[YAOI] เปลี่ยนร้าย ให้ได้รัก... UNTIL YOU and I Are ONE

ตอนที่ 12 : Ep 11 ความห่วงใยจากเพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ก.ค. 59

 

 

Ep 11

 

 

" ของเล่น...ที่สำคัญ"

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งนึกถึงคำพูดของมาเฟีย ที่ว่าผมเป็นของเล่น...ที่สำคัญ ของมัน

 

นี่ผมควรดีใจใช่ไหม? อย่างน้อยมันก็สำคัญ 

เหอะ! คอยดูเถอะวันไหนที่มันหลงของเล่นอย่างผมจนโงหัวไม่ขึ้นนะ พ่อจะหอบผ้าหนีไปอยู่ป่าอเมซอลซักสิบปี ฮาาาา ผมควรเครียดสิ 

 

"  ถึงแล้ว "

 

ผมหลุดจากห้วงความคิด เมื่อได้ยินเสียงเรียบเฉยของมาเฟีย วันนี้มันขับรถมาส่งผมที่คณะ เพราะเมื่อคืนหลังจากดราม่ากับมันเสร็จร่างกายของผมก็เหมือนโดนสูบพลัง นอนป่วยทั้งคืน ตื่นเช้ามาไข้พอจะเริ่มลดลงบ้าง แต่อาการปวดเมื่อยร่างกายและเจ็บก้นมันยังคงมีอยู่ ตอนแรกกว่าจะออกมาได้ ก็เถียงกับมาเฟียอยู่นาน มันไม่ยอมให้ผมมา จนผมต้องชักทั้งแม่น้ำ ทะเล มหาสมุทรมา มันถึงยอม แต่มีข้อแม้ว่ามันจะมาส่งและอยู่รอรับ ฮอลลล นี่คือโปรโมชั่นหลังการซั่มสินะ

 

 

" อืม "

 

 

" เดี๋ยว "

 

 

" อะไร "

 

มือที่กำลังจะเปิดประตูลงจากรถ ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงเรียกขึ้นซะก่อน

 

ผมหันหน้าไปทางร่างสูง เพื่อรอคำตอบ

ทว่ากลับไม่มีเสียงหลุดออกมาจากริมฝีปากซีดแต่กลับเป็นใบหน้าหล่อๆของมัน ที่โน้มลงมาก่อนหน้าผากเราสองคนจะชิดกัน

 

มาเฟียนิ่งอยู่แบบนั้นซักพักนึงก่อนจะผละตัวออกไปอย่างเดิม

 

ตึกตัก!  ตึกตัก!  ตึกตัก!  ตึกตัก! 

 

 นี่ผมกำลังหวั่นไหวกับการกระทำของมันสินะ

 

 

" ตัวยังรุมๆอยู่ "

 

สัด! ใครสั่งใครสอนให้วัดไข้แบบนี้ห้ะ! หัวใจจะวาย(ได้แต่ด่าในใจ)

 

 

"  ไม่เป็นไรหรอก "

 

 

" ยังมีไข้ "

 

 

"  หายแล้วเว้ยยย "

 

 

" หึ!  ดื้อ " มือใหญ่ของมาเฟียผลักหัวเบาๆเชิงหยอกล้อ ก่อนผมจะเปิดประตูลงจากรถ

 

 

 

ผมมองตามรถที่กำลังแล่นออกไป มันบอกผมว่าจะไปนอนรออยู่หอ 

 

เหอะ! ทำเหมือนเป็นห่วงยังงั้นอย่างงี้ ไหงกลับชิ่งไปนอนหอสบายใจเฉิบแบบนั้นวะ โด่ 

ผมสงสัยเหมือนกันคณะมันไม่มีเรียกประชุมแบบนี้บ้างหรอวะ ได้ข่าวมันวิศวะ เรื่องรับน้องนี่ขึ้นชื่อเลยนะ หรือว่ามันไม่ทำตามรุ่นพี่ฟ้ะ!  

 

ผมเกรงว่ามันจะเอนไปทางหลังมากกว่า ฮาา

 

 

" ยู้ววว น้องโมเพื่อนสะไภ้ของเฮียดรีมทางนี้เว้ย" 

 

ไอ่ดรีมมึง!!!

เดี๋ยวผมจะอธิบายให้ฟังทำไมมันเรียกผมแบบนั้น 

 

เรื่องมันมีอยู่ว่า... ก็ไอ่คนที่มันมาส่งผมเมื่อกี้ ดันไปป่าวประกาศบอกเพื่อนมันว่าคืนนั้นผมกับมันได้กันแล้ว ผมโทรไปหาไอ่ดรีมสิ่งแรกที่มันพูดขึ้นคือ ' มึงเสียตูดให้ไอ่เฟียจริงหรอ' ผมแทบอยากตะโกนออกไปดังๆว่า เพราะมึงทิ้งให้กูโดนวางยาไงฟวย โชคดีแค่ไหนที่กูเสียตูดให้เพื่อนมึง 

แต่ก็พูดแบบนั้นออกไปไม่ได้ มาเฟียบอกว่ามันไปเอาของผมที่ไอ่ดรีม ของที่ผมทิ้งไว้ที่ผับ ไอ่ดรีมมันก็ถามใหญ่เลยว่ามาเฟียมันเก็บผมได้จากไหน มันบอกว่าตามหาผมทั้งคืน หาที่หอก็ไม่เจอ จนมาเฟียเล่าทั้งเรื่องที่ผมโดนวางยาแล้วก็เรื่องที่ผมเสียตูดให้มัน ไอ่ดรีมมันก็ร้องไห้ใหญ่บอกมันดูแลผมไม่ดี อีกอย่างผมก็ได้โทษมัน มันเป็นเพราะผมที่ไม่ระวังตัวเองมากกว่า 

ส่วนไอ่พัสรายนั้นก็รู้เพราะมันอยู่ที่ห้องกับไอ่ดรีมเหมือนกัน 

 

 

" โมมึงดูออร่าขึ้นป่าววะ เค้าบอกคนโดนเอาจะดูเปร่งปรั่งขึ้น "

 

เดี๋ยว! กูได้ข่าวว่ากูเพิ่งโดนเอา อะไรจะเห็นผลไวปานนั้น มึงเว่อมาก!

 

" สัด! " ขอตบหัวมันทีเถอะ

 

 

" แล้วมาเฟียมันไม่มาเฝ้าหรอวะ "

 

ไอ่พัสที่นิ่งอยู่นานก็ถามผมขึ้น มันดูแปลกๆ หน้าตาเหมือนมีเรื่องกังวลใจ

 

 

" นอนรอที่หอ "

 

 

" อืม "

 

 

" มึงมีไรป่าวพัส "

 

 

 

" ห้ะ!  อ่อ..อืม มาเฟียมันไม่ได้ทำร้ายอะไรมึงใช่มั้ย "

 

 

" ก็ไม่นะ "

 

 

" อืมดีแล้ว "

 

 

" มึงจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะพัส "

 

 

ดรีมที่ยืนฟังเพื่อนทั้งสองคนคุยกันแล้วอดที่จะพูดแทรกขึ้นไม่ได้ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าไอ่พัสมันคิดอะไรอยู่ พัสมันคงห่วงว่านะโมจะต้องมานั่งเสียใจถ้าเกิดรักมาเฟียเพื่อนเขาขึ้นมาจริงๆ

เขาเองก็รู้ว่ามาเฟียมันไม่เคยมีความรักให้ใคร 

เปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำคนแต่มันไม่เคยคิดจะจริงจัง เท่าที่รู้มันเคยคบกับผู้หญิงคนนึง คนแรกมั้งที่มันเรียกว่าแฟน เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันรักผู้หญิงคนนั้นมั้ย เพราะทั้งคู่ตอนเลิกกัน มาเฟียไม่ได้แสดงออกว่าเสียใจอะไร หรือเพราะว่ามันไม่อยากแสดงอีกด้านหนึ่งให้คนอื่นรู้กัน

 

ที่เขาไม่เตือนนะโมไม่ใช่ว่าเขาไม่เป็นห่วงเพื่อน

แต่เขาแค่รู้สึกว่าเรื่องระหว่างมาเฟียกับนะโม

มันอาจจะมีเรื่องราวดีๆเกิดขึ้น 

 

มาเฟียมันไม่เคยพาคู่นอนเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวที่มันหวงยิ่งกว่าอะไร แต่กลับพานะโมที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่เข้าไป ถ้ามันไม่สนใจจริงๆมันไม่คิดจะช่วยนะโมจากไอ่เวรนั่นหรอกถึงช่วยถ้าไม่สนใจก็แค่ปล่อยทิ้งไว้แถวนั้นหรือโทรเรียกผมกับไอ่พัสตามนิสัยของมัน แต่นี่กลับพาเพื่อนผมไปขึ้นคอนโดแถมยังมีอะไรกันอีก ไอ่โมโดนวางยาอันนี้ผมเข้าใจแต่มาเฟียมันมีสติครบถ้วน อีกอย่างมันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชาย!

 

แถมตอนเช้ายังขับรถมาส่ง มีมานอนรอที่หอด้วย ผิดจากไอ่มาเฟียที่ผมรู้จักมาก  ไหนจะที่มันมาด่าเขาเรื่องปล่อยให้ไอ่โมโดนวางยาอีก นึกว่าจะโดนมันฆ่าซะแล้ว 

 

พัสเองมันคงไม่ได้มาสังเกตุอะไรเล็กๆน้อยๆแบบเขาหรอก ถึงกังวลอยู่แบบนั้น แต่ถ้ามันลองมองอะไรดีๆมันจะรู้เองแหละ ว่ามาเฟียมันเปลี่ยนไปมาก รู้จักเป็นห่วงคนอื่น นับเป็นเรื่องอเมซิ่งมากๆ

 

ต่อจากนี้ไปก็คงต้องอยู่ที่มันสองคน จะเอาอะไรยังไงกัน ก็ต้องให้ทั้งสองเป็นคนเลือกตัดสินใจเอง เขาเองคงไม่เข้าไปยุ่งเพราะดูจากนะโมเองก็คงเริ่มๆคิดอะไรกับมาเฟียไม่งั้นคงไม่ทำหน้าระรื่นแบบนี้หรอก

 

 ถ้ามันจะลองเสี่ยงดูก็ต้องแล้วมัน ให้เพื่อนของเขาทั้งคู่ค่อยๆเรียนรู้กันและกันไป และเขาเองมั่นใจว่าจะได้นะโมมาเป็นเพื่อนสะไภ้ของเขาอย่างแน่นอน!

 

 

 

" โมคือกูไม่มีอะไรหรอก กูแค่เป็นห่วงมึงเรื่องไอ่เฟียหน่ะ กูเป็นเพื่อนกับมันมานานรู้กันจนเห็นไส้เห็นพุงกันแล้ว รู้จักนิสัยรู้ว่าเพื่อนกูมันอันตรายแค่ไหน..."

 

"สิ่งเดียวที่กูไม่เคยรู้คือมันกำลังคิดอะไร กูแค่เป็นห่วงก็มันจะทำอะไรไม่ดีทำให้มึงเสียใจ กลัวว่ามึงกับมันจะต้องมาผิดใจกัน มันก็เพื่อนมึงก็เพื่อนถึงจะเพิ่งรู้จักกันไม่นานแต่กูก็สนิทใจกับมึง ไม่อยากให้เพื่อนต้องมาเสียใจเพราะเพื่อน "

 

 

" แต่ถ้ามาเฟียมันคิดจะจริงจังกับมึง กูก็ไม่ได้ห้าม ดีใจซะอีกหากคนๆนั้นของมาเฟียจะเป็นมึง ถ้ามึงสองคนไม่ได้มีอะไรผิดใจอะไรกันก็ดี แต่มึงเผื่อใจไว้บ้างก็ได้ จะได้ไม่มาร้องไห้เสียใจกูขี้เกียจปลอบ"

 

 

พัสพ่นสิ่งที่กำลังอัดอั้นอยู่ในใจ ให้เพื่อนตัวเล็กของเขาได้รับรู้ ถึงจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่เขาก็เป็นห่วงมัน เขาไม่รู้ว่ามาเฟียกำลังคิดอะไร มันจะเห็นนะโมเป็นของเล่นจริงๆเหมือนที่มันบอกไหม

เขาจะไม่รู้สึกกังวลอะไรแบบนี้เลย ถ้าไม่ได้คำตอบที่มาเฟียบอกว่านะโมเป็นแค่ของเล่น

แต่พอได้ฟังจากปากของนะโมว่ามันไม่ได้ทำร้ายอะไร เขาก็เบาใจได้บ้างถึงจะไม่หมดก็เถอะ อีกอย่างเพื่อนเขาก็ไม่ได้ดูท่าทีจะร้ายอะไรดูเป็นห่วงเป็นใยนะโมดี ก็คงได้แต่หวังว่ามันคงไม่ได้มีแผนอะไรอยู่ คนอย่างมาเฟียคงไม่มามัวนั่งเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอกมั้ง?

 

 

" ขอบใจมึงที่เป็นห่วงกูนะ "  ผมพูดขึ้นเพื่อให้มันคลายกังวลตอนนี้ตัวผมเองก็ไม่รู้ว่าระหว่างผมกับมาเฟียคืออะไร แฟนก็ไม่ใช่ เพื่อนก็ไม่เชิง ก็คงเป็นแค่ของเล่น...ที่สำคัญของมันละมั้ง?

 

เฮ้อออ รู้ทั้งรู้ว่ากำลังเล่นกับคนอันตรายแต่ทำไมผมถึงอยากลองเสี่ยงกันนะ ไม่คิดอยากจะหนีมันไปไหน อาจเป็นเพราะเดี๋ยวนี้มาเฟียมันไม่ได้ร้ายกับผมเหมือนเมื่อก่อน แถมยังช่วยอีก ผมเลยรู้สึกดีๆกับมันมากขึ้น

 

 

" เออ ไม่เป็นไร มีอะไรก็ปรึกษากูไม่ต้องไปปรึกษาไอ่ดรีม เดี๋ยวแม่งพามึงแดกเหล้าอีก"

 

 

" อะไรของมึงห้ะ! โบ้ยกูเฉย "

 

 

" ฮ่าๆ ไม่ต้องเถียงกัน ไปๆพวกมึงพี่แม่งเรียกแล้วว่ะ"

 

 

" เออๆ ไป! " 

 

พวกผมสามคนเดินกอดคอกันไปรวมกลุ่ม คิดแล้วมันก็เป็นโชคดีของผมนะ มีเพื่อนที่ห่วงใยจริงๆแบบนี้ เป็นเด็กต่างจังหวัดมาเรียนในกรุงเทพ ไม่รู้จะเจอผู้คนแบบไหน จะเข้าสังคมได้มั้ย?

 

 แต่ตอนนี้แค่มีพวกมันพวกก็ไม่กังวลอะไรแล้ว แม้จะมีตัวอันตรายมาเฟียพ่วงมาด้วยก็เถอะ ถือว่าเป็นสีสันในชีวิตผมแล้วกัน 

 

 

" เออโมกูยังไม่ได้ขอโทษมึงเลย ที่เมาจนทิ้งมึง"

 

 

" ไม่เป็นไรเว้ยผ่านมาแล้ว เดี๋ยวครั้งหน้ากูทิ้งมึงบ้าง มึงจะได้มีผัว " 

 ขอแซะมันหน่อยเถอะ หน้าไอ่ดรีมอย่างฮาอ่า

 

 

" สัด! กูต้องเมียโว้ย!! "

 

 

" อย่างมึงผัวอ่าถูกแล้ว" 

 

 ฮ่าๆ ผมหัวเราะถูกใจเมื่อมีแนวร่วม และก็แช่งให้มันได้ผัวจริงๆเพราะไอ่ดรีมไม่เหมาะมีเมียเป็นอย่างมาก สงสารเมียมันเดี๋ยวโดนคนอื่นมองว่าผัวสวยกว่าเมีย

 

" เออ! มึงหยุดหัวเราะกูก่อนไอ่โม "

 

 

" ทำไมวะ โหแซวแค่นี้ทำหน้าจริงจัง "

 

 

" จะไม่จริงจังได้ไง มึงหาพี่รหัสมึงเจอแล้วหรอ "

 

เชี่ยยยย ผมลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย

 

" ยังว่ะ แม่งลืม "

พวกมันแม่งเจอกันหมดละเหลือแค่ผม ฮือออ

 

 

" มึงอย่าพูดให้ไอ่โมมันเครียดสิวะ ไอ่ดรีม ยังมีเวลาถึงวันศุกร์นุ่น เดี๋ยวค่อยช่วยกันตามหา "

 

 

" เออ กูแค่บังเอิญนึกขึ้นมาได้เฉยๆ "

 

 

" แต่กูไม่รู้จะหาพี่มันได้ที่ไหนจริงๆนะ"

ฮืออ ก็คำใบ้ที่พี่มันให้ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

 

 

" มึงได้คำใบ้อะไรนะ"

 

 

" น้ำปั่นหน้ามออร่อยไปแดกอะไรซักอย่างเนี่ยแหละ" ผมตอบไอ่พัส

 

 

" มึงลองไปหาร้านน้ำปั่นหน้ามอดูมั้ย "

 

 

" มึงจะบ้าจี้ตามพี่มันเหรอดรีม "

 

 

" พี่มันอาจจะเปิดร้านน้ำปั่นก็ได้"

 

 

" มึงไม่คิดลึกๆหน่อยหรอวะ"

 

 

" ไม่ลองไม่รู้นะมึง " ไอ่พัสรีบสมทบอีกคน

 

 

" เออ เดี๋ยวลองไปหาดู "

 

 

" ดีๆงั้นเลิกเสร็จไปกันเลยมั้ย "

 

 

" เอางั้นก็ได้ "

 

 

 

หลังจากรุ่นพี่ปล่อยแล้ว พวกผมสามคนก็รีบแจ้นไปหาร้านน้ำปั่นหน้ามอกันทันที โดยมีไอ่พัสเป็นคนขับรถให้  ร้านน้ำก็มีอยู่ร้านเดียวซะที่ไหน 

วนหากันอยู่นานจนมาจอดอยู่หน้าร้านๆหนึ่ง เป็นร้านเล็กๆ ชื่อร้าน น้ำปั่น&คอฟฟี่ เออ!ตรงตัวดี

 

พวกผมเลยผลักประตูเข้าไป ภายในร้านตกแต่งแปลกดี เรียกว่ามีอะไรจับมิ๊กกันให้หมด ดูๆไปแม่งติสสัดๆ เจ้าของร้านต้องเป็นศิลปินหรือเรียนพวกจิตกรรม ถาปัตย?เหมือนผมชัวร์!

 

ลูกค้าในร้านเยอะเหมือนกันนะเนี่ย มีทั้งผู้หญิงผู้ชายส่วนมากเป็นเด็กมอผมซะส่วนใหญ่

 

พอสั่งเสร็จ พวกผมก็เดินไปนั่งโต๊ะที่ว่างอยู่ๆ สาวๆในร้านก็มองไอ่พัสจนคอเหลียวตามกันเป็นแถวๆ แหมะมองผู้ชายไซส์มินิเหมือนผมสองคนบ้างก็ได้

 

 

นั่งคุยกันไปซักพักก็มีคนยกน้ำมาเสิร์ฟ ผมเลยแอบถามหาเจ้าของร้าน ได้ความมาว่าเจ้าของร้านเป็นนักศึกษาเนี่ยแหละ ชื่อน้ำปั่น เรียนสถาปัตย์มอนี้ อยู่ปีสอง ชัดเลย! พี่รหัสผมแน่ๆ พี่มันเป็นผู้ชายนะ แต่ชื่อโครตน่ารักอ่า

 

 

พอได้ข้อมูลพี่มันมาแล้วก็ตกลงกันว่าจะนั่งกินไปจนกว่าพี่มันจะเข้าร้าน แต่นั่งไปซักพักทำไมผมรู้สึกแปลกๆเหมือนผมลืมจะอะไรซักอย่าง

 

ครื๊ดดดด!!!   ครืดดดด!

 

ผมมองโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้าไม่ได้เมมชื่อก่อนจะกดรับ

 

 

( อยู่ไหน!! ) ใครวะรับสายปุ๊บตะคอกปั๊บเลยแม่ง 

 

 

" เอ่อ..ใครครับ "ผมถามกลับไป ไอ่ดรีมมองผมที่คุยโทรศัพท์อย่างสอดรู้สอดเห็น

 

 

( ........... )

 

 

" ถ้าไม่พูดอะไรจะวางแล้วนะ "

 

 

( กูเอง )

 

ห้ะ! กูไหนวะ จะตรัสรู้ได้มั้ย?

 

 

" กูไหน "

ผมได้ยินเสียงถอนหายใจเหมือนจะข่มอารมณ์ของปลายสาย 

 

 

 

 

" มาเฟีย..."

 

 

เฮือกกกก! ถึงกับสะดุ้งครับ จะไม่ตกใจได้ไงก็ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ลืม ไอ่ มาเฟีย ไว้ ที่ หอ

 

เชี่ยยยย มันบอกถ้าเลิกปุ้บให้โทรหามันทันที นี่ผมลืมได้ไง แล้วเสือกลืมเมมเบอร์มัน 

 

 

โอ้ยยยย ตายครับ ผมเนี่ยแหละจะตาย!

 

 



100%




----------------------------

 

เฮลโหลลลล มีใครรอมาเฟียกับนะโมอยู่บ้างมั้ย?? ไรท์มาแล้ววว เพิ่งหายจากไข้ TT 

ฮอลลลล ไรท์ต้องขอโทษทุกคนจริงๆที่หายไปเกือบอาทิตย์ ไม่ได้แจ้งข่าวสารอะให้ทุกคนทราบเลย TT 

ตอนนี้พระเอกของเราออกน้อยนิดจริงๆฮาา อาจจะมีเบลอๆไปบ้าง ไม่ค่อยอิน ก็ต้องกราบขอโทษทุกคนด้วยน้า

จะพยายามจูนสมองดึงกลับเข้าเรื่อง 555 เริ่มออกทะเลไปไกล


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #16 Aor Natchanan (@ibaiaor26) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 11:10
    โมเอ้ยยย แกตายแน่ อิอิ
    #16
    0
  2. #14 today (@tody_girl) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 22:28
    มาเฟีย~~~~~
    #14
    0