เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 8 : PART VIII : Failed 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,002
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    28 ต.ค. 60

PART VIII :  failed





" ดาเนียล "


" คะแนนมิดเทอมออกแล้ว "


" กูเห็นในเว็บไซต์คณะ เผื่อมึงยังไม่ได้เปิดดู "


" อ่ะ "


เสียงแจ้งเตือนจากข้อความใหม่ดังขึ้นปลุกให้ร่างสูงต้องฝืนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดอ่านอย่างอดไม่ได้  ใครกันนะที่แชทมาแต่เช้า ถ้าไม่มีอะไรสำคัญล่ะก็เขาจะขอต่อว่าสักหน่อย



แต่ความงัวเงียก็หายไปในทันทีที่นิ้วเรียวกดเข้าไปยังเว็บไซต์ของทางคณะที่เพื่อนรักส่งมาให้



กวาดมองหารหัสนักศึกษาของตัวเอง ไล่ไปเรื่อยๆจนเจอคะแนนสอบกลางภาคในแต่ละวิชา



เมื่อพบในสิ่งที่ต้องการ เขาก็รู้ว่าเช้านี้คงไม่ใช่วันที่ดีสักเท่าไร






.



" เป็นไรวะหน้าเครียดเชียว "



" คะแนนมึงไม่ดีหรือไง ? "



" เออ " 



เสียงทุ้มติดแหบพูดตอบคำถามอีกฝ่ายไปในขณะที่สายตาจ้องออกไปยังนอกห้อง อันที่จริงดาเนียลเองไม่ใช่คนที่จริงจังกับเรื่องเรียนมากเท่าไร แต่เป็นเพราะครอบครัวต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย เหมือนแบกความคาดหวังของพ่อแม่ไว้แต่ก็ไม่สามารถดูแลรักษามันได้ ยิ่งเทียบกับพี่ซองอูแล้วเขาก็ยิ่งดูแย่ลงไปถนัดตา  รายนั้นไม่เคยได้คะแนนต่ำกว่ามีนเลยสักตัว เผลอๆจะยังท็อปเซคเสียด้วยซ้ำ



" เดี๋ยว.. คะแนนมึงก็ไม่ได้น้อยปะวะ ถึงจะตกมีนทุกวิชาแต่ก็ไม่ได้ตกเยอะนี่หว่า " คำพูดปลอบประโลมแกมบ่นที่ออกมาจากปากควานลินไม่ได้ช่วยให้ดาเนียลรู้สึกดีขึ้นเท่าไร เพราะเขารู้ดีว่าพ่อกับแม่คงไม่ได้คิดเหมือนเพื่อนแน่ๆ




" แต่ที่บ้านกูค่อนข้างเคร่งไงมึง  กูก็ไม่อยากทำให้ท่านผิดหวัง "



" เปลี่ยนจากเครียดไปตั้งใจเรียนกับอ่านหนังสือให้มากกว่านี้ป่ะล่ะ กูว่าได้ผลกว่า " พูดจบก็ตบลงที่ไหล่กว้างเบาๆก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้อีกฝ่ายเป็นกังวลมากขึ้นกว่าเดิม  





มีหวังกลับไปต้องโดนบ่นอีกแน่ๆ




.



.



.




" กลับมาแล้วครับ "  เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อก้าวเท้าเข้ามาในที่พักอาศัยที่คุ้นหูคุ้นตาเป็นอย่างดี มองเห็นร่างบางกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในโถง ใบหน้าคมหันมามองเขาเพียงครู่หนึ่งก่อนจะละสายตากลับไปสนใจหนังสือที่อยู่ในมือต่อ




" คะแนนมิดเทอมเป็นยังไงบ้างล่ะ " ซองอูเอ่ยขึ้นเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะหันมามองคู่สนทนา และคังดาเนียลเองก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่บอกเขาเป็นนัยๆว่าอีกฝ่ายกำลังรอฟังคำตอบจากเขาอยู่



ไหนๆก็หนีไม่พ้น   ...เป็นไงก็เป็นกันแหละนะ



" ก็ .. ก็ดีครับ "  เรียวขายาวก้าวเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายก่อนจะทิ้งตัวลงที่โซฟาตัวข้างๆ มองใบหน้าคมอย่างเลิ่กลั่ก และเขาก็พบว่าดวงตาสีน้ำตาลเข้มกำลังจ้องมองมาอย่างคาดคั้นความจริง



" ดียังไง ไหนขอดูหน่อยสิ " แน่นอนว่าโทรศัพท์มือถือที่เปิดรูปคะแนนถูกยื่นใส่มือเรียวเล็กของอีกฝ่ายอย่างไม่รีรอ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนใบหน้าเนียนแม้ว่าเครื่องปรับอากาศภายในเพนต์เฮ้าส์จะทำงานอย่างปกติก็ตาม






ให้ตายเถอะ  เครียดยิ่งกว่าตอนสอบสัมภาษณ์เสียอีก







" อืมม "



" ...... "




" ก็ไม่เลวนี่ "




" แต่  ... มันตกมีนหมดเลยนะ "




" บางทีการที่ได้คะแนนไม่สูงมาก ไม่ได้แปลว่านายไม่เก่ง "



"  .... "



" แต่นายอาจจะไม่ถนัดในวิชานั้นๆก็ได้ "





แปลก


แปลกไปมาก



ตั้งแต่วันที่เขากลับมาจากบ้านของควานลินก็พบว่าบรรยากาศอึดอัดระหว่างตัวเองกับซองอูก็ลดลงไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหรือเปล่าแต่ผู้เป็นพี่ดูจะใจดีกับเขามากขึ้น  ....อย่างเช่นในตอนนี้




" คิดว่าฉันจะพูดอะไร " ซองอูมองใบหน้าที่ขมวดมุ่นของอีกคนแล้วก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้ 



" ป เปล่าครับ ก็แค่ ... เอ่อ แปลกใจนิดหน่อย "



" เรื่อง ? "



" ผมว่าคะแนนตัวเองไม่ค่อยดี เลยคิดว่าอาจจะโดนพี่บ่นเอาก็ได้ "



" อาฮะ "



" .... "



" งั้นไฟนอลนายก็ทำให้มันดีๆแล้วกัน ถ้าถึงเวลานั้นนายยังไม่พยายามให้มากกว่านี้ฉันก็จะบ่นจริงๆแล้วแหละ "



" เฮ้ยย ! "



" .... "


" ทำไมวันนี้พี่ใจดีจัง " ใบหน้าเรียวฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี ซองอูมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากจุดเล็กๆที่ใต้ตาข้างขวาของอีกฝ่าย และนั่นก็ทำให้ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว



เป็นรอยยิ้มแรกที่แดเนียลได้รับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่



ครืดดด




โทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในมือปรากฏชื่อของไลควานลินที่หน้าจอ ซองอูส่งมันคืนให้เจ้าของก่อนเจ้าตัวจะกดรับในทันที




" อืมม ได้ๆ งั้นสามทุ่มเจอกัน "




ใบหน้าเรียวหันไปมองคนที่กำลังใจจดใจจ่ออยู่กับหนังสือก่อนบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าในคืนนี้เขาจะออกไปดื่มกับเพื่อนๆสักหน่อย และแน่นอนว่าเขาเองก็โดนผู้เป็นพี่บ่นกลับมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไร โดยบอกว่าจะกลับมาไม่เกินตีหนึ่ง



" นายจะกลับมาเมื่อไรก็เรื่องของนาย "


" .... "


" ไม่ใช่เรื่องของฉันสักหน่อย "



" รู้น่า ผมก็แค่บอกไว้ พี่พูดเองนี่ว่ามีอะไรก็ให้บอกกันบ้าง "
ดาเนียลยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างบางถอนหายใจยาว นึกขำที่อีกฝ่ายดูเหมือนจะลืมคำพูดที่เคยบอกไว้ แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีเพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้เขาสองคนได้มีอะไรให้พูดคุยกันมากขึ้น ไม่ใช่เงียบใส่กันแบบเมื่อก่อน




.




2.00 AM


" ไอ้แดนมันไหวไหมวะ ? " ฮยอนบินหันไปถามซามูเอลที่นั่งติดกับเจ้าของชื่อซึ่งตอนนี้สภาพไม่ต่างไปจากก้อนอะไรสักอย่างที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ


" ไม่น่ารอดละมึง กลับไงดีวะเนี่ย " 


" เดี๋ยวกูไปส่งเองก็ได้ ไม่เป็นไร " ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะพยุงคนที่เมาไม่ได้สติให้ลุกขึ้นตาม ขาเรียวยาวก้าวไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเลจนเกือบสะดุดบันไดหลายต่อหลายครั้ง โชคดีที่เขาไม่ได้ขับรถมาเลยไม่ต้องกังวลว่าใครจะขับกลับไปให้



" ตั้งใจเมาเป็นหมาเลยสินะมึงถึงได้ให้กูไปรับเนี่ย " ควานลินบ่นอุบอิบแต่ก็ยังพยุงอีกฝ่ายมาถึงรถจนได้ ออกแรงดันดาเนียลให้เข้าไปนั่งในรถแล้วรีบปิดประตูก่อนที่อีกฝ่ายจะเอาขาหรือแขนออกมาเพราะดูสภาพแล้วไม่น่าจะควบคุมการทรงตัวได้ รถยนต์คันหรูมุ่งหน้าไปยังเพนท์เฮ้าส์ของเพื่อนที่เขารู้จักเป็นอย่างดี





.






.

2.30 AM



Once upon a different life  ...we rode our bikes into the sky.


But now we call against the tide  .. those distant days are flashing by.




เสียงเพลงที่บรรเลงอยู่ช่วยให้ซองอูไม่หลับเผลอไปก่อนที่อีกคนจะมา  อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะรออีกฝ่ายแต่กว่าจะทำงานที่ค้างไว้เสร็จก็ปาเข้าไปตีสองแล้ว ....นั่งรอสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร  อย่างน้อยก็จะได้เห็นว่าดาเนียลกลับมาอย่างปลอดภัยดี



ครืดดด



เสียงโทรศัพท์สั่นไปพร้อมๆกับเสียงเตือนของเพนท์เฮ้าส์ เมื่อมองสายเข้าก็พบว่าเป็นเจ้าตัวการที่คงจะเมาแล้วไม่มีสติเข้าห้องมาแน่ๆ


" อะ อ้าว! "  สีหน้าตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างโปร่งพยุงดาเนียล ใบหน้าที่ไม่คุ้นชินส่งยิ้มให้เขาก่อนยื่นมือออกมา



" สวัสดีครับ เอ่อ ... พี่ซองอู "



" อ่า สวัสดี  ...นายคงเป็น 'ไลควานลิน' ใช่ไหม ? "  
มือเรียวเอื้อมไปจับมืออีกฝ่ายแล้วออกแรงเขย่าเบาๆ อันที่จริงการมาแนะนำตัวกันตอนนี้คงไม่ดีสักเท่าไร เพราะบุคลลที่สามที่กำลังเมาไม่ได้สตินั้นเริ่มโวยวายขึ้นมาเสียแล้ว 



" มา  เดี๋ยวพี่พาเขาเข้าไปเอง ขอบใจนะ "




" พี่จะไหวหรอครับ ไอ้แดนมันตัวหนักจะตาย "



" แดน ?  "



" อ่อ เรียกดาเนียลมันยาวไปพวกผมเลยใช้ชื่อนี้เรียกไอ้แดนกันแทนครับ "



" อ๋อ คงไหวแหละ เกรงใจเรามากกว่า พี่ต้องขอโทษแทนดาเนียลด้วยนะที่รบกวน "



" ไม่เป็นไรครับ ถ้ายังงั้นผมขออนุญาตเข้าไปส่งไอแดนข้างในได้ไหมครับ "



" ได้สิ เชิญเลย "



ร่างสูงผายมือให้อีกฝ่ายเดินนำเข้าไปยังโซฟาตรงกลางโถง ดาเนียลถูกปล่อยให้นอนราบไปกับโซฟาในขณะที่เจ้าของบ้านเดินเข้าไปหยิบซองชาออกมาชงให้แขกผู้มาเยือน



" ดื่มชาหน่อยไหม ถ้านายไม่รีบพักก่อนแล้วค่อยขับรถต่อก็ได้ " ร่างบางเอ่ยพร้อมยื่นแก้วชาให้ ควานลินรับมันมาพร้อมกับก้มขอบคุณให้ผู้อาวุโสกว่า



...พี่ซองอูไม่เห็นดุเหมือนที่ดาเนียลบอกเลย




" ควานลิน พี่ถามอะไรหน่อยได้ไหม ? " เสียงนุ่มเอ่ยท่ามกลางความเงียบ ใบหน้ามนเงยขึ้นสบกับผู้อาวุโสกว่า



" ครับ "



" ดาเนียลตอนอยู่ที่มหาลัยเป็นยังไงบ้างหรอ " 



" ก็ร่าเริงดีนะครับ อะไรนิดหน่อยมันก็หัวเราะแล้ว "



ดวงตาคมในยามที่เอ่ยถามถึงดาเนียลนั้นฉายแววอบอุ่นออกมาจนคนฟังสังเกตได้ชัดเจน แต่ไม่ใช่กับเจ้าของมัน ซองอูไม่เคยรู้หรอกว่าลึกๆแล้วเขาเองก็เป็นห่วงอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย



" อืมม "



" ผมก็มีมันเป็นเพื่อนคนแรกนี่แหละฮะ เพราะว่ามาจากต่างประเทศเหมือนกัน แถมยังเข้ากันได้ดีในหลายๆเรื่องด้วย "



" .... "



" อ๋อ ลืมบอกไปเลยครับว่าอยู่ที่มอมันฮอตมาก เดินไปไหนก็มีแต่คนมอง ผู้หญิงเข้าหาเยอะสุดๆเลยอะ "



" ขนาดนั้นเลย ฮ่ะๆ " ใบหน้าคมระบายยิ้มกว้างราวกับนั่งพูดคุยกับคนสนิททั้งที่พึ่งเจอกันครั้งแรก ควานลินเองก็รู้สึกว่าพี่ชายคนนี้ไม่เห็นจะใจร้ายเหมือนที่เพื่อนเขาเคยบอก ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกว่าพี่ซองอูใจดีมากกว่าอีก 



" โอ้! ลืมไปเลยว่าจะตีสามแล้ว ขอโทษนะครับชวนพี่คุยนานเลย ผมว่าผมรีบกลับดีกว่าจะได้ไม่รบกวนเวลานอนพี่ "



" เฮ้ย พี่ชวนเราคุยต่างหากล่ะ แต่รีบกลับก็ดีแล้ว ลืมเหมือนกันว่าเราต้องขับรถอีกนี่นา "



" งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับพี่ "





.



.



.



" ลุกไปอาบน้ำได้แล้วดาเนียล "
มือเรียวตบเข้าเบาๆที่ต้นแขนของคนที่นอนอยู่บนโซฟา ทว่าเจ้าตัวไม่แม้แต่จะขยับ 



" อื้อออ อ อีก .. ห้านาที " 
มีเพียงเสียงงึมงำๆที่พอจะจับใจความได้ ส่ายหน้าอย่างระอาเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเมาแล้วไม่รับผิดชอบได้ถึงขนาดนี้ ซองอูเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยดื่ม แค่ทุกครั้งเขามักจะรู้ลิมิตของตัวเองว่าเท่าไรถึงจะไม่เป็นภาระให้คนอื่น



แต่คนตรงหน้าคงไม่ได้คิดแบบนั้น  ถึงได้วานให้เพื่อนมารับมาส่งถึงที่



" นี่มันตีสามแล้วนะ ! "



" ..... "


ร่างบางเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะอีกฝ่ายเหมือนจะหลับไปอีกครั้ง นึกบ่นอยู่ในใจว่าเมื่อไรอีกฝ่ายจะมีนิสัยที่โตตามตัวเสียบาง ครั้นจะให้เจ้าตัวนอนหลับอยู่ตรงนี้ก็คงไม่ดี คนที่รักความสะอาดแบบเขาทนเห็นภาพแบบนี้ไม่ไหวแน่ๆถ้าตื่นขึ้นมาเจอในตอนเช้า




ตัวหนักเป็นบ้า



ซองอูใช้เรี่ยวแรงแทบจะทั้งหมดพยุงร่างสูงให้เดินตามไปในห้องนอนของเจ้าตัว เป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาในห้องนี้หลังจากที่อีกฝ่ายย้ายเข้ามา ห้องนอนโทนสีเทาขาวยังดูสะอาดตาเหมือนเคยเพียงแต่มีข้าวของเครื่องใช้ที่วางเยอะขึ้น ทั้งยังจัดไม่เป็นระเบียบเท่าไรถ้าเทียบกับห้องนอนเขา มือทั้งสองดันให้ร่างสูงนอนแผ่ลงบนเตียงก่อนจะเดินออกมา แต่ยังไม่ทันพ้นปลายเตียงเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้นมา พร้อมกับสัมผัสเบาๆที่ปลายนิ้วมือ


" ม แม่ "



" .... "


" พ พ่อครับ  พะ พ่อล่ะครับ "


" .... "



ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาที่ดาเนียลทำให้รำคาญ แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าความคิดที่มีก็ได้เปลี่ยนไป ความรู้สึกจุกตรงลำคอเกิดขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ เหมือนไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกไปได้ 




ดาเนียลก็คงอ้างว้างไม่ต่างกันกับเขา 




" ฮ ฮะ ฮึก! พ่อ พ ทำไม "




" .... "




" พ พ่อไม่อยู่กับ ฮึก ระ เราแล้วหรอครับ " หยดน้ำตาไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้างพร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆทั้งที่ยังหลับตาและฝ่ามือหนากอบกุมมือผู้เป็นพี่เอาไว้แน่น  ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆกับร่างสูงที่ยังคงละเมออยู่อย่างนั้น เขาดึงมือข้างขวาออกก่อนจะเลื่อนไปลูบไรผมที่ปรกบนใบหน้าเนียน หวังจะกล่อมให้ดาเนียลเข้าสู่ห้วงนิทรา





อย่างน้อย...ในคืนนี้เจ้าตัวก็ไม่ได้ก้าวผ่านฝันร้ายนี้ไปโดยลำพัง



40% is loading





" อื้มมมม "



แสงแดดในยามเช้าส่องเข้ากระทบกับดวงตาคู่สวยที่ปรือขึ้นอย่างช้าๆ หันไปมองนาฬิกาก็พบว่าแปดโมงเช้าเสียแล้ว ร่างบางรีบลุกจากเตียงไปทำธุระส่วนตัวแล้วตรงดิ่งไปยังห้องครัว หากสายกว่านี้คงเข้าเรียนแลคเชอร์เช้าไม่ทันแน่ๆ



" อ้าว " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังเดินลงมาพอดี ซองอูหันไปมองอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะรีบเดินไปปิ้งขนมปัง ถึงอย่างนั้นก็ยังแอบเห็นดวงตาเรียวเล็กนั้นบวมช้ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน  แต่คนเมาจะไปรู้ตัวอะไร




" ทำไมวันนี้พี่ตื่นสายล่ะครับ "




กว่าจะได้นอนก็ตั้งตีสี่ครึ่ง



คำตอบที่ซองอูทำได้แค่พูดในใจ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเมื่อคืนเขาทำอะไรลงไปบ้าง  กว่าจะนั่งกล่อมเจ้าตัวปัญหาให้หลับสนิทก็ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมง แถมเจ้าตัวก็ไม่ยอมปล่อยมือเขาจนทนไม่ไหวต้องใช้แรงกระชากออกมาแล้วทิ้งให้อีกฝ่ายนอนหมดสภาพอยู่อย่างนั้น




ไม่บ่นก็ถือว่าดีเท่าไรแล้ว




" ไม่ต้องยุ่งสักเรื่องจะตายรึไง " 
คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากัน เป็นคำตอบที่ดีให้ดาเนียลตัดสินใจนั่งกินขนมปังปิ้งอย่างเงียบๆ มองผิวเผินคงคิดว่าพี่ซองอูโกรธแต่เขารู้ดีว่าเจ้าตัวคงหงุดหงิดเฉยๆนั่นแหละ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น



" แล้วเมื่อคืนกลับมากี่โมง " 



" อ่าา ผมว่าน่าจะตีหนึ่งครึ่งนะ เอาจริงๆก็จำไม่ค่อยได้หรอกเพราะควานลินมันพามาส่ง "



" อืม งั้นท่าทางนายคงจะเมาเละเลยสินะ "



" เอ่อ ก ก็น่าจะใช่ครับ " ใบหน้าเรียวส่งยิ้มแห้งๆตอบกลับไป คงเป็นเพราะสายตาคมที่มองจ้องมาอย่างคาดโทษล่ะมั้งเลยทำให้เขากลัวว่าจะโดนดุอีก



" แล้วนายไม่เกรงใจเพื่อนบ้างหรือไง ให้ขับมาส่งตั้งตีสองตีสาม "



" ก็ไม่นะ ปกติพวกผมก็ผลัดกันไปส่งอยู่แล้ว แต่... "


" .... "


" ทำไมพี่พูดว่าตีสองตีสามเลยล่ะครับ ? "



" เอ่อ " ใบหน้าคมหลบสายตาคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม แสร้งหันไปมองรูปภาพแขวนผนังก่อนทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินอะไร 



"  ....  "



" ฉันไปก่อนนะเดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน " พูดจบก็พาร่างตัวเองออกไปจากบริเวณนั้นทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายคาดคั้นคำตอบ











|| | HATE | ||








"  มาเรียนไหวด้วยหรอวะมึง " 
เสียงของฮยอนบินเอ่ยทักทายเมื่อพบคนที่ไม่น่าจะเจอในช่วงเช้า เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนั่งลงเก้าอี้ตัวข้างๆ วันนี้ดาเนียลมาเรียนทันเวลา และยังมาก่อนเวลาตั้งยี่สิบนาที



" ทำไมจะไม่ไหววะ เมื่อคืนกูหลับสบายเลยแม่ง "



"  เมาจนพูดจาไม่รู้เรื่องเลยรู้ตัวปะวะ  ดีนะควานลินแม่งขับไปส่งไม่งั้นมึงคงได้นอนอยู่ข้างถนน "
เสียงหัวเราะของซามูเอลดังขึ้นพร้อมกับเปิดรูปถ่ายจากโทรศัพท์ให้เพื่อนดู  ดาเนียลมองดูตัวเองที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าคงลำบากควานลินไม่น้อย บังเอิญกับที่ร่างโปร่งเดินเข้ามาพอดี 



" สัส เมื่อคืนกูเมาขนาดนี้เลยหรอวะ "



" ไอ้แดน มึงนี่ตัวหนักชิบหาย! " ควานลินยื่นมือออกมาผลักศีรษะเพื่อนเบาๆ บ่นอุบอิบอีกเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร 



" ขอบใจมากนะ ถ้าไม่ได้มึงกูแย่แน่ "



" ครับคุณชาย  แล้วเมื่อคืนโซฟานุ่มไหมล่ะครับ กูเห็นนอนขดไม่ลุกไปไหนเลย " ใบหน้ามนยิ้มแซวเพื่อนแต่คนฟังดูเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์ด้วย



โซฟา ?
ไม่นี่  ... เมื่อเช้าเขาลุกออกมาจากเตียง 



สงสัยจะละเมอเดินเข้าห้องไปล่ะมั้ง  ตอนอยู่แคนาดาก็เป็นแบบนี้ออกบ่อย




" เออนี่  "  ควานลินตั้งใจพูดเบาลงเพราะต้องการให้ได้ยินกันอยู่แค่สองคน



" ไรวะ "



" พี่ซองอูเขาก็ไม่ได้ดูใจร้ายเหมือนที่มึงบอกเลยนะ "



" .... "



" แถมยังชงชาให้กูด้วย  ใจดีกว่าที่กูคิดไว้ซะอีก "



" สัส อาจารย์เข้าแล้ว พวกมึงอยากโดนหักคะแนนหรือไง?! "
ฮยอนบินหันมาปรามคนทั้งสองที่นั่งคุยกันไม่สนใจดินฟ้าอากาศ ร่างสูงรีบหยิบชีทเรียนออกมา เพ่งความสนใจไปยังหน้าห้องแต่ในหัวกลับประมวลผลจากคำพูดที่พึ่งได้ยิน








.






.






.



" อ่านเสร็จแล้วก็เซนต์ตรงนี้ "
ดาเนียลมองเอกสารตอบรับการเข้าประชุมบริษัทที่ผู้เป็นพี่เอามาให้ ไล่อ่านจนครบทุกบรรทัดแล้วลงลายมือชื่อของตัวเองอย่างเรียบร้อย เพราะหลังจากนี้คงต้องเริ่มช่วยงานคุณพ่อให้มากขึ้น บริษัทของตระกูลองวางแผนจะเพิ่มสาขาทั้งในและต่างประเทศ ยังไม่นับรวบถึงขยายพื้นที่โรงงานในบริเวณเดิมด้วย   แต่เนื่องจากเวลาในแผนค่อนข้างกระทันหันจึงทำให้บุคลากรที่มีอยู่ในตอนนี้ไม่เพียงพอต่อการจัดการระบบ



" ส่วนรายละเอียดอยู่ในเล่ม สงสัยอะไรก็ขึ้นไปถามฉันได้ "



" .... "



" แต่ถ้าไม่มีธุระจำเป็นก็ไม่ต้องขึ้นไป "



" ครับ " เสียงนุ่มปนดุไม่ได้ทำให้ดาเนียลกลัวเหมือนเคย ตรงกันข้ามเขายังยิ้มกว้างตอบกลับไปเสียคนอีกฝ่ายทำหน้างง



" อะไร ? "



" เปล่านี่ ..ไม่มีอะไรสักหน่อย "



" อืม "



" เดี๋ยวครับ "



" หืม? "



" ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี "



" .... "



" ควานลินบอกว่าเมื่อวานเจอพี่ แล้วมันก็ถามว่านอนที่โซฟาเป็นยังไงบ้าง "



" .... "



" ทีแรกคิดว่าตัวเองละเมอเดินเข้าห้องไป  ไม่กล้าคิดหรอกครับว่าอาจเป็นพี่ที่ช่วยผมเมื่อคืน "



" .... "



"  ไม่ได้หมายความว่าพี่ใจร้ายอะไรแบบนั้นนะ แค่คิดว่าทิ้งผมไว้แบบนั้นก็ไม่ได้แปลกอะไร แต่พอมาคิดดูอีกที... "



" .... "



" เหมือนจะมีคนแบกผมไปจริงๆนั่นแหละเลยอยากจะขอบคุณ แล้วก็... เอ่อ ขอโทษด้วยครับที่กลับดึกเกิน "



" มีอะไรอีกมั้ย ? "




ดาเนียลยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะโค้งให้ผู้เป็นพี่ มองคนที่เคยคิดว่าใจร้ายเดินออกไปอย่างช้าๆ ใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่ายช่างต่างจากวันแรกที่ได้เจอ ริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นในวันนี้ไม่ได้ดูเย็นชาเหมือนแต่ก่อน เขาไม่ได้ต้องการให้อีกฝ่ายเอ่ยชมหรืออะไรทั้งนั้นเพราะรู้สึกผิดจากการกระทำของตัวเองเมื่อคืนจึงได้เอ่ยขอโทษไป อย่างน้อยพี่ซองอูก็ยังพอรับฟังคำขอบคุณของเขาอยู่บ้าง





ประตูห้องนอนถูกปิดลงพร้อมๆกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าคม




คังดาเนียลกำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ








.








.



" ขอจบการประชุมไว้เท่านี้ก่อน ครั้งหน้าผมหวังว่าทุกคนจะหาข้อสรุปได้นะ "
ประธานบริษัทกล่าวสรุปก่อนเรียกลูกชายทั้งสองให้เดินตามมา วันนี้องซองอูและคังดาเนียลเข้ามานั่งฟังการประชุมในฐานะทายาทของบริษัท และอีกไม่นานเขาทั้งสองก็ต้องสืบสานกิจกาจและหน้าที่ที่มากขึ้นด้วย



ห้องทำงานของพ่อยังคงสะอาดเรียบร้อย ของทุกอย่างจัดวางไว้อย่างมีระเบียบ หากใครเห็นห้องขององซองอูก็คงไม่แปลกใจว่าได้ความเจ้าระเบียบนี้มาจากใคร ทั้งสองคนนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ก่อนจะรับเอกสารมาจากผู้เป็นพ่อคนละฉบับ 



" ซองอู  พ่ออยากให้เราดูแลในส่วนของรายได้บริษัทไปก่อน เพราะงานบริหารส่วนอื่นยังไม่มีปัญหาอะไรเท่าไร "



" ครับ "



" ส่วนเราเรียนวิทยาศาสตร์มาก็คงไม่สนใจฝ่ายไหนเท่าการผลิตหรอกใช่ไหม พรุ่งนี้พ่อจะพาเข้าโรงงาน อย่าลืมไปศึกษารายละเอียดมาด้วย " 



" ได้ครับ "



" ดาเนียล  คุณแม่รอเราอยู่ที่ห้องทำงานบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย "




" งั้นผมขอตัวออกไปหาแม่ก่อนนะครับ "



" อืม "



" .... "


" ส่วนเรา พ่อมีอะไรบางอย่างให้ดู "



" อะไรหรอครับ "



" พ่อเห็นว่าบัญชีรายรับรายจ่ายของบริษัทช่วงนี้ดูผิดปกติ "


" .... "



" ลองให้เลขาไล่ตรวจสอบดูแล้วพบว่าเป็นรายจ่ายนอกเหนือจากส่วนสั่งซื้อวัตถุดิบ น่าจะเป็นส่วนที่ใช้จ่ายค่าสวัสดิการพนักงาน "


" ตอนต้นปีสูงขึ้นกว่าเดิม 30ล้านวอน คิดเป็นเงินแค่ไม่กี่%ของบริษัท แต่ดูท่าว่าจะสูงขึ้นเรื่อยๆ "


" พ่อเลยคิดว่าน่าจะมีคนกำลังยักยอกเงินในบริษัท เพราะเดือนก่อนก็เพิ่มขึ้นมาอีกสองเท่าตัว "


" ไหนจะรายรับที่ลดลงทั้งๆที่ยอดขายยังคงเท่าเดิม พ่อเลยอยากให้เราช่วยกันหาอีกแรงว่าใครเป็นคนยักยอกเงินส่วนนี้ไป "





" ได้ครับ ผมจะช่วยพ่อเอง "




.





" อ้าว เสร็จพร้อมกันเลยนี่ "
องซองอุคเอ่ยทักคนที่พึ่งเดินออกมาจากห้องทำงานพร้อมกับแม่ของเจ้าตัว ฮันเยบินยิ้มให้เล็กน้อยพลางมองร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆผู้เป็นพ่อซึ่งตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าขุ่นมัวอย่างชัดเจน



" เอ่อ ผมว่าเรากลับกันเลยดีไหมครับ เนอะ "
ร่างสูงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ดีตรงหน้า ผู้เป็นพี่มองผ่านไปยังด้านหลังราวกับว่าตรงหน้าไม่มีเขาทั้งสองยืนอยู่ ใบหน้าคมครุ่นคิดก่อนจะเดินแยกออกไปคนเดียว 



" เฮ้อ เป็นแบบนี้ทุกที ขอโทษนะคุณแต่ผมก็จนปัญญาแล้ว "



" ไม่เป็นไรค่ะคุณ ฉันเข้าใจดี "



" .... "  
ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น ฉุกคิดอะไรบางอย่างออกถึงได้ตัดสินใจเดินตามผู้เป็นพี่ไป



" สักวันลูกจะเข้าใจเองค่ะคุณ  ไม่ต้องกังวล  "  ฝ่ามือเรียวเล็กเอื้อมมาแตะไหล่คู่สนทนาเบาๆ รอยยิ้มหวานระบายกว้างเมื่อเห็นความวิตกฉายชัดบนใบหน้าของซองอุค



" ผมก็หวังว่าเขาจะเข้าใจ  กลัวซะด้วยซ้ำว่าเขาจะรับได้ไหมเมื่อเวลานั้นมาถึง "



" อย่าคิดไปก่อนสิคะ มันไม่ใช่ความผิดอะไรของคุณเลยนะ "



" ผมแค่เป็นกังวล ไม่อยากเห็นเขาเติบโตไปอย่างไม่มีความสุข "



" แต่เท่าที่เห็น ฉันว่าดาเนียลน่าจะทำให้ซองอูดีขึ้นได้นะ "



" ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน "





tbc.
จะบอกว่านี่เพิ่งเริ่มเรื่อง แค่เริ่มจริงๆนะ ทุกอย่างมันมีเหตุผลอยู่ในตัวเองค่ะ
รอดูกันต่อไปเนอะว่าพี่องกับน้องแดนจะเป็นยังไง เห็นพี่องอ่อนโยนขึ้นมาบ้างก็ใจชื้น♥



ขอบคุณและขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ 




#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #634 forusegames (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 04:26
    ชอบที่พี่ซองอูอ่อนโยนขึ้นนะ เอาจริงๆพี่ก็คงรักดาเนียลอยู่แล้ว
    #634
    0
  2. #421 K.I.W (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:06
    อึดอัดกับคุณพ่อมากๆเลย อยากรู้เหตุผลที่ทำแบบนี้จัง - -
    #421
    0
  3. #367 pupopupok (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 11:20
    อยากรู้เหตุผลละว่าทำไม เห็นแต่พ่อคอยย้ำๆๆๆๆว่าอีกหน่อยซองอูจะเหลือแค่แดนเนี่ย 😂
    #367
    0
  4. #266 realdefongniel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 00:52
    ฮืออออออ
    #266
    0
  5. #217 Impkyu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 00:06
    โง้ยยยยยยย พี่องใจดีกับทุกคนยกเว้นดาเนียลอะ เดี๋ยวเถอะซักวันพี่จะแพ้ใจตัวเองนะ555555555
    #217
    0
  6. #157 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 13:11
    อยากรู้เหตุผลทุกอย่างแล้ว รอนะคะ
    #157
    0
  7. #149 Nonoway13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 23:00
    รอๆ ติดตาม ชอบบ คนปากร้ายใจดี
    #149
    0
  8. #148 Snowflake_Star (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 23:00
    เรื่องแม่ก็ยังเคลียร์กันไม่ได้ คุณพ่อกำลังหมายความว่ายังไงงงง
    #148
    0
  9. #147 Fang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 21:31
    รออ่านอยู่น่ะคะไรท์🤗🤗🤗🤗🤗
    #147
    0
  10. #146 Fang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 21:31
    รออ่านอยู่น่ะคะไรท์🤗🤗🤗🤗🤗
    #146
    0
  11. #145 WannableOngNiel'❀ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 19:09
    ไรท์รีบมาต่อน้าา มันค้างมากๆอยากรู้แล้วว
    #145
    0
  12. #144 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 17:06
    อยากรู้ปมบ้านองจัง ปมปริศนาที่ไม่คลี่คลายสักที
    #144
    0
  13. #143 prapawabe (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 17:00
    ไม่เคยจะเข้าใจคำพูดของพ่ออ๋งเลย ได้แต่เกาหัวแกรกๆ
    #143
    0
  14. #142 Siwaporn_0421 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 16:35
    พี่ซองอูใจดีอยู่แล้ว ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือเดี๋ยวนี้....
    #142
    0
  15. #141 Nonoway13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 12:36
    เนี่ยซองดูคนดีของน้องงง
    #141
    0
  16. #140 Snowflake_Star (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 11:15
    ฮือออออซองอูเข้าใจน้องแล้วใช่มั้ย ดีกว่าเมื่อก่อนแล้วฮือออออ
    #140
    0
  17. #139 KDKS (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 10:01
    ชอบยัยอ๋งในโหมดนี้จังเลย ดีกว่าเมื่อก่อนเย้อะะ55555
    #139
    0
  18. #138 bonus9750 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 09:51
    ชอบบบบโอ้ยซองอูโหมดนี้ดีจริมๆ
    #138
    0
  19. #137 wwangpp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 09:43
    พี่ซองอูเริ่มใจดีแล้ววว
    #137
    0
  20. #136 prapawabe (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 09:18
    พี่คะ!! พี่ใจดีขึ้นมากก ฮือออ หัวใจมันปริ่ม ก่อนอ่านนี่เตรียมใจมาเจอกับความดราม่าเลย แต่พอมาอ่านแล้วแบบกรี๊ดเขินน พี่เขาลูบหัวน้องง ไม่ดุน้องด้วยย พี่เขาเป็นห่วงน้องละโว้ยย แดนนะแดน ไหนไม่เกินตี 1 ของเธอฮะ น่าตี
    #136
    0
  21. #135 lvsj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 09:12
    พี่ซองอูอ่อนลงเยอะเลย ดีจังงง หวังว่าความสัมพันธ์จะดีขึ้นเรื่อยๆนะ~
    #135
    0
  22. #133 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 07:39
    พี่ซองอูแบบperfectionist ก็จะมีความเป๊ะๆระดับนึง บวกกับปากร้าย ทั้งๆที่จริงใจดี
    ขอบคุณมินฮยอนที่ทำให้ซองอูแบบเผยเนื้อแท้ที่ตัวเองมี จริงๆก็ห่วงน้อง แต่แบบมันก็มีอคติบวกนิสัยปากร้ายปกคลุมอยู่
    นี่ยังแอบกลัวที่อิตาคนน้องบอกจะกลับตี1แถมเมาเป็นหมากลับมาอีก ดีที่พี่เขาแบบยอมลดมาตรฐานลงมาบ้าง (ทั้งที่โมเมนท์นี้เราว่ามันน่าฟาดมาก ตัวเองสัญญาเองแท้ๆเลยแดเนียล)
    #133
    0
  23. #132 Siwaporn_0421 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 06:47
    พี่อง~~~~ อบอุ่นมากกกก เสียใจที่แดนเมา ถ้าไม่เมาคงตกใจแน่เลยย 5555
    #132
    0
  24. #131 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 01:46
    อบอุ่นเกินนนนนน องน่ารักอ่าพอเปิดใจ ชอบความรู้สึกหลินกัลองอารมณ์รุ่นน้องพี่แบบคุยกับพี่ถูกคอ แปปๆสนิทเฉย ไม่แน่อาจจะหักมุมหลินชอบองงี้ แดนน่าสงสารนะองดูแลน้องดี
    #131
    0
  25. #130 buchiibuchii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 01:09
    กำลังจะนอนเลยค่ะ พอแจ้งเตือนว่าฟิคอัพก็รีบเข้ามาอ่านเลย ซองอูก็เริ่มดีกับแดเนียลมากขึ้นแล้วด้วย
    #130
    0