เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 4 : PART IV : Treat 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    28 ต.ค. 60

PART IV :  treat




เรียวขายาวก้าวเข้าไปในบริษัทของตระกูลองซึ่งเป็นผู้ผลิตอาหารสำเร็จรูปรายใหญ่อันดับต้นๆของประเทศ ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันอาทิตย์ซึ่งปกติแล้วนับเป็นวันหยุด  แต่เพราะการประชุมถึงแผนการผลิตเร่งด่วนของลูกค้ารายใหญ่ทำให้ซองอูและดาเนียลต้องเข้ารับฟังในครั้งนี้ด้วย
องซองอุคเล็งเห็นว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะสอนงานให้กับเด็กๆทั้งสอง รวมไปถึงซึมซับประสบการณ์ที่จำเป็นต่อการนำไปใช้บริหารงานในอนาคต






ในเวลาที่เขาอาจจะไม่มีสิทธิ์ได้ดูแลอย่างเต็มความสามารถเท่าตอนนี้






ร่างสูงของคนทั้งสองในชุดสูทสีดำซึ่งตัดเย็บอย่างประณีตนั้นเรียกให้สายตาทั้งหลายจับจ้องมาที่พวกเขา
ซองอูเข้ามาที่บริษัทนี้อยู่บ่อยครั้ง หรืออาจเป็นเพราะชื่อของเขาประดับไว้ด้วยคำว่า 'ลูกชายเจ้าของบริษัท'  เสียล่ะมั้ง พนักงานที่นี่จึงให้ความเคารพและนอบน้อมเป็นอย่างดี ต่างจากคนที่พึ่งกลับมาจากเรียนแลกเปลี่ยนที่แคนาดาเลยได้รับสายตาแปลกๆไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ตาม





" วันนี้แค่ให้พวกเราเข้าไปฟัง แต่ครั้งหน้าต้องจดรายงานการประชุมมาให้พ่ออ่านด้วยนะ " 
ผู้เป็นพ่อกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย มองใบหน้าทั้งสองที่พยักลงเป็นเชิงรับทราบก่อนจะเดินเข้าไปในห้องประชุมเมื่อถึงเวลานัดหมาย







เป็นเวลาเกือบสามชั่วโมงกว่าจะสิ้นสุดการประชุม ดาเนียลจำแทบไม่ได้ว่ารายละเอียดที่เขาได้ยินมากว่าร้อยแปดสิบนาทีนั้นเป็นอย่างไรบ้าง อันที่จริงเขาไม่เข้าใจถึงระบบการทำงานเลยด้วยซ้ำ ต่างจากซองอูที่นั่งอยู่ข้างๆซึ่งตั้งใจฟังและจดรายละเอียดไว้อย่างครบถ้วนไม่มีขาดตกบกพร่อง เพราะเขารู้สึกสนุกและยินดีทุกครั้งที่ได้ช่วยแบ่งเบาภาระงานของพ่อ ธุรกิจหลักของครอบครัวที่ทำให้เขาเป็นอยู่อย่างสุขสบายจนถึงทุกวันนี้  





ใบหน้าเรียวมองผู้เป็นพี่ด้วยสายตาชื่นชม ถึงแม้เขากับซองอูจะทะเลาะกันบ่อยครั้งแต่ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่มีความพยายามและมุ่นมั่นมากๆจนเขานึกเอาเป็นแบบอย่าง  แม้ตอนนี้ดาเนียลยังคงขาดทักษะอีกมาก แต่เขาจะพยายามให้ถึงที่สุด  อย่างน้อยให้ได้สักครึ่งนึงของคนข้างๆก็คงจะดีอยู่ไม่น้อย





เขาไม่มีวันลืมว่าตัวเองเป็นใคร  ...และควรทำอย่างไร





"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับพ่อ ? " ซองอูเอ่ยถามเมื่อเปิดเข้าไปเจองานเอกสารกองใหญ่บนโต๊ะทำงานของผู้เป็นพ่อที่ต้องตรวจสอบและเซ็นรับรองให้เรียบร้อยก่อนวันอาทิตย์หน้า แววตาเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นนั้นจ้องมองมาที่เขาก่อนส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ แม้ท่านจะเหนื่อยแต่ก็ไม่เคยปริปากบ่นอะไรสักคำ 





" ตอนนี้ยังไม่มีหรอก แต่อีกหน่อยพ่อจะให้เราเข้ามาช่วยงาน " 





" ครับ "







" แล้ววันนี้อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนนะ เมื่อวันศุกร์ยังไม่ได้ไปฉลองเลยเพราะรอลูกกลับมา "



.




.




.




.


" มาหอมแม่แบบนี้จะอ้อนอะไรอีกหืม? " 
ร่างเล็กที่กำลังจัดเตรียมของอยู่ในครัวหันไปมองลูกชายที่สวมกอดจากด้านหลังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา  แขนเรียวโอบเธอไว้อย่างหลวมๆพร้อมกับสันจมูกโด่งที่กดลงมาบนแก้มขวาย้ำๆสองสามที





" ก็ผมคิดถึงแม่นี่นา อยู่ที่เพนท์เฮ้าส์เหงาจะแย่ " 






" แล้วทำไมไม่คุยกับดาเนียลล่ะลูก "  
สายตาอ่อนโยนส่งผ่านไปยังคนฟัง มินอามองหน้าลูกชายก่อนคลี่ยิ้มให้บางๆ ทำไมจะไม่รู้ล่ะว่าซองอูนั้นรู้สึกอย่างไร 





" ก็ผมไม่อยากยุ่งให้ขุ่นเคืองใจเปล่าๆ "
ร่างบางเอ่ยเสียงค่อย  ใบหน้าคมหลุบต่ำเพื่อหลบสายตาจากผู้เป็นแม่






" ซองอู... "






"  ...  "






" นอกจากพ่อกับแม่ ไม่มีใครที่ลูกจะเชื่อใจได้แล้วถ้าไม่ใช่ดาเนียล
ครอบครัวเราก็มีกันอยู่แค่นี้  อย่าคิดแบบนั้นเลยนะ  "






"  ...  "






"  ถ้าเกิดวันนึงพ่อกับแม่เป็นอะไรขึ้นมา  อย่างน้อยลูกก็ยังมีพี่น้องคอยช่วยเหลือกัน ถึงจะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆก็เถอะ "






" แต่ผมอยู่เองได้  ผมไม่ได้ต้องการน้องชายเลยสักนิด " 
ดวงตาคู่โตฉายแววหนักแน่นและจริงจังกับทุกคำที่เอ่ยออกไป ซองอูหมายความตามที่ว่าจริงๆ  
เขาไม่ได้ต้องการให้ใครมาคอยดูแลเอาใจใส่  ตรงกันข้ามยังชอบที่จะอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเองอีกด้วย






" ซองอูอ่า ... อย่าดื้อแบบนี้สิ "  ฝ่ามือเล็กยกขึ้นลูบศีรษะอีกคนเบาๆ 






" ช่างมันเถอะครับ ผมว่าเราไปทานข้าวกันดีกว่า หิวจะแย่อยู่แล้ว " 
และส่วนลึกในใจก็สั่งการให้เขาเปลี่ยนเรื่องคุยในทันทีเมื่อพบว่าตัวเองไม่สามารถควบคุมอารมณ์และความรู้สึกไว้ได้




.



.



.


.



" ไม่ลืมอะไรใช่ไหม "  
บนสนทนาเริ่มขึ้นเมื่อคนทั้งสองจัดแจงหยิบสัมภาระของตัวเองใส่เข้าไปในรถก่อนกลับไปเพนท์เฮ้าส์ วันหยุดดูน้อยลงไปถนัดตาเมื่อต้องเจอวิชาเรียนและงานอีกมากมายที่รอพวกเขาอยู่ในวันพรุ่งนี้ 





" อืม "  
ซองอูพึมพำเบาๆแทนคำตอบ  เขาไม่อยากจะเสียเวลาคุยกับอีกฝ่ายเท่าไร
รู้สึกหงุดหงิดใจทุกครั้งที่ต้องได้ยินเสียงทุ้มของคนข้างๆ





น่ารำคาญ






เสมือนอีกฝ่ายอ่านใจเขาออก เพราะหลังจากที่ซองอูพูดตัดบทก็ไม่มีการสนทนาใดๆระหว่างพวกเขา มีเพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นจนนิ้วเรียวต้องเอื้อมไปกดเปิดเพลงเพื่อทำลายความเงียบ  




" พรุ่งนี้พี่มีเรียนกี่โมง "  
ดาเนียลครุ่นคิดอยู่นานก่อนตัดสินใจเอ่ยถาม ถ้าไม่ติดว่าคุณน้ากำชับให้เขาคอยดูแลซองอูจนกว่าแผลจะหายดีล่ะก็ ไม่มีทางที่เขาจะขับรถไปส่งอีกฝ่ายแน่ๆ






" ไปเองได้ "  
ดวงตาคมเสมองออกไปนอกหน้าต่าง อันที่จริงเขาก็ไม่ได้เจ็บแผลอะไรมากมาย ไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเขา
ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร   ...โดยเฉพาะกับดาเนียล





" ถามว่าไปกี่โมง " 





" แปดโมงเช้า "





"  ....  "





" ตื่นไม่ไหวก็ไม่ต้องยุ่ง "






" เออน่า พรุ่งนี้เจ็ดโมงครึ่งพี่ถึงมอแน่ๆ "






Monday  7.30 AM





" บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ายุ่ง.. "  
ใบหน้าคมก้มลงมองนาฬิกาบนข้อมืออย่างไม่สบอารมณ์ 
เวลาบนหน้าปัดดำเนินไปอย่างรวดเร็วตรงกันข้ามกับการจราจรบนท้องถนนในเช้าวันจันทร์นี้
ร่างบางถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความกังวลว่าจะเข้าเรียนเลท




คนที่ตรงต่อเวลาและรักกฏระเบียบอย่างซองอูไม่มีวันจะเข้าเรียนเลท




โดยเฉพาะเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นอย่างคังดาเนียลตื่นสาย





" ผมไม่ได้ตั้งใจนะ "
เป็นความผิดพลาดของเขาเองที่ลืมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ จริงๆวันนี้ดาเนียลมีเรียนแค่ช่วงบ่าย 
แต่เพราะคนป่วยที่นั่งทำหน้าไม่พอใจอยู่ข้างๆเขาเลยต้องตื่นเช้าเพื่อขับรถไปส่ง  




" ไม่มีใครเขาสนหรอกว่าอะไรคือเหตุผล ทุกคนตัดสินที่ผลลัพธ์เท่านั้นแหละ "







" ก็เพราะพี่ไม่เคยเปิดใจรับฟังคนอื่นไง  โลกมันถึงได้แคบแบบนี้ "





" นี่! "  
ใบหน้าคมหันไปมองด้วยความขุ่นเคือง ซองอูไม่ชอบเลยเวลาที่คนอายุน้อยกว่าเถียงเขา
โดยเฉพาะกับคนข้างๆแล้ว   ทุกสิ่งทุกอย่างยิ่งดูแย่ลงไปอีก





" ผมพูดจริงๆนะ บางทีพี่ก็ต้องเปิดใจบ้าง... "
เสียงทุ้มเอ่ยเป็นครั้งที่สองแต่กลับแผ่วเบาราวกับพูดเพื่อให้ตัวเองได้ยิน  
ลาเวนเต้สีแชมเปญหยุดลงที่หน้าตึกคณะของซองอูอย่างช้าๆ และนั่นทำให้ดาเนียลมีโอกาสหันไปมองใบหน้าของอีกฝ่าย 
ดวงตาเรียวเล็กมองไปในแววตาเย็นชาของอีกคนเหมือนจะสื่อให้เข้าใจถึงประโยคก่อนหน้า




และนัยน์ตาเป็นประกายนั้นก็จ้องกลับมาอย่างไม่ลดละ





ด้วยความรู้สึกที่แม้แต่ดาเนียลเองก็บอกไม่ถูก






มันดูว่างเปล่า   ...และสับสน








" ไม่...  "  





"  ....  "






"  ถ้ากับนายน่ะไม่มีวัน "







 || HATE ||









" ไอเนียล เย็นนี้ไปดื่มด้วยกันป่าววะ " 
ควานลินเอ่ยถามเพื่อนคนอื่นๆเมื่อหมดเวลาเรียน ปกติแล้วพวกเขาไม่ค่อยชอบไปดื่มสังสรรค์กันสักเท่าไร 
แต่วันนี้เป็นวันเกิดของเพื่อนอีกคนในคลาส ร่างโปร่งจึงเห็นว่าเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้ทำความรู้จักกับเพื่อนคนอื่นๆในสาขา







" เอาดิ ที่ไหนวะ " ฮยอนบินขานรับในทันที







" กูว่าคงร้านแถวหน้ามอแหละ  ต้องไปถามไอเจ้าของวันเกิดนู่น " 
สายตาทั้งหมดจับจ้องไปยังบุคคลที่สามซึ่งยืนอยู่อีกฝั่งห้อง   ซามูเอลยิ้มรับก่อนจะเดินเข้ามาในวงสนทนา







" กูก็อยากนะมึง แต่วันนี้ไม่ว่างว่ะ " 
เสียงทุ้มเอ่ยปฏิเสธหลังจากนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ







" อ้าว มึงไปไหนวะ "  คราวนี้เป็นฮยอนบินที่เอ่ยถามเพื่อนอย่างสงสัย






" กูต้องไปรับพี่อะ พี่ป่วยอยู่ "  
ใบหน้าเนียนนึกไปถึงคนป่วยที่ตอนนี้คงกำลังนั่งรอเขาอยู่ที่ใต้ตึกขณะด้วยความขุ่นมัว
ซองอูบอกว่าวันนี้เขาเลิกเรียนเร็วกว่าปกติเพราะอาจารย์ที่สอนมีประชุมกับคณะบดีต่อในช่วงเย็น 
ซึ่งเวลานั้นก็เร็วกว่าดาเนียลเลิกคลาสไปเกือบๆชั่วโมง  






สงสัยวันนี้เขาคงจะได้ฟังอีกคนบ่นจนหูชาแน่ๆ







" เออๆ แต่ถ้ามึงตามมาได้ก็ดีนะ นานๆที " 
เสียงของซามูเอลดังขึ้นพร้อมๆกับมือที่วางลงบนบ่าคนฟัง  อันที่จริงดาเนียลก็อยากไปดื่มกับเพื่อนๆอยู่หรอก 
แต่มันติดตรงเขาจะต้องขับรถกลับเพนท์เฮ้าส์หลังจากการดื่ม ทั้งๆที่พึ่งกลับมาขับรถอย่างจริงจังเมื่อไม่นานมานี้
มันคงไม่ดีเท่าไร เพราะถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาอาจทำให้เดือดร้อนไปถึงคนที่้บ้านได้






" กูขอคิดดูก่อนแล้วกันนะ "









.




ไม่นานนักรถของแดเนียลก็มาจอดที่หน้าคณะบริหาร  ลาเวนเต้สีแชมเปญคันนี้ดูโดดเด่นเสียจนคนที่เดินสัญจรผ่านไปมาหันกลับมามอง  
เขากวาดสายตามองคนที่น่าจะนั่งอยู่ใต้ตึกคณะมาร่วมๆชั่วโมงแต่กลับไม่พบใบหน้าคมนั้นเลยแม้แต่น้อย






เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่มี






อย่างอื่นหรอ  ... อย่าหวังเลย  ซองอูไม่เคยบอกข้อมูลอะไรไว้ให้เขาทั้งนั้น








ปรื๊นๆ









เสียงแตรจากรถคันหลังส่งสัญญาณเป็นเชิงไล่ให้รถของดาเนียลขับออกไปจากหน้าตึกคณะ 
ร่างสูงลืมไปเสียสนิทว่าลาเวนเต้คันนี้มาจอดเทียบท่าอยู่เป็นเวลาเกือบสิบนาทีแล้ว








ทำยังไงดี




หรือจะอารมณ์เสียหนีกลับไปก่อนแล้ว








"  เฮ้! " 
เป็นช่วงพอดีที่เสียงคุ้นหูตะโกนผ่านกระจกรถเข้ามา  ซองอูยกมือขึ้นชี้เพื่อให้อีกฝ่ายลดกระจกลง







"  อ้าวพี่  "  ใบหน้าระบายยิ้มกว้างเมื่อเจอคนที่มองหาอยู่นานสองนาน  ดวงตาคู่โตมองมาที่เขาก่อนจะถอนหายใจเบาๆ








" บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องมารับ! "
แต่รอยยิ้มนั้นก็กลืนหายไปพร้อมคำต่อว่าของอีกคน  ร่างบางกระแทกเสียงด้วยความหงุดหงิด ทั้งๆที่บอกไปแล้วตั้งแต่เมื่อเช้าว่าเขากลับเองได้ไม่ต้องมายุ่ง  แต่ดาเนียลก็ยังเซ้าซี้ถามเวลาเลิกเรียนเขาจนทนรำคาญไม่ได้ต้องบอกไป  นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมารับที่หน้าคณะอย่างที่ว่าจริงๆ 









" แล้วพี่จะกลับไง รีบขึ้นมาดีกว่า เดี๋ยวคันหลังได้ด่าผมตายพอดี "
มือหนากวักเรียกให้ร่างบางขึ้นมาบนรถเมื่อนึกขึ้นได้ว่ารถคันหลังกำลังจอดรอเขาอยู่






" ฉันจะกลับกับมินฮยอน  "








" ...  "  









"   ปอร์เช่คันข้างหลังนายน่ะ " 








แววตาเรียวหันกลับไปมองด้วยความงุนงง  เขาเดาอารมณ์อีกฝ่ายไม่ถูก บทซองอูจะดื้อก็ดื้อเสียจนไม่มีเหตุผล  ทั้งที่เมื่อเช้าบอกแล้วว่าจะเป็นคนไปรับไปส่งตามที่คุณน้ามินอาบอก  อยู่ดีๆก็โดนปฏิเสธแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย กลายเป็นว่าดาเนียลต้องเสียเวลาขับรถมารับอีกฝ่ายแทนที่จะไปดื่มกับเพื่อน ร่างสูงเลื่อนกระจกขึ้นก่อนเหยียบคันเร่งออกไปจากบริเวณนั้นทันที




.



.




.




.



" นี่มึงเป็นบ้าหรือไงวะ "








" ไม่เต็มใจไปส่งก็บอกกูจะได้ลง "  
มือเรียวเอื้อมไปเปิดประตูข้างกายแต่เหมือนจะช้ากว่าคนขับที่กดล็อกประตูทุกบานอย่างทันท่วงที
มินฮยอนไม่ได้คิดว่าซองอูรบกวนเขาแต่อย่างใด  แค่ไม่เข้าใจการกระทำของเพื่อนรักเอาซะมากกว่า








" กูแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมมึงไม่กลับกับน้อง "














" มึงก็รู้ว่ากูอึดอัด " 
มือทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอก ใบหน้าบึ้งตึงนั้นช่วยอธิบายความรู้สึกได้เป็นอย่างดี
หากมีโอกาสซองอูก็พร้อมที่จะเลี่ยงการเจอหน้ากับดาเนียล เขาไม่อยากทนอยู่ในบรรยากาศที่ชวนให้ตัวเองรู้สึกแย่
แค่ลำพังต้องอยู่ในเพนท์เฮ้าส์ด้วยกันก็อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว








" เฮ้อ  เพื่อนกู "








" ทำไม เพื่อนมึงแล้วมันทำไมวะ ?! "  
ฝ่ามือเรียวผลักศีรษะคนข้างๆด้วยความหมั่นไส้ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งสองดังขึ้นประสานกัน







โชคดีที่มีเพื่อนดีๆแบบมินฮยอน




อย่างน้อยก็เป็นอีกความสบายใจขององซองอูคนนี้






.


.




.




.




สวิตซ์ไฟถูกเปิดขึ้นโดยคนที่เข้ามาใหม่  คิ้วเรียวขมวดมุ่นเพราะคาดว่าอีกฝ่ายน่าจะกลับมาถึงเพนท์เฮ้าส์ก่อนแน่ๆ
แต่กลายเป็นว่าเข้าใจผิดไปเสียสนิท  สายตาคมหันไปมองห้องนอนชั้นล่างแต่ก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากความเงียบงัน  ประตูบานใหญ่ปิดสนิทเหมือนกับดวงไฟในห้องที่ไม่ได้เปิดไว้เลยสักดวง  มีเพียงความมืดที่ช่วยตอบคำถามทั้งหมดในหัว







ดีแล้วแหละที่ไม่ต้องเห็นหน้า







ร่างบางเดินขึ้นไปยังห้องนอนชั้นสองของตนเองเพื่อเริ่มทำงานที่ค้างไว้  แม้ตอนนี้ควรจะทานมื้อเย็นแต่เขายังไม่รู้สึกหิว
มือเรียวกดเปิดคอมพิวเตอร์ก่อนเพ่งความสนใจทั้งหมดไปบนหน้าจอ  นานจนกระทั่งรู้ตัวอีกทีก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว
เรียวขายาวก้าวไปตามทางเดินแล้วหยุดลงตรงหน้าประตูตู้เย็น  ลืมไปเสียสนิทว่าไม่ได้ซื้ออะไรติดไม้ติดมือเข้ามา
ทั้งยังเหนื่อยเกินกว่าจะทำอาหารในเวลาดึกดื่นแบบนี้







.



.



.


.




"  มึงเป็นไรวะ กูเห็นเงียบมานานละ "  
แสงจากหลอดไฟในยามค่ำคืนส่องกระทบเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนของร่างสูงซึ่งนั่งดื่มอยู่ด้านในร้านกับเพื่อนๆอีกเจ็ดแปดคน  ดาเนียลส่ายหน้าเบาๆก่อนยกแก้วเบียร์ตรงหน้าขึ้นดื่ม  เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังเท่าไรนัก ด้วยความเกรงใจไม่อยากให้คนอื่นต้องมาพลอยวิตกไปกับเขา







เพียงแค่หงุดหงิดและไม่เข้าใจการกระทำของผู้เป็นพี่เมื่อตอนเย็นเท่าไรนัก







เหมือนว่าเขาทำอะไรก็ดูจะผิดไปเสียทั้งหมด









"  กี่โมงแล้ววะ "  






" ห้าทุ่มละมึง "






" กูขอตัวก่อนนะ ต้องกลับไปทำงาน "  
ดาเนียลลุกขึ้นยืนโดยไม่รอให้ใครห้าม ขาเรียวก้าวออกมาจากร้านพลางกระชับเสื้อคลุมให้เข้าที่  ลมหายใจพ่นออกมาเบาๆเมื่อนึกถึงคนที่เขาจะต้องกลับไปเจออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้










อยากเอาตัวเองออกมาจากตรงนั้น  แต่ก็ไม่อยากเป็นภาระให้ใครต่อใคร










.






กลิ่นรามยอนคละคลุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่นเมื่อมันเป็นอาหารมือเย็นของซองอู  อย่างน้อยการออกมานั่งกินอะไรก็ถือว่าเขาได้พักสายตาลงบ้าง คืนนี้มีงานให้เขาต้องเคลียร์อีกมากมาย ไม่รู้ว่าจะได้นอนถึงสี่ชั่วโมงหรือเปล่า







แต่กลิ่นของรามยอนบนโต๊ะกาแฟนั้นดูจางลงถนัดตาเมื่อสายตาคมเหลือบไปเห็นอีกคนที่พึ่งกลับมาถึงเพนท์เฮ้าส์   ถ้าให้เดาเจ้าตัวคงดื่มมาหนักพอสมควรเพราะกลิ่นเบียร์ลอยมาเตะจมูกเขาถึงตรงนี้







ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องมองเสียจนซองอูรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา  และตัวเขาก็ยังไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับใครทั้งนั้น 
มือเรียวจัดแจงเก็บชามอาหารบนโต๊ะไปกองไว้ในครัวก่อนจะรีบเดินกลับไปยังห้องนอน โดยที่เขาคงไม่ทันได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย








ดวงตาเรียวเล็กมองตามร่างบางที่เดินเข้าห้องไปจนสุดสายตาด้วยความรู้สึกที่เกินจะอธิบาย  ต่อให้เขาเป็นคนไม่คิดมากแต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ นอกจากซองอูจะไม่ยอมพูดกับเขาแล้วยังไม่เคยแสดงท่าทีเหมือนว่าเขามีตัวตนอยู่เลยด้วยซ้ำ  




ข้าวเช้าทุกวันนี้ก็แยกกันทาน 
มื้อเย็นก็ต่างคนต่างซื้อ  
มาถึงเพนท์เฮ้าส์ก็แยกย้ายกันเข้าไปอยู่ในห้อง 
ไม่เคยออกมานั่งดูหนังหรือพูดคุยปรึกษาอะไรกันเลยสักคำ 
เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่มี  





หากมีคนมาถามว่าซองอูชอบอะไรไม่ชอบอะไร หรือเป็นคนแบบไหนดาเนียลคงตอบไม่ได้  แม้พวกเขาจะอายุไล่เลี่ยกันแต่ทำไมถึงรู้สึกห่างเหินซะจนเข้าหน้าไม่ติด  ...ไม่เหมือนพี่น้องคู่อื่นเลยสักนิด






คนที่เขานับถือและเคารพเหมือนเป็นพี่ชายแท้ๆมาโดยตลอดแสดงท่าทางรังเกียจเหมือนเขาเป็นคนแปลกหน้า








... บางทีมันคงเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดในการย้ายเข้ามาอยู่เพนท์เฮ้าส์แห่งนี้





tbc.

ตอนนี้ไม่มีอะไรมาก อยากให้เข้าใจมุมของคุณแดนเหมือนกัน 
จริงๆทั้งคู่ก็อึดอัดกันและกันอะเนอะ :(
#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #772 Galaxy7122 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:37
    สงสารแดเนียล แงงง แต่รักซองอูน้าาา /ย้อนแย้งมาก
    #772
    0
  2. #663 heydaow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 01:02
    #ทีมดาเน่ว
    #663
    0
  3. #488 RamidaJumnongnit (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 23:54
    สงสารเนียลแต่ก็สงสารองเหมือนกันดูทุกคนเข้าใจแต่ใจน้องไม่รับอะไรแล้ว
    #488
    0
  4. #474 Anon_H (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 00:01
    หน่วงมากกกกก
    #474
    0
  5. #417 K.I.W (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:09
    เราหน่วงจังเลยนี่พึ่งอ่านมาได้ไม่กี่ตอนแต่โคตรเศร้าเลย อ่านแล้วมันน้ำตาซึมมันเป็นความรู้สึกที่เศร้ามากนะสำหรับเรา ถ้าเป็นคุณองเราก็คนมีฟีลเหมือนกัน
    #417
    0
  6. #362 pupopupok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:12
    ทั้งสงสารแดน ทั้งสงสารองอ้ะ คิดว่าถ้าพ่อยอมอธิบายดีๆก็คงดีกว่ายัดเยียดน้องให้จะดีกว่ามั้ย องจะได้รู้เหตุผลอ่ะ
    #362
    0
  7. #261 realdefongniel (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 11:19
    สงสารแดน
    #261
    0
  8. #220 Fhaysics_L (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 20:29
    ทีมองงี่.. เข้าใจความรู้สึกเลย.. กับการที่พ่อเอาคนอื่นเข้ามาในบ้าน.. ทำเหมือนว่าจะให้เป็นครอบครัว.. ทั้งๆที่ครอบครัวก็สมบูรณ์ดีอยู่เเล้ว.. มันหนักหน่วงมากๆ มาก จริงๆนะ คำขอโทษมันใช้ได้เหรอ ในเมื่อเข้ามาในบ้านเขา ถ้ารู้สึกผิดจริงน่ะนะ.. ให้อยู่ร่วมกันนี่คงไม่ทนเหมือนซองอู555555
    #220
    0
  9. #206 sunvee22 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:08
    โอ๊ย สงสารคู่ #ทีมอง #ทีมเนียล
    #206
    0
  10. #153 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:29
    เฮ้ออรู้สึกเข้าใจซองอูนะ แล้วก็สงสารแดเนียล ฮื่ออออ
    #153
    0
  11. #119 Snowflake_Star (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 08:59
    โอ๊ยยยยยยย สงสารแดนอยู่นะะะ
    #119
    0
  12. #90 seluhana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:36
    ฮืออออ ทำไมอิน อึดอัดแทนพวกนาง
    #90
    0
  13. #84 Exo12Jula (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 07:30
    เข้าใจนะ ค.รู้สึกที่ไม่เหมือนพี่น้องคู่อื่นอ่ะะะะ
    #84
    0
  14. #51 P-pin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 15:04
    แดนก็น่าจะรู้เหตุผลอยู่แล้วรึเปล่าอะว่าทำไมองถึงไม่ชอบ รู้สึกงงๆ ทำไมเหมือนแดนไม่รู้เรื่องอะไรเลยอะ รอตอนต่อนะคะ
    #51
    0
  15. #50 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 14:23
    สงสารแดนนน คือเจ็บปวดมากอ่ะ รอเลยยยย
    #50
    0
  16. #49 hnoey♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 14:13
    เศร้าจังเลยค่ะ ถ้าคุณแดนจับคุณองกดสักครั้ง อะไรๆคงดีขึ้น555555555 ล้อเล่นนะคะ แงงง
    #49
    0
  17. #48 KDKS (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 08:15
    สงสารทั้งคู่ฮือออ
    #48
    0
  18. #47 ์ฺBaconmybaek. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 02:00
    ทีมซอง ฮืออออ
    #47
    0
  19. #46 lvsj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 00:48
    คุณแดนดูเหนื่อยมากเลย แต่คุณองก็มีความคิดของเขาอ่ะเนอะ ฮือออ จะเป็นไงต่อเนี่ย
    #46
    0
  20. #45 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 00:25
    อิพวกนี้ ขอจับมัดขังในห้องแพร่พ เมื่อไหร่จะญาติดีกัน คุยกตนสักทีสิฟะะะะ
    #45
    0
  21. #44 เบบี๋ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 00:23
    คุณแดนจะย้ายออกใช่ไหมเนี่ย เป็นเราก้อคงถอดใจ ออกไปเหมือนกันมันอึดอัดโคตรๆ คุณองถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเราจะโกรธแล้วนะคะ คุณแดนไม่อยู่แล้วจะเสียใจ ฮึ่มๆๆๆๆ
    #44
    0
  22. #42 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 23:20
    ปล้ำเถอะองจะได้ไม่กล้า 5555?
    #42
    0
  23. #41 WannableOngNiel'❀ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 17:30
    แดนรวบหัวรวบหางเลยเชื่อเราาา55555555555555
    #41
    0
  24. #40 hnoey♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 17:25
    ฮืออออคุณองน่าสงสารมากเลยค่ะ คุณแดนใจดีกับคุณองหน่อยนะคะ ???
    #40
    0
  25. #39 lvsj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 08:24
    คุณแดนต้องสู้ คุณองต้องอ่อนเข้าสักวัน เราเชื่ออออ
    #39
    0