เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 20 : 19 : คลื่นอารมณ์ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    30 ก.ค. 61




PART XIX :   waves










"ทะเลสวยสัสๆ"
ทันทีที่เท้าทั้งสองแตะลงบนผืนทรายสีขาวกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาบนชายฝั่งทะเลอันเงียบสงบมินฮยอนก็เอ่ยออกมาด้วยความดีใจ บรรยากาศของบ้านพักหลังใหญ่ติดกับชายหาดส่วนตัวถือเป็นเรื่องดีๆของวัน 




ไม่บ่อยครั้งนักที่พวกเขาจะพาสายรหัสของตัวเองมาเลี้ยงอำลารุ่นพี่ก่อนแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตตามครรลองของตัวเอง



"ที่นี่มีกี่ห้องนอนวะ"
แจฮวานเอ่ยถามมินฮยอนที่นั่งอยู่ข้างๆพลางกวาดสายตามองเข้าไปในตัวบ้านอย่างละเอียด ห้องโถงสีขาวสะอาดสะอ้านนั้นใหญ่พอจะให้พวกเขาตั้งวงกินเหล้ากันอย่างสนุกสนานโดยไม่ต้องกังวลว่ายุงจะกัดในยามวิกาล ไหนจะเสียงที่ไม่ต้องกลัวว่าจะรบกวนบ้านหลังอื่นอีก




"มี 4 ห้อง ห้องใหญ่ 2 แล้วก็ห้องเล็กอีก 2"
พูดพลางผายมือไปยังห้องริมซ้ายชั้นล่างที่เป็นห้องนอนเล็ก พวกเขาตกลงแบ่งห้องนอนโดยที่ซองอูและมินฮยอนนอนด้วยกันที่ห้องเล็กชั้นล่าง ร่างบางจัดแจงเก็บของใช้ให้เข้าที่เข้าทางก่อนขับรถออกไปหาซื้อของยังสะพานปลาสำหรับมื้อค่ำในวันนี้



มินฮยอนและแจฮวานชวนเขาพูดคุยไปตลอดทางจนถึงที่หมาย พวกเขามากันแค่สามคนและปล่อยให้เด็กๆที่เหลืออยู่เตรียมของที่บ้าน ถ้าหากมาเยอะก็คงจะวุ่นวายและเสียเวลา  วันนี้แจฮวานดูอารมณ์ดีกว่าปกติเพราะรู้ว่าเพื่อนรักมีเรื่องให้เครียดอยู่พอสมควร บรรยากาศในช่วงเย็นจึงผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เสียงหัวเราะชอบใจของเพื่อนๆช่วยให้เขาลืมเรื่องของคนที่บ้านไปได้




          ถึงจะมีนึกอยู่บ้างก็ตามที








.




.




"พี่ซองอูครับ"



"...."



"พี่ซองอู"
แรงสะกิดจากด้านหลังเรียกสติให้คนที่นั่งเหม่อลอยหันกลับไป เจ้าของใบหน้าหวานส่งยิ้มให้เขาพลางยื่นจานที่พูนไปด้วยอาหารทะเลนานาชนิด พัคจีฮุนหย่อนกายนั่งลงข้างๆรุ่นพี่อย่างเป็นกันเอง ก่อนชวนคุยเจื้อยแจ้วเหมือนปกติ




"มีอะไรหรือเปล่า"



"เปล่าครับ ผมเห็นพี่นั่งอยู่คนเดียวกลัวพี่จะเหงา หรือว่าผมมากวนหรือเปล่าเนี่ย"




"เฮ้ย ไม่ได้กวนเลย ดีสิพี่จะได้มีเพื่อนคุย"
ใบหน้าคมส่งยิ้มตอบท่าทางน่ารักๆของเด็กตรงหน้า เขาแบ่งอาหารในจานให้จีฮุนกินด้วยเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะหิวไม่ต่างกัน แต่ด้วยความที่เป็นรุ่นน้องจึงเสียสละให้พี่กินก่อน




          น่ารัก




          ก็คงไม่แปลกที่ทุกคนจะหลงรักเด็กคนนี้






.



.


.


"พอได้แล้ว กูว่ามึงเริ่มจะเมาแล้วนะเว่ย"
เสียงหวานของมินฮยอนเอ่ยเตือนเพื่อนร่วมห้องที่ยังไม่วางมือจากการดื่ม ทั้งๆที่คนอื่นก็แยกย้ายกันไปนอนเรียบร้อย ใบหน้าคมขึ้นสีแดงจัดจากฤทธิ์แอลกอฮอลล์ ลมหายใจผ่อนออกหนักๆราวกับเจ้าตัวใกล้จะหอบเหนื่อย มือบางยกขึ้นโบกปฏิเสธเพราะตัวเขาเองยังไม่อยากหยุดการดื่มนี้




          เมาเสียบ้างก็ดี จะได้ทิ้งความรู้สึกไว้ข้างหลัง



          เหนื่อยเหลือเกิน



ร่างบางเอนตัวพิงผนัง ปรับท่านั่งให้สบายตามต้องการ เปลือกตาปิดลงอย่างช้าๆเสมือนไม่ต้องการให้ใครสักคนได้เห็นความอ่อนล้าในแววตาคู่นี้



"มึงมีอะไรจะพูดหรือเปล่า"




"กู ....ไม่มี"
ร่างบางตอบพึมพำอยู่ในลำคอ ส่งยิ้มจางๆเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร




"มึงเมาป่ะวะซองอู พอเหอะ"




"ยัง ...แต่ใกล้แล้ว"
ใช่ เขารู้ตัวถ้าเกิดว่าตัวเองดื่มต่อไม่ไหว 




"มึงมีอะไรในใจใช่มั้ย กูรู้นะว่าเวลามึงมีเรื่องเครียดมึงชอบดื่มหนักๆ"




"...."



"แล้วมึงก็รู้ใช่มั้ย ...ว่ามึงเล่าให้กูฟังได้"



"...คือ"



"อย่าแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว"





           "มึงรู้มั้ย"
          "นอกจากมึงกูก็ไม่เหลือใครแล้วนะมินฮยอน"
          "กูโคตรเกลียดความรู้สึกของคนที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง"
          "เหมือนเป็นคนสุดท้ายในทุกสถานะ ทุกความสัมพันธ์"
          "กูไม่รู้อะไรเลย ไม่เคยได้รู้อะไรจากคนที่บ้านเลย"
          "เหมือนทุกคนปิดบังเพื่อความสบายใจของกู"
          "ทำไมเขาถึงไม่บอกกู ทำเหมือนว่ากูก็เป็นคนในครอบครัวของเขาวะ"
           "บางทีก็สงสัยนะว่ากูทำอะไรผิด"
          "แต่ตอนนี้กูรู้แล้วแหละว่ากูไม่ได้ทำอะไรผิด"


          "เพราะมันผิดตั้งแต่ที่คนๆนั้นคือกู"
          

      



เจ้าของเสียงนุ่มยังคงเอ่ยถ้อยคำที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เขาเล่าทุกอย่างให้มินฮยอนที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ ในเวลานี้คงมีเพียงแค่คนคนเดียวที่ช่วยเยียวยาจิตใจที่อ่อนไหวให้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้งได้




          แก้วใบนี้กำลังจะร้าว




แต่เขาพลาดไปนิด  ...เมื่อมันเป็นจังหวะที่ใครอีกคนเดินลงมาหยิบของข้างล่างพอเหมาะพอดี พัคจีฮุนแนบหูกับประตูห้อง เสียงนั้นดังชัดเจนจนเขาจับใจความสำคัญได้ และพอรู้ว่าตอนนี้คังดาเนียลกำลังเผชิญปัญหาใหญ่ที่เจ้าตัวคงไม่สามารถผ่านพ้นไปได้ด้วยตัวคนเดียว




ขาทั้งสองก้าวขึ้นบันไดด้วยความเร่งรีบ คว้าเครื่องมือสื่อสารบนหัวเตียงอย่างใจร้อนแล้วกดส่งข้อความไปหาคนที่อยู่ไกลด้วยความเป็นห่วง



'แดน'
'นอนหรือยัง'


          'ยัง'
          'จีฮุนมีอะไรหรือเปล่า'


'เปล่าๆ 555'
'เราแค่อยากทักมาคุยน่ะ เห็นช่วงนี้แดนเงียบๆไป'


          'ช่วงนี้เราไม่ค่อยว่างเลย'
          'โทษที'


'เอ่อ'
'เราไม่รู้ว่ามันจะเสียมารยาทมั้ย'
'แต่ถ้าแดนต้องการใช้เงินจริงๆแดนบอกเราได้นะ'


          'หืม?'


'เราได้ยินพี่ซองอูพูดเมื่อกี้'
'เป็นห่วงว่าแดนจะเครียดก็เลยทักมาถามนี่แหละ'
'ยืมเราได้จริงๆนะ'
'sent a sticker'


          'พี่ซองอูพูดอะไร'


'ยาวอะ ให้เราคอลได้ไหม'


          'ได้ๆ แปปนึงนะ'


call ended 00:25:10





50% is loading




'จบทริปแล้ว'


มือที่วางอยู่หลังพวงมาลัยเคาะเป็นจังหวะไปตามเสียงดนตรีที่บรรเลงอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางบรรยากาศครึ้มๆภายนอกที่คล้ายฝนจะตกระหว่างทางกลับบ้าน องซองอูแวะไปส่งแจฮวานตามที่ตกลงกันไว้เพราะมินฮยอนอาสาจะไปส่งจีฮุน จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังเพนท์เฮ้าส์ของตัวเอง


การไปเที่ยวครั้งนี้ทำให้เขาได้ออกไปเปิดหูเปิดตา ใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติที่เงียบสงบ แม้จะมีเสียงโหวกเหวกจากผู้ร่วมทริปไปบ้างแต่นั่นก็ทำให้เขาหัวเราะออกมาได้อย่างงายดาย




          มีความสุขกว่าอยู่ที่บ้านเป็นไหนๆ




แต่ความรู้สึกกลับหายไปในทันทีที่เรียวขายาวก้าวเข้าไปยังที่พักอาศัยชั้นบนสุดของอาคารใหญ่ใจกลางเมือง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นใบหน้าของคนเด็กกว่ากำลังส่งยิ้มให้เขาอย่างไม่เต็มใจนัก ซึ่งเขาเองไม่ได้สนใจอะไรเพราะรู้สึกเหนื่อนล้าจนอยากจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆในห้องให้เร็วที่สุด




"พี่จะไปไหน"
เสียงทุ้มของคังดาเนียลเอ่ยถามแล้วเอื้อมมือคว้าท่อนแขนของผู้เป็นพี่เอาไว้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเดินไปยังห้องนอนชั้นสอง แต่เขาคงออกแรงมากไปจนอีกฝ่ายทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด 




"ฉันจะเก็บของ ปล่อย!"
ซองอูตวัดหางเสียงก่อนสะบัดแขนให้ออกจากการเกาะกุม เขาเดินขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองแต่ก็พบว่าใครอีกคนยังคงเดินตามมา 




          ม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมดาเนียลต้องมาวอแวเขาถึงขนาดนี้




          น่ารำคาญ





"ฉันเหนื่อยมากและอยากจะนอนตอนนี้ มีอะไรค่อยคุยกันได้ไหม"
เจ้าของห้องออกคำสั่งอย่างไม่สบอารมณ์ ตอนนี้คงไม่มีเวลามานั่งต่อล้อต่อเถียงกับใครเพราะแค่ขับรถกลับมาก็เพลียมากพออยู่แล้ว ร่างบางทิ้งตัวลงนั่ง สองมือกระชับผ้าห่มแน่นหวังเพียงได้เอนกายลงบนเตียงนุ่มๆของตนเอง แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมแพ้เมื่อเจ้าตัวก็ยังนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาโดยไม่ยอมลุกออกไป





พวกเขานั่งจ้องตากันสักพักโดยไม่มีใครยอมแพ้ใคร ราวกับเป็นสงครามประสาทที่ใครถอนสายตาออกก่อนจะเป็นฝ่ายแพ้ และแน่นอนว่าในครั้งนี้องซองอูขอยอมจำนน เปลือกตาคู่สวยปิดลงด้วยความอ่อนล้า กะพริบตาถี่เนื่องจากดวงตานั้นแห้งจากการจ้องมองใบหน้าอีกคน ร่างบางผ่อนลมหายใจยาวเพื่อควบคุมอารมณ์ให้คงที่





          ดื้อ



          คังดาเนียลดื้อเกินไปแล้ว






"ดาเนียล..."
คนแก่กว่ากดเสียงต่ำ เริ่มจะทนไม่ไหวในขณะที่ดวงตาก็ใกล้จะปิดเต็มที




"อย่าพึ่งนอน ...ผมมีอะไรจะคุยด้วย"
อีกฝ่ายก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่จริงจังไม่แพ้กัน




"มันชักจะมากไปแล้วนะ ทำอะไรก็เกรงใจกันบ้าง อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้นายล้ำเส้นเข้ามามากกว่านี้"






"แล้วการที่พี่ไปพูดโกหกเรื่องผมต่อหน้าคนอื่นมันเป็นการกระทำที่ดีแล้วหรอ!"
ความอดทนของเขาขาดผึง ....ไม่สิ เรียกว่าขาดสะบั้นก็คงจะถูก นานเป็นวันๆที่เขารอให้พี่ชายกลับมาอธิบายเรื่องนี้ให้ฟังหลังจากที่เขาได้ยินมาจากจีฮุน ความรู้สึกของคนที่รอจนกินไม่ได้นอนไม่หลับยิ่งทำให้เขาตัดสินใจตอบกลับพี่ไปด้วยถ้อยคำร้ายกาจแบบที่ตัวเองก็คาดไม่ถึงเช่นกัน





          เขาจะไม่ยอมให้พี่ซองอูทำแบบนั้นอีกต่อไป





"โอ๊ย เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย ฉันจะนอน!"




"พี่ก็แค่พูดมา ว่าพี่ไปโกหกอะไรผมไว้บ้างแล้วผมจะไม่ตอแยพี่อีก"




"นายพูดอะไรของนาย ...ฉันไม่เข้าใจ"
ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหน้าเข้าหาอีกคนอย่างไม่ยอมลดละ เจ้าตัวต่างหากที่เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน ในเมื่อเขาไม่ผิดดังนั้นเขาจะไม่ยอมโดยเด็ดขาด




"ผมไม่เคยคิดเลยนะว่าคนที่ดูนิ่งๆแบบพี่จะชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น"
ดวงตาคู่เรียวตวัดมองเขาด้วยความขุ่นเคือง ความขี้เล่นที่เคยเป็นเสน่ห์ของเด็กคนนี้ได้หายไปทันทีที่เจ้าตัวกำลังโมโห




          ดาเนียลเวลาโกรธน่ากลัวอยู่ไม่น้อย


          แต่เขาไม่กลัวหรอก ...เพราะองซองอูไม่ได้ทำผิดอะไร




"เดี๋ยว นายพูดอะไร?"




"พี่ไปพูดอะไรไว้ก็น่าจะรู้ดี หรือต้องให้ผมไปถามพี่มินฮยอนเอาเองล่ะ"
ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ จ้องมองใบหน้าคมที่นิ่งจนเขาอ่านความรู้สึกไม่ออก แววตาคู่นั้นดูสับสนแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความโกรธที่ไม่ต่างกันกับเขา




"นาย ....ไปเอามาจากไหน"




"เหอะ ยอมรับแล้วหรอว่าพี่มันก็เลวไม่ต่างจากผมนั่นแหละ!"
ดาเนียลตะโกนใส่หน้าผู้เป็นพี่จนร่างบางชะงักไปชั่วครู่พลางถอยห่างด้วยความตกใจ ก่อนความร้ายกาจจะถูกส่งออกมาทางแววตาคู่คมเหมือนเดิม




               นี่สิ องซองอูคนเดิมที่คังดาเนียลเคยรู้จัก





"อย่ามาพูดจาแบบนี้กับฉันนะ!"
เขาตวาดกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ฟันคมขบกันแน่นจนเห็นสันกรามชัดเจน ก่อนความโมโหจะยิ่งปะทุขึ้นยามที่ได้รับรอยยิ้มกวนประสาทจากอีกฝ่าย





"ทำไมอะ เรามันก็ครอบครัวเดียวกันนี่ ถึงจะคนละแม่แต่ก็แบ่งพ่อกันใช้ไม่ใช่หรือไงครับ"





เพียะ!



มือเรียวตบเข้าเต็มแรงที่แก้มของอีกฝ่าย จนเกิดรอยแดงไปทั่วบริเวณ วูบหนึ่งที่แววตาของร่างสูงสั่นไหว เขาเข้าใจความรู้สึกของพี่ซองอูแล้วว่าตอนที่โดนพ่อตบหน้ามันเป็นยังไง แต่สิ่งที่เขาไม่มีวันเข้าใจคือทำไมพี่ซองอูถึงได้กล้าพูดจาแบบนั้นกับมินฮยอน






'แดน คืองี้นะ เมื่อกี้เราได้ยินพี่ซองอูคุยกับพี่มินฮยอน'
'พี่ซองอูบอกว่าแดนใช้เงินหลายสิบล้านวอนไปในเวลาไม่กี่วัน แถมยังไม่บอกให้ใครที่บ้านรู้อีกด้วย'
'แล้วเราเอ่อ ...ก็พึ่งได้รู้เรื่องที่บ้านของแดนด้วย เพราะพี่ซองอูเล่าว่าแดนเป็นลูกเมียน้อยที่มาแย่งความรักจากคุณพ่อไป แถมแม่ของแดนก็ยังทำให้ครอบครัวของพี่ซองอูต้องมีปัญหา'
'กลายเป็นว่าเดี๋ยวนี้คุณพ่อก็ฟังแต่แดนจนไม่สนใจพี่ซองอู'
'พี่ซองอูเล่าให้พี่มินฮยอนฟังว่าที่บริษัทมีปัญหาเรื่องยักยอกเงิน'
'พี่เขาเลยบอกว่าบางทีคนๆนั้นอาจจะเป็นแดน'
'เขาเลยคิดว่าแม่แดนอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง'
'แล้วพี่ซองอูก็บอกด้วยว่าช่วงนี้แดนมีปัญหาเรื่องเรียนเพราะยังปรับตัวกับที่เรียนใหม่ไม่ได้'
'แต่ที่น่าสมเพชไปกว่านั้นคือแดนไม่เก่งอะไรเลย ไม่เคยจะพยายามอะไรด้วยซ้ำ'
'พอเอาเหตุผลมาประกอบกันทั้งหมด เลยคิดว่าแดนอาจจะพยายามยักยอกเงินจากบริษัทพี่ซองอูไปแล้วเอาไปใช้กับแม่สองคน'
'แล้วพี่เขาก็บอกว่าแม่แดนดูไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีอะไร จริงๆอาจจะยังติดต่อกับสามีคนเก่าอยู่ก็ได้ใครจะรู้'




          อืมม


          สำหรับดาเนียลเขาคงเป็นได้แค่คนร้ายกาจ


          ไม่สิ ...เขาคงดูเป็นคนแบบนั้นสำหรับทุกคน





ซองอูไม่รู้จะพูดยังไง ในเมื่อสิ่งที่พัคจีฮุนพูดมามันไม่เป็นความจริง ...แต่ก็นั่นแหละ  ถ้าคังดาเนียลเชื่อใจเขาตั้งแต่แรกก็คงไม่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้



.




คำบอกเล่าจากพัคจีฮุนซึ่งดาเนียลแอบอัดเอาไว้โดยไอแพดถูกเปิดให้เจ้าตัวได้ฟัง ริมฝีปากบางสั่นระริกเมื่อได้ฟังจบพร้อมๆกับหยาดน้ำที่คลอหน่วงอยู่บนดวงตาคู่คมซึ่งถูกอีกฝ่ายจ้องมองด้วยความคาดหวัง



          หวังว่าพี่ซองอูจะส่ายหน้า แล้วบอกกับเขาว่ามันไม่ใช่ความจริง



          บอกว่าเรื่องที่จีฮุนเล่า เป็นเรื่องที่เข้าใจผิด พี่ซองอูไม่ได้คิดแบบนั้น




"จริงหรอ..."



"...."



"พี่พูดแบบนั้นจริงๆใช่ไหม"



"นายคิดว่าฉันพูดแบบนั้นจริงๆหรอ"



"...."



"ตอบฉันมาสิดาเนียล"



"เพราะผมไม่รู้ว่าจีฮุนจะโกหกไปเพื่ออะไร"



"ถ้านายคิดแบบนั้น ...ฉันเองก็ไม่มีอะไรจะอธิบาย"



"พี่..."



"ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ"



"...."



"ฉันก็เป็นแบบที่นายได้ยินมาจากคนอื่นนั่นแหละ"





"ถ้ามันไม่ใช่ความจริงพี่ก็พูดมาสิ!"
เขาเผลอบีบไหล่ผอมๆของผู้เป็นพี่เต็มแรง เขย่าจนร่างทั้งร่างขยับไปตามฝ่ามือหนาที่ยังคงสร้างรอยแดงไว้บนแผ่นไหล่โดยไม่ตั้งใจ จนหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใสหยดแหมะลงบนพื้น คนตรงหน้าร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มือเรียวยกขึ้นมากลั้นเสียงสะอื้นแต่ก็ไม่วายเล็ดลอดออกมาให้ดาเนียลได้ยิน 




เขาผงะไปเมื่อเห็นปลายจมูกรั้นขึ้นสีแดงไม่แพ้ดวงตาคู่คมที่ก้มหน้าหนี



          ให้ตายเถอะ เมื่อกี้เขาทำอะไรลงไป


          เขากำลังทำให้พี่ซองอูเจ็บ



หัวใจดวงนี้กำลังสับสน ไม่รู้ว่าควรแสดงออกอย่างไรในเมื่อคนที่เขาเผลอทำให้เจ็บคือคนที่ทำร้ายเขาด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ




          ไม่รู้ว่าควรปลอบประโลมอีกฝ่ายหรือดูแลความรู้สึกตัวเองก่อนดี





"ช่างมันเถอะ"
น่ากลัวที่องซองอูเป็นคนฮีลตัวเองได้ดีจนเกินไป มือเล็กยกขึ้นปาดคราบน้ำตาออกจนหมด จ้องมองดวงตาเรียวของดาเนียลที่เริ่มจะสับสนขึ้นมาบ้างแล้ว




          ผิดหวัง




ความรู้สึกแรกของซองอูคือผิดหวังที่ดาเนียลเลือกเชื่อคนอื่นมากกว่าเขา ในขณะที่เขาคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเรากำลังดีขึ้นเรื่อยๆ





"นายรู้อะไรไหม"


"...."


"ถ้าวันนั้นพ่อไม่ให้ฉันเข้าไปหาเอกสารบางอย่าง ฉันคงไม่รู้ว่านายเอาเงินมากมายขนาดนั้นไปทำไม"


"...."


"ฉันคงเป็นคนสุดท้ายที่นายคิดจะเล่าอะไรให้ฟัง แต่ก็ไม่แปลกเพราะฉันก็ทำไม่ดีกับนายเอาไว้เยอะ"



"...."



"และฉันก็จะทำแบบนั้นต่อไป ต่อให้นายทำดีกับฉันแค่ไหนก็จะไม่มีวันได้อะไรดีๆกลับไปหรอก"


"อืม"



"..."



"อ่า... ผม เอ่อ ผมขอโทษที่ไม่ได้บอก"



"งั้นผมจะเล่าให้ฟังก็แล้วกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
เขาเลือกนั่งลงบนเตียงข้างๆกับซองอู แววตาจริงจังถูกส่งผ่านไปยังคนฟังเพื่อให้มั่นใจว่าสิ่งที่เขากำลังพูดนั้นเป็นความจริง


"..."


"เงินที่ผมเอาไป อย่างแรกเลยผมไม่ได้ขโมยมาจากไหน บางส่วนก็เป็นเงินที่ได้จากพ่อกับแม่ น้ามินอาก็ให้ผมอยู่บ่อยๆ ผมเก็บเอาไว้เผื่อว่าใช้ในยามจำเป็น"


"..."



"แล้ววันหนึ่ง ยามจำเป็นของผมก็เข้ามาถึง"



"..."



"วันที่คนรู้จักบอกกับผมว่า พ่อของผมกำลังป่วยด้วยโรคมะเร็ง"


"..."


"และท่านกำลังจะตายถ้าผมไม่หาเงินมารักษาได้ทันเวลา"



"...."



"ตอนนั้นผมโคตรเคว้งเลย เอาจริงๆไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคิดอะไรอยู่"


"..."


"ใจนึงก็เฉยๆเพราะเขาไม่ได้เลี้ยงดูผมมากมายอะไร แถมยังทิ้งผมกับแม่เอาไว้ซะด้วยซ้ำ"


"...."


"แต่อีกใจก็คิดว่า ในขณะที่ผมมีชีวิตอยู่สุขสบายที่นี่ อยู่เป็นครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา มีบ้าน มีรถให้ขับ มีการศึกษาที่ดี ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันๆหนึ่งพ่อต้องเจอกับอะไรบ้าง จะได้กินข้าวตรงเวลาไหม เงินใช้พอหรือเปล่า แล้วได้พักผ่อนบ้างไหม"


"...."



"ผมอาจจะเป็นคนนอกที่แย่สำหรับพี่ แต่ผมก็ยังอยากเป็นลูกที่ดีสำหรับพ่อของผมอยู่ดี"



"..."



"ผมพยายามรวบรวมเงินเก็บที่มีแต่มันก็ยังไม่ถึง จะให้เอ่ยปากขอแม่ผมก็ไม่อยากให้เรื่องพ่อมากระทบจิตใจของท่าน ไม่รู้ว่าท่านเจ็บปวดแค่ไหนกว่าจะผ่านเรื่องราวตรงนั้นมาได้"


"..."



"แต่เหมือนพ่อ ไม่สิ พ่อของพี่นั่นแหละที่เห็นว่าช่วงนี้ผมดูเครียดผิดปกติ ท่านก็เลยถามว่าผมเป็นอะไรหรือเปล่า"



"..."


"ผมเลยตัดสินใจเล่าเท่าที่พอจะเล่าได้ให้ท่านฟัง ผมไม่ได้คิดจะขอยืมเงินท่านหรอก แค่อยากให้ท่านช่วยเป็นธุระหางานที่ผมสามารถทำไประหว่างเรียนได้บ้าง น่าจะทันส่งเงินให้พ่อของผมในอนาคต"


"..."



"แล้วผมก็มารู้สึกผิดอีกครั้งตอนที่พ่อของพี่ให้เงินเต็มจำนวนกับผมโดยที่ไม่ถามเลยสักคำว่าผมเอาไปทำอะไร"



"..."



"นั่นแหละ ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โคตรแย่เลยอะ ไม่สามารถเป็นคนที่ดีพอให้ใครได้เลย ทั้งพ่อของตัวเอง แม่ตัวเอง หรือแม้แต่พ่อของพี่ผมก็ยังต้องเป็นภาระให้ท่าน"


"..."



"รวมไปถึงพี่ด้วย... ถึงพี่จะไม่เคยเอ่ยปากเรียกผมว่าน้อง แต่ผมก็อยากเป็นน้องที่ดีที่คอยช่วยเหลือพี่ได้บ้าง ถึงผมจะไม่ได้เรียนเก่งเท่าพี่ แต่ผมก็จะพยายามช่วยงานที่บ้านถึงแม้จะโดนแก้งานอยู่บ่อยๆ"




"นะ นาย"
ซองอูตกใจเมื่อได้ยินเสียงสั่นเครือของคนเด็กกว่า ดวงตาคู่เรียวแดงก่ำแต่ก็ยังพยายามข่มอารมณ์เอาไว้




"ฮ่าๆ ขอโทษนะที่ผมไม่ได้บอกพี่ ไม่ได้บอกอะไรสักอย่างเพราะมัวแต่กลัวไปเองว่าพี่จะโกรธ ซึ่งผมคงมองพี่ในแง่ร้ายเกินไปใช่ไหม"



"คือ"



"แล้วผมก็ไม่อยากเป็นความไม่สบายใจให้ใครด้วย ไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากกับผมอีก"



"..."



"ขอโทษนะครับ ส่วนเงินที่เหลือผมคิดเอาไว้ว่าจะใช้คืนพ่ออยู่แล้ว ผมจะรีบเอามาคืนให้ครบทั้งหมด เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้"




"เรื่องของนายสิ"



"..."



"ให้ตายเถอะ!"




          



บางทีเขาอาจจะมองโลกในแง่ร้าย ...นึกถึงแต่ตัวเองมากเกินไปจนลืมนึกถึงเหตุผลในการกระทำของคนอื่น 



คนที่มัวแต่ตัดสินคนอื่นโดยใช้ตัวเองเป็นบรรทัดฐานอย่างเขาก็สมควรแล้วที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างนี้





          ถ้าหากชีวิตของเขาเปี่ยมไปด้วยความสมบูรณ์แบบ


          ดาเนียลคงเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้ความสมบูรณ์แบบนั้นจับต้องได้







ร่างบางสบถกับตัวเองเมื่อน้ำตาไหลลงอาบแก้มทั้งสองตอนที่เขาเห็นว่าดาเนียลก็ร้องไห้ ใบหน้าเรียวส่งยิ้มที่ฝืนที่สุดให้คนเป็นพี่ก่อนใช้นิ้วโป้งไล้คราบน้ำตาออกจากใบหน้าคมอย่างลวกๆ วงแขนแกร่งโอบอีกฝ่ายเข้าไปกอดราวกับต้องการที่พึ่งพิงให้หัวใจดวงน้อย





          เป็นครั้งแรกที่พี่ซองอูก็กอดเขาตอบ





"นายมันไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ชอบคิดอะไรใหญ่เกินตัว!"
คนเป็นพี่ส่งเสียงอู้อี้ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายแต่ถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆของอีกคน




          เป็นเสียงหัวเราะที่เศร้าที่สุดในรอบปีเลยล่ะมั้ง




        บรรยากาศภายนอกดูครึ้มเหมือนฝนจะตก ทว่าภายในอกของเขากลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด




"นายมันไม่ได้เรื่อง ไม่เคยมองให้กว้างๆ ทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องง่ายจนเกินไป"




"เฮ้อ พี่ช่วยเลิกบ่นก่อนได้ไหม ชอบพี่แบบที่เป็นคนใจดีแบบนี้มากกว่า"
ใบหน้าเรียวกดลงบนไหล่แคบ ฝังปลายจมูกโด่งลงบนเสื้อราคาแพงของผู้เป็นพี่ สูดกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ซองอูใช้เป็นประจำ ก่อนจะผละออกเพราะแรงทุบจากไหล่ข้างขวา




ซองอูไม่ชอบการสกินชิพ  ...และเขารู้ว่าดาเนียลเป็นแบบนั้น




"หมดธุระก็ออกไปได้แล้ว ฉันอยากอาบน้ำนอนจะแย่"
ซองอูพูดทั้งๆที่แขนของดาเนียลยังคงโอบเขาไว้ ท่าทางระหว่างเขาทั้งสองคนมันแปลกเสียจนเขาต้องแก้ไขอะไรสักอย่าง




          รวมไปถึงอาการหัวใจเต้นแรงที่เกิดขึ้นในตอนนี้




"เดี๋ยวก่อนดิ กว่าจะได้คุยกันดีๆนี่มันไม่ง่ายเลยนะ"




"ออกไป"
น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเจ้าของห้องจะเดินไปหยิบผ้าคลุมอาบน้ำและชุดนอนที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบ





          ยอมแพ้ ....คังดาเนียลเดินออกไปแล้วพร้อมกับเสียงปิดประตูตามหลัง




          แต่หลังจากนี้ไปเขาจะไม่ยอมแพ้อีกแล้ว จะไม่ให้ใครเข้ามาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคนในครอบครัวอีก โดยเฉพาะกับพี่ซองอู






tbc. 
มันกำลังจะดีค่ะ กำลังจะดีแล้ววว อีกแปปน่าจะอยู่ในช่วงที่เป็นวันเกิดพี่ซองอู อธิษฐานให้เขามีซีนดีๆร่วมกันอีกนะคะ 55555555555


ขอบคุณและขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ




#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #586 Helolyy_ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 21:57
    จีฮุ๊นนนน ทำไมถึงร้ายอ่ะ คือไรวะ โมโหมากเลยเนี่ย แง้ แต่แบบ เข้าใจกันแล้วใช่มั้ยอ่ะ ฮื้ออ
    #586
    0
  2. #570 KS'term (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 10:42
    ไม่ยอมให้ใครทำลายความสัมพันธ์กะพี่เค้า ก็เลิกยุ่งไปเลยจีฮุนอะมันร้ายมันเเเหละตัวดี!!!!
    #570
    0
  3. #560 mallelin♡ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 17:19
    พัค จี โฮ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #560
    0
  4. #559 Somuu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:32
    จี้ฉันเกลียดแกกกกกกก๊
    #559
    0
  5. #556 sunvee22 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 02:21
    /ทีมตบนังจี้
    #556
    0
  6. #554 dlmn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 10:28
    หืมม จีฮุนร้ายมากกก
    #554
    0
  7. #553 KiMuRaaaa. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 01:12
    ความสัมพันธ์ของครอบครัวหรอ เห๊อะ ครอบครัวแบบไหนอะ แบบที่เราคิดใช่มะ ชั่ยมั่ยชั่ย ตอบค่ะแดนเนียล
    #553
    0
  8. #552 #บบตพ ♡ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 19:06
    โห้ยยยย จีฮุ๊นนนนนนนน
    #552
    0
  9. #551 apollxq_18 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 12:32
    ทำไมจีฮุนร้ายขนาดเน้!!!!
    #551
    0
  10. #550 CakerollMB25 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 09:28
    โหตอนทะเลาะแบบสงสารทั้งคู่เลยอ่ะ ตะไมไม่พูดกังดีดี
    #550
    0
  11. #549 Snowflake_Star (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 01:02
    ฮืออออแบบตอนทะเลาะกันคือจะร้องอะฮือออออออออออ จีฮุนร้ายยยยㅠㅠ ต่อไปจะเป็นความสัมพันธ์ที่ดีแล้วใช่มั้ยยยฮืออออออ
    #549
    0
  12. #548 buchiibuchii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 21:52
    เกือบแล้วววว ดีใจที่เข้าใจกันนน
    #548
    0
  13. #547 babubabu_u (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 14:46
    อห จีฮุนได้ยินมาแบบนั้นจริงๆหรือกุเรื่อง มาร้ายใช่มั้ยเนี่ย ._. แต่อย่างน้อยเธอก็ทำให้ซองอูกับแดเนียลเคลียร์กันคุยกัน หึหึ
    #547
    0
  14. #546 MY_DNA&O (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 12:44
    เหนื่อยกับจีฮุนจริงๆ ชอบตอนพี่ซองอูดุแดนนะ แต่ถ้าทะเลาะกันแรงก็ไม่โอเค 555
    #546
    0
  15. #545 Cqppx (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 10:21

    จีฮุนร้ายกาจมากๆๆๆ ขอให้ทั้งสองคนดีกันมากๆๆๆขึ้นไปเรื่อยๆเลย

    #545
    1
    • #545-1 MY_DNA&O(จากตอนที่ 20)
      24 เมษายน 2561 / 12:42
      ใจนึงก็อยากขอบคุณจีฮุนนะที่ทำให้พี่น้องเขาได้เปิดใจคุยกัน แค่ยังไงก็ถือว่าซองอูกับแดนทำดีแล้วที่ยอมอธิบายและรับฟังกัน
      #545-1
  16. #544 Anon_H (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 06:54
    รอออออออ
    #544
    0
  17. #543 I AM NO ONE. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 03:21
    จีฮุนมาร้ายจริงๆด้วย!!!! จับทุ่มมมมมมม แต่แบบฮือออออ ในที่สุดก็เข้าใจกันอะ ฮือออ สู้เขานะแดน ซองอูเริ่มใจอ่อนแล้ว
    #543
    0
  18. #542 ykoxdiv (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 01:44
    รออย่างมีความหวังงงง
    #542
    0
  19. #541 0640074215 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 00:53
    เรื่องนี้จะจบเเบบไหนกันน่ะ
    #541
    0
  20. #540 pxrkpang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 00:29
    ตอนแรกนึกว่าจะไม่เคลียร์กันอีก คราวนี้เคลียร์แล้ว ดีมากๆๆๆๆ
    #540
    0
  21. #539 jackyit (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 23:50
    เคลียร์กันสักที แต่สารภาพว่าแอบลืมเนื้อเรื่อฃ เดี๋ยวต้อฃอ่านซ้ำ555
    #539
    0
  22. #538 oscheek (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 23:40
    จีฮุนตัวร้ายยยยยยยยยย
    #538
    0
  23. #537 mim7012 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 23:36
    โหน้องจีฮุนร้ายมาก คือบับก็ไม่แปลกที่แดนจะเชื่อจีฮุน แต่ทำไมไม่เชื่อใจซองอูมั่งอะ ถ้าไม่เห็นน้ำตาอิพี่นี่คือบับแงคงปักใจเชื่อจีฮุนใช่มั้ยㅠㅠ
    #537
    0
  24. #536 TsneeZe (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 05:02
    ข้อมูลจะถูกบิดเบือนไหมน้า~ ทีงี้จะได้รู้จักตัวตนน้องแล้วว
    #536
    0
  25. #535 #บบตพ ♡ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 12:54
    ฮือ ;_____;
    #535
    0