[YAOI] เปลี่ยนร้าย ให้ได้รัก... UNTIL YOU and I Are ONE

ตอนที่ 13 : Ep 12 คนโหด...ขี้งอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ก.ค. 59

 

 

 

 

Ep 12

 

 

หลังจากวางสายจากมาเฟีย ผมก็ต้องรีบวิ่งมารอมันอยู่หน้าประตูมอตามคำสั่ง  โดยทิ้งให้เพื่อนอีกสองคนนั่งอยู่ในร้าน พวกมันอาสาจะนั่งรอดูหน้าพี่รหัสให้ ผมก็ไม่ลืมทิ้งช่องทางติดต่อ หวังว่าพี่มันจะใจดีติดต่อกลับมาหาผมบ้างนะ

 

ยืนรอไม่ถึงสิบนาทีรถหรูของมาเฟียก็จอดรับผม รถคันเดียวกับที่ผมเคยเจอมันจอดอยู่ที่หอนั่นแหละ

 

 

พอผมเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ  

 

อื้อหืออ!!! ทำไมบรรยากาศในรถถึงในเย็นจนรู้สึกขนลุกแบบนี้  หันไปมองไอ่คนที่ทำหน้าเรียบเฉย สายตามันก็จับจ้องไปแต่ข้างหน้ารถไม่ยอมมองผม  ผมคิดว่ามันจะอาละวาดผมซะอีก

 

"  เอ่อ... มึงไปรอกูที่คณะหรอ? "

 

 

"............." 

เงียบไร้คำตอบ แต่กลับเหยียบคันเร่งออกรถแทน

 

 

"  คะ...คือกูรีบไปตามหาพี่รหัสหน่ะ "

 

 

 

".............."

 

ฮอลลลล ทำไมมันเงียบ ปกติต้องตะคอกสิ!!

 

 

 

" มะ..มึงโกรธหรอ? "

 

 

ไม่มีคำตอบ มีแต่สายตาที่ตวัดมาจ้องผมอย่างเรียบเฉย ก่อนจะเบนกลับไปมองถนนเหมือนเดิม

 

เฮ้อออ มันคงไม่ได้โกรธอะไรหรอกมั้ง?  สงสัยมันแค่หงุดหงิดไม่อยากคุยด้วย

 

  ผมเลยนั่งเงียบตลอดทาง อยากจะบอกว่าโครตอึดอัด มาเฟียมันไม่ยอมเปิดปากพูดกับผมซักคำ  จนมันเลี้ยวรถเข้าคอนโด

 

เดี๋ยว! มันพาผมมาที่นี่อีกทำไม นึกว่าจะไปทำธุระอะไรซะอีก คงไม่บังคับให้ผมอยู่ที่นี่กับมันอีกนะ

 

 

ปึ่กกก!

 

พอรถจอดมันก็เปิดประตูลงรถทันที ไม่ยอมพูดเหมือนเดิม  ผมเลยรีบเปิดประตูออกมาตามมันออกไป

 

ร่างสูงของมันเดินไปเปิดกระโปรงรถ ก่อนจะหยิบกระเป๋าใบนึงออกมา แล้วเดินเข้าไปข้างในทันที ไม่หันมามองผมด้วย

 

อะไรวะ อย่าบอกนะว่ามันโกรธผมแต่ทำไมไม่ด่าเหมือนทุกทีวะ หรือว่างอน 

 

ผมรีบวิ่งตามร่างสูงของมันเข้าไปในลิฟท์ก่อนที่มันจะกดปิด ภายในลิฟท์ก็ยังคงเงียบเหมือนเดิมไม่มีเสียงพูดคุยใดๆทั้งสิ้น   มาเฟียโหมดเงียบนี่รับมือยากกว่าบทโหดซะอีก

 

 

ตริ๊งงง!

 

พอลิฟท์เปิดออก มาเฟียก็ก้าวเท้ายาวๆของมันเดินออกไปเลย ไม่มีหันมามองผม จนผมเองต้องรีบวิ่งตามมันออกไป มือใหญ่ของมันผลักประตูห้องเข้าไป ผมก็รีบแจ้นไปตามสิ มีหวังถ้ายังยืนบื้ออยู่ มันปิดประตูทิ้งผมอยู่หน้าห้องแน่ๆ

 

 

ปั้กก!

 

เสียงของกระเป๋าที่โยนกระแทกกับโซฟา ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้าไปในห้องนอนด้วยอารมณ์ขุ่นมัว โดยมีร่างเล็กของอีกคนวิ่งตามเข้าไปด้วย

 

มาเฟียล้มนอนกับเตียง เอามือเกยหน้าผากก่อนจะหลับตาลง เพื่อบรรเทาอาการหงุดหงิดในใจ เขาแค่ไม่อยากมองหน้าอีกคนตอนนี้ ถ้าเกิดเห็นหน้ามันเขาต้องรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมแน่ๆ 

 

ทั้งที่รู้ตัวว่าถ้าเจออีกคนอารมณ์เขาต้องร้อนรนยิ่งกว่าเดิม แต่ก็ยังออกปากจะไปรับมัน

 

ยอมรับว่าตอนนี้เขากำลังโกรธมันที่ออกไปหน้ามอโดยไม่ยอมบอกเขา ทั้งๆที่เขาเป็นคนบอกกับนะโมเอง ว่าจะเป็นคนไปรับ อุตส่านอนรอมันอยู่ที่หอ จนเวลาบ่ายมันก็ยังไม่โทรมา เขาเลยตัดสินใจขับรถไปหามันที่คณะ เผื่อรุ่นพี่ยังไม่ยอมปล่อยให้มันกินข้าว ผมจะได้ลากมันออกมาเอง นี่มันเลยเวลากินยาแล้ว

 

     แต่พอถึงจุดที่รุ่นพี่มันนัด เขากลับไม่เจอใครซักคน ลงรถเดินไปตามหาทั่วตึกก็ไม่มี เลยลองโทรไม่หามัน พอรับสายอีกคนกลับจำเบอร์เขาไม่ได้ทั้งๆที่บอกให้มันเมมเบอร์แล้วแท้ๆ  ความหงุดหงิดเลยเพิ่มขึ้นบวกกับที่รู้ว่ามันไปนั่งชิวอยู่ร้านน้ำปั่น ทั้งๆที่เขาตามหามันให้วุ่น กลัวมันจะลืมกินยา กลัวไข้จะคืน แต่นะโมกลับไม่สนใจอะไรเลย

 

ตลอดทางเขาไม่ยอมเปิดปากพูดกับมันซักคำ ปล่อยให้มันเงียบไปเอง จนเข้ามาในห้อง

เขาเลยโยนกระเป๋าที่ยัดเสื้อผ้าของมันเอาไว้ ลงบนโซฟาเพื่อระบายอารมณ์แทน  แล้วเดินเข้าห้องนอนเพื่อสงบสติอารมณ์  

 

 

 

 ร่างเล็กที่วิ่งตามร่างสูงของอีกคนเขาห้องนอน เมื่อเห็นอีกคนหลับตานิ่งนอนอยู่บนเตียง เลยย่องเข้าไปนั่งลงข้างๆเตียงแทน  นั่งจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเป็นอะไร ไม่ยอมพูดยอมจา ถ้าเป็นเพราะงอนเขาที่ลืมมันล่ะก็

 

คิกกกก แอบขำ อย่างมาเฟียเนี่ยนะ รู้จักงอนด้วย  อา..ถ้าเป็นนั้นเขาคงต้องง้อคนบนเตียงสินะ

 

 

จึ๋งๆ !!

 

ผมขึ้นไปนั่งบนเตียง ก่อนจะจิ้มนิ้วชี้ลงบนแก้มของมาเฟีย โหวว แก้มนุ่มจัง เห็นแล้วอยากหอมซักฟอตใหญ่ๆ เดี๋ยว! นี่ผมกำลังคิดอะไร ม่ายยยยย

 

 

เปลือกตาของอีกคนค่อยๆลืมขึ้น มาเฟียหันหน้ามองผมที่นั่งฉีกยิ้มอยู่ข้างๆมัน ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์แล้วเบนสายตาไปบนหน้าจอแทน 

 

 

"  ตัวจ๋าาา  งอนเค้าหรอจ้ะ "

 

ผมพูดกวนมาเฟีย ตัวก็กระดึ๊บเข้าไปใกล้ๆมัน ใช้ศอกสะกิดแขนของอีกคนอย่างเล่นๆ

 

 

" ตลกหรอ "  แป่ว! 

 

 

"  มึงโกรธที่กูไม่ได้โทรบอกมึงหรอ "

 

 

"..........."  ฮอลลล เงียบอีกแล้ว

 

 

" เฟียยยย พูดกับกูหน่อยสิ!  โกรธหรอ "

 

 

" ป่าว "

 

 

" อย่ามาโกหก หน้ามึงฟ้อง "

 

 

เฮ่ออ~ ร่างสูงของมาเฟียถอนหายใจ ก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนอย่างจริงจัง

 

 

" มึงไม่ดูแลตัวเอง " 

 

 

" ห้ะ! ดะ..ดูแลอะไร " 

 

 

" มึงป่วย "

 

 

" อ่อ!  รู้แล้ว "

 

ผมเออออไปตามมัน อย่าบอกว่าโกรธผมเพราะไม่ดูแลตัวเอง แล้วผมไม่ดูแลตอนไหนวะ

 

 

" มึงลืมกินยา "

 

อา...ความจริงไม่ได้ลืมหรอก แต่ไม่คิดจะกินต่างหาก ก็มันหายแล้วอ่ะ ถึงจะยังเจ็บตรงนั้นอยู่ก็เหอะ

 

 

" อืม ก็กูรีบไปตามหาพี่รหัส " ตามๆมันไปก่อน ฮาาา

 

 

" ทำให้คนอื่นเป็นห่วง "

 

 

" คนอื่นที่ว่านี่ใครอ่ะ " แหม่ๆ เป็นห่วงก็ไม่บอก

 

 

".........."

 

 

" หุ้ววว เป็นห่วงก็ไม่บอก "

 

อูยย.. แซวไม่ได้ทำเป็นโหดตลอด

 

 

" แล้วมึง...."

 

 

".........."  อะไรเร็วๆกูลุ้น

 

 

" ทำไมไม่เมมเบอร์กู "

 

เฮือกก! ถ้าบอกลืมจะโกรธอีกป่าววะ

 

 

 

"  คะ...คือกูรีบไงพี่เรียกรวม แล้วเมื่อคืนกูก็ป่วย"

 

แถครับ! แถไว้ก่อน 

 

 

"............" โฮ้วววว หันหน้าหนีอีกแล้ว ทำไมขี้งอนจังว้า หน้าตาไม่ได้เข้ากับโหมดนี้เลย

 

 

" เฟียยย จ๋าาาา  โกรธโมหรอจ้ะ! มาม้ะ เดี๋ยวเค้าจะง้อนะตัว "  

 

 

" ปัญญาอ่อน " 

 

อะไรวะ! แกล้งแหย่แค่นี้ด่าซะกูเอ๋อเลย 

แล้วไอ่คนปากร้ายก็กลับไปสนใจโทรศัพท์เหมือนเดิม

 

 

" เฟีย มึงหายโกรธกูยังเนี่ย "

 

 

" ยัง! " 

 

 

 

" แล้วกูต้องทำยังไงมึงถึงจะหายโกรธ "

 

 

 

"............"

 

เงียบอีกแล้ว เฮ้อออ~  ทำไมผมต้องมานั่งง้อมันด้วยเนี่ย  ฮอลลล ไม่ง้อไม่ได้ เดี๋ยวมันโกรธ แล้วตามฆ่าผมทำไง

 

 

" หายโกรธนะ นะๆ ให้ทำอะไรก็ยอมอ่ะ "

 

ผมทำเสียงอ้อนสุดฤทธิ์ ขำตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย มานั่งง้อคนโหดแบบนี้ คือแบบมันไม่ควรจะมีมุมนี้ด้วยซ้ำ ไม่เข้ากับนิสัยอย่างแรว้งง!!

 

 

"........." เดี้ยๆ ยังเงียบ เดี๋ยวพ่อหลังแหวนให้ (ได้แค่คิด555)

 

 

" เฟียยย กูพูดจริงนะ! ให้ทำอะไรก็ได้ ลงไปเต้นหน้าคอนโดยังได้เลย " 

 

ผมแค่พูดเล่นนะครับ ถ้ามันบ้าจี้ตามจริงๆมีร้อง 

 

 

" ทุกอย่าง "

 

 

" เออ! ทุกอย่างเลย "

 

 

" หึ! " มาอีกแล้วไอ่แสะยิ้มเลวๆแบบนี้

 

 

" จะให้ทำอะไรก็ว่ามาเร็วๆ เดี๋ยวหมดโปร "

 

 

" มึง....."

 

 

ไอ่คนงอนมันก็ลีลาซะเหลือเกิน   แล้วไอ่ที่ทำหน้าเลวๆ แบบนี้ผมโครตเกลียดเลย

 

เหมือนตัวเองกำลังจะซวยยังไงไม่รู้....

 

 

 

" อะไร! " เริ่มมีน้ำโหครับ

 

 

 

 

 

" ให้กูเอา "

 

 

 

 

พ่องงงงงงงงงงงงงง!!!

 

 

 



50%




---------------------------

 

 

เฮลโหลลล  วันนี้เอา 50% ไปก่อนน้า ฮาาา ไปละ


ฝันดีนะทุกคน


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

16 ความคิดเห็น