วายร้าย [MarkBam] 2 (ภาคต่อ)

ตอนที่ 11 : หวั่นไหว...(มั้ง) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 290 ครั้ง
    2 ก.ย. 60






หวั่นไหว...(มั้ง)













BAMBAM' s Part



"อ้าวเห้ย!!!  แมร่งหายไปไหนกันหมดวะ?"



ผมที่เพิ่งวิ่งออกมาจากป่าอีกฝั่งถึงกับสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นว่าไม่พบสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนอยู่เลยสักคน!





"ก็กลับมาทางเดิมแล้วนี่หวา!  อย่าบอกนะว่า....หลงทาง....?"





ผมยืนหมุนรอบตัวเองเพื่อดูสภาพแวดล้อมรอบตัว...ทำไม? ต้นไม้มันเหมือนกันไปหมดวะ!  




เหี้ยยยย!!!!  หลงป่าจนได้กู O   O!!!!!






"ไอ้แจ!!!!  จินยองง!!!!  ช่วยแบมด้วยยยยยยย!!!!! TOT!!!!"




ผมตะโกนร้องลั่นป่าเรียกชื่อเพื่อนรักสองคน  หวังให้มันได้ยินเสียงผมเรียก ฮืออออทำไมเหตุการณ์อะไรแบบนี้มันต้องเหมาะเจาะมาที่ผมด้วยเนี่ย!!!!




"เห้!!!!  มีใครได้ยินมั้ย!  ช่วยด้วย ผมหลงป่า!"




ผมไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงตะโกนร้องเรียกให้ใครก็ได้ ได้ยินเสียงของผม...จะให้ผมเดินต่อไปก็คงทำไม่ได้ ผมไม่เชี่ยวชาญเรื่องอะไรแบบนี้  อีกอย่างถ้าเดินต่อมีหวังหลงเข้าไปป่าลึกแน่ๆ อ่ะ ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่ T T!





แกร๊กกก!!!!




O.    O!!!





"สะ  เสียงงงไร  วะ?"





แกร๊กกก!!!





"ไม่เล่นนะเว้ย!"




ผมที่พยายามควบคุมสติและสกัดกั้นความกลัวเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆ มองไปยังพุ่มไม้ฝั่งตรงข้าม






แกร๊ก!  แกร๊ก!





"ก็บอกว่าไม่...เล่นงะ....เหี้ย!"




พรึ่บ!   




แกร๊ก!





"กระต่ายป่า!"





เหี้ยยย! กูตกใจแทบตาย > <!  ก็นึกว่าอะไร ที่แท้ก็กระต่ายป่าตัวน้อยนี้เอง =.  =!!!




"เฮ้ออออ...."





ผมนั่งถอนหายใจทิ้งไปเรื่อย  เวลาก็เดินไปเรื่อยๆ นั่งมองนาฬิกาข้อมือตัวเองตอนนี้มันก็บอกว่า ห้าโมงเย็นแล้ว...





"ทำไมไม่มีใครตามหากูเลยวะเนี่ย?"





"ไอ้แจ  จินนี่....กูคิดถึงพวกมึง...Y Y!"





"ป๊า   ม๊า   แบมอยากลับแล้ว T T!"





แกร๊กกก!!!





O   O!!!




มันมาอีกแล้วครับ  คราวนี้เหมือนเสียง....






ฝีเท้าคนเดินเหยียบกิ่งไม้....




O    O!!!!!





คนแน่ๆๆๆๆๆ






แกร๊กกกกก...






แกร๊กกกก....






O   O!!!





ขอให้เป็นคนที่มาตามหาผมด้วยเถอะ....





ใครก็ได้  ใครก็ได้   ใครก็ได้....





ใครก็ได้ที่มา....





ผมจะ 'ยอมเป็นทาส' เขาตลอดจนจบค่ายเลย  สาธู....(บน)






ฟิ้ววววววว~



ฟิ้ววววววว~




ฟิ้ววววววว~




อิเหี้ยยย!  มาลมพัดอะไรตอนนี้   วังเวงฉิบ!





ฮือออออ   กูเริ่มกลัวววววว






แกร๊กกก....






ฮืออออออ มาซะที   กูกลัวแล้วนะ T  T!!!!






ฟิ้วววววววววววว~






"ฮือออออ  กูกลัวววว แมร่ง!  TT   TT!!!"






แกร๊กกก!





พรึ่บบบบบ!!!!





"หะเห้ยยย!!!  >  <!!!!"






"แบมแบม!"







"พี่มาร์ค!!!"







พรึ่บบบ!!!!





>  <!!!!





ผมโผเข้ากอดบุคคลตรงหน้าแทบจะทันที  ตอนนี้ไม่สนอะไรแล้ว  แค่เห็นหน้าไอ้พี่มาร์คผมก็รู้สึกอยากกอดพี่มันแล้ว  และไม่รู้ทำไมคำภาวนาในใจของผม มันบอกว่า ต้องเป็นพี่มาร์ค...








"ฮืออออ  แมร่งกูกลัวว > <!!!"





ผมกระชับกอดอีกคนแน่นพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย







"ไม่ต้องกลัว กูอยู่ตรงนี้แล้ว...."




เสียงทุ้มเอ่ยปลอบโยนพร้อมฝ่ามือที่คอยลูบหัวผมไปด้วย






"ขอบคุณๆ ที่พี่มา! ><"






"ก็เพราะมึง...กูถึงต้องมา...."





พี่มาร์คพูดพร้อมกระชับกอดผมแน่นขึ้น





ทำไมรู้สึกปลอดภัย?






"ขอโทษที่ให้รอนาน...."




"รู้มั้ย  ผมคิดว่าจะถูกทิ้งตายกลางป่านี้แล้ว"  ผมเอ่ยอย่าตัดพ้อ  ก่อนจะเงยหน้าจากอกแกร่งขึ้นมองใบหน้าคมๆ  ที่กำลังจ้องมองผมอยู่ก่อนแล้ว





"กลัวมากมั้ย?"




"อือ  กลัวมากกก  T T"  ผมบอกพร้อมเบ๊ะปากจะร้องไห้เหมือนที่ชอบทำประจำเวลาจะอ้อนป๊ากับม๊าและจินยอง?  แต่เหมือนจะพลาดไป เพราะบุคคลตรงหน้าไม่ใช่ป๊าม๊ากับจินยอง  แต่ดันเป็นคนที่ผมไม่ชอบขี้หน้า(มั้ง) เอาซะเลย...





"กูสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์นี้อีก..."  ไอ้พี่มาร์คบอกผมอย่างจริงจัง  คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันนั้น บ่งบอกว่าอีกคนกังวลใจไม่น้อย





"อือ..."   ผมตอบเพียงสั้นๆ  ก่อนจะคลายกอดจากอีกคน เพราะสัมผัสได้ว่าตัวเองกอดพี่มันนานไปแล้ว = =!




"ไปกันเถอะ..."  





"พี่จำทางได้หรอ?"





"จำได้สิ  ไม่งั้นจะหามึงเจอได้ไง..."  อีกคนบอกพร้อมกับขยี้หัวผมจนฟู




"..........."




"ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน"




"อืออ.."







พรึ่บ!




"ดะ เดี๋ยว..."




พี่มาร์คหันมาหาผมพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม




"จะ  จับมือได้มั้ย?"





[40%]




พี่มาร์คมันหันกลับมามองหน้าผมนิ่ง...คือแมร่งจะให้จับหรือไม่จับก็บอกดิวะ จ้องอยู่ได้ คือผมจับอารมณ์พี่มันไม่ถูกอ่ะครับ...Y Y



พรึ่บบ!



อยู่ๆ ก็มีแรงกระชับเข้าที่มือผม....ผมก้มมอง ก่อนจะพบว่า 'มือพี่มาร์คจับที่มือผมแน่น'  คือพี่มันไม่ตอบ แต่มันจับมือผมเองเลยครับ...



"อยู่กับกู...มึงจะปลอดภัย...



คำพูดทิ้งท้ายก่อนพี่มาร์คจะกระตุกมือผมให้เดินตามพี่มันไป




ไม่รู้ทำไมผมถึงเชื่อกับคำพูดที่ว่า ผมจะปลอดภัยถ้าอยู่กับพี่มาร์ค...



ผมมองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า ก่อนจะลดสายตาลงมาที่มือสองมือที่กระชับกันแน่นอย่างกับทากาวติดไว้...



15 นาที ต่อมา...



"พี่มาร์ค...."



"..........."



"ขอพักก่อนได้มั้ย? = ="  ผมที่ใจกล้าเอ่ยขออีกคน คือเดินมาได้สักพักผมก็รู้สึกเมื่อยแล้วล่ะครับ หรืออาจจะเป็นเพราะขาที่เพิ่งหายก็ไม่รู้...



"งั้นพักก่อนก็ได้..."


"ครับ..."



พี่มาร์คปล่อยมือผมเป็นอิสระ ก่อนเจ้าตัวจะเดินไปนั่งลงบนโขดหินที่อยู่ไม่ไกลจากผมมากนัก



"อีกนานมั้ยกว่าเราจะถึงที่พัก?"



"ไม่นานหรอก.."



"............"



"ต่อไปอย่าไปไหนคนเดี๋ยวอีกนะ"



"ห๊ะ...."



"ถ้าจะไปไหนก็บอกเพื่อน หรือไม่ก็บอกกู..."



".............."



"อย่าทำให้คนอื่นเป็นห่วงได้มั้ย  แบมแบม..."



"............."


นี่หรือที่พี่มิโนเคยบอก  พี่มาร์คไม่เคยพูดกับคนอื่นเกินสองประโยค แต่กับผม...พี่มันพูดตั้งแต่แรกจนจบ แล้วยังเป็นประโยคที่ยาวอีกด้วย...



"พี่เป็นห่วง...ผม?"  ผมอดแปลกใจไม่ได้ ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของอีกคนบ่งบอกว่าเจ้าตัวพูดความจริง



"ถ้าไม่ห่วง...จะออกมาตามหามึงทำไม"



นั่นมันก็จริงของพี่มัน  แต่...ไม่ใช่เพราะหน้าที่ของรุ่นพี่หรอกหรอ...ที่ต้องดูแลและรับผิดชอบรุ่นน้อง...รึป่าวครับ...?



จริงๆ ผมเคยเจอสถานการณ์ที่พี่มาร์คมันเคยบอกว่า 'ชอบผม' มาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ตอนนั้นผมไม่เชื่อแถมยังหัวเราะพี่มันซะพี่มันงอนผมไปเลย  และตอนนี้ก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี...ก็จะให้ผมทำใจเชื่อได้ยังไง ในเมื่อผมกับพี่มาร์คทะเลาะกันออกบ่อย แถมเจอหน้ากันทีไรมีเรื่องตลอด พูดดีๆ ด้วยกันยังไม่มีเลย  แล้วอยู่ๆ จะให้ผมเชื่อได้ไงว่า 'พี่มาร์คชอบผม' 



"เชื่อรึป่าวว่ากูเป็นห่วงมึงจริงๆ?"  พี่มาร์คถามพร้อมกับมองผมนิ่ง



"เออ....ผมเชื่อว่าพี่เป็นห่วงผมจริงๆ แต่ว่า..."



"ทำไมต้องมีแต่?  คำพูดกูมันไม่น่าเชื่อถือเลยรึไง?"



"ก็จะให้ผมเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ได้ยังไง ในเมื่อเราพูดด้วยกันดีๆ ยังไม่มีเลย แถมเจอหน้ากันทีไรก็ทะเลาะกัน แล้วยังมีเรื่องกันตลอด ที่สำคัญเรายัง...ไม่ชอบขี้หน้ากันอีก...= =" ประโยคหลังผมผ่อนเสียงลง เพราะกลัวอีกคนจะโกรธ...



"ไม่ชอบขี้หน้า?"  ดูท่าทางพี่มาร์คจะตกใจไม่น้อยที่ผมพูดแบบนั้น



"เออก็....U U!"



ก็จริงมั้ยล่ะ! 



"มึงคิดแบบนั้นมาตลอดเลยสินะ.."



"เออคือว่า...."



"รู้มั้ยแบมแบม..."



"............"


"มึงคิดผิดมาตลอด...."



"............."


"กูไม่เคยไม่ชอบขี้หน้ามึงเลยสักครั้ง..."


"O  O!"


"กูเคยบอกมึงไปแล้ว..."



"..........."



"แต่มึงกลับคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องตลก..."



".............."



"เรื่องตลกของมึง...คือเรื่องจริงสำหรับกู แบมแบม..."



"O  O!!!"


ช็อกสุดๆ



พรึ่บ!!!


ขณะที่ผมยังช็อกกับคำพูดพี่มันเพลินๆ อยู่ๆ มือหนาของคนที่ทำให้ผมช็อกก็มาฉุดมือผมให้ลุกขึ้นเฉยเลย  แมร่งไม่รู้มาตอนไหน?



"ไปกันเถอะ เราพักกันพอแล้ว..."



"............."


ผมที่เดินตามอีกคนต้อยๆ  ปากที่เคยเถียงและไม่ยอมใครง่ายๆ บัดนี้มันได้ปิดลงอย่างเป็นทางการ  แมร่ง! ก็นึกว่าป่าช้าซะอีก โคตรเงียบ!!! แถมยังวังเวงอีก  ตอนนี้เริ่มมืดแล้วด้วยยยย T^T!!!



"พะ พี่มาร์ค..."



".........."  อีกคนไม่ตอบแต่หยุดเดินและหันกลับมามองผม



"จริงๆ แล้ว...ผมก็ไม่ได้เกลียดขี้หน้าพี่ขนาดนั้นหรอกนะ..."



"............."



"แต่ที่ผมเกลียดพี่คือ...พี่จูบผมตอนนั้น..."



[60%]




พี่มาร์คมองผมนิ่งทันทีที่ผมบอกแบบนั้น  แววตาคมๆ ฉายแววหม่นลงทันตาเห็น..คือจะว่ายังไงล่ะ ผมไม่ได้เกลียดพี่มันขนาดนั้นหรอกนะ  ที่เกลียดน่ะคือ 'จูบ' จูบที่มันทำให้ผมหวั่นไหวมาตลอดยังไงล่ะ!!!! T^T  



เอ๊า! ขอสารภาพเลยก็ได้ ว่าที่พี่มาร์คมันจูบปากผมตอนนั้น ผมแอบหวั่นไหวจริงๆ นะ ><! แต่ที่ผมไม่อยากเข้าใกล้พี่มาร์ค ไม่อยากเจอหน้าพี่มันก็เพราะ ผมกลัวว่าผมจะหวั่นไหวกับพี่มาร์คมากกว่าเดิมน่ะสิ  แต่ไม่ได้หมายความว่าผมชอบพี่มันนะ! อย่าเข้าใจผิดกันไป....ซึ่งตั้งแต่พี่มันหายหน้าไป  ผมก็เริ่มกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง  แต่ก็ได้ไม่นาน เพราะผมดันมาเจอพี่มันอีกครั้งในฐานะที่เป็นรุ่นพี่ร่วมคณะเดียวกัน




"กู...."



"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ..."



"แบมแบม..."



"เราไปกันต่อเถอะครับ คนอื่นรอแย่แล้ว..."  ผมรีบตัดบททันที ผมรู้ดีว่าอีกคนจะพูดอะไร...พี่มาร์คพูดหมดแล้ว และผมก็รู้แล้ว  แต่ผมยังไม่พร้อม ผมไม่พร้อมตอนนี้จริงๆ



"งั้น...ก็ไปกันเถอะ..."  เสียงเรียบๆ เอ่ยบอกเสียงเบา ก่อนจะเดินนำผมไป แต่มือหนาก็ยังไม่วายปล่อยมือผม




20 นาทีต่อมา...



"น้องแบม! / ไอ้แบม!"



"จินนี่!  ไอ้แจ!!!"



พรึ่บ!!!



ทั้งผม ไอ้แจและจินยองวิ่งโผเข้ากอดกันแทบจะทันทีที่พี่มาร์คพาผมมาถึงที่พักเรียบร้อยและปลอดภัย  ไม่ใช่แค่เพื่อนรักสองคนนะครับที่มายืนรอผม คือทุกคนทั้งรุ่นพี่ทุกชั้นปี และเพื่อนๆ คนอื่นก็มารอรับผมกับพี่มาร์คด้วยเหมือนกัน



"ฮืออ ไปไหนทำไมไม่บอกน้องแบม!"  จินยองดุผมพร้อมน้ำตาปริ่มๆ ที่หางตา



"มึงนี่จริงๆ เลยไอ้แบม!"  ไอ้แจที่เป็นห่วงผมไม่น้อยพูดอย่างหัวเสีย พร้อมกับผลักหัวผมไปที แอบสังเกตนะ ขอบตามันแดงด้วยอ่ะครับ ฮ่าๆๆ มันร้องไห้ชัวร์ ไอ้แจก็เงี้ยครับ มันไม่ชอบร้องไห้ต่อหน้าใคร แม้กระทั่งต่อหน้าเพื่อนสนิทอย่างผม แต่ผมอ่ะรู้ว่ามันร้องไห้เพราะเป็นห่วงผมมาก...



"ขอโทษ...ตอนนี้กูกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว เลิกร้องได้แล้วน่าจินนี่"  ผมบอกอย่างรู้สึกผิด พร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยน้ำใสๆ ที่หางตาให้จินยองอย่างเบามือ



"มึงด้วย เลิกร้อง..."  ผมที่แอบแซะไอ้แจไปด้วย ฮ่าๆ



"บ้า! กูไม่ได้ร้องเหอะ!"  



"ฮ่าๆๆ โกหกคนอื่นน่ะได้  แต่มึงโกหกกูไม่ได้ มึงก็รู้เพื่อนรัก ^^"



"ฉลาดเรื่องแบบนี้จริงมึง!"



"ฮ่าๆๆๆ"



"เอาล่ะๆ ตอนนี้กันต์พิมุกกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว  พี่ว่าเราทุกคนแยกย้ายกันไปอาบน้ำกันก่อนนะ แล้วก็มารวมกันที่ศาลานี้  เพราะเราจะกินข้าวเย็นกันที่นี้นะทุกคน"



"ครับ/ค่ะ"



"ขอบใจมึงมากนะเว้ยที่ไปตามน้องกลับมาได้อย่างปลอดภัย"



"อืมม"



"มึงนี้ฮีโร่ของเด็กปีหนึ่งเลยนะเว้ยไอ้มาร์ค"



"ไปพักผ่อนเถอะมึง"



ผมที่หันไปตามเสียงของรุ่นพี่หลายคนที่พูดกับพี่มาร์คอย่างไม่ขาดสาย คือทุกคนต่างชื่นชมพี่มันทั้งนั้น โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงปีหนึ่งที่ดูจะออกนอกหน้ามากเป็นพิเศษ...



"ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเถอะมึง มอมแมมเชียว"  ไอ้แจสะกิดบอกผม



"อะอือ..."



"ไปกันเถอะน้องแบม"



"ดะเดี๋ยว.."



"อะไร?"



"กูขอสามนาที..."  ผมบอกแค่นั้นก่อนจะเดินมาหาฮีโร่ของทุกคน



"พี่มาร์ค..."  ผมที่เอ่ยเรียกอีกคนก่อนที่พี่มันกำลังจะเดินไปกับพวกพี่เจบี


พี่มาร์คหันมาหาผมทันทีที่ผมเรียก



"งั้นเดี๋ยวพวกกูเดินไปก่อนนะ"  พี่เจบีบอกก่อนจะเดินไปทันที ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมและพี่มาร์ค



"ขอบคุณนะครับ..."  ผมเอ่ยขอบคุณอีกคนจากใจจริง  คือผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะพูดคำนี้กับพี่มัน



"ขอบคุณที่พี่ออกไปตามหาผม แล้วพาผมกลับมาอย่างปลอดภัย..." ผมที่ตั้งใจจะใช้คำสุภาพกับพี่มัน  ดูดิพี่มันนิ่งไปเลย...



ไอ้พี่มาร์คมองหน้าผมนิ่ง คือบางทีพี่มันก็มองหน้าผมบ่อยเกินไปมั้ยครับ...มองบ่อยแบบนี้คิดว่าผม...เขินเป็นมั้ย?




เหี้ยย!!! 



แล้วทำไมผมจะต้องเขินไอ้พี่นี้ด้วยเนี่ย! =///=!



"เปลี่ยนจากคำขอบคุณ เป็นพูดเพราะๆ กับกูก็พอ..."



"ห๊ะ..."



"แค่พูดแบบเมื่อกี้ทุกครั้งที่คุยกับกูก็พอ..."



"อะอืออ...ผมจะพยายามแล้วกัน..." 



"หึ..."



"..........."



"ไปอาบน้ำได้แล้ว  หน้ามึงมอมแมมมากเลยรู้มั้ย"



"คะ ครับ..."



ผมที่รีบเดินกลับมาหายองแจกับจินยองทันที ขืนยังยืนต่อมีหวังไอ้พี่มาร์คเห็นอาการแปลกๆ ของผมเป็นแน่ >///<!



"เปิดใจแล้วหรอมึง"  ยองแจถามพลางยิ้มล้อผม?



"เปิดใจเหี้ยไร!"



"หึ! ไม่เปิดก็ไม่เปิด..."



"พูดไรของมึงเนี่ย"



"รู้ตัวมั้ยว่ามึงหน้าแดงแค่ไหน ไอ้ลูกหมา!"  ยองแจพูดพร้อมกับผลักหัวผมแรงๆ แมร่งหัวจะหลุด! เพื่อนเลววว



"กูคงป่วย = =!"



พรึ่บ!



"ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา...."  จินยองที่มือไวมาแตะที่หน้าผากผม




"มึงไม่ได้ป่วย แต่มึงเขินต่างหาก..."



".............."



"ไปกันเถอะจินยอง...ปล่อยลูกหมาแถวนี้มันเขินให้พอ เราไปแช่น้ำอุ่นๆ ให้สบายตัวกันดีกว่าเน๊าะ"  ไอ้แจพูดพร้อมกับล็อกคอจินยองเดินหนีผมไปเฉยเลย




โอเค...ผมยอมรับก็ได้ว่า...รู้สึกเขินพี่มาร์ค...จริงๆ...T//T




แต่....สาเหตุที่ผมเขินพี่มันล่ะ...คือไร??????





กูคงไม่ได้หลงชอบพี่มันหรอกนะ....U///U!!!




[100%]





BB: กูคงไม่ได้หลงชอบพี่มันหรอกนะ....U///U!!!





พูดคุย

จบพาสแล้วจ้าา แฮๆๆขอโทษที่มาอัพเป็นช่วงๆ
เอาล่ะเห็นหลายคอมเม้นที่บอกว่าสงสารพี่มาร์ค
อีกไม่นานค่ะ รอน้องมันพร้อม(?)ก่อนเน๊าะ
ก็อย่างว่าแหละ แบมยังไม่ให้ใจพี่มาร์ค100%ไง
ก็ปากร้าย ชอบแกล้งน้องตั้งแต่แรกแบบนั้น
น้องก็เลยคิดมาตลอดว่าอิพี่มันเกลียดตัวเอง
แล้วเรื่องจูบอีก? คือเอาจริงๆ แบมที่เกลียดพี่มาร์คตอนนั้น
ก็เพราะน้องรู้สึกหวั่นไหวกับจูบไง
น้องเลยเกลียด เพราะไม่อยากยอมรับไงว่าตัวเองรู้สึกอะไรกับอิพี่
รอให้แบมพร้อมก่อนนะ(อีกไม่นาน) ฮ่าๆๆๆ






#พี่มาร์ควายร้าย







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 290 ครั้ง

6,298 ความคิดเห็น

  1. #6274 snsdgg123456789 (@snsdgg123456789) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 17:55
    ใช่แบมแบม หนูไม่ได้ชอบ แต่หนูหลงรักไปแล้วตั้งหากล่ะ ><
    #6274
    0
  2. #6246 Nong_c (@tide2537) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 00:07
    ฮึ่ยยยยย...ชอบก็บอกว่าชอยไปเถอะค่ะลูดแบมแบม
    #6246
    0
  3. #6182 R_Jummar (@0810640880) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 14:17
    มาร์คบอกน้องพูดเพราะแต่ตัวเองกูกะน้องนะ
    #6182
    0
  4. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 06:08
    เขินนนนนน
    #6099
    0
  5. #6059 g-kritsana (@g-kritsana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 13:47

    หมาน้อนแสนบื้อออ

    #6059
    0
  6. #5809 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 17:19
    ใกล้แล้ว แบมเปิดใจแล้ว
    #5809
    0
  7. #5354 dao_pennapa1991 (@dao_pennapa1991) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 19:43

    เขินพี่มาร์คน้องแบม

    #5354
    0
  8. #5137 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 15:07
    ชอบก็ชอบสิมีทิฐิอยู่ได้แบมเอ้ยยยย
    #5137
    0
  9. #4695 DONOVANK (@DONOVANK) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 12:46
    นุ้งสารภสพแน้ว
    #4695
    1
    • #4695-1 DONOVANK (@DONOVANK) (จากตอนที่ 11)
      17 พฤษภาคม 2561 / 12:46
      รีบพิมพิ์เกิ้น555
      #4695-1
  10. #3988 0948760391 (@0948760391) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 19:03
    คือเเบมไม่ได้หลงชอบพี่มาร์คเล๊ยยยจริงนะ หึ หึ
    #3988
    0
  11. #3861 nam_ioz (@nam_ioz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 07:02
    ซึนมากลูกกกกกก -[]-
    #3861
    0
  12. #3681 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:42
    555 เด็กน้อยจริงๆลูกเอ๊ยยย
    #3681
    0
  13. #3254 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 17:45
    ก็ชอบนั่นแหละลูกกกกก
    #3254
    0
  14. #3076 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 12:09
    หนูเขินพี่เค้าถูกแล้วลูก
    #3076
    0
  15. #2861 praew-yyy (@praew-yyy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 11:47
    ยัยน้องโครตซึน-.-''
    #2861
    0
  16. #2485 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:28
    น้องยังไม่เข้าใจอีกหรออออ มาร์คจริงจังนะ
    #2485
    0
  17. #2436 babyB_ig7 (@babyB_ig7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 01:36
    ชักช้าเดี๋ยวมาร์คก้มาเป็นแฟนเราก่อนหรอกแบม ฟิ้วววววววววว~ วิ่งไปหลบในหลุมนิรภัย55"
    #2436
    1
  18. #2434 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:43
    พี่มาร์คเค้าชัดเจนขนาดนี้แล้วนะน้องแบม เปิดใจให้พี่เค้าเถอะ
    #2434
    0
  19. #2329 wslloogpa (@wslloogpa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 23:45
    รีบๆเปิดใจนะแบม สงสารพี่มาร์ค ฮือออ
    #2329
    0
  20. #2316 @fujinoii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 12:36
    แบมแบมอย่าฟืนใจตัวเองลูก สงสารพี่มาร์ค
    #2316
    0
  21. #2275 Zazzy girl (@chocolatepie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 11:27
    หวั่นไหวก็บอก อย่าหลอกใจตัวเองเลย อิอิ
    #2275
    0
  22. #2054 giri choco (@giri_choco) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 10:19
    ยอมรับซักทีเถอะตะหนูว่าชอบพี่เขาแล้ว โฮะๆๆๆ
    #2054
    0
  23. #2006 sszyaom (@sszyaom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 15:54
    เราชอบเนื้อหานะน่ารักดี น่าติดตาม แต่ขอติเรื่องการใช้อิโมค่อนหน่อยนะ ไม่ใช้น่าจะดีกว่า มันจะอ่านลื่นไหลมากกว่านี้ เพราะบางตอนอิโมค่อนมันไม่ค่อยตรงกับอารมณ์ของตัวละครสักเท่าไหร่ อ่านแล้วอารมณ์มันสะดุดตรงอิโมค่อนตลอด ขอบคุณที่ฟังความเห็นกันนะคะ ติดตามต่อไปนะ
    #2006
    1
    • #2006-1 K-Hae (@k-hae90) (จากตอนที่ 11)
      23 พฤษภาคม 2560 / 16:58
      ขอบคุณนะคะเดี๋ยวเราจะปรับแก้ไขให้นะคะ
      #2006-1
  24. #1243 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 06:53
    ชอบกันเต๊อะ555
    #1243
    0
  25. #727 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:58
    แบมแบมหวั่นไหวแล้ว แต่บอกเกลียดแบบนั้นพี่เขาจะคิดยังไง
    #727
    0