[YAOI] เปลี่ยนร้าย ให้ได้รัก... UNTIL YOU and I Are ONE

ตอนที่ 2 : Ep 2 ช่วย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ก.ค. 59

Ep 2 

 

 

             " จะต่อยมันหรอ? "

 

   " เอาหมัดกูไปกินแทนข้าวก่อนมั้ย ? "


 

ยังไม่ทันที่หมัดจะปล่อยลงหน้าไอ่เกรียนนั่น ก็มีเสียงห้ามหยุดไว้ก่อน

 

" หยุดเดี๋ยวนี้นะ! " ทุกคนหันไม่ยังต้นเหตุของเสียง อา..คนๆนี้น่าเป็นอาจารย์ แต่เป็นอาจารย์หนุ่มที่หล่อมาก! มองๆไปมันคับคล้ายคับคลาใครซักคน โดยฉะเพาะดวงตานั่น ดวงตาที่มองเข้าไปแล้วทำให้คนมองขนลุก ความเย็น ความนิ่ง เหมือนมีความชั่วร้ายจะประทุออกมา 

 

" สองคนที่ก่อเรื่องตามเข้าไปพบฉันด้วย " ทันทีที่อาจารย์คนนั้นพูดจบ มาเฟียก็ดูเหมือนมีอาการหัวเสียเอามาก คือ..อาจารย์เรียกมาเฟียกับไอ่หัวเกรียนครับ ไม่ได้เรียกผม มันผมรู้สึกผิดกะบมาเฟียนิดหน่อย เพราะตัวต้นเหตุคือผมกับไอ่นั่น!

 

" อะ เอ่อ.. อาจารย์ครับ คือม... " ก่อนที่ผมจะพูดแก้ต่างให้มาเฟีย อาจารย์นั่นก็พูดขึ้นก่อน

 

" คนที่ไม่เกี่ยวข้องแยกย้ายกันได้แล้ว " ไทยมุงก่อนหน้านี้ก็เริ่มสลายตัว อาจารย์เดินออกไป ไอ่หัวเกรียนมันเดินตามไปแล้วหันมายักคิ้วให้ผม  เชี่ยมึง!!! กูจะเอาเลือดหัวมึงออก

 

     ผมเลิกสนใจไอ่หัวเกรียนที่พยายามกวนผม หันไปมองมาเฟียที่กำลังจะเดินตามสองคนนั้นไป มันหยุดมองผม คุณเคยอยู่นี่ก็รู้สึกขนลุกมั้ยครับ? ผมกำลังรู้สึกแบบนั้นแหละ มันมองผมนิ่งๆ ไม่พูดอะไรซักอย่าง แถมส่งสายตาโหดๆ มันทำให้ผมกดดัน เลยพูดออกไป

 

" ขะ ขอ โ.. " เอ่อ คือผมยังไม่ทันพูดขอโทษ มันก็เดินออกไปเลย แล้วยังส่งสายตาน่ากลัว จนคนที่มองมันต้องหลบตากันเป็นแถว 

 

 โว้ยยยย !! ถึงกูจะผิดมึงก็ช่วยรับฟังอะไรกูหน่อยได้มั้ย ไม่ใช่มองกูเหมือนจะฆ่า เหมือนกูขอให้มาช่วยงั้นแหละ! ขอพาลหน่อย ถึงมันจะช่วยผมแต่ใครมันจะตรัสรู้ได้ล่ะวะ ว่ามันต้องการอะไร ผมควรทำไงดี!! จะขอโทษก็ไม่ยอมฟัง!

 

" ไอ่โมมีเรื่องไรกันวะ ถ้ากูไม่เห็นไอ่มาเฟียเดินออกไป กูไม่รู้ว่าเป็นพวกเรานะเนี่ย " ไอ่ดรีมที่วิ่งหน้าตื่นมาหาผม พร้อมกับพวกเฮียๆมัน 

 

" คือกูทะเลาะกับไอ่หัวเกรียนที่เดินออกไปเมื่อกี้ แล้วมาเฟียมันช่วยกูไว้ แต่อาจารย์เสือกมาเห็นมันจะต่อยไอ่นั่น เลยเรียกตัวมันไป "  พอผมพูดจบไอ่พัสก็สบถขึ้น

 

" ชิบหายละ! มันโดนเฮียเหนือเรียกหรอ? " ไอ่พัสถามผม ทำไมมันทำสีหน้าเคร่งเครียดจังวะ

 

" อืม แล้วเฮียเหนือนี่ใครหรอ? " ผมถามมัน

 

"อ่อ พี่ชายมาเฟียมัน น่ากลัวเหมือนน้องมันนั่นแหละ แล้วนี่ไอ่มาเฟียโดนเรียกมหาลัยจะแตกมั้ยวะ? ยิ่งไอ่มาเฟียเพิ่งก่อเรื่องมาอีก " พี่น้องกัน! กูว่าละ อาจารย์แม่งมองแล้วเหมือนใครซักคน ไอ่มาเฟียนี่เอง ยิ่งเวลาจ้องตานะ บรึยยยย~

 

" นะ..น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอวะ " ผมถามไอ่พัส ตอนนี้ในใจผมกำลังหวั่นๆ ยอมรับว่าห่วงมันก็ได้ ก็มันเป็นความผิดผมนี่!

 

" เออดิ!พ่อแม่มันยอมมันทุกอย่างแต่ขออย่างเดียว อย่ามีเรื่องในมหาลัย คือมหาลัยของตามันหน่ะ ท่านเป็นคนสร้างแล้วออกกฎระเบียบมหาลัยเอง ก็เหมือนมันผิดคำสั่งตามันนั่นแหละ" เฮียเดย์มันตอบผม ขนาดเฮียเดย์ที่ปกติจะเล่นๆกวนๆ ตอนนี้ยังทำหน้าเคร่งเครียดเลย

 

   ผมว่าผมควรไปพูดกับอาจารย์ในเมื่อผมเป็นคนก่อเรื่อง มันช่วยผมไว้ ผมต่างหากล่ะที่เป็นคนผิด!!  ไม่รอให้เสียเวลาผมถามเฮียเดย์ว่าห้องอาจารย์อยู่ไหน?  พี่มันก็เลยรับอาสาพาไป โดยห้อยเพื่อนสองตัวมาด้วย

 

" กูส่งมึงแค่นี้นะ เข้าไปเองแล้วกัน อ่อ! ทางที่ดีมึงควรรอมันออกมา เพราะเฮียเหนือไม่ชอบให้ใครรบกวนเวลากำลังที่อบรมณ์นิสิตหน่ะ "เฮียเดย์พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินไปเรียน แต่ผมไม่รอมันออกมาหรอก ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็โดนตัดสินความผิดไปแล้วสิ

 

 ก๊อก ๆ เสียงผมเคาะประตู

 

" เฮ้ย! โมมึงจะเข้าไปจริงๆหรอ? " ดรีมถามผม

 

" เออสิ! กูผิดนี่ต้องไปรับโทษสิ มึงสองคนกลับไปก่อนเลย กูกลับเองได้ ขอบใจที่มาส่ง" ผมหันไม่พูดกับไอ่ดรีม

 

" ให้กูรอมึงเถอะ " ดรีมพูด

 

" ไม่เป็นไร พวกมึงกลับก่อนเลย" ผมหันไปบอกพวกมัน ไม่อยากให้พวกมันมานั่งรอ

 

" เออๆ คุยดีๆนะเว้ย ถ้ากลับหอไม่ได้โทรมาหากูนะ เดี๋ยวเดินมารับ" ผมพยักหน้าให้มัน  แล้วหันมาเคาะประตู เคาะมาสามรอบยังไม่มีเสียงตอบรับ มีคนอยู่ในห้องมั้ยวะ? ผมต้องเปิดเองหรอ 

 

" ขออนุญาติครับ" พูดจบผมก็เปิดประตูเข้าไป คนในห้องหันมามองผมนิ่งๆ ผมเห็นอาจารย์กำลังคุยกับมาเฟียสีหน้าเคร่งเครียดกัน ส่วนไอ่หัวเกรียนนั่น มันไม่อยู่แล้วครับ มาเฟียมันหันมาจ้องผม อีกแล้ว! ส่งสายตาเหมือนจะฆ่าล้างโครตมาให้กระผมได้ชวนหัวลุกอีกแล้ว

 

" ผมอนุญาตให้เข้ามาแล้วหรอ? " อาจารย์พูดขึ้น เอ่อ.. ถามแบบนี้กูก็ไปต่อไม่เป็นสิครับ 

 

" เออ.. เอ่อ คือผมเข้ามาเพื่อที่จะบอกกับอาจารย์ว่าผมเป็นคนก่อเรื่องเองครับ มาเฟียไม่เกี่ยวครับ แล้วขอให้อาจารย์ลงโทษผมแทน " ไอ่สองพี่น้องมันยังจ้องหน้าผม มาเฟียก็ยังไม่เปิดปากคุยกับผมเหมือนเดิม

 

" หรอ แต่ผมตัดสินจากสิ่งที่ผมเห็น " อ่าว! ชิบหายละ พูดยากจังวะ

 

" แต่ผมเป็นคนมีเรื่องกับเพื่อนคนนั้นเอง มาเฟียแค่มาช่วยผมครับ" ผมพยามพูดอธิบายใหฟังอีกครั้ง

 

" ผมยังยืนยันคำเดิม ผมเชื่อในสิ่งที่เห็น " โว้ยยย เข้าใจยากจังวะ

 

" แต่สิ่งที่อาจารย์เห็นมันก็แค่ส่วนหนึ่ง..แล้วเราจะเอามาตัดสินคนๆนึงได้ยังไงครับ? " อาจารย์มองผมนิ่งๆ ส่วนมาเฟียเหมือนจะหงุดหงิดนิดๆ ก็ดูสายตาที่ส่งมาให้ผมสิ! ให้ผมเดา มันคงหงุดหงิดที่ผมทำเหมือนพยายามปกป้องมัน หึ! อีโก้สูงจังนะ

 

" แต่ส่วนหนึ่งที่ผมเห็น มันก็คือความผิด แล้วคุณมีอะไรจะอธิบายอีกมั้ย"  สัส! แบบนี้ผมก็จะพูดต่อยังไงล่ะ ฮอลลลล แต่นี่ใครครับ! ผมนะโม  เรื่องแถมึนๆ นี่งานผม

 

" มันก็แค่ความผิดส่วนนึง หักกลบลบล้างกันแล้วมันก็คือไม่ผิด" น่านนน! เจอกูเข้าไปแล้วสิ 5555 อาจารย์มันถึงเลิกคิ้วงงๆ ส่วนมาเฟียมันก็ยังนิ่งเหมือนเดิม เอ่อ..วันหนึ่งนี่มันพูดบ้างมั้ยวะ

 

" ผิดก็คือผิด " โอ้ยยย อาจารย์นี่ก็พูดยากจังวะ นี่มึงจะเอาเรื่องน้องมึงให้ได้เลยหรือไง !

 

" ผิด+ถูก เท่ากับไม่ผิด " กร้ากกก งงละสิ ผมเห็นมาเฟียมันหันไม่เสยผม ทำหน้าไม่สบอารมณ์

 

" ผมว่าผมคุยรู้เรื่องกับแค่คนที่มีสติดีนะ ถ้าคนสติไม่ดีคงต้องพึ่งหมอ" หึ! อาจารย์มันยกยิ้มเหมือนผู้ชนะ เดี๋ยวๆ มันด่าผมหรือป่าววะ 

 

" เมื่อกี้อาจารย์ว่าผมหรอครับ? " อาจารย์มันไม่ตอบแต่มองผมอย่างล้อเลียน ฮอลลล ยุบหนอ! พองหนอ! เค้าคืออาจารย์ท่องไว้ ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยย !!

 

ผมกำลังจะอ้าปากเถียงแต่มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้ผมชะงักไป

 

 " ออกไป "  มาเฟียที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น

 

" แต่ผมกำลังช่วยคุณอธิบายอยู่นะ! " ผมหันไปพูดกับมาเฟีย ยอมรับผมเผลอขึ้นเสียงนิดนึงครับ แฮ่ๆ 

 

" กูบอกให้ออกไป! " มาเฟียกดเสียงต่ำลง ผมยังแอบเผลอตกใจ กลัว!

 

" แต่ผมจะช่...." ไม่ทันที่ผมจะพูดจบ มันก็ลากผมออกมานอกห้อง แรงบีบที่แขนทำให้ผมรู้ว่าเวลานี้ผมไม่ควรต่อปากต่อคำกับมัน

 

 " กลับ " มันบอกผมแล้วชี้ไปทางบันได เอ่อ..มันจะให้ผมกลับบันไดหรอ แล้วมันกลับยังไงอ่า พลิกซ้าย พลิกขวา ล้อเล่น ฮาาาาา ( มันใช่เวลาเล่นมั้ย)

 

" ผมยังไม่ได้ช่วยพูดอะไรให้คุณเลยนะ " ผมพูดกับมัน อุตส่ามีน้ำใจ เห็นว่ามันไม่ผิดหรอก 

   

   แต่แล้วมันก็เอ่ยคำหนึ่งขึ้น... คำที่เอาซะผมหน้าสั่น พูดอะไรไม่ออกเลย

 

 

 

 

 

             



              " ช่วยอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีกจะดีที่สุด "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #5 bv12046 (@bv12046) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 22:11
    น่ากลัว55
    #5
    0