังพุ่มไม้ใหญ่ตรงหน้าทันที...



แกร๊ก...



พรึ่บบบ...



ผมที่เดินมาถึง ก่อนจะเห็นร่างเล็กๆ กอดเข่าตัวเองแล้วซุกหน้าร้องไห้ตัวสั่น



"ฮะฮือออ...ฮือออ....ฮืออ.."



พรึ่บบ!!!



"อ๊ะ!"


ผมไม่รอช้ารีบโผล่เข้ากอดร่างเล็กที่สั่นๆ นั้นทันที



"พี่มาร์คน้องแบมใช่ป่ะครับพี่!" เสียงไอ้เซฮุนมันตะโกนถามผม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจเสียงนั่น  เพราะเสียงเล็กสั่นๆ ต่อมานี้ต่างหากที่ผมสนใจ



"พะ พี่มาร์ค..."  ใบหน้าหวานที่เปรอะไปด้วยน้ำตาทั้งหน้าเงยขึ้นมามองหน้าผมอย่างตื่นๆ


"ขอโทษที่มาช้า!"  ผมบอกพร้อมเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มนุ่มของอีกคน



"พี่มาร์คจริงๆ ด้วย! ฮืออออออ!!!"  แบมแบมโผล่เข้ากอดผมทันที ก่อนจะเริ่มร้องไห้งอแงใหญ่เลยครับ


"กลัวมากมั้ย หื้ม..."  ผมกระซิบถามข้างใบหูเล็กอย่างปลอบโยน ก่อนจะเหลือบไปเห็นแมงมุมตัวใหญ่ที่เกาะบนเสื้อของแบมแบม


พรึ่บบ!  ผมที่รีบปัดมันออกแทบจะทันที  ดีนะที่ผมมาทัน  ขืนช้ากว่านี้...แมงมุมใหญ่ตัวนี้อาจจะกัดแบมแบมไปแล้วก็ได้...



"ฮืออ กลัวมากเลย ฮือออ..."



"ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัว..."  ผมกระชับกอดร่างเล็กแน่นขึ้นไปอีก



"น้องแบม..." เซฮุนที่มันเดินเข้ามาเห็นสภาพเด็กน้อยที่กอดผมแน่น พร้อมร้องไห้เสียงดังเป็นเด็กๆ อย่างไม่เชื่อสายตา



"ฮึก! ฮือ...แบมกลัวผีมาก...พี่มาร์ค...ฮึก!"  แบมแบมที่เริ่มฟ้องผมว่าตัวเองกลัวผีมากแค่ไหน...บอกเลยว่าผมโคตรใจหาย  เด็กน้อยของผมคงจะหวาดกลัวกับสิ่งที่เจอมากนะครับ ดูจากเสียงสะอื้นและงอแง แถมยังฟูมฟายเหมือนเด็กสามขวบไม่มีผิด 



"โถ..น้องแบมของพี่...กลัวมากเลยสินะครับ T T" 



"ฮึก!  พาแบมออกจากที่นี้ทีครับ..." แบมแบมเงยหน้ามาบอกผมทั้งน้ำตา เห็นใบหน้าน่ารักที่เปื้อนคราบน้ำตาแบบนั้นก็ปวดใจครับ


พรึ่บบ..



ผมถอดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ตัวเองออก ก่อนจะคลุมให้คนตัวเล็กที่ยังนั่งสั่นไม่หาย


"ขะขอบคุณครับ..." แบมแบมบอกขอบคุณพร้อมกระชับเสื้อที่ผมเพิ่งคลุมให้ทันที



"มึงไหวมั้ย?"  ผมถามคนในอ้อมกอด



"อือ..ไหวครับ..."  


"ขี่หลังพี่ดีกว่าครับ ^^"  ไอ้ตัวดีที่ผมคิดว่ามันเป็นอากาศไปแล้วเสนอตัวอย่างหน้าตาเฉย


"ไม่ต้อง!"  ผมที่ตอบแทนอีกคนที่กำลังจะอ้าปากตอบมันไป


"หูยยย...ดุ๊ดุ!"



"ถ้าจะขี่ ก็ขี่ได้แค่หลังกู...."



"อะโหยยยยยย...."



"ใครเหยียบปากมึงหรอเซฮุน!"


"ชะอุ้ยย!  ไม่มีครับ..."



"อ่ะ  ขึ้นมาสิ..."  ผมที่ผลักออกมาตั้งท่าให้อีกคนขึ้นมาบนหลัง



"เออ...ไม่เป็นไรดีกว่าครับ  เดี๋ยวพี่มาร์คจะ..."



"ก็บอกให้ขึ้นมาไง  อย่าดื้อได้มั้ย!"  



"โหยพี่ อย่าดุน้องสิครับ!"


"มึงอ่ะหุบปากไป!"


"อุ๊ปปป!!!"  เซฮุนที่มันรีบตะคลุบปากตัวเองทันทีที่ผมบอกให้มันหุบปาก


"เลิกดื้อ แล้วขึ้นมา"  ผมหันไปบอกอีกคนที่ยังทำหน้ามุ่ยๆ อยู่


"คะครับ..."  แบมแบมตอบรับเสียงสั่น พร้อมกับค่อยๆ คร่อมตัวมาบนหลังผม



พรึ่บบ....



"งั้นผมเดินนำนะครับ..."  เซฮุนบอกก่อนมันจะเดินนำผมกับแบมแบมไป


"หนักมั้ยครับ?"   คนตัวเล็กที่เกาะหลังผมอยู่ชะโชกหน้ามาถาม


"มึงควรเพิ่มน้ำหนักมากกว่านี้"


"แต่ผมกินเยอะแล้วนะ"


"กินอะไร?" (ทำไมมันไม่โต)


"ไก่  ข้าว  น้ำซุป  รามยอน  เค้ก  พิซซ่า ไอติม แล้วก็ น้ำหวาน.."


"ออกจากค่ายไป เดี๋ยวจะทำให้กิน..."


"เอ๊ะ! พี่ทำอาหารเป็นด้วยหรอครับ?"


"ทำเป็นมากกว่ารามยอนที่เคยทำให้กินก็แล้วกัน..."



"ห๊ะ!  มิน่า!"


"หึ!"


"แต่ไม่เข้ากับหน้าตาพี่เลยนะครับ ฮ่าๆ"


กึ่กก.. 



"อ้าว หยุดเดินทำไมอ่ะครับ?"


"หน้าตากูมันเป็นยังไง?  ทำไมจะทำอาหารไม่ได้!" ผมเริ่มไม่พอใจกับไอ้ตัวเล็กบนหลังที่มันบอกว่าหน้าผมไม่เข้ากับการทำอาหาร


"อ่ออ...ก็...หน้าพี่มันดุ  หน้าโหด แบบนั้นใครจะคิดว่าทำอาหารเป็นอ่ะ = =!"


"............."


"เห้ยพี่! นั่นแค่ความคิดผม!" เหมือนอีกคนจะรู้ว่าผมไม่ชอบใจเจ้าตัวเลยรีบพูดแทรกขึ้น


"ก็เพราะเป็นความคิดมึงนั่นแหละ...."  ผมพูดขึ้นก่อนจะออกเดินต่อไป เห็นแต่หลังไวไวของเซฮุนที่มันเดินนำไปก่อนอย่างชิลๆ


"พี่โกรธผมหรอ?"  เสียงเล็กถามขึ้นใกล้ๆ ใบหูผม



ผมหันหน้าไปหาต้นเสียงที่มันดูจะใกล้มาก  ก่อนจะพบว่า หน้าของอีกคนอยู่จากหน้าผมไม่ถึงเซน...


"คิดว่าไง?"  ผมไม่ตอบแต่ถามกลับไปหน้าตาเฉย  จมูกเล็กแอบย่นใส่ผมเบาๆ เหมือนไม่พอใจกับสิ่งที่ผมถามกลับ


"ถามกลับเฉย  แล้วผมจะรู้มั้ยว่าพี่โกรธ..."  อีกคนทำหน้ามู่ใส่ผมเข้าไปอีก ฮ่าๆ เห็นแล้วมันน่ากัดจมูกกับปากเล่นให้เข็ด!


ผมรีบหันกลับมาก่อนจะออกเดินต่อทันที ขืนยังอยู่ท่าแบบนั้นล่ะก็ มีหวังเป็นแบมแบมเองที่จะเป็นฝ่ายโกรธผม...หึ! 



"พี่มาร์ค...เราใกล้ถึงทางออกแล้วล่ะพี่!"  เซฮุนที่หันมาตะโกนบอกผมเสียงดัง


"อือ"  ผมตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะเหลือบมองคนบนหลังที่เงียบผิดปกติ  และก็พบว่า...หลับตาพริ้มที่ไหล่ผมแล้วครับ...



"หึ.."


15 นาทีต่อมา...



"เห้ยนั่นไอ้เซฮุน!"



"ไอ้มาร์ค!  น้องแก้มย้วย!"




"ขอบคุณพระเจ้า!!!"


"ฮืออไอ้แบม!"


"น้องแบม! ฮึก!"


"ฮืออออ..."  



ทั้งผมและเซฮุนที่ยืนมองหน้ากันไปมา เพราะภาพตรงหน้าคือพวกเด็กปีหนึ่งและพวกปีอื่นๆ ยืนรอรับพวกผมอย่างใจดใจจ่อ พร้อมกับร้องไห้กันทันทีที่พวกผมโผล่หน้าออกมา


"น้องแบมพี่ขอโทษ ฮืออออ...."  เชี่ยแจ็คที่วิ่งเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าผม เนื่องจากว่าผมยังแบกคนตัวเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่บนหลังผม..



"เห้ย! ลุกขึ้น!"  ผมบอกมันเสียงแข็งทันทีที่มันร้องไห้แถมคุกเข่าลงตรงหน้าผมอย่างหมดท่า  



"กูก็ขอโทษ....ฮือออออ...กูผิดไปแล้ว ฮืออออออ" ไอ้เหี้ยมิโนก็อีกคนที่มาล้มคุกเข่าตรงหน้าผมไม่ต่างจากไอ้แจ็ค


"เอามันลุกขึ้นที"  ผมหันไปบอกไอ้ยูคกับไอ้บี ก่อนจะเบี่ยงตัวออกมาอีกทาง


"เห้ยๆ ลุก! ลุก!"


"พาน้องไปเข้านอนได้แล้ว วันนี้พอแค่นี้ ไม่มีอะไรให้เป็นห่วงแล้วทุกคน..."  ผมหันไปผมเชี่ยบีกับเชี่ยยูคอีกที


"เอาล่ะทุกคน! ตอนนี้น้องแบมปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงกันแล้วนะ พรุ่งนี้แปดโมงเช้า มารวมกันที่นี่นะ"  ไอ้เจบีประกาศบอกทุกคนให้แยกย้าย





"เหนื่อยหรอพี่?  หน้าพี่ดูซีดๆ นะ"  ไอ้เซฮุนที่เดินมาข้างๆ ผมถามขึ้น



"ป่าว..."  ผมตอบเสียงเรียบ ก่อนจะรีบพาไอ้ตัวเล็กไปให้ถึงห้องพักโดยเร็ว 



"พี่มาร์ค รอผมด้วย!"  





"เปิดประตู!" ผมสั่งเซฮุน


"ครับๆ" 


แอ๊ดดด...


พรึ่บบบ...


ผมค่อยๆ วางร่างเล็กของคนบนหลังลงเตียงช้าๆ ก่อนจะจัดท่าทางให้อีกคนนอนสบายๆ แล้วไม่วายดึงผ้าห่มมาห่มให้


"พี่มาร์คครับ พี่หน้าซีดมากเลยนะครับ..."  เซฮุนที่มันเดินเข้ามาข้างในพร้อมกับมองหน้าผมอย่างตื่นๆ


"กูไม่ได้เป็นไร..."


"แต่ผมว่า.."


พรึ่บบ!!!


"เห้ย!!! พี่มาร์ค!!!"



...........



BAMBAM' s Part



"อื้ออ...> <"


"ตื่นแล้วหรอครับน้องแบม"


"ครับ  นี่เราออกมาจากป่าอย่างปลอดภัยใช่มั้ยครับ"  ผมเอ่ยถามก่อนจะมองรอบๆ ห้อง  แล้วก็ไม่พบคนที่ผมอยากเจอ...



"พี่มาร์คล่ะครับ?"  ผมที่ไม่รอคำตอบแรกจากพี่เซฮุน เอ่ยถามอีกคำถามเพราะอยากรู้คำตอบที่สองมากกว่า



"พี่มาร์ค....อยู่ห้องพยาบาลของวัดอ่ะครับ..."


"ห๊ะ!!!  ทำไมถึงอยู่นั่นอ่ะ!"  ผมที่ลุกจากเตียงนอนแทบจะทันทีที่ได้ยินว่าไอ้พี่มาร์คอยู่ห้องพยาบาล


"เออ...คือ..."



"พี่มาร์คเป็นไรพี่!"  



"พี่มาร์ค...ถูกแมงมุมกัด..."



"....แมงมุมกัด...."  ผมทวนคำของพี่เซฮุนแบบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน  พี่มันไปโดนกัดตอนไหน?  แล้วแมงมุมมันมีพิษร้ายมากมั้ย?  ตอนนี้พี่มาร์คมันเป็นยังไง? 



"ห้องพยาบาลอยู่ไหนครับพี่เซฮุน!"


"เดี๋ยวพี่พาไปครับ!"



เพียงไม่กี่นาที ผมกับพี่เซฮุนก็มาถึงห้องพยาบาลของวัด



"แก้มย้วย!"


"น้องแบม!" 



"พี่มาร์คเป็นไงบ้างครับพี่เจบี"



"ตอนนี้คุณหมอประจำวัดเขาตรวจอาการมันอยู่น่ะ"



"ทำไมถึงโดนกัดอ่ะครับ!"



"อันนี้พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน  แต่จากที่เซฮุนบอกมา  ไอ้มาร์คมันล้มลงไปตอนที่ไปส่งเราถึงเตียงน่ะ"


"พี่ว่าพี่มาร์คน่าจะถูกกัดตั้งแต่ในป่านะน้องแบม" พี่เซฮุนเดินเข้ามาบอกผม


"แล้วพี่มันจะเป็นอะไรมากมั้ยครับ" ผมถามอย่างร้อนใจ เพราะผมเองที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้...


"ใจเย็นๆ นะ จากที่พี่ดูแผลมัน  ไม่น่าจะใช่แมงมุมพิษร้ายอะไร"


"............"


"พี่ว่าเราน่าจะกลับไปพักผ่อนที่ห้องดีกว่านะ ดูจากท่าทางเราก็น่าจะเพลียอยู่"


"ไม่ครับ! ผมจะรอจนกว่าพี่มาร์คจะฟื้น!"




10 นาทีต่อมา...


"เป็นไงบ้างครับคุณหมอ!"  เป็นผมเองที่พุ่งเข้าไปถามคุณหมอวัยกลางคนที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องพยาบาล



"ตอนนี้คนป่วยปลอดภัยแล้วครับเด็กๆ"


"เฮ้อออออ" เสียงถอนหายใจที่ออกมาพร้อมกันของผม พี่เจบี พี่เซฮุน พี่ยูค พี่แจ็ค และพี่มิโน..



"ดีนะที่มาดูดพิษออกทัน  ไม่งั้นอาจจะแย่เอาก็ได้"



"แมงมุมมีพิษร้ายแรงหรอครับ?" ผมที่อดถามไม่ได้


"ก็ไม่เชิง มันเป็นแมงมุมชนิดพิษระดับกลาง  ถ้ามันปล่อยพิษมากกว่านี้ เพื่อนของเราอาจจะเป็นอัมพาต หรือไม่ก็ถึงแก่ชีวิตได้..."


"ห๊ะ!!!!"


"โถ่ไอ้มาร์คแมร่ง!"


"โชคดีแค่ไหนวะเนี่ย!"  พี่เจบีที่เดินไปชกกำแพงอย่างหัวเสีย


"งั้นหมอขอตัวก่อนนะเด็กๆ ตอนนี้ก็ให้คนป่วยพักผ่อนเยอะๆ หมอให้ขับพิษร้ายให้หมดแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงนะ..."



"ขอบคุณมากครับ"


"อืมม คนไหนแบมแบม?"  ก่อนที่คุณหมอจะเดินไป ก็ไม่วายหันกลับมาถามหาผม


ทุกคนชี้นิ้วมาที่ผมกันหมด รวมถึงผมด้วย


"คนป่วยละเมอเรียกชื่อเราใหญ่เลย  รีบเข้าไปดูล่ะ ^^"  


"คะครับ!!"  


"งั้นหมอไปแล้วนะเด็กๆ "



"ครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ" พี่เจบีบอกไล่หลังคุณหมอไปอีกรอบ


"แก้มย้วยพี่ขอโทษนะที่หลอกผีเราอ่ะ T  T!"  พี่มิโน


"พี่ขอโทษด้วยนะน้องแบม T T"  พี่แจ็คสัน


"ครับ ผมยกโทษให้พี่สองคน ต่อไปอย่าเล่นหลอกผีแบบนี้อีกนะครับ ผมกลัวมากจริงๆ" ผมบอกไปตามความจริง 


"ครับๆ ต่อไปจะไม่เล่นแล้ว T T"


"ว่าแต่ใครเล่นเป็นผีบ้างครับ?"  


"ก็...พี่สองคน แล้วก็กลุ่มไอ้มิโน..."


"เล่นเหมือนมากเลยนะครับ!!!"  


"แฮๆๆๆ ^^!!!"


"จะถือเป็นคำชมแล้วกันนะ แฮๆ ^^!!!"


"แล้วแต่พี่เลยครับ"


"เข้าไปดูพี่มาร์คสิน้องแบม"  พี่เซฮุนที่สะกิดบอกผม


"ครับ...เราเข้าไปกันเถอะ" 



แอ๊ดดดดด... 


ผมและพวกพี่ๆ ที่เปิดประตูห้องพยาบาลเข้ามา กลิ่นยาโชยเข้ามาแตะจมูกผมแทบจะทันที...คือผมไม่ชอบกลิ่นโรงบาลเลยอ่ะครับT T!



"นะ  น้ำ..."  เสียงแหบพร่าบนเตียงที่เอ่ยหิวน้ำเป็นอย่างแรกที่พวกผมก้าวขาเข้าไป


ผมรีบก้าวขาไปที่โต๊ะที่อยู่มุมห้องทันที พร้อมกับเปิดขวดน้ำเปล่าเทน้ำใส่แก้วไปให้คนป่วยที่อยู่บนเตียง


"ค่อยๆ กินนะครับ" ผมที่คอยประคองหัวพี่มาร์คให้มากินน้ำ


"มือบวมโคตร!" พี่เซฮุนเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามยืนข้างเตียงอีกคน


"มันโดนกัดที่มืออ่ะ  ดีนะที่เป็นข้างซ้ายที่มันไม่ถนัด.."พี่เจบี


"เฮ้อ!!! เห็นสภาพแมร่งแบบนี้ล่ะกูโคตรรู้สึกผิดเหี้ยๆ" พี่แจ็คสัน


"เป็นไงล่ะพวงมึง เล่นไรไม่ปรึกษา!" พี่เจบี


"เออ! ครั้งนี้พวกกูผิดเหี้ยๆๆๆ " พี่มิโน


"รีบตื่นมาจัดการพวกกูนะเว้ยไอ้มาร์ค!!!" พี่แจ็คสัน


"เห้ยเบาๆ หมอให้มันพักผ่อน สัด!" พี่เจบีหันไปด่าเพื่อนตัวเอง


"ผมว่าเราให้พี่มาร์คพักผ่อนเยอะๆ ดีกว่านะครับ" พี่เซฮุน


"อืมดีเหมือนกัน  นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว ไปพักกันเถอะ พรุ่งนี้เช้ายังต้องรวมกันอีก"  พี่เจบี


"ยังมีกิจกรรมต่ออีกหรอครับ?" ผม


"ไม่มีหรอก พรุ่งนี้แค่พูดรวมแล้วก็จะปล่อยอิสระน่ะ แล้วมะรื่นเราก็เตรียมกับมอกัน"


"แล้วพิธีมอบเกียร์รุ่นอ่ะครับ?" เป็นพี่เซฮุนที่เอ่ยถาม นี่ผมก็พึ่งจะรู้นะครับว่ามีพิธีมอบเกียร์รุ่นด้วย


"มอบที่มอก็แล้วกัน อีกอย่างให้ไอ้มาร์คมันหายดีก่อน แล้วค่อยมอบ" 


"อ่าา ครับ"


"แล้วมึงจะบอกพวกที่เหลือเรื่องไอ้มาร์ครึป่าว?" พี่แจ็คสัน


"ก็คงต้องบอก กูจะบอกพรุ่งนี้แหละ ยังไงตอนนี้มันก็ปลอดภัยดีแล้ว"


"อืมม"


"งั้นเรากลับไปพักกันเถอะ น้องแบม" พี่เซฮุน


"เออ...ผมขออยู่ที่นี่ได้มั้ยครับ..."  พวกพี่ๆ มองหน้ากัน ก่อนพี่เจบีจะเป็นคนตอบแทนทุกคน


"เอางั้นก็ได้.."


"ครับ..." 


"งั้นดูแลตัวเองดีๆ นะน้องแบม นอนพักด้วยล่ะ" พี่เซฮุนลูบหัวผมก่อนจะเดินตามพวกพี่เจบีออกไป


"ฝากมันด้วยนะแก้มย้วย" พี่มิโนมายีหัวผมก่อนจะเดินตามออกไป


"ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะน้องแบม" พี่แจ็คสันเดินมาจับมือผม ก่อนจะเดินออกไป



หลังจากทุกคนออกจากห้องไปหมดแล้ว ผมก็เดินลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงคนป่วย ใบหน้าที่ขาวจัดอยู่แล้ว ตอนนี้มันขาวซีดราวกับแวมไพร์ไม่มีผิด คิ้วเข้มๆ ก็ขมวดกันเป็นปมเหมือนคนกำลังมีความคิดอะไรบางอย่างในหัว  ปากเรียวสวยที่เคยสีแดงธรรมชาติ ตอนนี้มันกลายเป็นสีเนื้อซีดๆ เหมือนชิ้นเนื้อที่ถูกต้ม...


ผมค่อยๆ ประคองมือของคนบนเตียง มือข้างที่ถูกแมงมุมกัด มีรอยแผลของการถูกกัดอย่างเห็นได้ชัด มันทั้งบวม ช้ำเป็นสีม่วงอมเขียวไปหมด 


คงปวดน่าดู...



"อื้อ...> <"  


"อ๊ะ!!  ขอโทษๆๆๆ > <!!"  ผมรีบวางมือของอีกคนแทบจะทันทีที่ได้ยินเสียงหลุดออกจากปากคนป่วย



ฟู่ววว~   ฟู่ววว~   ฟู่ววว~


"หายไวไวนะ!"


"อื้อ!"


"ห๊ะ!!! O   O!!!"


ผมตกใจมากที่ไอ้คนที่นอนป่วยอยู่ตอบกลับผมมาทันทีที่ผมบอกให้เขาหายไวไว


อิเหี้ยยย!!!  พี่มันตื่นแล้ววววว!!! > <!


"ไม่เป่าอีกหรอ?"  เสียงแหบพร่าเอ่ยถามหน้าตาเฉย


"เจ็บมั้ย?"  ผมไม่ตอบแต่กลับถามอาการของคนที่ฟื้นแล้วทันที


"เจ็บ..."


"............"


"แล้วก็ปวดมากๆ ด้วย"


ผมมองอีกคนตาค้างทันที...เพราะอะไรน่ะหรอ?  ก็เพราะไอ้พี่มาร์คมันกำลังฟ้องอาการผมน่ะสิ  ถ้าเป็นปกติไอ้พี่มาร์คคงจะตอบว่าไม่เจ็บสักนิดเดียว...


"ก็แมงมุมกัด ไม่ปวดได้ยังไง"  ผมบอกกลับก่อนจะจ้องไปที่มือของอีกคน


"มาเฝ้าหรอ?"


"อือ...ก็เพราะผมเป็นสาเหตุให้พี่โดนแมงมุมกัด..." ผมเงยหน้าบอกคนป่วย


"ถ้าไม่ใช่เพราะมึง  จะมาเฝ้ามั้ย?"


"เอ๊า  ถามไรเนี่ย?"


"ก็ถามอย่างที่ถามอ่ะแหละ  ตอบมาดิ จะมาเฝ้ารึป่าว?"


"อยากให้เฝ้าป่ะล่ะ?"  ผมไม่ตอบ แต่ถามกลับเฉย เหอๆ ใช้สูตรพี่มันแหละ!


"หึ! เดี๋ยวนี้หัดถามคืนแบบนี้แล้วหรอ"


"ก็เหมือนพี่อ่ะแหละ!"


"เด็กชอบเถียง!" ไอ้พี่มาร์คพูดพร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างมาเคาะกบาลผม ดูสิครับขนาดปางตายขนาดนี้พี่มันยังทำร้ายร่างกายผมได้อ่ะ!


"อ๊ะ! "


"นั่นไง! นี่นอนอยู่เฉยๆ เป็นมั้ยวะ! เดี๋ยวอาการแมร่งก็แย่กว่าเดิมหรอก!!" ผมตวาดใส่พี่มันทันทีที่ไอ้พี่มาร์คมันจะเอื้อมมาบีบจมูกผมอีก แต่สังขารพี่มันไม่ให้ครับ เลยเจ็บตัวไปแทนผม!


"ทำไมต้องดุกูขนาดนี้ล่ะ..."  พี่มันถามผมเสียงอ่อยๆ เหมือนมันกลัวผมยังไงยังงั้น


"ก็พี่แมร่ง!!! เดี๋ยวก็ไม่หายกันพอดี!"


"..........."  


"นอนเฉยๆ ไปเลยนะ!"  ผมบอกพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้พี่มันจนถึงคอ  ไอ้พี่มาร์คนอนมองผมนิ่งๆ  ไม่นิ่งได้ไง เจอผมดุไปหลายรอบอ่ะ!


แมร่ง! มาว่าผมดื้อ! มันอ่ะดื้อกว่าผม!!!


"มองอะไร?" ผมถามกลับเสียงห้วน เพราะพอพี่มันเงียบไป พี่มันก็เอาแต่มองหน้าผมไม่วางตา


"มองแฟน..."


"..........."


"แฟนน่ารักเลยอยากมอง...."


".............."  


อิเหี้ยยย!!! พูดเหี้ยไรของพี่มัน คิดมั้ยว่ากูก็เขินเป็นนะ!!! >/////<!


"ห้ามยิ้ม!!!"  ผมร้องห้ามอีกคนที่กำลังยิ้มใส่ผม


"^  ^"


พรึ่บ!


"บอกว่าอย่ายิ้มไง!! >///<"  ผมเอื้อมมือไปปิดปากไอ้พี่มาร์คไว้ทันที  คือเวลาที่พี่มันยิ้มแล้วผมไม่เป็นตัวของตัวเองเลยครับ! ฮืออออ >///<



จุ๊บบ..


ผมถลึงตาใส่พี่มันทันทีที่ฉวยโอกาสจูบฝ่ามือผมที่กำลังปิดปากพี่มันอยู่ แมร่ง!กะล่อนฉิบหาย! 


จุ๊บบ...


"เห้ยพี่!" ผมดึงมือตัวเองออกมาทันทีที่ถูกจูบฝ่ามือเป็นครั้งที่สอง


"ก็แค่จูบฝ่ามือ..." พี่มาร์คบอกผม


"สองครั้งเลย!"


"นิดหน่อยเอง...รางวัลที่กูไปช่วยไง..."


"..........."  


จะว่าไปแล้วผมก็ยังไม่ได้เอ่ยคำขอบคุณพี่มาร์คเลยสักครั้ง อุตส่าห์พี่มันบุกเข้าไปช่วยผมออกมาเป็นครั้งที่สอง 


"ขอบคุณ..."


"............"


"ขอบคุณที่พี่ไปช่วยผม"


"แค่นี้หรอ?"


"ห๊ะ..."


"ไม่อยากได้คำขอบคุณซะหน่อย..."


"แล้วพี่จะเอาอะไร?"


"เอามึง.."


"ห๊ะ!!!! ว่าไงนะ!!!!"  ผมแผดเสียงดังใส่อีกคน ไม่ใช่ว่าผมไม่ได้ยินสิ่งที่พี่มันพูดหรอกนะ ถึงจะไม่เต็มเสียงแต่แมร่งได้ยินเต็มสองหูเลยเถอะ! ไอ้ลามก!!!


"ฮ่าๆ เสียงดังวะ ขี้โวยวายด้วย"


"แล้วพี่พูดเหี้ยไรแบบนั้นล่ะวะ!!"


"แหนะ! แล้วก็พูดไม่เพราะ"


"ก็พี่เริ่มก่อน!"


"โอเคๆ...ไม่ขอแล้วก็ได้..."  อีกคนบอกเสียงอ่อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีผมไปอีกทาง? 


อย่าบอกนะว่างอน?


"งอนหรอ?" ผมชะโงกหน้าไปถามคนหน้านิ่ง


"............" พี่มันเงียบใส่ผมเฉย


"โคตรขี้งอน!" ผมพูดใส่หูพี่มันเสียงดัง จนไอ้พี่มาร์คหันหน้ากลับมา และก็สมดังใจหวังของคนป่วย เพราะจมูกโด่งๆ ที่ผมชอบอิจฉาของมันชนกับปากผมจังๆ อ่ะดิ! >///<


ผมที่กำลังจะขยับออก ก็ถูกคนมือไวเอื้อมมาล็อกคอไม่ให้ขยับไปไหนซะก่อน >////<


"จะ จะทำอะไร?" ผมถามตะกุกตะกักทั้งๆ ที่จมูกอีกคนเฉียดอยู่ที่ปากผมไม่ห่าง


"รางวัล?"


"..........."


ผมไม่รู้ว่ารางวัลที่อีกคนขอมันคืออะไร? แต่สัมผัสได้ว่า มันน่าจะทำให้ผมอยู่ไม่สุขแน่ๆ 


"ขอจุ๊บทีนึง...."  


"ห๊ะ!"


"ได้มั้ย?" เสียงอ้อนๆ ของคนป่วย เห็นแล้วมันก็ใจอ่อนครับ! แมร่งกูกลายเป็นคนใจอ่อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ!!!  


เอาเถอะ! ไหนๆ พี่มาร์คก็เสี่ยงชีวิตไปช่วยผมแล้ว อีกอย่างมันยังเกือบตายเพราะผมแบบนี้อีก...ถ้าไม่ให้ ผมก็ใจร้ายเกินไปใช่มั้ยครับ? 



"อะอือ" ผมตอบถามเสียงเบา


"^^" อีกคนที่ได้รับคำตอบฉีกยิ้มหวานส่งมาให้ผม อิเหี้ยย!! >/////< 


"เร็วๆ ดิ! >///<"


"^  ^"


จุ๊บบบบบ...


>/////<


ผมหลับตาปี๋ทันทีที่ถูกอีกคนกดหัวให้ลงมารับจูบ....


เหตุการณ์แบบนี้ผมว่ามันเหมือนตอนที่พี่มันแกล้งผมตอนมอสี่เลยวะ! >///<


"อื้ออ~" ผมลืมตาขึ้นก่อนจะส่งเสียงเป็นสัญญาณว่าพี่มันจูบปากผมนานเกินไปแล้ว!


คนป่วยค่อยๆ ถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง แถมไม่วายจุ๊บที่จมูกผมไปอีกทีด้วย!


จุ๊บบ!!!


"ฉวยโอกาส!" ผมที่หลุดออกมาจากมือมารได้แล้ว พูดขึ้นทันที >///<  


รู้สึกว่าตอนนี้หน้าผมมันเหมือนโดนน้ำร้อนลวกยังไงไม่รู้  คือร้อนมากครับ!


"นุ่มนิ่มเหมือนเดิม"  


"อะไร!"


"ปากมึงไง นุ่มนิ่ม"


"=////=!"


"นอกจากกู...มีใครจูบปากมึงแบบนี้มั้ย?"  อีกคนเอ่ยถามผมเสียงดุๆ


"จะบ้าหรอ! ใครจะกล้ามาจูบ! อีกอย่าง กูไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาจูบปากกูแน่ๆ อ่ะ!"


ผมที่เผลอหลุดพูดกูมึงขึ้นมาดื้อๆ เมื่อไอ้พี่มาร์คมันถามอะไรแบบนั้น!


"หึ! แล้วกูล่ะ? ทำไมยอมให้จูบ.."


"ห๊ะ!!! >////<"  นี่ผมเสียรู้หมาอีกแล้วหรอครับ!!!


"เป็นเด็กดีของกูแบบนี้ดีแล้ว หึ..."


"=//////="  ผมไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาโต้วาทีกับคนป่วยเจ้าเล่ห์แล้วล่ะครับ ขอเงียบพักยกไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวเผลอพูดอะไรไม่เข้าท่าออกไปแล้วงานจะเข้าผมครับ! =//=


"ปิดปากเงียบเลย..."  


"..........."


"มานี่ดิ"  ผมมองมือเรียวของพี่มาร์คที่มันกวักเรียกผมให้เดินเข้าไปหา


จะเข้าไปดีมั้ยวะ?


"มานี่!"  


ผมยอมเดินเข้าไปใกล้พี่มันอีกครั้ง หลังจากถูกเรียกเป็นครั้งที่สอง


พรึ่บบ!!!


"หะเห้ยย!! ทำไร?"  ผมร้องเสียงหลงทันทีที่ถูกพี่มันจับแขนแล้วกระตุกให้ผมนั่งลงที่เตียง


"อยากให้อยู่ใกล้ๆ"  


"ห๊ะ! "


"อย่านั่งไกลกู..."


"ก็บอกดีๆ ดิ! เดี๋ยวก็นั่งทับแขนบวมๆ นี่หรอก!" ผมบอกอย่างหงุดหงิด ดูสิครับ อยากทำอะไรก็ทำตามใจตัวเอง โดยไม่คิดเลยว่าตัวมันเองจะเจ็บอ่ะ! โคตรดื้อ!!!


"บอกดีๆ แล้วจะมานั่งหรอ?"  


"ก็...นั่งสิ!"


"หึ!"


"หายกลัวยัง?"  อยู่ดีๆ พี่มันก็ถามขึ้น


"หายแล้ว" ผมตอบพร้อมกับขยับออกมาจากแขนอีกคน เพราะกลัวจะทับแขนพี่มันอ่ะ! 


"แต่มึงร้องไห้ตัวสั่นขนาดนั้น หายแล้วจริงๆ หรอ?"


"อือ หายแล้วน่า!"


"ขี้แย"


"อะไรเล่า! ก็คนมันกลัวผีนี่!!"


"ทำไมไม่เตะผ่าหมากมันไปเลยล่ะ วิ่งหนีทำไม"


"เอ๊า! ก็คนมันกลัวอ่ะ!"


"ถ้าเป็นผีจริงๆ เขาทำไรมึงไม่ได้อยู่แล้ว จะกลัวทำไม หื้ม!"  ไอ้พี่มาร์คไม่วายเอื้อมมือมาโยกหัวผมไปทีนึง


"ก็กลัวผีไง! ใครจะไปตรัสรู้ล่ะว่าผีจริงผีปลอมอ่ะตอนนั้น!"


"หึ! ไอ้โง่!  แล้ววิ่งหนีเตลิดแบบนั้นมันน่ากลัวกว่ารู้มั้ย"


".........."


"ถ้ากูไปไม่ทัน จะเกิดไรขึ้น?"


"..........."


"อย่าวิ่งหนีแบบนั้นอีก เข้าใจมั้ยแบมแบม?"


"อือ...."


"ถ้ากลัวมากๆ ก็นั่งมันอยู่ตรงนั้นแหละ"


"..............."


"กูจะได้รีบเข้าไปช่วยทัน..."


"........."



"ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมา กูไม่ให้อภัยพวกไอ้แจ็คกับไอ้มิโนแน่ๆ"


"ห๊ะ!"


"กูจะเล่นงานพวกมันให้ยับเลย!"


"อย่านะ! นั่นเพื่อนพี่นะเว้ย!"


"ก็เพราะมันเป็นเพื่อนไง กูถึงจะเอาแค่มันยับอ่ะ!"


"O  O!"


"ถ้าไม่ใช่เพื่อน กูเอาถึงตายแน่!!"


"ไอ้โหดดด!!"  ผมอดที่จะตีแขนอีกข้างที่ไม่เจ็บของพี่มันไปไม่ได้ แต่แค่เบาๆ หรอกนะ  = =!!!


"เพิ่งรู้หรอ"


"เอ๊ะ!!"  ยอมรับหน้าตาเฉยวะครับ แมร่ง!!!


"แล้วมึงก็อีกคนนะ  ถ้าดื้อ หรือนอกใจกูเมื่อไหร่...กูเอาถึงตายจริงๆ..."


"ห๊ะ!!! O    O!!!"


"หึ..."


"เดี๋ยวนะ...แต่เราเป็นแค่แฟนกันเพราะอะไร พี่ก็รู้หนิ  ถ้าผมจะนอกใจมันก็ไม่ผิดไม่ใช่หรอไง?"


"แต่ก็เป็นแฟนกันแล้ว  แล้วระยะเวลาสามเดือนนี้ มึงก็ไม่มีสิทธิจะไปมองหมาตัวไหนทั้งนั้น ถ้ากูรู้....มันไม่ตายดีแน่..."


"เห้ย! "


"อย่ามาตกใจ กูพูดจริง!"


"เลิกเป็นแฟนมึงตอนนี้ได้มั้ยเนี่ย"  


"เหอะ! กล้าหรอ  กล้าหรอแบมแบม!"


"..............."


"กูเป็นถึงขนาดนี้ ยังจะเลิกเป็นแฟนกับกูอีกนะ เด็กไม่ดี!!!"


"ห๊ะ!!"


".............."


นี่มันด่าผมเสร็จก็เข้าโหมดงอนผมอีกแล้วครับ!!!


ต่างคนต่างเงียบใส่กันครับ  ผมที่นั่งบนเตียงข้างคนป่วยที่นอนแน่นิ่งไม่ยอมมองหนาผมเหมือนทุกที  สงสัยพี่มันงอนจิรงๆ ครับ


อะไรวะ ขี้งอนโคตรอ่ะ!!


"นี่...." ผมสะกิดแขนอีกคนเพื่อให้พี่มันหันกลับมาคุยกันดีๆ


"..........."


"หันมาคุยกันดีๆ ดิ"


".............."


"ถ้าไม่หันกลับมา ผมเลิกเป็นแฟนพี่แน่!"


พรึ่บ...


ได้ผลทันตาเห็น พี่มาร์คมันหันหน้ากลับมามองหน้าผมทันทีที่คำประกาศิตของผมขู่ออกไป  ก็แค่ขู่ครับ....


"เวลาป่วย พี่งอแงแบบนี้เลยหรอวะ?"


"ป่าว.......กูงอแงกับมึงแค่คนเดียว..."  


".............."


"มึงคนเดียวเลย..."


"นี่พี่ชอบผมจริงๆ ใช่มั้ย?" ผมเอ่ยถามข้อสงสัยออกไปในที่สุด


"กูไม่ได้ชอบ!"


"..............."  ใจผมกระตุกวูบทันทีที่พี่มาร์คมันปฏิเสธเสียงห้วน  แล้วไหนที่มันเคยบอกว่าชอบผมล่ะ นั่นมันโกหกผมใช่มั้ย! 


"แต่กูรักมึงเลยแบมแบม..."


"O////O"


"เข้าใจมั้ยว่า กูรักมึง..."


"พี่มาร์ค...."


"รู้แล้วก็ อย่าทำให้กูเสียใจล่ะ!


พูดเสร็จพี่มาร์คมันก็หันหน้ากลับไปทางเดิมทันทีครับ...


อิเหี้ยยยยย!!!  พี่มาร์คโคตร!!!  


พี่มันรักผม!


พี่มาร์ครักผม!!! >////<




...........................


08.00 น.


"เป็นไงมั้งมึง"  ยองแจที่เพิ่งเดินเข้ามาหาผมถามอย่างเป็นห่วง


"กูโอเค..."


"น้องแบม!"  จินยองที่วิ่งมาแต่ไกล ก่อนจะโผล่เข้ามากอดผมซะแน่น


พรึ่บ!


"เป็นห่วงมากเลย ขวัญมานะ > <"


"อืออ" ผมกอดตอบอีกคนแน่นเหมือนกัน


"เออไอ้แบม...ไอ้พี่แจ็คบอกว่าพี่มาร์คถูกแมงมุมกัดหรอวะ?"


"พี่เจบีก็บอกเราเหมือนกัน"


"อือ เดี๋ยวอีกสักหน่อยพี่เจบีคงจะแจ้งกับพวกเราทุกคนอ่ะ"


"แล้วตอนนี้พี่มาร์คเป็นไงมั้ง?" 


"ดีขึ้นแล้ว พิษแมงมุมถูกล้างหมดแล้ว  ตอนนี้ก็มีแค่อาการบวมแล้วก็ปวดเป็นระยะๆ"


"เฮ้อออ...ค่อยยังชั่ว"


"ดีแล้วที่พี่มาร์คไม่เป็นอะไรมาก"


"อืออ"


"จินยองมาช่วยพี่เตรียมของตรงนี้ที"



"ครับพี่เจบี  เดี๋ยวเรามานะ"  ประโยคหลังจินยองหันมาบอกผมก่อนจะวิ่งไปช่วยพี่เจบีทันที


"มึงว่าสองคนนี้ดูแปลกๆ มั้ยวะ?"  ไอ้แจที่ถามขึ้นพร้อมกับมองตามหลังจินยองไป


"แปลก?  ยังไง?"


"ดูสนิทสนมกันแบบพิเศษ..."


"หรอ?"


"อืมม กูสังเกตมานานล่ะ"


"มึงนี่ ก็เอาแต่จับผิดเพื่อน"  ผมโยกหัวมันไปทีนึง


"กูไม่ได้จับผิดจินยองมัน  ก็มันเป็นแบบนั้นจริงๆ นี่"


"ช่างมันเถอะ  ปล่อยมันบ้าง มันโตแล้ว..."


"หรออออออ....อย่าให้เห็นว่าหวงมันล่ะ!!"  มันชี้หน้าขู่ผม


"ไม่หรอก"


"เหอะ!  วันนี้มึงดูแปลกๆ อีกคน"


"อะไรวะ! มาจับผิดกูอีก"


"แปลกจริงๆ "


"เหอะ ขี้เกียจสนใจมึงล่ะแจ" ผมบอกก่อนจะหันหน้าหนีมันไปอีกทาง


"ไอ้แบม! พี่มาร์คมา!"


"ห๊ะ! ไหน???"  ผมรีบหันไปมองรอบๆ ทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ยองแจมันบอก


"หึ!  ไอ้โง่! กูหลอกมึงเล่นเว้ย ฮ่าๆๆๆ"


"ไอ้แจ!!!  หึ่ยยย!!!"


"แบม มึงเป็นไร?"


"เป็นไร?  กูก็ปกติ!"


"ไม่จริงอ่ะ! บอกกูมาเดี๋ยวนี้นะเว้ย"


".............."


"กูรู้ว่ามึงมีอะไรในใจ..."


"..............."


"ไอ้แบม! ถ้ามึงไม่ยอมบอกกุนะ กูจะไม่คุยกับมึงสามเดือน!"


"เห้ย!!"


"กูพูดจริงๆ"


"แล้วทำไมมึงต้องอยากรู้ด้วยวะ!"


"ก็วันนี้มึงดูเฉยๆ ไม่ค่อยกวนโอ๊ยกูอ่ะ!"


"..............."


"บอกกูมา ว่ามึงเป็นเหี้ยไร?"


"............"


"บอกมานะแบมแบม!!"


"แจ...."


"................"



"กูว่า.....กูชอบพี่มาร์ควะ..."


"ห๊ะ!"


"..นั่นแหละ..."


"มึงชอบพี่มาร์ค...."


"อืออ"


"เพิ่งรู้หรอวะ!"


"ห๊ะ!"


"มึงเพิ่งรู้ใจตัวเองหรอวะไอ้แบม  โอ๊ยเพื่อนกู!"


"อะไร! อย่าบอกนะว่ามึงรู้ใจกูอ่ะ???"


"เออดิ!!!"


"เวอร์!!!"


"ไม่เวอร์! มีแค่มึงแหละยังโง่ไม่รู้ใจตัวเอง"


"............."


"มึงนี่จริงๆ เลย กูก็นึกว่ามีเรื่องอะไร" ยองแจมันผลักหัวผมไปที


"แล้วกูต้องทำไงวะ?"


"มึงก็ไปบอกพี่มาร์คดิ!"


"เห้ย! ไม่เอา! กูอาย!"


"เหอะ!  อายเหี้ยไร  ถ้ามึงไม่บอกพี่มาร์คแล้วเขาจะรู้มั้ย สัด!"


"เอ๊า! แล้วจะมาด่ากูทำไมเนี่ย!"


"กูจะด่ามากกว่านี้ ถ้ามึงไม่ไปสารภาพกับพี่มาร์ค!"


"............"


"อย่าปล่อยทิ้งไว้ให้มันเรื้อรัง รีบๆ ไปบอกพี่มาร์คซะ!"



แมร่ง! ดูมันพูดดิครับ อย่างกับโรคร้ายแหนะ!



.............


หลังจากพี่เจบีประกาศข่าวของพี่มาร์คเรียบร้อยแล้ว ตอนแรกทุกคนดูจะช็อกและตกใจไม่น้อย  แต่ก็เริ่มโล่งใจและสบายใจกันขึ้นเมื่อทราบถึงอาการล่าสุดของพี่มันว่าปลอดภัยดีแล้ว เหลือแค่รักษาแผลให้หายก็พอ...



"จะไปไหนอ่ะ?"  ยองแจที่เห็นผมเดินหนีออกมาอีกทาง


"ห้องพยาบาล..."  ผมบอกมันเสียงเบา


"เออรีบๆ ไปซะ!"


อ้าววไม่รั้งกูช่ะ!


ยองแจเมื่อรู้สถานที่ที่ผมจะไปแล้ว ก็รีบหันหลังกลับทันที ก่อนที่มันจะเดินไปหาจินยองอย่างไว  คือตอนนี้พี่เจบีปล่อยให้ทุกคนอิสระแล้วล่ะครับ ใครอยากจะทำอะไร หรืออยากจะเดินเที่ยวชมในวัดก็ได้...



ห้องพยาบาล....


"อะอ้าวแก้มย้วย  มาเยี่ยมไอ้มาร์คหรอ?"  พี่มิโนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องพยาบาลถามขึ้นเมื่อเห็นผม


"อะเออ..ครับ ^^!"


"รีบไปสิ! เมื่อกี้มันยังสั่งให้กูมาตามมึงอยู่เลย"


"ห๊ะ!"


"ไปๆๆๆ รีบเข้าไป เดี๋ยวแมร่งฉีกหัวกูอีก" พี่มิโนดันหลังผมจนชิดประตูห้อง



"ครับๆ"


"กูไปล่ะ..."


ผมมองตามหลังพี่มิโนไป ก่อนจะค่อยๆ บิดลูกบิดประตูเข้าไปทันที...


"กูบอกให้ไปตามแบมมาไง!"


"ก็มาแล้วไง!"  ผมรีบสวนกลับแทบจะทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มกำลังหงุดหงิด


"แบมแบม!"


"อือ ผมเอง"


"มาไวจัง"


"อ้าว ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ"


"ก็ใช่  แต่ไอ้มิโนมันเพิ่งจะออกไปเมื่อกี้"


"ก็ผมมาพอดี..."


"งั้น แสดงว่ามันก็ไม่ได้ไปตามมึงมาอ่ะดิ"


"ก็ไม่เชิง  แต่ผมมาพอดีไง"


"เข้าข้างมันจัง"


"อะไรอีกอ่ะ  อย่ามางอนนะเว้ย!"


"ไม่ได้งอน!"


"หรอ!"


"มานี่สิ!"  กวักมือเรียกผมอีกล่ะครับ ชาติก่อนพี่แกคงเคยเป็นนางกวักนะ ฮ่าๆ


"มาทำไมอ่ะ"  ขอแกล้งพี่มันก่อน


"บอกให้มานี่! ก็มาสิ!"  


"เห้ย! จะหงุดหงิดทำไมเนี่ย!"


"จะมาดีๆ หรือจะให้กูเดินไปหา!"  อีกคนบอกพร้อมกับพยายามจะลุกลงมาจากเตียง


"เห้ยๆๆๆ  อย่านะๆๆ"  ผมรีบถลาเข้าไปหาอีกคนทันที  แมร่ง! ทำเป็นเก่งจริง! พ่อจะตีให้ตูดช้ำเลย!


"มาดีๆ ตั้งแต่แรกก็จบ!"  พอตัวผมถึงขอบเตียงปั๊บ พี่มันก็ใช้มืออีกข้างรวบเอวผมให้นั่งลงบนเตียงกับมัน คือตอนนี้ไอ้พี่มาร์คมันนั่งได้แล้วครับ ส่วนมือข้างที่ถูกแมงมุมกัด หมอก็ใส่ที่พยุงแขนให้เรียบร้อย


"พี่งอแงอะไรอีกเนี่ย!"


พรึ่บบ...


"อ่ะ!"  ผมสะดุ้งทันทีที่ไอ้พี่มาร์คเคลื่อนหน้าหล่อๆ ของมันมาวางที่ไหล่ผม


"ขออยู่แบบนี้"  เสียงเบาราวกระซิบเอ่ยบอก พร้อมขยับตัวเข้ามาประชิดข้างหลังผม ก่อนมือไวจะกอดรอบเอวผมไว้...


ตึกๆ  ตึกๆ  ตึกๆ


"เสียงหัวใจมึง...เต้นแรงจัง..."  พี่มันกระซิบข้างหูผม


เหี้ยยมากพี่มันได้ยิน!!! >/////<


"เป็นอะไร?"


"ไม่ได้เป็นอะไร..."  ผมบอกเสียงเรียบก่อนจะรีบเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่หนีหน้าไม่ได้ครับ เพราะพี่มาร์คมันจ้องหน้าผมอยู่


"ทำไมต้องหันหน้าหนีกูด้วย หื้ม!"


ฟู่ววว


ไม่พูดเฉยพี่มาร์คเป่าลมใส่หูผมด้วย!!! ><!!!



"ไหน? มีไรจะบอกกู?"



"ไม่มี! > <!"


แล้วอยู่ๆ พี่มันถามอะไรผมวะเนี่ย!


ตึกๆ  ตึกๆ  ตึกๆ


"ใจเต้นแรงขนาดนี้...ต้องมีเรื่องจะพูดกับกูแน่.."


"................"


"ไหน? มีไรจะบอกกู?"


"กูว่า....กูชอบพี่แล้ววะ! >///<"


ฮึ่บบบ!!! >///< ผมกลั้นใจบอกออกไปในที่สุด ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว พูดตอนไหนก็เหมือนกันแหละวะ!!! >////////<



"เมื่อกี้มึงว่าไงนะ..."  ไอ้พี่มาร์คที่จับหน้าผมให้หันกลับมาหาตัวเอง(มือเดียว) พร้อมสายตาคมๆ ของอีกคนที่จ้องผมอย่างไม่กระพริบ


"............"


"ว่ายังไง! แบมแบม!"  


"กูชอบพี่แล้ววะ! >///<"


ตึกๆ  ตึกๆ  ตึกๆ


เสียงนี่ไม่ใช่ของผมครับ  แต่เป็นของอีกคนต่างหาก...



[120%]



พูดคุย


มาแล้วจ้าาาา หายไปเลยยย
แต่มาต่อให้จบพาสแล้ววววว
ขอโทษน่าาาที่ให้รอออนานนน T T

เอาล่ะตอนนี้น้องแบมของเราพูดสิ่งในใจออกไปเล้วเด้อ!
อย่าว่าน้องนะ ฮ่าๆๆๆ น้องมันปากแข็งไงกว่าจะพูดออะไปได้
ฮ่าๆๆๆๆ

เอาแล้วๆๆๆ หลังจากนี้อิพี่มาร์คจะหื่นใส่น้องมากขึ้นกว่าเดิม
ฮ่าๆๆๆๆ เป็นห่วงลูกเราจัง!

ฝากติดตามด้วยน่าาาาาาาา ไม่รู้ลืมกันรึยัง?




#พี่มาร์ควายร้าย















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 343 ครั้ง

6,298 ความคิดเห็น

  1. #6285 lovemarkbam_got7 (@lovemarkbam_got7) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 11:06

    บอกไปแล้ววะ!!!! ><
    #6285
    0
  2. #6250 Nong_c (@tide2537) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 12:06
    กูว่ากูชอบพี่แล้วว่ะ5555 นี่ขนาดชอบยังกูแมนนนนนนนสุด...ฟิ้วววววว
    #6250
    0
  3. #6235 Myaiw (@Myaiw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:03
    55555ยัยย้วย
    #6235
    0
  4. #6234 Myaiw (@Myaiw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:03
    55555ยับฝยย้วย
    #6234
    0
  5. #6116 Faye V. Charlotte (@maiko0401) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 02:22
    ย้วยเอ้ยผ่านมาจะ20ตอนละเพิ่งรุใจตัวเอง
    #6116
    0
  6. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 15:59
    บอกแล้ววววสส
    #6107
    0
  7. #5832 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 08:50
    พูดแล้ววว
    #5832
    0
  8. #5467 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 10:16

    เย้เฮททท ให้มันได้ยังงี้เส้

    ต่อไปจะได้หวานออกสื่อซักที ไม่ต้องมาปงมาปิด หุ้ววว 55555

    #5467
    0
  9. #5108 plangtonika (@plangtonika) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 14:13
    เอาล้าววว
    #5108
    0
  10. #4519 jm2611 (@jm2611) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 14:15
    เซฮุนสายฮา55555
    #4519
    0
  11. #4514 jm2611 (@jm2611) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:56
    นี่เราหยุดยิ้มมิได้เลย
    #4514
    0
  12. #3573 NummPhanidaBhyun (@NummPhanidaBhyun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:35
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    #3573
    0
  13. #3263 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 22:09
    555ยอมพูดซะทีเนอะ พี่ดีใจตายเลย ><
    #3263
    0
  14. #3092 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 08:06
    รู้ใจตัวเองแล้วแบม เย้ๆๆๆ
    #3092
    0
  15. #2870 praew-yyy (@praew-yyy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 17:06
    เย้ๆๆๆๆๆๆ เป็นผัวเมียกันเลย เอ่ย!!! ไม่ใช่ โทดๆมือลั่น อิอิ
    #2870
    0
  16. #2496 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 01:08
    น้องรู้ใจตัวเองแล้วววววววว
    #2496
    0
  17. #2474 babyB_ig7 (@babyB_ig7) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 15:32
    ยินดีด้วยนะคะมาร์ค 
    #2474
    0
  18. #2449 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 17:52
    กว่าจะบอกได้นะ
    #2449
    0
  19. #2409 KanyaratNakcha (@KanyaratNakcha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 18:26
    กรี๊ดดด ฟินนนน
    #2409
    0
  20. #2341 @fujinoii (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 11:05
    ตรูหมั่นความรักของทั้งคู่จริงๆ มันทั้งหมั่นไส้ทั้งอิจฉา
    #2341
    0
  21. #2336 wslloogpa (@wslloogpa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 01:32
    อ๊ากกกกกก อกอีแป้นจิแตก น้องแบมยอมรับใจตัวเองแล้วโว้ยยยยยย
    #2336
    0
  22. #2277 Zazzy girl (@chocolatepie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 14:00
    อ๊ากกก น้องยอมรับแล้วว่าชอบพี่ อิอิ ดีต่อใจจริมๆ
    #2277
    0
  23. #1948 TUA_IQ (@TUA_IQ) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 21:53
    ทำไมชั้นใจเต้นตามเค้าเลยอ่ะ~~~ฟินเหมือนโดนบอกชอบเอง งื้อ~~
    #1948
    0
  24. #1773 2222548 (@2222548) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 15:57
    กรี๊ด ขอเลือดหน่อยค่ะ เลือดไหลหมดตัวแล้ววววว~
    #1773
    0
  25. #1380 Lemon Jeed (@0929722592) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 21:57
    สีตัวหนังสือเสียสายตามากค่ะ สีแดง- ดำ แสบตามาก
    #1380
    0