[YAOI] เปลี่ยนร้าย ให้ได้รัก... UNTIL YOU and I Are ONE

ตอนที่ 11 : Ep 10 ของเล่น(?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ก.ค. 59

 

 

 

Ep 10

 

 

 

เปลือกตาบางลืมตาขึ้นมาในบ่ายของอีกวัน นัยน์ตาโศกค่อยๆปรับตาเข้ากับแสงแดดที่ลอดผ้าม่านเข้ามา  มองไปรอบๆห้อง  ความแปลกตาของสถานที่ ที่ไม่คุ้นชินทำให้คนตัวเล็กเด้งตัวออกจากผ้าผ่มทันที ความเจ็บทั่วทั้งร่างกายวิ่งปราดเข้ามาจู่โจมโดยทันที จนต้องล้มตัวนอนลงอย่างเดิม ดวงตาโศกรีบสำรวจร่างกายตัวเองทันที ก่อนจะเบิกตากว้าง เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำเป็นจ้ำๆ ไม่เว้นกระทั่งต้นขาข้างใน ช่องทางหลังเหนียวเหนอะจากคราบน้ำกามปะปนกับเลือด ผ้าปูที่นอนยับยู้ยี้เกิดจากกิจกรรมบางอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

 

 

" โอ้ยยยยยยยยย!!"ผมส่ายหัวไปมา สะบัดความคิดที่วิ่งพุ่งเข้ามาในสมอง ที่ว่าเมื่อคืนเขามีอะไรกับมาเฟีย แล้วตัวเขาเองก็สมยอมด้วย

 

ต้องโทษความโง่ของเขาเองที่ไม่ระวังตัวจนโดนวางยา ฮืออออ ดีแค่ไหนแล้วที่มันไม่ใช่ไอ่เลวนั่น!

ฮึกกกก! น้ำตามันไหลออกมาเอง เจ็บใจ! เจ็บใจที่สุด!! ถ้าผมเจอไอ่เลวนั่นอีก ผมจะเอาเลือดหัวมันออก(มันไปดีแล้วลูก)

 

ทำไมชีวิตต้องมาเจอเรื่องเฮงซวยแบบนี้ด้วยวะ!

 

ผมเสาะสายตามองหามาเฟียทันที มองหาทั่วห้องก็ไร้วี่แววของร่างสูง 

 

ผมพยุงตัวลุกจากเตียง ค่อยๆหย่อนเท้าลงบนพื้น ก่อนที่ร่างจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที  รู้สึกเจ็บ! ไปทั้วช่วงล่างเหมือนขาจะหนักทึ่งจนก้าวไม่ออก...

 

มาเฟียไม่ถนอมเขาเลยซักนิด กระแทกลงมาเหมือนไปตายอดตายอยากมาจากไหน  พลิกตัวเขาไปมาทั้งคืน จนไม่รู้ว่ามันหยุดตอนไหน เพราะหมดแรงไปซะก่อน

 

 

ผมพยายามลุกขึ้นอีกครั้งแต่ไม่เป็นผลสำเร็จ จนล้มลงไปกองบนพื้น มือก็คว้าสะเปะสะปะหาที่ยืดเหนี่ยวจนเผลอทำของบนโต๊ะข้างเตียงล้มระเนระนาด 

 

 

ร่างสูงของอีกคนเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา  หลังกลับจากไปทำธุระข้างนอก ก็ต้องชะงักฝีเท้า เมื่อได้ยินดังภายในห้องนอนของเขา  ขาแกร่งจึงเปลี่ยนทิศทางตรงไปยังห้องนอนทันที

 

 

ผั๊วะ!!!! เสียงเปิดประตูห้อง พร้อมร่างสูงของมาเฟียที่กำลังเร่งก้าวตรงมาที่ผมที่ล้มพับนั่งอยู่บนพื้น  ดวงตาคมฉายแวววูบไหวแวบนึงก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยดังเดิม

 

 

 

"........"

 

 

" มะ..มองอะไร หันไปเลยนะ!!"

 

 

" มองเมีย "

 

 

" ม..เมีย อะไร โอ้ยยย!! จะทำอะไร "

ผมร้องโววาย เมื่อถูกมาเฟียช้อนตัวขึ้น

 

 

" อาบน้ำไง "

 

ร่างสูงช้อนตัวผมขึ้น ก่อนจะย่ำเท้าตรงไปยังห้องน้ำทันที

 

 

" ออกไปได้แล้ว" 

ผมออกปากไล่มาเฟีย เมื่อเห็นว่ามันยังไม่ได้ออกไป

 

 

" อ้าขาออก "

 

ฮะ เฮ้ย! อะไรของมันเนี่ย อ้าขาทำไม!! แค่ผมเปลือยอยู่ตอนนี้ก็แทบจะมุดหน้าหนีแล้ว 

 

 

" จะเอาออก "

 

 

" อ..อะไร "

 

ไม่รอให้ร่างเล็กได้ตั้งตัว มาเฟียก็นั่งยองลงตรงหน้าก่อนจะดึงมือเล็กที่ใช่บังส่วนกลางลำตัวออก ขาแกร่งแทรกให้ขาเนียนแยกออกจากกัน ก้นอวบของร่างบางจ้ำลงกับพื้น จนเผลอร้องด้วยความเจ็บภายใต้ช่วงล่าง

 

 

" อายก็ซบหน้าลงมา "

เขาเอ่ยขึ้น ก่อนจะใช้นิ้วสอดเข้าไปในช่องทางหลัง ควานเอาน้ำกามของเขาออกจากตัวของอีกคน

 

 

" โอ้ย!  เจ็บ " ผมร้องออกออกไป เมื่อมาเฟียสอดนิ้วกวาดไปทั่วช่องทางหลังเพื่อเอาน้ำกามออก ฟันก็กัดเข้ากับปากล่างจนรู้สึกเจ็บ จนต้องซบหน้าเข้ากับออกแกร่งเพื่อปิดบังความเขินอาย

 

" หึ..."

 

 

" เสร็จยัง "

 

 

" อือ อาบเสร็จแล้วเรียก "

 

 

" เดินออกไปเองได้ " เรื่องอะไรผมจะยอมให้ตัวเองอับอายอีกล่ะ

 

 

ผมใช้เวลาอาบน้ำเกือบชั่วโมง แค่นั่งทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นก็ปาไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันท่องล่างเอาไว้ แล้วเดินออกไปอย่างทุลักทุเล เจ็บเสียดไปทั่วช่องทางข้างหลัง

 

ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าใครที่คิดอยากจะเสียเอกราช ลองคิดดูใหม่เถอะ ผมเตือนไว้เลย เจ็บสัดๆ!!

 

 

" เสื้อกูล่ะ" ผมถามมาเฟียที่นอนเล่นโน๊ตบุคอยู่บนเตียง

 

 

" ส่งซัก "

 

 

"แล้วกูจะใส่ไหนล่ะ "

 

 

" ในตู้ หาเอง "

 

ผมเดินเลี่ยงสายตาของมันที่มองมาอย่างหื่นกาม ไปเปิดตู้เสื้อผ้า เพื่อหาเสื้อมาใส่เกิดมันหน้ามืดจับผมปล้ำขึ้นมาอีกแล้วจะเป็นเรื่อง

 

 อา.. ส่วนใหญ่เสื้อผ้ามันจะมีแต่โทนมืดๆ ดำ เทา กลม นี่ไม่คิดจะหาสีสันให้ตัวเองบ้างรึไง

 

 

ผมยืนเลือกอยู่นานก่อนจะได้เสื้อยืดสีกลมที่คิดว่าตัวเล็กที่สุดกับกางเกงกีฬามาตัวนึง 

 อ่าว! ลืมนึกไปแล้วกางเกงในผมล่ะ

 

 

" เฟีย กางเกงในกูล่ะ "

ผมหันกลับไปถามไอ่คนที่นั่งยู่บนเตียง ถ้าเกิดมันส่งซัก ผมนี่โล่งเลยนะ

 

 

" ซัก "  

 

 

" แล้วกูจะใส่อะไรล่ะ! "  ชะ..อูย แค่เผลอขึ้นเสียงใส่นิดเดียวเอง ทำหน้าซะโหดเลย

 

 

" ไม่ต้องใส่ " ฮ่วย! จะให้กูเดินห้อยโตงเตงโบกแท๊กซี่กลับหอหรือไง 

 

 

  เออ! พูดเรื่องหอแล้วนึกถึงไอ่ดรีม ไม่รู้ป่านนี้เป็นไง เดี๋ยวค่อยโทรหาแล้วกัน ขอเคลียกับมาเฟียก่อน

 

 

" กูจะใส่อะไรกลับหอ "

 

 

"ใครให้กลับ "

 

 

" กูจะกลับ "

 

 

" ไม่ "

 

 

" แล้วจะให้กูอยู่นี่หรือไง" 

 

 

" เออ" 

 

 

ผมตวัดตาจ้องมันอย่างไม่พอใจ คนอะไรเอาแต่ใจที่สุด จะให้เขาอยู่ที่นี่ไปทำไม

 

 

" ทำไมกูต้องอยู่ " 

 

 

" กูสั่ง"

 

 

" แต่พรุ่งนี้พี่คณะกูนัด" 

 

 

" จะไปส่ง " 

 

เฮ้อออ ผมถอนหายใจออกมา อย่างหน่ายๆ ยังไงผมก็คล้านอะไรมันไม่ได้อยู่แล้วนี่  ตัวก็เสียให้มัน ขัดใจอะไรก็ขู่ฆ่าตลอด 

 

ผมเงียบเพื่อหลีกเลี่ยงบทสนทนากับมัน  หันไปแต่งตัวต่อ เอาวะ! โล่งๆแบบนี้แหละเย็นสบาย

 

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ บรรยากาศครุ่นไปด้วยความอึดอัด ผมกับมันไม่มีใครเปิดปากพูด เหมือนกำลังเล่นสงความประสาทกันกลายๆ

 

 

แล้วก็เป็นผมที่ทนบรรยากาศภายในห้อง เลือกที่จะเดินออกไปข้างนอกแทน แต่ก้าวออกไปไม่ทันถึงประตูก็ต้องหยุดชะงักเท้า เมื่อมีเสียงของคนที่นั่งเงียบอยู่บนเตียงเปิดปากพูดขึ้น

 

 

" จะไปไหน "

 

 

"......" 

 

 

" มานี่ "

 

 

"...." 

 

ผมจำใจเดินไปนั่งบนเตียงตามที่มาเฟียเรียก นั่งนิ่งไม่พูดอะไร ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจตัวเอง ที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ 

หากแต่จะโทษมาเฟียหรือโทษคนอื่นก็ไม่ได้ ในเมื่อผมก็มีส่วนทำตัวเองเหมือนกัน ถ้าผมไม่ไปกวนมันจนคิดแค้นจะเอาคืนผม ถ้าผมห้ามใจตัวเองไม่ให้เผลอผลันไปกับฤทธิ์ยานั่น ผมคงไม่ต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้ 

 

ไม่รู้มันจะกักขังผมไว้เพื่ออะไร ถ้าเพราะความสัมพันทางร่างกายที่เกิดขึ้นเมื่อคืนผมเองก็ไม่ได้คิดติดใจอยากให้มันมารับผิดชอบอะไรอยู่แล้ว แค่มันช่วยผมเอาไว้ก็ดีแค่ไหน หรือมันแค่อยากเก็บผมไว้เป็นของเล่นระบายอารมณ์มัน? เหอะ!ค่าในตัวผมมีแค่นี้หรอ? 

 

ผมนั่งก้มหน้ากัดปากตัวเองจนห้อเลือดเพื่อกลั้นอารมณ์ไว้ ไม่ให้ร้องให้ออกไป ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองปล่อยให้มาเฟียมาเล่นกับความรู้มากจนเกินไป อ่อนไหวกับคำพูดมัน ยอมทำตามที่มันสั่ง ร้องไห้เพราะมันก็บ่อย แม้แต่เผลอตัวรู้สึกดีไปกับสัมผัสของมัน

 

อา...ผมเกลียดความรู้สึกตัวเองตอนนี้จัง 

 

 

 

" เป็นอะไร " ร่างสูงพูดเมื่อเห็นอีกคนเอานั่งนิ่งไม่ต่อปากต่อคำอย่างเดิม

 

 

"......"

 

 

"......" 

 

 

" เฟีย "  

 

  ผมตัดสินใจจะพูดเคลียกับมาเฟีย เพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกค้างคาอะไรอยู่แบบนี้

 

 

"...." 

มาเฟียจ้องหน้าผมนิ่ง เหมือนรอผมเปิดปากพูด

 

 

" ทำไมถึงทำแบบนี้ "

 

 

"......" 

 

 

" ตอบโมสิ! " 

 ผมพูดแทนตัวเองด้วยชื่อ เพื่อให้มาเฟียรู้ ว่าผมกำลังอ้อนวอนขอคำตอบจากมัน

 

 

" มึงเป็นของเล่นของกู " 

 

คำตอบที่ออกจากปากมันทำให้ผมเผลอปล่อยน้ำตาที่กลั้นไว้อยู่นานให้ไหลออกมา ผมก็แค่คิดหวังไปเองว่า มันเองจะรู้สึกเห็นค่าในตัวผมซักนิด แต่ก็ไม่! มันเห็นผมเป็นแค่ของเล่นที่คิดจะทำอะไร จะย่ำยีกับความรู้สึกแบบไหนก็ได้? แล้วอีกนานแค่ไหนกัน ที่มันจะเบื่อ ถ้าเกิดถึงวันนั้นกลับเป็นผมเองที่รู้สึกมากไปล่ะ จะทำยังไง...

 

 

" ร้องไห้ทำไม " 

 

 

"....." เป็นผมที่นิ่ง ไม่ตอบคำถามมัน

 

 

"....."  ผมได้ยินเสียงถอนหายใจยาวๆของมาเฟีย ก่อนที่มือใหญ่ของมันจะจับหันหน้าผมให้ไปทางมัน  ใบหน้าของเราสองคนห่างไม่ถึงคืบ  จนผมเห็นแววตาคมของมันฉายแววสับสนอยู่ไม่น้อย 

 

    ใบหน้าหล่อของมันจะเคลื่อนเข้ามาใกล้

 ผมหลับตาลงเมื่อมาเฟียเข้ามาใกล้จนเกินไป 

 

เนิ่นนานที่ผมหลับนิ่ง มีเพียงเสียงร้องไห้ที่ดังอยู่

 

 

 

ร่างสูงจ้องมองคนตรงหน้าอย่างครุ้นคิด  ใบหน้าใสที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา  ร่างเล็กที่เคยเอาแต่ต่อปากต่อคำ เถียง ไม่ยอมใคร ทว่าตอนนี้กลับอ่อนแอ ร้องไห้เพราะเขาบอกว่ามันเป็นของเล่น

 

 

ใช่! มันเป็นของเล่นของเขา

 

 ของเล่นที่อยากให้อยู่ใกล้ๆ

 

 ของเล่นที่ไม่อยากให้คลาดสายตา

 

ของเล่นที่แม้แต่ใครก็ห้ามแตะต้อง

 

ของเล่นที่เขาไม่อยากให้หายไปไหน...

 

เขาเองอาจจะเหมือนคนเห็นแก่ตัวที่เล่นกับความรู้สึกของมัน เหนี่ยวรั้งมันไว้ด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาเองอยากจะฆ่ามันให้ตายๆ แต่ตอนนี้เขากลับไม่อยากให้มันหายไปไหน...

 

 

ไม่ว่าจะยังไง เขาจะไม่ยอมให้มันหนีจากเขาไปไหน แม้จะต้องล่ามโซ่ขังมันเอาไว้ก็ตาม!

 

 

 

 

 "  มึงเป็นของเล่น...ที่สำคัญ "

 

 

 

 

 

 

  ------------------------

 

โย้วว! มีใครรออยู่มั้ยน้อ??? ฮาาา

วันนี้มาอัพให้แล้วน้าา อัพให้เต็มร้อยเลย555

ช่วงนี้ไรท์อาจจะเข้ามาอัพให้ดึกๆหน่อยเด้อ

 

คิๆ ตอนนี้ไรท์รู้สึกจะผีบ้ามาก แต่งอยู่ดีๆ พานะโมดราม่าเฉย

กร้ากกก มันเป็นฟิลลิ่ง(ที่ออกทะเลไปไกล)55

นี่ก็ไปเข้าใจพ่อพระเอกมันเหมือนกัน

อะไรคือของเล่น? อะไรคือสำคัญ? งงกับนางเลยค่ะ ฮาาา

 

 ไปละ ฝันดีเด้อค่ะเด้อ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #15 Aor Natchanan (@ibaiaor26) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 10:55
    อร้ายยย ของเล่นที่สำคัญ
    #15
    0
  2. #13 Babyvixx (@Babyvixx) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 22:51
    แฮ่ๆ เปลี่ยนโมเป็นเราแทนกะได้นะ (?? ??)?
    #13
    0