เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 3 : PART III : ไม่มีวัน.. 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    2 พ.ค. 61

PART III :  Never ever




'ซองอู  ลูกถึงไหนแล้ว?'



"พ่อครับ คืนนี้ผมคงไปไม่ได้แล้ว  พอดีติดงานด่วนที่คณะอยู่ครับ"



'อ่า  อย่าโหมงานหนักมากล่ะ  พรุ่งนี้กลับบ้านมาหาพ่อด้วยเข้าใจมั้ย'



"ครับพ่อ  ขับรถดีๆนะครับ"






นิ้วเรียวกดวางสายหลังจบการสนทนากับผู้เป็นพ่อก่อนเอนกายลงบนโซฟา เปลือกตาหลับพริ้มพร้อมกับลมหายใจที่ผ่อนออก ผนังห้องสีขาวแต่งแต้มไปด้วยลวดลายจากวอลเปเปอร์คือสถานที่ที่เขามักจะเก็บตัวในเวลาที่ไม่สบายใจ อย่างน้อยที่นี่ก็ยังมีคนที่พร้อมจะรับฟังปัญหาของเขาอยู่เสมอ






"มึงจะโกหกพ่อไปทำไมวะ ทำไมไม่ไปเจอท่าน?"
อีกคนที่นั่งมองการกระทำของเพื่อนสนิทด้วยความไม่เข้าใจเอ่ยถาม จ้องมองใบหน้ากังวลของเพื่อนก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ






          ซองอูมักจะคิดมากโดยเฉพาะเรื่องของครอบครัว และนั่นก็ทำให้เขาพลอยไม่สบายใจไปด้วย





"กูก็อยากนะ   ..แต่ไม่อยากไปเจอผู้หญิงคนนั้น"  
คนถูกถามตอบกลับด้วยเสียงเรียบ  พลันนึกถึงภาพของคนในครอบครัวที่ป่านนี้คงจะนั่งทานมื้อเย็นกันอย่างมีความสุข






          อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา   ...ยกเว้นเขา





"กูรู้.."





"..."




"แต่มึงคิดว่าจะหนีไปได้อีกนานแค่ไหนวะ?"





"..."  
ร่างบางยกเบียร์ในมือขึ้นดื่ม  ยอมปล่อยให้ความเงียบครอบคลุมไปทั่วห้องแทนที่จะโต้ตอบไป เขาไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนี้   ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขาจะลืมความเจ็บปวดนั้นได้




          เพราะรู้ดีว่าไม่มีวัน





"ถ้าการหนีปัญหาของมึงมันทำให้มึงไม่ได้เจอพ่อ  มึงคิดว่ามันคุ้มแล้วใช่ไหม มึงรู้หรอว่าพ่อจะยังอยู่กับมึงไปอีกนานแค่ไหน  แล้วท่านจะเสียใจแค่ไหนที่ลูกชายทำตัวเหินห่างแบบนี้"
มินฮยอนจ้องเข้าไปยังนัยน์ตาของอีกฝ่ายที่เริ่มจะรื้นด้วยหยดน้ำตา  ใบหน้าคมขึ้นสีระเรื่อคงเพราะฤทธิ์จากแอลกอฮอล์ในมือ





"..."





"กูไม่เคยห้ามมึงเลยซองอู  กูเองก็เคยผ่านความรู้สึกแบบนี้มาก่อน จนวันที่กูต้องเสียแม่ไปกูเลยรู้ว่าเวลาที่เหลืออยู่แม่งสำคัญแค่ไหน"
เขายังจำวันนั้นได้ดี  ตั้งแต่ตอนที่ครอบครัวต้องพังลงไม่เป็นท่าเพราะแม่ของเขาไปมีพ่อใหม่ และการจากไปของแม่ในครั้งนั้นก็คอยย้ำเตือนให้เขาเห็นคุณค่าของเวลาที่เหลืออยู่ ชีวิตของมินฮยอนก็ไม่ต่างอะไรกับซองอูที่ต้องการความอบอุ่นและความเข้าใจจากคนในครอบครัว




          คงต่างกันแค่เวลาของเขาเดินไปเร็วกว่าเท่านั้นเอง







"..."




"กูขอให้มึงกลับบ้านได้ไหม  อย่างน้อยมึงก็อย่าทำให้พ่อต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลย"
ไม่ใช่เพราะมินฮยอนคิดไปเอง  แต่ช่วงหลังมานี้พ่อของซองอูมักจะโทรมาสอบถามสารทุกข์สุกดิบของลูกชายตั้งแต่เจ้าตัวย้ายมาอยู่แถวมหาวิทยาลัย ด้วยความที่เขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุด  และเขาเองก็พอเข้าใจความรู้สึกของท่านได้




          ลูกใครใครก็รักทั้งนั้น   ..ถึงแม้ผู้ใหญ่จะมีมุมที่เราไม่เคยเข้าใจเลยก็ตาม




____________________________________________





รถสีเทาหม่นคันหรูกำลังถอยเข้าจอดในพื้นที่ส่วนตัวเหมือนดังปกติ  ซองอูตัดสินใจว่าคืนนี้จะยังไม่กลับบ้าน ขอเวลาจัดการกับอารมณ์ของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะเข้าไปเผชิญหน้ากับคนทางนั้น





แต่เหมือนทุกอย่างดูติดขัดไปหมดเมื่อลาเวนเต้สีแชมเปญคันงามจอดอยู่ในที่ที่จอดรถวีไอพีของเขา






          คนอื่นจะเข้ามาจอดในส่วนนี้ได้อย่างไรกัน ?










ไม่นานนักคำถามที่สงสัยก็ได้รับคำตอบ   เมื่อร่างสูงในชุดสีดำเดินมายังรถยนต์คันดังกล่าวก่อนจะขับออกไปจอดในส่วนด้านนอก คังดาเนียลลดกระจกลงแล้วส่งยิ้มให้กับผู้เป็นพี่ที่มองจ้องเขาด้วยความขุ่นเคือง







'เมื่อไหร่นิสัยขี้อิจฉาของซองอูจะหายไปสักที'









______________________________________________________







"  นายได้รถคันนี้มาได้ยังไง "  
องอูถามทันทีที่เห็นอีกฝ่ายย่างกรายเข้ามาในห้อง   แต่เหมือนเจ้าตัวจงใจจะกวนประสาทด้วยการเพิกเฉยต่อเสียงที่ได้ยิน







" ดาเนียล !! "  
ร่างบางเอ่ยเสียงกร้าวเมื่อเห็นกิริยาของคนตรงหน้าซึ่งยืนอยู่อีกฝั่ง
รู้ดีว่าดาเนียลต้องการยั่วโมโหเขา  และสิ่งที่ทำก็ได้ผลเป็นอย่างดี




เจ้าของชื่อยิ้มรับมุมปาก  ก่อนจะรินแชมเปญใส่แก้วทรงสูงอย่างช้าๆ




" พี่รู้ไปแล้วจะได้อะไร "




"นี่นาย!!"  
ความเย็นจากของเหลวภายในแก้วส่งผ่านมายังแก้มข้างขวาเมื่ออีกฝ่ายยื่นมันเข้ามาแนบกับใบหน้าของเขา
ซองอูหันใบหน้าคมหนีแต่ท้ายที่สุดก็ต้องรับแก้วใบนั้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้




" ดื่มให้ผมหน่อยสิ "




"  ...  "





" ฉลองเนื่องในโอกาสที่คุณพ่อซื้อรถให้ "






เพล้ง!






เศษแก้วแตกละเอียดกระจายตัวไปทั่วพื้นห้อง พร้อมๆกับของเหลวที่ไหลไปตามทาง แม้เครื่องปรับอากาศภายในเพนท์เฮ้าส์สุดหรูจะมีประสิทธิภาพในการทำงานดีเท่าไรก็คงไม่สามารถหยุดบรรยากาศที่ร้อนระอุระหว่างคนสองคนนี้ได้






ดาเนียลมองผู้เป็นพี่ด้วยความเหนื่อยใจ  ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มเมื่อได้รับแววตาที่ขุ่นเคืองจากอีกฝ่าย






          องซองอูเป็นเพียงแค่คนโง่  ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือตัวเอง  


          สุดท้ายก็มีแต่เจ้าตัวนั่นแหละที่ต้องเสียใจ








"ไม่เคยคิดเลยนะว่าคนเราจะหน้าด้านหน้าทนได้ขนาดนี้"
 ริมฝีปากหยักแค่นหัวเราะ  ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนที่จะมาพูดจาประชดประชันกับใคร เว้นเสียแต่คนตรงหน้า เพราะเขายินดีที่จะเป็นคนวาจาเราะร้ายในสายตาของดาเนียลอย่างสมบูรณ์แบบ





"..."





" อาศัยบ้านเขาอยู่ ขอเงินไปเรียนแลกเปลี่ยน แถมยังมาขอรถอีก "






"จริงๆคนอย่างแกไม่สมควรจะได้รับอะไรเลยด้วยซ้ำ"  
ร่างบางยังคงพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย ซองอูนึกสมเพชเสียเหลือเกินที่คนอย่างดาเนียลนั้นจะได้รับอะไรๆเหมือนกันกับเขา 




          ทั้งๆที่มาแย่งทุกสิ่งทุกอย่างจากเขาไป




" หึ! "




" ... "




" จริงๆผมก็เกรงใจอยู่นะ "




" ... "



" ตอนแรกว่าจะขอเพนท์เฮ้าส์แถวๆนี้สักหน่อย  "




" .... "




" แต่กลัวว่ามันจะราคาแพงกว่าของพี่ไง "




" แก... "




"  ผมไม่อยากเห็นคนแถวนี้เป็นเดือดเป็นร้อนจนนอนไม่หลับ  "






ยอมรับว่าดาเนียลน่ะปากร้าย
แต่มันก็ทำให้เขามีความสุขมากที่เห็นคนตรงหน้าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ




"  โอ๊ย ! "




ความรู้สึกเจ็บแปลบส่งไปทั่วร่างเมื่อฝ่าเท้าข้างขวาเผลอเหยียบไปยังคมแก้วบนพื้นโดยไม่ตั้งใจ ใบหน้าคมเหยเกด้วยความเจ็บปวด  แต่มันคงไม่ถึงครึ่งนึงของความรู้สึกที่อยู่ข้างในนั้นหรอก






          จะเดินก็เดินไม่ได้





ซองอูก้มลงมองแผลที่ฝ่าเท้าซึ่งดูเหมือนจะใหญ่กว่าที่คิดเมื่อเห็นเลือดไหลออกมาพอสมควร ประกอบกับร่างสูงที่รีบเดินเข้ามาหาเขาในทันที  มือหนาจับข้อมือของเขาขึ้นไปพาดบนไหล่กว้างตามด้วยแขนอีกข้างที่โอบรอบตัวเขาไว้ ดาเนียลประคองผู้เป็นพี่เดินไปอย่างช้าๆด้วยความระมัดระวัง






แม้สายตาคมจะจ้องใบหน้าของคนที่อยู่ข้างๆอย่างคาดโทษแต่ก็ไม่ได้ปริปากบ่นอะไร   ซองอูรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ควรจะรั้นให้มากนักทั้งๆที่ข้างในประท้วงให้เขาต่อว่าอีกฝ่ายเสียเต็มที เพราะแผลที่เท้ายังทำให้เขาส่งเสียงร้องเบาๆในลำคออยู่ทุกครั้งที่ขยับตัว





" เจ็บมากหรือไง "  
ถามถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ได้รับคำตอบ  ดาเนียลหยิบอุปกรณ์ต่างๆจากในตู้ออกมาก่อนจะกดไหล่ให้ร่างบางนั่งลง มองเห็นใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา







ถ้าหากเจ้าตัวได้คิดพิจารณาสักหน่อยก็คงจะได้รู้ว่ามีคนอีกตั้งมากมายที่รักและเป็นห่วง แต่ก็นั่นแหละ  องซองอูก็ยังเป็นองซองอูอยู่วันยังค่ำ





" โอ๊ะ "
ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือหนาจัดการเอาเศษแก้วที่ฝังอยู่บนผิวออกให้แล้วล้างแผลด้วยน้ำเกลือต่อ ดาเนียลทายาอย่างเบามือเพราะกลัวว่าจะโดนกำปั้นหนักๆทุบลงมาถึงแม้ในใจลึกๆจะบอกให้เขาลองแกล้งแตะแผลนั้นแรงๆดูบ้าง









          ' จะดีหรอครับพ่อ  ผมว่าพี่ซองอูต้องไม่พอใจแน่ๆ '


          ' อย่าคิดมากน่า มีรถก็ดีแล้ว '


          ' แต่ซื้อรถที่ถูกกว่านี้ก็ได้นะครับ  ผมเกรงใจ  '


          ' ถ้าไม่สบายใจก็คิดซะว่าพ่อซื้อไว้ให้เราขับเวลาจำเป็นก็แล้วกัน '


          ' เผื่อเกิดอะไรฉุกเฉินที่เพนท์เฮ้าส์ลูกคิดว่าซองอูจะยอมให้ขับคันนั้นหรือไง '


          ' พ่อไม่เคยคิดว่าเราเป็นคนนอกเลยนะดาเนียล ยังไงเราก็มีกันอยู่แค่นี้ '

  



เมื่อนึกถึงบทสนทนาเมื่อช่วงเย็นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขานั้นรู้สึกเกรงใจพ่อ  จริงๆแล้วดาเนียลก็ถือเป็นคนนอกที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลองเลยด้วยซ้ำ แต่ทุกคนในบ้านยังคงเป็นห่วงเป็นใยและดูแลเขาราวกับเป็นลูกแท้ๆของท่านทั้งสอง  ยกเว้นก็แต่ซองอูที่มักจะคิดมากเรื่องนี้อยู่เสมอ









"  เมื่อไรจะเสร็จเนี่ย! "  
เสียงบ่นของคนบนโซฟาเรียกให้เขาหลุดจากห้วงความคิดของตัวเอง
มองดูผ้าพันแผลที่บรรจงห่อหุ้มฝ่าเท้าอีกคนเอาไว้อย่างดี และเหมือนซองอูเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น






" ทำไมพี่ชอบทำเป็นเก่งจังวะ " 
ดาเนียลพึมพำก่อนจะลุกขึ้นช่วยพยุง แม้ว่าแรงดันที่แผ่นอกจากคนเจ็บจะหวังให้เขาถอยห่าง
แต่แน่นอนว่าแรงแค่นั้นคงไม่ทำให้เขาสะทกสะท้านอะไรได้  ขาทั้งสองค่อยๆก้าวไปพร้อมกับคนข้างกายที่เดินอย่างทุลักทุเล
ในที่สุดเท้าของพวกเขาก็มาหยุดลงหน้าบานประตูห้องนอนชั้นบน  มือเรียวจับกำแพงไว้ก่อนจะดันตัวเองเข้าไปในห้อง






และเขาก็พบว่าดาเนียลเดินตามเข้ามาด้วย  





ร่างสูงกวาดตามองไปรอบๆ  ห้องนอนของซองอูถูกตกแต่งด้วยโทนสีน้ำตาลทองดูเรียบหรูและเป็นระเบียบอย่างมาก
ของทุกชิ้นถูกจัดวางในที่ประจำซึ่งบ่งบอกถึงนิสัยของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังปลายเตียงที่หันหน้าเข้าหาประตูห้องน้ำโดยไม่ได้ขออนุญาตจากใคร ใบหน้าเรียวคลี่ยิ้มแม้อีกฝ่ายจะมองเขาด้วยแววตาตรงกันข้าม





" หมดธุระก็ออกไปได้แล้ว "  เรียวปากบางเอ่ยเสียงค่อย  เขาเหนื่อยเกินกว่าจะมาต่อปากต่อคำกับอีกฝ่ายเสียแล้ว
ลำพังแค่ความปวดจากฝ่าเท้าที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายก็ทำให้เขาโหยหาความอ่อนนุ่มจากเตียงนอนจนทนแทบไม่ไหว






"  พี่อาบน้ำแผลก็ต้องเปียก เดี๋ยวผมจะนั่งรอทำแผลให้ใหม่ตรงนี้แหละ "
ดาเนียลทำเป็นไม่สนใจเสียงบ่นจนซองอูจำต้องเข้าไปอาบน้ำอย่างเสียไม่ได้ ไม่นานนักก็กลับมาในชุดนอนก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียง รออีกฝ่ายที่เสนอตัวจะทำแผลให้หยิบอุปกรณ์ออกมาอีกครั้ง





"  เรียบร้อย  พรุ่งนี้ถ้าพี่อาบน้ำแล้วมันเปียกก็เรียกผมละกัน "






" ไม่จำเป็น "






" ก็แล้วแต่ อยากแผลเน่าก็เชิญ "



"  ...  "  
แวบนึงที่ดวงตาคมเบิกโตขึ้นราวกับนึกภาพตาม  หากเปียกน้ำและไม่ทำแผลใหม่มีหวังต้องตัดเท้าทิ้งแน่ๆ
แต่อย่าหวังว่าเขาจะร้องขอความช่วยเหลือจากคนตรงหน้า  เพราะไม่มีทางที่ซองอูจะยอมลดตัวลงไปทำแบบนั้นแน่นอน






" อะไรกัน คนเขามาทำแผลให้จนจะกลับไปนอนแล้วเนี่ย   ...ไม่เห็นขอบคุณกันสักคำ "





"  ทำแล้วหวังผลแบบนายไม่ควรได้มันหรอก!! "  พูดพลางปิดประตูห้องนอนแล้วลงกลอนอย่างดี 
ร่างบางค่อยๆเดินไปที่เตียงก่อนจะเอนตัวลงอย่างแผ่วเบา ความเจ็บที่ก่อตัวทำให้เขาเผลอเกร็งเท้าอยู่บ่อยๆจนเกือบเป็นตะคริว
ยังพอโชคดีอยู่บ้างที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องลำบากกว่านี้แน่ๆ








___________________________________________





หลังจากตื่นเช้ามาแล้วพบว่าดาเนียลยืนรอเขาอยู่ที่บันไดเพื่อตรวจดูว่าต้องทำแผลใหม่หรือไม่ ก็ได้มีการถกเถียงกันไปเล็กน้อยจนกระทั่งตอนนี้ตัวซองอูเองมานั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับในลาเวนเต้สีแชมเปญของอีกคนซึ่งให้เหตุผลว่า  ' เท้าข้างขวาเจ็บ คงขับรถไม่ได้สักพัก '   






ถึงแม้เห็นรถคันนี้ทีไรจะรู้สึกหงุดหงิดก็ตาม






วันนี้ซองอูหมกตัวอยู่แต่ในห้องนอนทั้งวันจนดึกดื่น ไม่ใช่เพราะไม่อยากเจอหน้าใคร แต่เขาไม่อยากให้แผลที่เท้าเกิดการอักเสบ
ยังดีที่แม่เอายาแก้ปวดมาให้ทานพร้อมกำชับอย่างแน่นหนาว่าต้องดูแลให้ดี และห้ามขับรถไปไหนมาไหนจนกว่าจะหาย
จริงๆอยากจะกลับบ้านมาอยู่กับพ่อแม่ให้หายคิดถึงแต่กลายเป็นว่าเขานี่แหละที่เป็นภาระให้ท่านต้องมาเป็นห่วงมากขึ้นกว่าเดิม




ก๊อกๆๆ





ซองอูตะโกนบอกให้คนที่อยู่อีกฝั่งของบานประตูเข้ามาได้เนื่องจากเขาไม่ได้ล็อกห้องเพราะไม่อยากจะลุกไปเปิดปิดบ่อยๆ





" คุณมาทำไม ? "  
น้ำเสียงเย็นชาถูกส่งไปยังผู้ฟังอย่างตั้งใจ ฮันเยบินชินเสียแล้วกับกิริยาของคนตรงหน้าซึ่งเขาเองก็ไม่ได้นึกโกรธเคืองแต่อย่างใด
ตรงกันข้ามกลับรู้สึกสงสารองซองอูมากกว่าที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดนั้นไว้โดยอะไรเลย





" น้าจะมาดูแผลคุณองสักหน่อยค่ะ  เห็นดาเนียลบอกว่าพี่ซองอูโดนแก้วบาด "  
ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองมาที่แผลของเขาด้วยแววตาที่เป็นห่วง






แต่มารยาของคนตรงหน้าคงหลอกให้เขาตายใจแบบพ่อไม่ได้หรอก







" ออกไปเถอะ ผมไม่ต้องการความเป็นห่วงจากคุณ "
ซองอูพยายามกดเสียงต่ำ ไม่อยากจะแสดงท่าทางเกรี้ยวกราดเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงเอาไปฟ้องพ่อของเขาแน่ๆหากมีโอกาส
ร่างเล็กก้าวออกไปแต่ไม่นานนักแขกคนใหม่ก็เข้ามา





"  แม่บอกให้เอานี่มาให้พี่กิน  "   
จากสปาเกตตี้ซอสครีมถูกเสิร์ฟให้คนตรงหน้าที่ไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธ  เขายังไม่ได้ทานมื้อเย็น และถึงแม้ว่าจะหิวแค่ไหนเขาก็จะไม่ยอมเป็นหนี้บุญคุณคังดาเนียลอีกเด็ดขาด !






"  ไม่ "




" พ่ออุตส่าห์ทำมาให้พี่เลยนะ แต่ติดสายจากบริษัทเลยฝากผมเอามาให้  "






" หรอ ? "  
มือเรียวดึงจานเข้ามาตรงหน้าในทันที  รสชาติอาหารฝีมือพ่อกับแม่เป็นสิ่งที่เขาโปรดปรานที่สุดและไม่มีที่ไหนเทียบได้






"  งั้นผมไม่กวนละ  กินดีๆล่ะระวังติดคอตาย "  
น้ำเสียงกลั้วหัวเราะไม่ได้อยู่ในความสนใจสักนิดเมื่อเส้นสปาเกตตี้ถูกส่งเข้าปาก
รสชาติกลมกล่อมของชีสและซอสเข้ากันอย่างดีกับเบคอนและแฮมชวนให้ใบหน้าคมระบายยิ้มกว้าง



.






" เรียบร้อยครับคุณน้า  พี่ซองอูกินสปาเกตตี้ฝีมือผมไปแล้ว! "




" คนอะไรโดนหลอกง่ายจัง ฮ่าๆ "





ดาเนียลหันไปยิ้มกับมินอาและเยบินที่แอบมองร่างบางจากภายนอกห้อง 
รอยยิ้มที่มีความสุขของอีกคนดูจะหาไม่ได้ง่ายๆยกเว้นตอนที่กลับมาพักที่บ้าน กับการได้ทานอาหารอร่อยๆจากสูตรของพ่อและแม่ที่ซองอูดูจะติดใจเป็นอย่างมาก






เขาอยากลองทำอาหารดูบ้าง




เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหงุดหงิดบ่อยๆเวลาอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์




ด้วยความรู้สึกผิดที่กวนประสาทผู้เป็นพี่จนทำให้ต้องเจ็บตัว




หรือเพราะรสชาติอาหารฝีมือพ่อแม่อร่อยมาก




ไม่ว่าจะเหตุผลอะไร ดาเนียลก็ไปขอเคล็ดลับกับสูตรมาหมดเสียแล้ว




'เห็นว่าป่วยหรอกนะเขาเลยยอมให้ช่วงนึง'



tbc.
ขอบคุณมากๆที่เข้ามาอ่านค่ะ ♥



#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #787 Sawaddeeda (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 20:25
    ทำไมซองอูเป็นคนน่าสงสารแบบนี้ล่ะ ;__;
    #787
    0
  2. #492 snowflakegirl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 06:42
    อ่านมาถึงตอนนี้เราก็ยังร้องไห้อยู่ดี อินกับเรื่องครอบครัวมากๆ ถ้าโดนแบบองเราคงหนักยิ่งกว่านี้อีก
    #492
    0
  3. #486 RamidaJumnongnit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 23:39
    แดนน่ารักกกก
    #486
    0
  4. #472 Anon_H (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 23:39
    น่ารักกกก
    #472
    0
  5. #361 pupopupok (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:00
    นั่นไง ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆกันอะ แต่อยากรู้ว่าทำไมถึงมาเป็นเมียอีดคนของพ่อองทั้งๆที่ไม่เกี่ยวข้อง แม่องก็ยังอยู่
    #361
    0
  6. #259 Pipie'z (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:21
    ประเด็นคือแม่ขององเองก็ยังยอม หรือมันมีเหตุผลอะไรมากกว่านี้อะ เราอยากให้องรู้นะ มันไม่ใช่ว่าจะหายเกลียดแดน แต่มันจะทำให้องจัดการสิ่งที่แบกรับไว้ได้อะ
    #259
    0
  7. #258 realdefongniel (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:09
    แดนน่ารัก
    #258
    0
  8. #199 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 15:36
    ชอบตอนแดนน่ารักอ่ะ อย่าเก้วกาดอีกเลยยยยย
    #199
    0
  9. #152 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:20
    โอ้ยยอมความร้ายของทั้งสองคนอ่ะ
    #152
    0
  10. #118 Snowflake_Star (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 08:52
    โอ๊ยยยยยยคุณแดนก็แอบน่ารักอะะะฮืออออดูแลอย่างดีเลยยยย
    #118
    0
  11. #89 seluhana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:24
    ชอบมากเลยค่ะ อ่านเพลินมาก55555
    #89
    0
  12. #83 Exo12Jula (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 07:12
    เริ่มจะดีกันขึ้นหน่อยๆ อิ______อิ
    #83
    0
  13. #43 태국사람 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 00:06
    ขิงก็รา ข่าก็แรง แดนเหมือนจะยอมแต่ก็กวนประสาทใช่เล่น องก็ปากร้าย ดูร้ายๆแต่จริงๆเปราะบางมาก เหตุผลอะไรที่ทำให้แดนกับแม่ต้องมาอยู่กับครอบครัวอง สงสัยมาก เพราะถ้ามองจากมุมขององตอนนี้เราก็คงไม่ชอบสองแม่ลูกนี้เหมือนกันอะ
    #43
    0
  14. #36 P-pin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 22:02
    เหมือนคุณแดนไม่ใช่สายเลือดเดียวกับคุณองสินะ แล้วจะมาอยู่บ้านนี้ทำไมอะ แล้วทำไมไม่บอกเหตุผลกับคุณองไปเลยอะ สงสาร ไม่รู้เรื่องอะไรแต่ต้องแบกรับความเจ็บปวด งืออ รอตอนต่อนะคะ
    #36
    0
  15. #35 10_tentent (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 14:26
    คุณองปากร้ายหน่อยแต่เป็นคนน่าสงสารอ่ะฮือออ
    #35
    0
  16. #34 Juji_Han (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 08:31
    ความปากร้ายนี้ ดูสิใครจะยอมก่อนใคร
    #34
    0
  17. #33 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 07:15
    แดนก็ดูแลองดีถึงจะปากร้ายทั้งคู่ มันต้องมีวันปล้ำรอออออ
    #33
    0
  18. #32 Pebaby (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 02:58
    คือสงสัยนิดหน่อยค่ะ พ่อแม่คุณองยังอยู่ด้วยกันใช่ไหมคะ แล้วก็รับแม่คุณแดนเข้ามาอยู่ด้วยกันอีก เราเข้าใจถูกไหมคะ
    #32
    1
    • #32-1 S.caramel(จากตอนที่ 3)
      22 สิงหาคม 2560 / 06:49
      ใช่แล้วค่ะ คือในบ้านจะอยู่กันห้าคนเลยค่ะ :) ยังไม่รวมแม่บ้านและคนอื่นๆอีก :)
      #32-1
  19. #31 doctorfire (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 00:20
    ชอบที่แดนเป็นแบบนี้อ่ะ แสดงออกอีกอย่างแต่แบบในใจก็หว่งองอ่ะ
    #31
    0
  20. #30 prapawabe (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 00:02
    ทำไมเราก็ยังอยู่ข้างน้ององ แม้ว่าน้องจะเกรี้ยวกร้าดขนาดไหน ตอนเห็นดีใจได้กินสปาเกตตีฝีมือพ่อกับแม่นี่วูบเลย น้ององลูก แผลในใจหายไม่ได้ง่ายๆหรอกเนอะ ;-;
    #30
    0
  21. #29 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 00:00
    คุณแดนนี่แสบใช่เล่น กวนประสาทพี่เขาพอควร(ทำไม้อ่อนแล้วพี่เขาไม่เอาด้วย ก็เล่นไม้แข็งตามพี่เขาไปเลยจ้า) โคตรชอบการหลอกพี่เขากินอาหาร
    #29
    0
  22. #28 lvsj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 23:45
    น่ารักจังเลยคุณแดนนนน งือออออ คุณองรีบโอนอ่อนไวๆน้าาา
    #28
    0
  23. #26 bonus9750 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 16:52
    รอนะฮับเรื่องนี้หน่วงดีชอบมากๆฮับ
    #26
    0
  24. #25 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 11:06
    เพื่อนอีกแล้วฝ่าบาทของเรา รอน้าาาา
    #25
    0
  25. #22 lvsj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 05:33
    เห้ยยย ฝ่ายาทพูดซะแบบ พ่อซองอูจะเป็นอะไรมั้ย ;-;
    #22
    0