เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 24 : 23 : Patient 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    30 ก.ค. 61

PART 23 : Patient
- คนป่วย -



ref ของบทนี้เราใช้รูปนี้เลยค่ะจะได้นึกภาพออก



- Kang Daniel's condominium -









"นี่คอนโดของนายหรอ"
ร่างบางถามด้วยความแปลกใจเมื่อเข้ามาเห็นห้องชุดสีขาวสะอาดตา เฟอร์นิเจอร์ไม้ถูกตกแต่งอย่างสวยงามในส่วนห้องอาหารทั้งยังแบ่งสัดส่วนพอเหมาะกับห้องนั่งเล่นที่ตัดด้วยสีขาวนวล แม้ห้องชุดห้องนี้จะมีขนาดเล็กกว่าเพนท์เฮ้าส์ของเขาแต่ต้องยอมรับว่ามันดูดีไม่น้อย



          สะอาดสะอ้านแถมยังสงบ 



"จริงๆเป็นของแม่ผม แต่ท่านตั้งใจว่าจะยกให้อยู่แล้ว"
ร่างสูงตอบพลางเดินสำรวจทั่วบริเวณ เขาไม่ได้เข้ามาอยู่ห้องนี้เลยตั้งแต่กลับมาจากต่างประเทศแต่ห้องยังคงสภาพดีเพราะแม่ของเขาเข้ามาทำความสะอาดเป็นประจำ 



มือแกร่งวางเป้ลงบนโซฟาแล้วหย่อนกายนั่งลง ลอบมองเจ้าของร่างบางที่ยืนเหม่อแล้วสะกิดให้นั่งลงข้างๆกัน ใบหน้าคมง้ำงอเพราะทีแรกปฏิเสธคำขอร้องแกมบังคับของดาเนียลเป็นพัลวัน สุดท้ายแล้วเจ้าตัวก็กลัวว่าคนร้ายจะตามไปถึงบ้านจึงยอมจำนนแต่โดยดี 






"แต่ฉันไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเ-"





"ไม่เป็นไร ผมเตรียมไว้ให้แล้ว"
ดาเนียลรีบพูดสวนไปทันควัน ดวงตาหรี่ลงมองใบหน้าคมอย่างจับผิด รู้อยู่แล้วว่าพี่ซองอูต้องพูดแบบนี้เพราะไม่อยากนอนค้างที่นี่ นึกขอบคุณตัวเองที่ไม่ลืมเอาชุดของพี่ซองอูมาเผื่อด้วย





"อื้อ"
ตอบกลับไปอย่างไม่พอใจนัก ดาเนียลรอบคอบกว่าที่คิด ตั้งแต่สลับรถกับแม่ของตัวเองที่โรงพยาบาลแล้วเพราะต้องการปั่นหัวคนที่มาทำร้ายเขา




          ทั้งที่คิดว่าตัวเองมองขาดแล้วแท้ๆ



          กลับต้องมาเสียท่าให้เด็กเมื่อวานซืนซะได้




"...."


ร่างสูงลอบถอนหายใจแล้วหันมามองคนข้างๆ



"...."



มีเพียงความเงียบที่เข้าปกคลุม ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ





"พี่"
กลายเป็นคนเด็กกว่าเอ่ยทำลายความเงียบนั้น เขากวาดสายตาไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง พี่ซองอูเวลาป่วยมักจะแสร้งบอกว่าไม่เป็นไรแม้ตัวเองแทบจะไม่ไหวก็ตาม 




          โคตรดื้อเลย



แล้วดวงตาสีเข้มก็เงยขึ้นสบนัยน์ตาสีอ่อนเข้าอย่างจัง คนถูกมองเอ่ยถามกลับอย่างงุนงง



"อะไร"




"เจ็บตรงไหนอีกมั้ย.."
เสียงแผ่วเบาทว่าชัดเจนกลับทำให้คนฟังไปต่อไม่ถูก ดาเนียลยื่นมือไปจับชายเสื้อของคนเป็นพี่แล้วจับแขนพลิกไปพลิกมาจนแน่ใจดี เจ้าของใบหน้าเรียวก้มลงดูขาทั้งสองข้างว่าถลอกหรือมีเลือดไหลตรงไหนหรือไม่  ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีแผลอะไรอีก 





สายตาคล้ายเป็นห่วงนั้นทำให้ซองอูรู้สึกแปลกๆอยู่ในใจ แต่เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติสำหรับคนในครอบครัว




          ใช่ มันไม่มีอะไรมากไปกว่านี้




ร่างบางเลือกส่ายหน้าแทนคำตอบ ความปวดเมื่อยเกาะกินไปทั้งตัวจนซองอูอยากเข้านอนเสียเดี๋ยวนี้ ติดที่ว่าเขายังไม่ได้อาบน้ำเลย




"ขอผ้าเช็ดตัวหน่อย"




"อยู่ในห้องน้ำ ผมเอาแขวนไว้ให้ข้างๆเคาน์เตอร์นะ"




"อืม"
ซองอูเดินตรงไปยังห้องน้ำจึงพบว่าผ้าเช็ดตัวรวมไปถึงชุดนอนถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ น่าแปลกที่เขาใช้เวลาอาบน้ำน้อยกว่าที่คิดแม้จะมีเฝือกเป็นอุปสรรค อาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้าและเรื่องที่เจอในวันนี้




          ไม่เข้าใจเหมือนกัน


          ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเคยไปทำไม่ดีกับใครไว้




ก้มมองบาดแผลบนแขนก็พบว่ามันรุนแรงกว่าที่คาดไว้ แต่ก็นั่นแหละ เขาจะไม่ยอมให้ใครต้องมาเดือดร้อนวุ่นวายกับเรื่องที่ไม่ได้ก่อ ไหนๆเรื่องมันก็เกิดกับเขาแล้ว ขอลองเผชิญให้มันสุดไปเลยก็ดีเหมือนกัน 




          สู้โดยที่ไม่รู้ว่าศัตรูเป็นใคร ไม่รู้ว่ามีอาวุธมากมายแค่ไหน



          หรือเป้าหมายของอีกฝ่ายจะเป็นชีวิตเขาจริงๆ




คิดอย่างนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจถี่ พยายามลืมเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นแต่กลายเป็นว่ายิ่งลืมยิ่งนึกถึง ขาเรียวก้าวเข้าห้องนอนโดยไม่รอคำอนุญาตของอีกฝ่ายแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ผ้านวมผืนใหญ่ถูกดึงขึ้นมาห่มตัวเอาไว้ ตะแคงตัวนอนฝั่งซ้ายเพราะแขนขวากำลังเข้าเฝือกจึงไม่ถนัดดี




          แล้วกลิ่นคุ้นเคยก็ทำให้เขาประหลาดใจ




          ....เทียนหอมกลิ่นเปปเปอร์มินต์



แต่ความสนอกสนใจก็พ่ายแพ้ให้กับความอ่อนล้าที่ประท้วงไปตามร่างกาย ใบหน้าคมหลับลงพร้อมกระชับผ้านวมขึ้น แขนข้างที่ปกติดีโอบกอดตัวเองเอาไว้ ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านมากมายไหลทวนไปกับกระแสความคิด เนิ่นนานเสียจนร่างบางกำลังเคลิ้มหลับ ทว่าสัมผัสยวบยาบจากที่ว่างข้างกายทำให้เขาต้องแหงนหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ



"โอ๊ะ ผะ ผมเสียงดังไปหรอ ขอโทษครับ"
ร่างสูงกล่าวพร้อมท่าทีเลิ่กลั่กแล้วก้มหัวให้อีกฝ่าย ในขณะที่ซองอูไม่มีแม้แต่แรงจะเถียงด้วยเพราะความง่วงทำให้ตาแทบปิด




"ทำไมนอนห้องนี้"
เขาถามกลับไปด้วยเสียงงัวเงีย




"เปล่าครับ แค่มาดูว่าพี่มีไข้ไหม"




"อือ"
ซองอูไม่ได้สนใจท่าทีหลังจากนั้นของดาเนียล อันที่จริงเขาจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำเพราะจู่ๆก็ผลอยหลับไป ทุกอย่างดำดิ่งลงสู่ความมืดแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งในตอนเช้าตรู่ ยามแสงแดดส่องลงบนใบหน้าและแยงตาจนต้องมุดหน้าหนี เหยียดแขนขาจนสุดเพื่อไล่ความเมื่อยล้าภายในร่างกาย เขาลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนเดินออกไปหาอะไรทานในครัว




          เงียบเชียบ



เสียงเครื่องปรับอากาศที่เปิดไว้แสดงให้เห็นว่าอีกคนน่าจะตื่นเช้ากว่าเขา ร่างสูงอาจออกไปหาอะไรกินไม่ก็เตรียมอาหารอยู่ในครัว คิดได้ดังนั้นจึงเดินตรงไปยังจุดหมาย ผ่านห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาวางอยู่ตรงกลาง สายตาคมกวาดมองไปยังเคาน์เตอร์แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า




ซองอูมองเลยไปจนไม่ทันได้สังเกตว่ามีอีกคนนอนหลับอยู่บนโซฟาตัวยาว




เท้าทั้งสองหยุดชะงักเมื่อไม่พบคนที่นึกถึง ก่อนหมุนตัวกลับมานั่งบนโซฟา




"อ้าว"



สิ่งที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าร่างบางตอนนี้จึงมีแค่เพียงกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน



เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอพร้อมกับแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงบ่งบอกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังหลับสนิท





          ดาเนียลยังไม่ตื่น




          ..แต่นอนอยู่บนโซฟานี้ตลอดทั้งคืนเลยต่างหาก





ซองอูอยากไล่คนเด็กกว่าให้ไปนอนในห้องแต่เกรงว่าจะรบกวนแล้วทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิด ร่างบางเปิดประตูตู้เย็นออกหวังว่ามันคงมีอะไรให้ทานบ้างแต่เขาคิดผิดไปเสียสนิท สุดท้ายคนป่วยจึงต้องเดินกลับมาปลุกร่างสูงเหมือนที่คิดไว้




"นาย"
ออกแรงสะกิดแขนอีกฝ่ายเบาๆ 




"....."
ดาเนียลเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะนอนนิ่งเหมือนเดิม




"แดน"
ลองใช้คำที่เพื่อนเรียกดูเผื่อว่าอีกฝ่ายจะตื่น




"...."
แต่ก็ไม่เป็นผล




"ดาเนียล"



"อื้อ"
ร่างสูงครางรับในลำคอเบาๆพลางขยับตัวเล็กน้อย  แต่เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าเสียงที่ได้ยินไม่ใช่ความฝัน ใบหน้าหล่อเหลาที่บูดบึ้งจึงลืมตาขึ้นมา รอยยิ้มปรากฎขึ้นเมื่อสายตาปรับระยะโฟกัสให้เป็นปกติ พี่ซองอูอยู่ในชุดลำลองสีดำกำลังนั่งรอให้เขาพาออกไปหาอะไรกิน เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบลุกขึ้นนั่งทันที ฝ่ามือหนายกขึ้นถูหน้าเบาๆก่อนเร่งจัดการทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ



______________________________________________




"ทำไมเมื่อคืนไปนอนตรงโซฟา"
ซองอูเอ่ยถามหลังจากที่พวกเขาย้ายตัวเองมานั่งอยู่ในรถเก๋งคันเดิมกับเมื่อวาน




"ก็มันไม่มีที่นอนแล้ว"
คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยตอบเสียงเรียบ




"อีกห้องนึงไง ที่นายบอกว่าเป็นห้องนอนของมินกุก"




"นอนไม่ได้ ผมพึ่งให้ช่างเข้ามารีโนเวท ตอนนี้ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลย"
ดาเนียลอธิบาย จริงอย่างพี่ซองอูว่าที่เขาทำห้องนอนให้มินกุก แต่การทำห้องให้เด็กจำต้องปรับองค์ประกอบหลายอย่าง เขาจึงตัดสินใจรื้อใหม่เสียหมด กลายเป็นว่าตอนนี้ห้องของมินกุกเป็นเพียงแค่ห้องว่างไม่มีตู้หรืออะไรอยู่เลย




          โซฟาในห้องนั่งเล่นจึงเป็นตัวเลือกสุดท้ายของเจ้าของห้องอย่างเขา




"แล้วทำไมไม่บอกฉัน"




"บอกทำไม บอกไปพี่จะให้ผมเข้าไปนอนด้วยหรือไง"
เขาถามกลับอย่างกวนๆ





"อืม"
บทสนทนาหยุดชะงักลงในทันทีพร้อมกับความประหม่าระหว่างคนทั้งสอง ความเงียบโรยตัวขึ้นแต่ไม่ได้น่าอึดอัดเท่าเดิม ดาเนียลไม่รู้ว่าตัวเองควรวางสายตาไว้ที่ตรงไหนระหว่างรถติดไฟแดง มองไปที่หน้ารถ ที่พวงมาลัย ที่ท้ายรถคันหน้าหรือว่าจะเป็นใบหน้าคมของคนข้างๆดี..




          ชิบ...



แต่เขาก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อความกล้าสั่งให้เขาลอบมองคนเป็นพี่ แค่เพียงเสี้ยววินาทีแต่ก็ชัดเจนพอให้เขาเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหันหน้ามามองเขาเช่นกัน



          ...แพ้ซะแล้ว




"เป็นอะไร"
ซองอูถามเมื่อเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ดาเนียลแทบจะหันหน้าไปอีกฝั่งทันทีที่ดวงตาของเราสบกัน เขาจึงทำได้แค่คุยกับอีกฝ่ายในขณะที่มองเห็นแค่เสี้ยวหน้า




          มือที่จับเกียร์เกร็งขึ้นจนเห็นว่ามันแอบสั่น


          ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นคล้ายจะใช้ความคิด


          สันจมูกโด่งรับกับโครงหน้าเรียวที่แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวข้างก็ต้องยอมรับว่าดูดีไม่น้อย


          ดวงตาคู่เรียวหรี่ลงอย่างเห็นได้ชัด แต่แววตาดูสั่นไหวเมื่อเขาเอื้อมมือไปแตะกับหลังมือของอีกฝ่าย





ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันมามองเขา ดาเนียลจ้องนัยน์ตาสีเข้มเป็นประกายที่ฉายแววงุนงงปนสงสัยไปในคราเดียวกัน




"เปล่า"
ร่างสูงพยายามบังคับเสียงตัวเองให้ปกติที่สุดแล้วตอบกลับไป หวังเป็นอย่างยิ่งว่าอีกฝ่ายจะไม่สังเกตเห็นอาการเหล่านั้น




          ขอร้องล่ะ  อย่าพึ่งรู้อะไรเลย



"...."
นอกจากสัมผัสจากปลายนิ้วเรียว ใบหน้าคมยังยื่นเข้ามาใกล้หวังจะคาดคั้นคำตอบจากคนเด็กกว่า




          กลายเป็นกว่ายิ่งใกล้ เขาก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก






"ทีหลังอย่าไปพูดแบบนี้กับใครนะ"




"พูดอะไร"





"อย่าใจดีไปเรื่อย"




"อะไรของนายเนี่ย ไม่เห็นเข้าใจ"




"ช่างมัน"
เขาตัดบทสนทนาก่อนออกรถเพราะสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว พยายามเพ่งความสนใจไปบนถนนแต่ก็แอบชำเลืองมองอีกฝ่ายอยู่เป็นระยะ




บางทีใบหน้าคมก็เผลอยิ้มออกมาเพราะเห็นรถคันข้างๆมีเด็กเล็ก บางทีก็บึ้งตึงเพราะเพลงในรถไม่ใช่แบบที่ชอบฟังเท่าไร บางทีก็ส่งเสียงในลำคอเพราะดาเนียลเบรคกระทันหัน หันมามองเป็นเชิงตำหนิแต่ก็คอยบอกให้เขาระวังทั้งยังช่วยดูรถไปตลอดเส้นทาง



โดยรวมสำหรับเขามันดีมากๆ ...กับการที่ได้เห็นรอยยิ้มของอีกฝ่าย 


แม้เขาจะไม่ได้เป็นสาเหตุของรอยยิ้มนั้นก็ตามที







_________________________________________________________


หลังจากกินข้าวเสร็จทั้งสองคนจึงกลับมาอยู่ที่คอนโด ด้วยความที่ห้องมีขนาดเล็กกว่าเพนท์เฮ้าส์ทำให้พวกเขาเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากันไม่ได้ เวลาส่วนใหญ่ก็หมดไปกับการนั่งอยู่ด้วยกันในห้องนั่งเล่น มีบ้างที่ดาเนียลหายไปเล่นเกมตาสองตา แต่ก็รีบออกมาดูแลคนเจ็บที่แขนข้างถนัดใช้งานไม่ได้ชั่วคราว เขาก็อาสาทำให้ทุกอย่างตั้งแต่หิ้วของไปจนถึงขับรถให้ กลายเป็นซองอูสามารถสั่งอีกฝ่ายได้เกือบตลอดเวลา


"ไหนรูปมินกุกที่นายบอก"
ครึ่งชั่วโมงที่แล้วดาเนียลสัญญาว่าให้แม่ถ่ายรูปเจ้าตัวแสบมาให้ แต่กลายเป็นเจ้าของห้องหายลับเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับโน้ตบุ้คเครื่องเก่ง ซองอูที่ไม่มีอะไรทำจึงได้แต่นั่งรออีกฝ่ายโดยเปิดทีวีดูเพื่อฆ่าเวลา ก่อนพบว่าไม่มีช่องไหนที่น่าสนใจเลย ยังดีที่ดาเนียลเดินกลับมาพร้อมกับเครื่องมือสื่อสารที่โชว์รูปภาพของมินกุกเด่นหรา ใบหน้ากลมส่งยิ้มให้กล้องจนตายิ้มหยี มือขวาถือสตรอวเบอรี่ส่วนมือซ้ายก็ถือของเล่นอย่างที่ทำเป็นประจำ



"แม่บอกว่าน้องกินเก่งมาก กินผลไม้ได้แทบทุกอย่างเลย"
ร่างสูงหันมายิ้มกว้าง ซองอูก็พึ่งสังเกตเห็นว่ารอยยิ้มของมินกุกนั้นเหมือนรอยยิ้มของพี่ชายต่างมารดาตรงหน้าเสียจริง 



"พูดแล้วก็คิดถึง ....ถ้าเราวิดีโอคอลไปได้ไหม"
คนตัวบางเสนอความคิดที่คนฟังก็เห็นด้วย พวกเขาไม่รอช้ากดคอลหามินกุกในทันที รอไม่กี่อึดใจปลายสายก็กดรับ



"น่ารักจัง"
ซองอูอุทานออกมาเพราะเจ้าตัวเล็กอยู่ในชุดกะลาสีเรือ มีหมวกใบโตสวมอยู่ด้านบนพร้อมกับสายรัดไว้ตรงคาง 



"คิดถึงพี่ซองอูที่ฉุดในโยกเยย"
ปากเล็กเคี้ยวตุ่ยๆแต่ก็ไม่วายบอกรักเอาใจไปด้วย



"พี่ก็คิดถึงเราเหมือนกัน"



"พี่ซองอูเจ็บไหม พี่ดาเนียลบอกว่าพี่ซองอูโดนรถชน"
เจ้าตัวเล็กหน้าจ๋อยทันทีที่เห็นเฝือกของซองอูผ่านโทรศัพท์



"ฮ่าๆ เจ็บสิ แต่ถ้ามินกุกเป็นเด็กดีพี่ซองอูก็จะหายเร็วนะ"
เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ นึกเอ็นดูในความไร้เดียงสาของคนปลายสาย



"จริงหรอ มินกุกอยู่กับคุณน้ามินกุกไม่ดื้อเลย"



"โกหกพี่ซองอูหรือเปล่าเนี่ย"



ดาเนียลปล่อยให้คนป่วยกับเด็กน้อยได้คุยกันในขณะที่ปลีกตัวออกมาทำอาหาร แม้ความเชี่ยวชาญจะไม่เท่าพี่ซองอูแต่ทักษะการเข้าครัวของเขายังอยู่ในเกณฑ์พอใช้ได้ เขาหยิบเนื้อที่ซื้อมาเมื่อเช้า จัดแจงหั่นแล้วนำมาคลุกซอส ระหว่างนั้นก็ทำซุปกิมจิไปด้วยคนป่วยจะได้มีอะไรร้อนๆให้โล่งคอ ก่อนนำเนื้อที่หมักแล้วไปย่างต่อ 



"อะ โอ๊ย!"


ขณะที่ร่างสูงก้มหยิบกระทะในช่องเก็บของศอกดันกระทุ้งไปโดนคนข้างหลังอย่างจัง ร่างบางถอยออกไปสองก้าว ใบหน้าคมเหยเกด้วยความเจ็บ




"เฮ้ยพี่ มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"




"..."
ไม่ตอบทำถามทั้งยังส่งสายตาไม่พอใจมาให้อีก




"อะไร ทำหน้าแบบนี้คือโกรธผมอีกแล้วหรอ"
นิ้วชี้จิ้มไปตรงหว่างคิ้วของคนหน้างอ แถมด้วยเสียงหัวเราะในลำคอเมื่ออีกฝ่ายแสดงสีหน้าหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม




"เอามือออกไป"




"โห แค่นี้ทำเป็นหวง"




ซองอูส่งเสียงในลำคอเมื่อคนตรงหน้ากำลังกวนประสาทเขาอย่างจัง นิ้วที่ว่ายังจิ้มไปตรงส่วนอื่นของใบหน้า ไล่ตั้งแต่สันจมูก แก้มซ้าย แก้มขวา ไปจนถึงปลายคาง




"ถ้าจะมากวนกันแบบนี้ก็กลับไปอยู่เพนท์เฮ้าส์เถอะ รำคาญ"
สายตาขวางๆที่มองกลับมาทำให้ดาเนียลชักมือกลับทันที มากกว่านี้อีกนิดมีหวังทะเลาะกันแน่ๆ




"ไม่ได้ คุณพ่อสั่งไว้แล้วว่าต้อง-"



"ไม่ต้องกังวลเพราะฉันไม่บอกพ่อแน่ๆ นายกลับไปเถอะ"
ท่าทีที่เปลี่ยนไปกับน้ำเสียงจริงจังเริ่มทำให้ดาเนียลอยากตบปากตัวเองเหลือเกิน



          คุณพ่อไม่ได้สั่งไว้สักหน่อย




"...."




ใบหน้าคมครุ่นคิดอยู่นานสองนานก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย




"จริงๆนะ ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากเพราะฉัน"



"ไม่"



"เกรงใจจริงๆ"



"ฟังผมก่อนสิ!"
เขารั้งข้อมือบางเอาไว้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินหนี ซองอูหยุดนิ่งก่อนมองเจ้าของใบหน้าเรียวที่เผลอขึ้นเสียงใส่เขาโดยไม่รู้ตัว




          ดาเนียลอยากตบปากตัวเองเป็นครั้งที่สอง ...เขาเผลอตวาดจนอีกคนหน้าเสียไปแล้ว




          ทำยังไงดี ..เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้มันออกมาเป็นแบบนี้สักหน่อย


"...."



"คือ.."



"...."



          อัตราการเต้นของหัวใจถี่ขึ้นยามที่ฝ่ามืออุ่นเลื่อนมากอบกุมมือของเขาไว้




"จริงๆไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น ผมไม่ได้โดนบังคับหรือสั่งให้ทำ พี่ก็น่าจะรู้.... ถ้าผมไม่อยากทำจริงๆใครก็ห้ามไม่ได้หรอก"



"...."



"แต่ที่ทำเพราะอยากทำ"
น้ำเสียงและแววตาจริงจังจนคนฟังรู้สึกอ่อนลง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นซ่อนอาการประหลาดไว้ในอก




          อยากแทรกตัวหนีไปให้พ้นจากอาการบ้าๆนี่



          รู้สึกเป็นผู้แพ้ยังไงก็ไม่รู้




"...."
ซองอูเงียบ... ไม่รู้จะพูดอะไรเพราะรอฟังคำอธิบายจากร่างสูงอยู่



          หวังอยู่ลึกๆว่าสิ่งที่ได้ยินคงเป็น...




"ผมเต็มใจและมีความสุขที่จะดูแลพี่ไปเรื่อยๆอย่างนี้ เข้าใจมั้ย"



          คนถูกถามพยักหน้ารับพร้อมอาการเห่อร้อนไปทั่วใบหน้า



"อะ อื้อ"




"ผมไม่ได้หมายถึงแค่ช่วงที่พี่ป่วย แต่หมายถึงตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน"



"...."



"พี่โอเคกับมันหรือเปล่า ?"



"อื้ม"
ร่างบางก้มหน้างุด เป็นครั้งแรกที่เขาไม่กล้าสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ




ไม่รู้ว่ากลัวอะไร ระหว่างแววตาดุดันคู่นั้นหรือความรู้สึกส่วนลึกที่ก่อตัวตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้





"ถ้าวันไหนที่พี่ไม่โอเค หรือไม่ต้องการให้ผมทำแบบนี้แล้ว ...พี่แค่บอกผม"
มือหนาประคองใบหน้าคมให้เงยขึ้นมองแววตาที่สะท้อนเพียงแค่เขาอยู่ในนั้น ดวงตาคู่คมสั่นไหวยามที่ฝ่ามือของอีกคนไล้ไปตามใบหน้าอย่างอ่อนโยน เขาตอบรับสัมผัสแผ่วเบาด้วยการยิ้มให้



          

          ดาเนียลก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม


          หากเปรียบเหมือนการขับรถ ดาเนียลกำลังออกนอกเส้นทาง


          เขารู้ว่ามันผิดกติกา แต่จะให้วนกลับไปที่เดิมคงไม่ได้ จะให้เข้าเกียร์ถอยหลังก็คงไม่ทัน


          เขาจึงเลือกเข้าเกียร์เดินหน้า อย่างน้อยก็ลุยไปสักตั้ง


          ถ้าสุดท้ายไม่ได้อย่างที่คาดหวัง


          เขาก็พร้อมรับผิดชอบในการกระทำของตัวเอง 




50% is loading



_______________________________________________________






ทำไมการข่มตานอนถึงได้ยากเย็นขนาดนี้



ร้อยพันความคิดโลดแล่นอยู่ในหัวเมื่อนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนนิดๆ ร่างสูงยกมือก่ายหน้าผากยามสายตาเรียวกวาดมองแผ่นอกเล็กที่ยกขึ้นลง คนข้างๆกำลังนอนหลับสนิทในขณะที่เจ้าของห้องยังคงตาสว่าง 


แปลกนิดหน่อยที่ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกัน



ใช่ ดาเนียลเคยนอนห้องพี่ซองอู แต่ส่วนมากเขาก็นอนที่พื้น



แค่วันแรกยังเป็นหนักขนาดนี้เลย ให้ตายเถอะ



เสียงถอนหายใจดังขึ้นก่อนหยัดตัวเองให้นั่งพิงกับหัวเตียง โทรศัพท์มือถือถูกหยิบขึ้นมาเล่นให้เป็นประโยชน์ในเมื่อไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป นิ้วเรียวยาวจิ้มเข้าไปยังบทสนทนาล่าสุดระหว่างเขากับควานลิน ชั่งใจอยู่สักพักแล้วบรรจงพิมข้อความไปหาคนที่น่าจะยังไม่เข้านอน



Daniel : มึง
Daniel : ทำไรอยู่วะ
เล่นเกม : Kuanlin
มีไรเปล่า : Kuanlin

Daniel : นอนไม่หลับว่ะ
Daniel : ทำไงดี
Daniel : แม่งเอ๊ย
  ทำไมถึงนอนไม่หลับวะ : Kuanlin
Daniel : ก็พี่ซองอูแม่ง..
 แม่ง : Kuanlin
 แม่งอะไรล่ะ : Kuanlin
Daniel : อยู่ดีๆก็ไม่คุยกับกู
Daniel : ทำตัวเหมือนหลบหน้า
Daniel : ตั้งแต่ตอนที่กลับมาถึงห้องก็เลี่ยงกูตลอด
 มึงไปทำอะไรไว้หรือเปล่า : Kuanlin
 ลองคิดดูดีๆดิ : Kuanlin
Daniel : จริงๆมันก็มี... นิดหน่อย
 เล่ามา : Kuanlin



ร่างสูงลุกออกไปตรงระเบียงนอกห้องเพราะเกรงว่าจะรบกวนเวลานอนของอีกฝ่ายและคงไม่ดีนักหากพี่ซองอูได้ยินเข้า ดาเนียลเล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้กับเพื่อนรักฟัง แน่นอนว่ารวมไปถึงคำพูดแปลกๆของเขาที่แม้แต่คนปลายสายยังอดแซวไม่ได้



'แบบนี้กูว่าไม่ใช่พี่น้องแล้วมั้ง'




'มึงบอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ในใจมึงก็หวังนะแดน'



'ถึงกูจะพึ่งรู้จักกับมึง แต่กูไม่ได้โง่จนมองไม่ออกนะว่ามึงเป็นอะไร มึงรู้สึกยังไงอยู่'




          พยายามห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ให้ถลำลึก





          แต่ท้ายที่สุดคังดาเนียลก็จมดิ่งลงไปยังก้นสมุทรของความสัมพันธ์ที่ไม่อาจเกิดขึ้นจริง




"เออ กูไปนอนแล้ว ยิ่งคุยก็เหมือนยิ่งโดนมึงด่า"
เขาบ่นอีกฝ่ายหลังจากที่ยืนเงียบมากว่าสิบนาที เพราะควานลินเอาแต่ให้คำแนะนำเรื่องพี่ซองอูจนไม่มีช่องว่างให้แทรก ฝ่ามือหนาเลื่อนปิดประตูระเบียงก่อนแง้มประตูห้องนอนออก เดินด้วยน้ำหนักเท้าที่เบาที่สุดแล้วตรงไปยังเตียงฝั่งซ้าย เขยิบกายขึ้นไปบนที่นอนแล้วจัดท่าทางให้เข้าที่





          ก็ยังไม่ง่วงอยู่ดี



เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงช่วงเอว นั่งเอนหลังด้วยท่าทีสบายๆ คืนนี้คงอีกยาวไกลเพราะไม่รู้สึกถึงความง่วงแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียวหันไปมองอีกคนที่กำลังหลับสนิท



โน้มกายลงไปใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ



          ....หยุด



เมื่อร่างกายไม่ฟังเสียงต่อต้านของตัวเอง ปลายจมูกโด่งจึงแตะกับปลายจมูกรั้นเพียงแผ่วเบา




          ....พอ



ระยะห่างระหว่างเรากำลังลดลงเรื่อยๆเมื่อความต้องการของดาเนียลไม่อาจหยุดยั้งไว้ได้



          ไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้หรอก.... 




ชะงักในทันทีเมื่อนึกถึงประโยคที่พึ่งกล่าวกับควานลินไป ไม่ว่าเมื่อไรความคิดนี้ยังคอยตอกย้ำให้เขามองถึงความเป็นจริงอยู่เสมอ  ร่างสูงกลับไปนั่งเอนกายดังเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือเจ้าของดวงตาคู่โตซึ่งหันมามองเขาอย่างสะลึมสะลือ



ดาเนียลลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อสายตาสบประสานกัน เสมือนมีประจุไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความรู้สึกวาบหวามก่อตัวขึ้นท่วมอกก็ในตอนที่คนโตกว่าเอ่ยเสียงเบา



"นอนไม่หลับหรือไง"



          ไม่ใช่แค่คังดาเนียล องซองอูก็รู้สึกประหม่าไม่แพ้กัน



          เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ความหมายของคำพูดนั้น ..สิ่งที่ดาเนียลกล่าวกับเขาเมื่อเช้า



          หรือแม้กระทั่งใบหน้าของอีกฝ่ายที่เลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบกลืนกินลมหายใจนั่น




ร่างบางเลือกวางสายตาไม่ถูก เขาตกใจจนชะงักไปด้วยซ้ำ เพราะเขาแอบมองร่างสูงตั้งแต่ตอนที่เดินออกไปและกลับเข้ามาในห้อง โชคดีที่ดาเนียลไม่ทันสังเกตแต่สุดท้ายก็พลาดท่าไปเมื่อใบหน้าหล่อเหลาหันมาสบตาพอดิบพอดี




"ผมเต็มใจและมีความสุขที่จะดูแลพี่ไปเรื่อยๆอย่างนี้ "
เพราะในใจนึกถึงแต่ประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนลำบากใจ




มันไม่ใช่การสารภาพรัก เขารู้ แต่มันเป็นการกล่าวโดยนัยว่าคังดาเนียลขอโอกาสเพื่อดูแล




แน่นอนว่าทำให้เขารู้สึกสับสนกับความสัมพันธ์นิรนามที่เป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น






          มันช่างเรียบง่ายและอบอุ่น



          หอมหวานแต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ





          รู้ว่ามันไม่ควรจะเกิดขึ้น ทั้งกับดาเนียล  ....และตัวเอง






ไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้น ความเงียบคือคำตอบเมื่อสายตาทั้งคู่ยังไม่ละออกจากกัน ร่างสูงพยักหน้ารับแล้วเอนกายแนบกับเตียง ถ้าเขายังคงนั่งอยู่อย่างนั้นพี่ซองอูคงพลอยไม่ได้นอนไปด้วย




"ขอโทษที่ทำพี่ตื่นนะครับ ผมนอนแล้วดีกว่า"




เปลือกตาปิดลงอนุญาตให้ความมืดเข้ามามีบทบาทมากขึ้น ดาเนียลไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะหลับหรือยังจนกระทั่งแรงสะกิดที่ฝ่ามือเรียกให้เขาลืมตามอง ใบหน้าคมเงยขึ้นมองเพดาน แค่แวบเดียวก็รู้ว่าเจ้าของดวงตาคู่นั้นกำลังปิดบังอะไรอยู่





"มัน ....เป็นไปได้จริงๆหรอ"
แววตาสั่นไหวมองคนถูกถามที่จ้องกลับมาอย่างไม่ลดละ



"พี่หมายถึงอะไร"



"นายรู้..."
ใบหน้าคมก้มลงมองผ้าปูที่นอนที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ทว่าดีกว่าการนอนจ้องหน้าอีกฝ่ายในสถานการณ์เช่นนี้



"ผมอยากรู้จากปากพี่"



"...."



"ช่วยพูดมันออกมาได้มั้ย"



เพราะดาเนียลอยากรู้เหลือเกินว่า สำหรับพี่ซองอูแล้ว....



"เรื่องของเรา.."



"...."



"นายคิดว่ามันเป็นไปได้จริงๆหรอ"



          นั่นสิ ... เขาเองก็หาคำตอบไม่ได้เช่นกัน




          แต่...




"ยังไม่ได้ลองจะรู้ได้ไง"




"...."
องซองอูเงียบ  



          ใช่.... เพราะไม่เคยลองเปิดใจเขาจึงหาคำตอบไม่ได้สักที



"...."



"...."



"เราลองให้โอกาสตัวเองกันดีมั้ย"



"แต่...."



"ไม่ต้องนึกถึงความรู้สึกใคร ไม่ต้องกังวลว่ามันเป็นไปได้หรือเปล่า"



"...."



"ทำในสิ่งที่พี่อยากทำ ไม่ต้องฝืน ..ถ้าพี่ได้คำตอบเมื่อไรผมก็พร้อมเคารพในการตัดสินใจนั้น"



"แล้วนายล่ะ"



"ก็จะหาคำตอบไปพร้อมๆกันไง"



"แต่ว่า"



"ผมไม่บังคับนะ ถ้าพี่อึดอัดใจ พี่ก็ทำเป็นลืมๆเรื่องเมื่อเช้าไป"



"...."



"ผ่านคืนนี้ไป ตื่นมาพรุ่งนี้เช้าผมจะทำเหมือนไม่เคยพูด ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จะไม่ทำให้พี่ลำบา-"




"พอได้แล้ว"



"....."



"ฉันตกลง"
ร่างบางตัดบทก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาจนถึงต้นคอ ดวงตาคู่โตหลับพริ้มโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะทิ้งความฟุ้งซ่านไว้กับอีกฝ่ายมากเท่าไร




มันเป็นไปได้



แต่มันไม่ควรเกิดขึ้น



องซองอูก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่งที่ยื้อเวลาเอาไว้เท่านั้น



______________________________________________________



เพนท์เฮ้าส์ชั้นบนสุดของอาคารหรูใจกลางเมืองที่ไร้ผู้อาศัยกลายเป็นห้องพบปะสำหรับพวกเขาในวันนี้ ใบหน้าเคร่งเครียดของผู้เป็นพี่คือสิ่งที่ดงฮันสัมผัสได้ตั้งแต่ย่างกรายเข้ามาในห้องโถงขนาดใหญ่ มวนบุหรี่ถูกคีบขึ้นมาหวังจะสูดเอาควันร้ายลงปอดแต่กลับถูกอีกฝ่ายปรามไว้ก่อน



"เอาไปทิ้งซะ"
ร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยเสียงเรียบ



"จะอะไรขนาดนั้น"
ใบหน้ามนยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเพราะยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ



"พี่ซองอูไม่ชอบ"



"เออๆ ก็ได้"
เขาส่งเสียงในลำคอด้วยความไม่พอใจแต่ก็มิวายทำตามคำสั่งแต่โดยดี คังดาเนียลได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเอือมระอากับท่าทีที่ไม่เอาไหนของดงฮัน



"มาคุยธุระดีกว่า ฉันไม่อยากเสียเวลา"



"อยากรู้เรื่องอะไรก่อนล่ะ"



"เรื่องที่สถานีตำรวจว่ายังไงบ้าง"



"ผู้ต้องหาไม่ยอมให้การอะไรเลย เอาแต่บอกให้คุยผ่านทางทนาย ซึ่งตอนนี้ยังไม่มีทนายคนไหนอ้างว่าตัวเองดูแลคดีนี้เลยว่ะพี่"



"อืม แล้วระหว่างนี้เราสามารถทำอะไรได้บ้าง"



"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจก่อนดีกว่านะผมว่า ไม่อย่างนั้นจะส่งผลต่อรูปคดีได้ ดูก็รู้ว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ"



"แล้วเรื่องคนที่สะกดรอยตามพี่ซองอูล่ะ ว่ายังไง"
เขาถามต่อ หวังไว้ลึกๆว่าตำรวจจะได้หลักฐานที่เกี่ยวข้องโดยเร็วที่สุดเพราะเขาไม่อยากให้พี่ซองอูตกอยู่ในสถานการณ์เสี่ยงอันตรายอีกแล้ว



"พี่ซองอูบอกว่าเป็นคนเดียวกันใช่ป่ะ แต่ข้อมูลที่ผมได้มาเหมือนว่ามันจะไม่ใช่ กลายเป็นว่าเราไม่สามารถโยงสองเรื่องนี้ให้เกี่ยวข้องกันได้เลย"



"แล้วที่เพนท์เฮ้าส์เป็นยังไงบ้าง"



"ไม่มีใครตามมาที่นี่เลยตั้งแต่วันที่เกิดเหตุ คงไหวตัวทันไม่ก็พักก่อนเพราะกลัวว่าจะถูกจับได้ล่ะมั้ง"



".....แปลกดี"



"แต่เอาจริงๆผมก็เคยโดนขับรถตามอยู่ช่วงนึง ประมาณ 2-3 วันได้"



"แบบที่พี่ซองอูโดน?"



"อืม แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลย"



"หรือว่าคนที่กำลังทำอะไรอยู่ต้องการมุ่งเป้าไปที่พี่ซองอูคนเดียว"



"ถ้าเป็นแบบนั้นจริง แรงจูงใจคืออะไร"



"...."



"....นี่"



"อะไร"



"เลิกบุหรี่ได้ตั้งแต่เมื่อไร ปกติไม่เคยขาดเลยนี่"



"ก่อนกลับมาเกาหลี นายเองก็น่าจะเลิกอะไรที่มันบั่นทอนสุขภาพได้แล้วนะ"



"ไม่ใช่ธุระของพี่สักหน่อย"



"ตามสบาย ฉันไม่อยากเถียงเรื่องไร้สาระ"



"เอออีกอย่าง.... รู้ป่ะว่าพี่ดูเครียดมากกว่าพี่ซองอูอีก"



"...."



"อย่าเก็บไปคิดเยอะเกิน เดี๋ยวเราค่อยหาทางแก้ไขได้"



"อืม"



"ถ้าไม่รู้ว่าเป็นพี่น้องกัน ผมคงคิดว่าพี่เป็นแฟนพี่ซองอูไปแล้วว่ะ ฮ่าๆ"
ร่างโปร่งระบายหัวเราะพลันนึกภาพคนตรงหน้ากับคนป่วยที่ไม่เคยหยุดทะเลาะกัน ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าองซองอูไม่ชอบดาเนียลมาแต่ไหนแต่ไร แต่เมื่อเขาสังเกตเห็นใบหน้าเรียวที่มองมาอย่างจริงจังก็ทำให้ดงฮันถึงกับพูดไม่ออก



"..."



"อย่าบอกนะว่า..."



"อืม"



"เชี่ย..... ตั้งแต่เมื่อไร"



บทสนทนาที่คาดว่าจะสิ้นสุดลงกลับยืดระยะเวลาออกไปนานกว่าเดิมเมื่อความกังวลที่ท่วมล้นถูกปล่อยออกมาราวกับน้ำในเขื่อนที่กักเก็บไว้รอวันระบายออก 




คงเป็นการเริ่มต้นที่ดี



ดาเนียลจะไม่รีรออีกต่อไป


__________________________________________________




วันนี้เป็นวันที่ซองอูถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวภายในคอนโดมิเนียมที่ไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไรนัก เพราะเจ้าของตัวดีออกไปทำธุระข้างนอกพร้อมกับเตรียมอาหารไว้ให้เขาจนถึงมื้อเย็น เนื่องจากแขนที่หักอยู่ทำให้เขาไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้สะดวกนัก การนั่งอยู่เฉยๆจึงเป็นทางออกที่ดีแม้ว่ามันจะน่าเบื่อก็ตาม




          ปกติทำงานจนลืมพักผ่อนเสียด้วยซ้ำ






นิ้วเรียวปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ก่อนแชทหาเพื่อนสนิทอย่างที่เคยทำ บทสนทนาเรื่อยเปื่อยที่ต่างฝ่ายต่างหยิบยื่นให้กันคือความสบายใจที่พวกเขายอมรับได้



 ทำอะไรอยู่ : Seongwu
มีเรื่องจะปรึกษา และมีเรื่องที่ต้องบอกให้มึงรู้ด้วย : Seongwu

Minhyun : มาแล้วๆ
Minhyun : อะว่ามา กูอ่านอยู่
Minhyun : พิมไม่ถนัดก็ voice มาได้นะ ไม่ต้องรีบ
หมอบอกว่าอีกอาทิตย์กว่าๆน่าจะเอาเฝือกออกได้ : Seongwu
ไม่ค่อยเจ็บอะไรแล้ว : Seongwu
   แล้วก็ กูได้คุยกับดาเนียลเรื่องนั้นด้วย : Seongwu
Minhyun : มึงหรือน้องเป็นคนเริ่มวะ
Minhyun : สัส อยากรู้เลย
ดาเนียลเป็นคนเปรยๆขึ้นมาก่อน : Seongwu
แต่เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง : Seongwu
  รอให้กูหายดีแล้วกูจะไปเล่าให้ฟังทั้งวันเลย : Seongwu
Minhyun : เออ อย่าเบี้ยวกูละกัน
Minhyun : แล้วเรื่องอะไรวะที่กูควรรู้
มึง : Seongwu
เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เมื่อไรนะ : Seongwu
  อนุบาล? หรือประถม? : Seongwu
Minhyun : อนุบาลสิวะ
Minhyun : จำไม่ได้หรือไง ตอนที่กูร้องไห้หาพ่อกับแม่ทุกเช้าอะ
เออว่ะ 5555 : Seongwu
สนิทกันมานานเลยเนอะ : Seongwu
  ถ้าเกิดไม่ได้อยู่ด้วยกันเราจะมีใครคบมั้ยเนี่ย : Seongwu
Minhyun : เยอะแยะไป
Minhyun : ถามทำเชี่ยไรเนี่ย
Minhyun : พูดเหมือนมึงจะตายยังงั้นแหละไอ้สัส
พ่อมึง กูไม่ได้จะตาย : Seongwu
แต่มึง : Seongwu
Minhyun : อะไร
Minhyun : มึงอย่าหายแบบนี้
ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกมึงตั้งแต่เนิ่นๆ : Seongwu
แต่เดือนหน้ากูจะไปเรียนที่ออสเตรเลีย : Seongwu
Minhyun : หมายความว่าไง
Minhyun : นานแค่ไหน ทำไมมึงไม่บอกกู
ขอโทษ กูขอโทษจริงๆ : Seongwu
มันโอนหน่วยกิตได้ทั้งหมด กูจะไปเรียนจนจบแล้วบินกลับมารับปริญญา : Seongwu
 แล้วก็ต่อโทที่นู่นเลย : Seongwu
Minhyun : มึงมันใจร้าย
Minhyun : แม่งใจร้ายสัสๆ
อย่าโกรธกูเลยมิน ไม่มีมึงกูก็ไม่เหลือใครแล้ว : Seongwu
Minhyun : แล้วคนที่บ้านล่ะ
พ่อกับแม่รู้แล้ว : Seongwu
Minhyun : ดาเนียล?

กูยังไม่อยากบอกตอนนี้ : Seongwu
ไม่อยากให้ใครต้องมากังวลเรื่องของกู : Seongwu
กูรู้ว่ากูใจร้ายมาก แต่กูขอซื้อเวลาที่เหลือเอาไว้ : Seongwu
เพราะยังไงซะ เรื่องของกูกับดาเนียลก็ไม่มีทางเป็นไปได้ : Seongwu






ไม่มีความลังเลแฝงอยู่ในแววตาคู่คมนั้นแม้แต่น้อย



การตัดสินใจครั้งนี้ถูกต้องแล้ว



เราก็ต้องเลือกสิ่งที่ควรทำ ไม่ใช่สิ่งที่อยากทำ


tbc.
โห ทำไมไม่เห็นสวีทเหมือนครึ่งแรกเลย
แง้

พลอตที่วางไว้ดำเนินมา 80% แล้วค่ะ ทำไมพระนายยังไม่รักกันสักที 55555
หลังจากนี้ก็รักกันแหละ อยู่ที่ว่าพวกเขาจะแก้ไขปัญหากันยังไง
เพราะช่วงหลังจากนี้พี่ซองอูก็ซื้อเวลาให้ตัวเอง ในขณะที่คนนั้นก็เหมือนถูกหลอกไปจนกว่าจะรู้ความจริงอะเนอะ
เอาใจช่วยดาเนียลกับพี่ซองอูด้วยนะคะ♥


ขอบคุณและขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ

#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #700 yp3tm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 19:00
    ร้องไห้แร้วนะ พี่ซองอูจะทิ้งดาเนียล ฮือ!!!
    #700
    0
  2. #698 I AM NO ONE. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 15:04
    ซองอูอ่าา เพราะความที่เป็นคนหัวแข็งอะ ฮือออ แต่เปิดใจให้แดนขนาดนี้ถือว่าเดินมาไกลเหมือนกันนะสำหรับซองอู แล้วสุดท้ายคนที่จะทนไม่ไหวต้องเป็นซองอูแน่นอน เพราะสมองไม่ตรวกับใจ ยิ่งหนียิ่งเจอ ยิ่งปฏิเสธก็ยิ่งโหยหา
    #698
    0
  3. #697 buchiibuchii (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 09:46
    ซองอูอย่าทิ้งดาเนียลแบบนี้ ㅠㅠㅠ
    #697
    0
  4. #696 Sawaddeeda (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 22:38

    ถ้าอ่านต่อกันรวดเดียวทั้งอาจจะแบบปรับอารมณ์ไม่ทัน555 สงสารเนียลจัง พี่ซองอูทำไมใจร้ายกับเนียลจัง ฮึก

    #696
    0
  5. #695 korntaprit (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 02:48
    ครึ่งแรกกับครึ่งหลังเรานี่เหมือนไบโพล่าร์เลยค่ะ 5555555
    #695
    0
  6. #694 Yaayee.pk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 02:34
    แงงงงงงง ทำไมมม ทำไมพี่ทำอย่างงี้...
    #694
    0
  7. #693 Kawaiimm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 18:22
    แงงงงง ตบท้ายได้หน่วงมากกกก ซองอูอย่าทำแบบนี้ บอกน้องเหอะ แง้
    #693
    0
  8. #692 khaojaokj (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 23:04
    อะไรอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!
    #692
    0
  9. #691 Anon_H (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 19:56
    บอกแดนเถอะะะ
    #691
    0
  10. #690 Chatchaann1 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 19:04
    คุณพี่ใจร้าย ไม่สงสารแดเนียบหรือ
    #690
    0
  11. #689 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 06:20
    โอ้ยยยยยยย T_________T
    #689
    0
  12. #688 oscheek (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 03:25
    ไม่น้าาา สงสารแดนเลน ไม่อยากคิดว่าถ้ารู้ทีหลังจะเสียใจขนาดไหน พี่ซองอูใจร้ายยย
    #688
    0
  13. #687 ทาสจงฮยอน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 01:26
    แงงงง บอกแดนนนนนนน ฮืออออออ
    #687
    0
  14. #686 wayfareritz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 00:21
    ฮืออออ ไรอ่าา ยังไม่ทันได้หวานกันเลยยย จะแยกกันแล้วเรอะ หน่วงมั่ยหน่วงง นุเด่ามั่ยออกก
    #686
    0
  15. #685 mim7012 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 00:21
    แงพี่ซองอูใจร้ายพูดให้ความหวังแต่ตัวเองคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ง่ะ มันต้องเป็นไปได้สิคะ!!!!!!!!!!!!!!!!
    #685
    0
  16. #684 ykoxdiv (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 00:19
    พี่ซองอูจะใจร้ายกับดาเนียลอีกแล้ว สุขไม่สุดจริงๆ5555
    #684
    0
  17. #682 Monkeyellow (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 23:37
    มันก้ยังดีที่ต่างคนต่างรับรู้ถึงความรู้สึกนี้อะ มันก้ยังดี มันก้โล่งไปนิดนีง แต่ตอนสุดท้ายนี่แบบ 55555555555 อะไรวะเนี่ยยย รอติดตามค่ะ
    #682
    0
  18. #681 Wouldyoulikesometea (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 00:20
    โอ้ยยยยยยยย ไม่ได้รู้สึกหวิวใจหวิวเท้าตอนอ่านฟิคมานานมากกกกกกกกก โอ้ยยย นุไม่ไหว่แล่ววว ;-; น้ำตาร่วงเว่อตอนท้าย
    #681
    0
  19. #680 oscheek (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 15:33
    กรี้ดดดดดดดด ทำไมเขินนฮือออออออ ไม่ไหวแล้วน่ารักกันจังงง
    #680
    0
  20. #679 Monkeyellow (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 15:10
    ชั้นอยากเปนผีผลักค่ะ 555555555
    #679
    0
  21. #678 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 15:26
    เขินจนเดินไม่ไหววงวววฟมอมำใฟืหฟอผอไหฝำใปใผผใทกทหผ
    #678
    0
  22. #677 kidrauhlz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 13:14
    แงงง เขินมากกพี่ซองอูเวอร์นี้น่ารักอ่า ส่วนดาเนียลแบบอบอุ่นมากเว่อแดนหลุดหลายรอบมากคือแบบฮือจูบเลยมั้ยค้าาา
    #677
    0
  23. #676 Anon_H (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 05:47
    จูบเลยๆๆๆ
    #676
    0
  24. #675 Sawaddeeda (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 20:53

    พี่ซองอูจะเขินน้องเนียลบ้างไหมนะ~ เนี่ยๆคนอ่านยังเขินจนตัวบิด อารมณ์น้องเขาก็บอกเป็นนัยๆเหมือนสารภาพรักขนาดนั้นแล้วอ่ะ โหยยยยพี่ซองอูจงเผยร่างพี่ซองอูคนใจดีของน้องออกมาก 5555

    #675
    0
  25. #674 babubabu_u (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 15:52
    ดาเนียลแสนจะอบอุ่น ดูแลเก่ง พี่ซองอูอยู่ด้วยแล้วจะรู้สึกดีก็ไม่แปลก อิอิอิ
    #674
    0