[YAOI] เปลี่ยนร้าย ให้ได้รัก... UNTIL YOU and I Are ONE

ตอนที่ 4 : Ep 4 แปลกใจ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ก.ค. 59

 

 

 

Ep 4    แปลกใจ

 

 

 

 

        " หึ!... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ "

 

  

           

          " พร้อมที่จะตายหรือยัง "

 

 

มาเฟียเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ในขณะที่ตอนนี้ผมได้แค่ยืนนิ่ง รับรู้ได้ว่าตัวผมตอนนี้มันกำลังสั่น มาม่าคัพที่ถือไว้ก็ร่วงตกลงพื้นไปแล้ว

 

 สมองสั่งให้ทุกส่วนของร่างกายผมนิ่ง ไม่ขยับ แม้แต่ปากผมที่เคยพูดต่อล้อต่อเถียงมัน ก็ไม่มีแม้แต่เสียงที่เปร่งใดๆออกมา ไม่รู้อะไรที่ทำให้ผมรู้สึกว่าตอนนี้ ไม่ควรจะไปเล่นกับมันอีก...

 

 คงจะเป็นแววตาของมัน ที่ดูดุดัน จริงจังกว่าครั้งแรกที่ผมเจอมัน.... แววตาที่แค่มอง ผมก็รู้สึกได้ว่าผมกำลังตายจริงๆ

 

" ย...อย่า เข้ามานะ " คำพูดแรกที่เปร่งออกจากปากผม มันช่างแผ่วเบา เบาจนเหมือนมีแค่ลมอากาศที่เปร่งออกมา

 

" หึ! กลัวเหมือนกันนี่!! ทีตอนทำกูไม่เห็นกลัวเลย " มาเฟียพูดเสียงเย็น มันใช่มือของมันบีบคางผมไว้ เจ็บ! จนรู้สึกว่าคางผมคงจะแหลกคามือมันแน่ๆ

 

" มึงรู้มั้ย? ตั้งแต่กูเกิดมายังไม่เคยมีใครทำกูเจ็บแม้แต่ปลายเล็บ " มันก้มหน้าลงมาจนจะชิดหน้าผม แรงบีบที่คางก็เพิ่มขึ้นจนน้ำตาผมคลอ

 

" กะ.. กู นี่ไง "  โอ้ยยย!! กูเกลียดความปากไวของตัวเอง

 

หึ!  มาเฟียเค้นเสียงหัวเราะในรำคอ แล้วเหวี่ยงผมเข้ากับกำแพงห้อง

 

พลัก... ตุบ !! เสียงหลังผมกระแทกเข้ากับกำแพง เจ็บเป็นบ้า!! ต้องแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยมีใครทำผมแบบนี้เหมือนกันเหมือนกัน!!

 

"  อะ.. โอ้ยย. เจ็บ " ผมร้องออกมา ตอนนี้ไม่มีความกลัวอะไรแล้ว มีแต่ความโกรธ!!

 

" เจ็บเป็นเหมือนกันหรอ? " มันพูดแล้วเดินเข้ามากระชากคอเสื้อผม

 

"  เจ็บสิ! ถ้ากูทำให้มึงโกรธขนาดนั้น มึงก็ต่อยกูเลยสิ!! ต่อยกูให้มึงหายแค้น แล้วปล่อยๆกูซักที  ไม่ต้องมายุ่งอะไรกับกูอีก " ผมตะโกนพูดออกไปอย่างไม่กลัวตาย 

 

" หึ! ต่อยหรอ? ต่อยมึงให้ตายยังไง กูก็ยังไม่หายแค้น สู้ค่อยๆทรมานมึงดีกว่า ว่ามั้ย? " 

 

 

ฟรึ่บ!! ผมรู้สึกถึงความเย็นของคมมีดที่กำลังจ่ออยู่ที่คอผม ผมไม่รู้ว่ามันไปเอามีดมาจากไหนแต่ตอนนี้มันกำลังค่อยๆกดมีดลงมา จนผมรู้สึกเจ็บแปล๊บที่คอ  มันกำลังจะฆ่าผมจริงๆใช่มั้ย?

 

"  ฮะ ฮึก... ฮืออออ " ความรู้สึกกลัวผ่านแล่นขึ้นสมองผม ร่างกายผมสั่นอย่างห้ามไม่ได้ ตาเริ่มพร่ามัว เต็มไปด้วยน้ำตา รู้สึกเหมือนไม่มีแรงจนจะทรุดลงไปกองกับพื้น ถ้ามันไม่รั้งตัวเอาไว้ซะก่อน

 

" หึ! แค่นี้ทำเป็นร้องไห้ "  มันพูดขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน 

 

" ฮึกกก.. ฮือออ นะ..นายจะฆ่าเรา จะ..จริงหรอ ฮึกกก เราทำให้นายโกรธมากจนจะต้องฆ่ากันเลยหรอ  ฮือออ ระ..เรา ทำผิดกับนายขนาดนั้นเลยหรือไง? ฮือออ " เวรกรรม! ผมเผลอปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิม ผมไม่รู้ว่าการที่ผมแค่ถีบ เตะ มัน มันจำเป็นต้องโกรธแค้นจนจะฆ่าผมเลยหรอ ?

 

 

" หึ! ขอร้องกูสิ!! " มันพูดขึ้น มือที่ถือมีดก็เพิ่มแรงกดลงมา

 

" ขะ.. ขอโทษ ฮึกกกก ขอโทษ  ยะ.. อย่าทำอะไรเราเลยนะ ฮึกกก ให้เราทำอะไรก็ได้ แต่นายอย่าฆ่าเราเลย ฮือออ "

 

 

    ผมพนมมือยกขึ้นไว้มัน ผมทั้งเจ็บ ทั้งกลัว กลัวว่ามันจะฆ่าผมเหมือนที่มันบอก ผมสะอื้น น้ำตาพากันหลั่งไหลออกมา ฮึกกกก ถ้าผมรอดออกไปได้ ผมจะแจ้งความจับมัน 

 

" พูดอะไรไว้ก็ทำตามด้วยนะ " มันละมีดที่จ่อคอผมออก ปล่อยให้ผมมีอิสระ

 

     ผมลงไปนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ที่พื้น เจ็บใจทำไมผมต้องกลัวมันด้วยวะ?

 

" อ่อ! ไม่ต้องคิดหนีกูให้เหนื่อยเปล่าหรอกนะ เพราะยังไงกูก็ตามมึงเจอ แล้วอย่าคิดว่าตำรวจจะช่วยอะไรมึงได้  "  ฮึก! เหมือนมันรู้ทันความคิดผม ผมเงยหน้ามองมันก่อนจะก้มลงไปซบหน้ากับเขาเหมือนเดิม ผมไม่ได้อ่อนแอ...แค่ร้องระบายความโกรธที่มันอัดอั้นอยู่ในใจ...

 

 

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ที่ผมนั่งร้องไห้ จนหยุดร้อง ผมเลยลองเงยหน้ามองหามัน 

 

 เห็นมันนั่งทำอะไรไม่รู้กับคอมสีหน้าเคร่งเครียด 

แล้วผมควรทำอะไรต่อดี ถ้าผมขยับมันจะลุกมาฆ่าผมมั้ย 

 

" มองอะไร! ไปอาบน้ำ แล้วไปทำแผล จะปล่อยให้เลือดไหลหมดตัวรึไง! " ฮึก! ผมตกใจ อยู่ๆเสียงมันก็พูดขึ้น สงสัยผมมองมันนานไป

 

" อะ.. อื้ม " ผมรีบลุกขึ้นทำตามที่มันบอก จนเผลอสะดุดขาโต๊ะ

 

ซี๊ดดดด!!!

 โอ้ยยย!! เวรกรรมอะไรของผมว่านี่

 

 

 

 

มาเฟีย ' part

อินทัช พงศภัคพสิษฐ์ 


 

ปัง! เสียงคนปิดประตูห้องน้ำ หึ! ผมหวังว่าไอ่คนปากดีที่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้เมื่อกี้ คงจะไม่ไปแอบร้องให้ต่อในห้องน้ำนะ

 

 เหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อซักครู่นี้ ผมยอมรับก็ได้ว่าคิดจะฆ่ามันจริงๆถ้ามันยังต่อปากต่อคำกับผมอีก ผมไม่เกรงกลัวกฎหมายอะไรหรอก เพราะผมใหญ่กว่ากฎหมายอยู่แล้ว

  แค่โทรสั่งให้ลูกน้องเอาศพไปถ่วงน้ำหรือหั่นมันลงชักโครกก็สิ้นเรื่อง...

 

 เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้ายกเท้าถีบหน้าอกผมเลย แค่คิดที่จะทำมันก็ตาย หึ!

 

ถ้าไม่นับพวกศัตรูที่จ้องจะทำร้ายผม ไม่มีใครคิดจะทำผมเจ็บหรอก ผมหน่ะ! มันตัวอันตราย

 

 

  แต่มัน... กล้าถีบผม ไม่สิ! ทั้งถีบทั้งเตะเลยล่ะ แถมยังปากดีกวนผมอีก คนแรกเลยนะที่กล้ากวนประสาทเฮียเหนือ หึ! ถ้าผมไม่ลากออกมามันได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่โรงพยาบาลแน่ 

คิดแล้วน่าจะสั่งสอนตั้งแต่วันนั้น แต่ติดตรงคำสั่งจากเบื้องบนไม่ให้ก่อเรืาองในมหาลัยนี่สิ!

 

 

 

มันคงคิดว่าผมลืมมันไปแล้ว แต่ไม่!  ผมให้คนติดตามมันตลอดแหละ ไม่ว่ามันจะไปที่ไหน...

มันทำผมไว้เจ็บแสบมาก!! ถ้ามันไม่ดันมาเป็นเพื่อนในคณะของไอ่พัสนะ ผมตามสั่งสอนมันไปนานแล้ว 

 

 คนอะไรปากดี กวนตีนชิบหาย สูงถึงไหล่ผมหรือยังก็ไม่รู้ ตัวเตี้ย ขาสั้น 

 

ผมเจอมันครั้งแรก วันที่ไอ่ดรีมแนะนำมันให้รู้จักที่โรงอาหาร 

 

ตากลม นัยย์ตาโศก ผิวขาว ผมน้ำตาลซอยละต้นคอ จมูกรั้น ไหนจะริมฝีปากเล็กเชิดๆนั่นอีก

หึ! มองยังไงก็เหมือนผู้หญิง ไม่แปลกที่เฮียเดย์จะทักว่ามันเป็นทอม แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าหน้าอ่อนๆยังมันเนี่ย!! ทำให้ผมแทบคลั่ง!! ถ้าลูกน้องหรือศัตรูมันเข้ามาเห็นตอนมันถีบผม หึ! หมดกัน มาเฟียที่ใครๆก็คิดว่าเป็นตัวอันตรายที่สุดของวงการมืด

 

ผมช่วยมันจากไอ่นั่นเพราะคิดว่ามันเป็นเพื่อนของไอ่ดรีมกับไอ่พัส เห็นมันกำลังขู่ไอ่นั่น ฟ่อ ๆ หึ! มองยังไงก็เหมือนแมวขู่ หัวยังไม่พ้นไหล่ไอ่หัวเกรียนนั่นเลยจะเอาอะไรไม่สู้กับไอ่สองตัวนั่น

 

 

แต่ดูสิ่งที่มันตอบแทนผมสิ! โดนเฮียเรียกไปบ่นยังไม่พอ ยังโดนมันถีบแล้วชิ่งอีก เหอะ!

 

วันนี้ผมนอนหอในทั้งที่ไม่เคยนอนเลยซักวันเช่าไว้นอนแค่ตอนทำกิจกรรมดึกๆเท่านั้นแหละ แม่ผมท่านเป็นห่วงกลัวกลับดึกๆ แล้วอันตราย บ้านผมห่างจากมหาลัยค่อนข้างไกลหน่ะ ไม่อยากขัดท่าน แต่วันนี้นอนเพื่อรอชำระแค้นมันโดยเฉพาะ!

 

ผมรู้ตั้งแต่ตอนแรกแล้วว่ามันเป็นเมทผม แค่รอวันที่ไอ่ดรีมกลับไปนอนบ้านแค่นั้น!

 

ผมอาบน้ำอยู่ ได้ยินมันตะโกนบอกว่ากลับมาแล้ว 

มันคงยังไม่รู้ว่าวันนี้มันจะเจอกับอะไร!

 

 

ผมออกจากห้องน้ำพยายามทำใจเย็นไม่ให้รีบเร่งฆ่ามันซะก่อน ผมแค่จะสั่งสอนมันนิดหน่อยเองไม่ถึงตายหรอก

 

ปล่อยให้มันใช้สายตาแทะโลมร่างกายผมไป

ถ้ารู้ว่ารูมเมทมึงเป็นใครนะ! มึงจะไม่มาร้องเรียกชวนกูกินมาม่าอยู่แบบนี้หรอก

 

ผมหันไปมองมัน ส่งสายตาดุดันให้มันรู้ว่าครั้งนี้ผมเอาจริง!!!

 

 

หลังจากผมขู่จะฆ่ามัน มันก็ยืนยิ่ง ครู่นึงผมเห็นนัยน์ตามันวูบไหวด้วย หึ! กลัวจนตัวสั่น

 

  " กะ.. กู นี่ไง " 

 

คำที่มันพูดออกมา ทำให้อารมณ์ผมที่กำลังจะนิ่งสงบ ประทุออกมา ทีแรกกะให้มันไม่ได้เลือดแล้วนะ แต่ดันปากดีเอง ผมเลยหยิบมีดสั้นที่วางไว้บนโต๊ะจี้คอมัน กดมีดลงที่คอสั่งสอนมัน

 

แต่ใครมันไปรู้จะล่ะวะ ว่ามันจะกลัวจริงจังจนร้องไห้ แถมยังพูดตัดพ้อผมอีก ฟังจากสรรพนามที่เป็นไปแล้ว มันคงคิดว่าผมจะฆ่ามันจริงๆ (ถึงจะเคยคิดก็เหอะ)

 

 

" ฮึกกก.. ฮือออ นะ..นายจะฆ่าเรา จะ..จริงหรอ ฮึกกก เราทำให้นายโกรธจนจะต้องฆ่ากัน ฮือออ ระ..เรา ทำผิดกับนายขนาดนั้นเลยหรือไง? ฮือออ " 

 

 

" ขะ.. ขอโทษ ฮึกกกก ขอโทษ  ยะ.. อย่าทำอะไรเราเลยนะ ฮึกกก ให้เราทำอะไรก็ได้ แต่นายอย่าฆ่าเราเลย ฮือออ "

 

 

 ผมไม่คิดว่าคนอย่างมันที่ซ่าไปทั่ว ไม่ยอมใครจะยกมือไหว้ขอร้องผมให้ไว้ชีวิตมัน 

 

   ...คิดว่าจะปากดีกว่านี้ซะอีก 

 

 

แวบนึงที่ผมเผลอสบนัยน์ตาโศกที่เคล้าคลอไปด้วยน้ำตานั้น มันทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวของผมสงบลง จนน่าแปลกใจ

 

ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยเจอพวกที่อ้อนวอนขอชีวิตนะ

ที่ผ่านมาผมเจอมาทุกรูปแบบ เด็ก ผู้หญิง คนแก่ 

พวกนั้นก็ร้องไห้อ้อนวอนไม่ต่างจากมันหรอก

แต่ไม่เคยมีใคร... ทำให้ผมอ่อนลงได้แบบนี้

 

 

 

" มองอะไร! ไปอาบน้ำ แล้วไปทำแผล จะปล่อยให้เลือดไหลหมดตัวรึไง! " 

 

 

ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไป ทั้งชีวิตถ้าไม่นับคนในครอบครัว เพื่อนและแม่นมที่ผมนับถือ...

 

ผมไม่เคยคิดที่จะพูดแบบนี้กับใคร

 

 แม้แต่...กับใครคนนั้น

 

 

 

 

End มาเฟีย ' part

 

 

 

 

 

               ---------------------------------------------------------------

 

 

 สวัสดีทุกคน วันนี้มาอัพให้เต็ม 100% เลยนะ ใครแอบซุ่มอ่านอยู่ เม้นท์ให้กำลังใจข้าหน่อย

อย่าปล่อยให้ข้าคุยคนเดียวสิ หรือว่าไม่มีใครอ่าน เศร้า TT    แวะเข้ามาพูดคุยกันได้เน้อ

 

ปล. คำไหนตกหล่นหรือมีคำผิด เตือนข้าได้ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      

 

  

       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #7 bv12046 (@bv12046) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 22:21
    คือโมโชคดีสุดแล้วใช่ไหม55
    #7
    0