เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 2 : PART II : When I was... 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    2 พ.ค. 61

PART II : When I was ...



" ดาเนียลอ่าาา อย่าซนสิจ๊ะลูก "   
เสียงหวานของฮันเยบินเอ่ยขึ้นเมื่อเจ้าตัวเล็กวิ่งตรงไปยังห้องผู้บริหารระดับสูง
ลูกชายวัยห้าขวบส่งเสียงร้องร่าไปตามทาง และนั่นก็เรียกร้อยยิ้มให้กับเด็กอีกคนที่นั่งอยู่ในห้องเช่นกัน





" ดาเนียล!  มาเล่นกับพี่มั้ย  "  มือขวากอบกุมมือน้อยๆของผู้เป็นน้องเอาไว้ก่อนจะลากให้มานั่งลงข้างกัน
ช่วงปิดเทอมมักจะเป็นเวลาหรรษาของบริษัท ซึ่งองซองอุคก็ดูพอใจเป็นอย่างมากที่ลูกชายจะได้มีเพื่อนเล่นตลอดช่วงปิดเทอมนี้





"  คุณเยบินกลับไปทำงานเถอะครับ เดี๋ยวผมจะดูแลเด็กๆให้เอง "




"  รบกวนด้วยนะคะ ท่านประธาน "   เยบินก้มขอบคุณก่อนจะออกจากห้องไป 






"  พี่ซองอูคร้าบบบบ  "  ร่างเล็กเอ่ยเสียงหวานก่อนจะมองอมยิ้มในมือคนตรงหน้าด้วยแววตาลุกวาว







"  อยากกินหรอครับน้องดาเนียล   "  เมื่อเห็นว่าน้องอยากกิน ซองอูก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ใบหน้ากลมๆนั้นยิ้มกว้างราวกับเจอของเล่นชิ้นใหม่ และรอยยิ้มนั้นก็ทำให้เขาใจอ่อนได้ทุกที




"  ใช่ฮะ "  มือเล็กเอื้อมไปหยิบลูกกวาดหลากสีพลางสวมกอดเพื่อนต่างวัยแน่น  
ซองอูลูบผมอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะอุ้มเจ้าตัวขึ้นมา ถึงแม้พวกเขาจะอายุต่างกันแค่ 1 ปี 
แต่เจ้าดาเนียลก็ดูเหมือนจะตัวเล็กกว่าเขาพอสมควร 







" พ่อครับ  สุดสัปดาห์นี้เราชวนน้องดาเนียลไปทะเลด้วยกันได้ไหมครับ ? "







______________________________________________________







ชีวิตในช่วงวัยเด็กของผมได้ผ่านพ้นไปเร็วมาก  รู้ตัวอีกทีก็มัธยมปลายเสียแล้ว คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตก็เริ่มลดน้อยถอยลงทุกที   อาจเป็นเพราะธุรกิจของครอบครัวที่ทำให้เราต้องเก็บตัวและเลือกคบเพียงคนที่ไว้ใจได้ ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดอันตรายไม่ว่าจะกับตัวเองหรือคนใกล้ตัว 







และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกเหงาในบางที







จะมีก็แต่ 'มินฮยอน' ที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรายังเด็กๆ





"  มึง ตกลงพรุ่งนี้นัดทำงานที่บ้านกูเก้าโมงนะ ห้ามเลท "  





"  เออ กูรู้แล้ว เจอกันนะมึง "  มือเรียวกดวางสายแล้วจัดการเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าอย่างเคย หันไปมองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลามื้อเที่ยงแล้ว แต่แปลกที่ยังไม่มีใครมาเรียกให้ไปทานอาหารเลย






ผมเดินลงไปยังโถงชั้นล่างซึ่งเต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทางและของใช้จุกจิก   ดวงตากลมโตมองด้วยความสงสัยก่อนเบนความสนใจไปยังคุณพ่อที่เดินเข้ามา





" ซองอู... "  
ผมคงไม่ได้คิดไปเองว่าบรรยากาศในห้องมันแปลกๆชอบกล ถ้อยคำมากมายที่จะเอ่ยออกมาเหมือนถูกสะกดไว้ด้วยความอึดอัดทั้งมวล





เงียบจนได้ยินเสียงของนกที่ร้องดังไปทั่วบริเวณนอกบ้าน






ทันใดนั้น  ร่างผอมบางของผู้หญิงที่ผมคุ้นหน้าก็เดินออกมา  ใบหน้าหลุบลงต่ำแต่ผมก็ยังเห็นแววตาแห่งความกังวลนั้นได้อย่างชัดเจน




" นี่คือคุณฮันเยบินนะ  "  
ท่านเอ่ยเสียงเรียบ ผมจ้องมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มจางๆถูกส่งมาให้ผมซึ่งกำลังจะยิ้มตอบ หากแต่...






"  ต่อไปนี้คุณเยบินจะมาอาศัยอยู่กับพวกเรา... "





"  ....  "








"  ในฐานะภรรยาอีกคนของพ่อ... "  







สิ้นเสียงนั้น..  เหมือนสมองถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง จนรู้สึกชาไปทั้งตัว   ถ้าหากเปรียบผมเป็นแก้วน้ำใบหนึ่ง ในตอนนี้ก็คงแตกสลายเพียงเพราะคำไม่กี่คำของคนที่รักสุดหัวใจ





ผมไม่รู้หรอกว่าสีหน้าตัวเองเป็นอย่างไรเมื่อรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของตัวเองกับหยดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้





"  ฮะ  ฮึก!  "  นึกสมเพชตัวเสียเต็มประดาที่ต้องมายืนร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้





"  อ เอ่อ..   "  เสียงหวานของอีกฝ่ายกำลังจะอธิบายแต่กลับเป็นผมที่ชิงพูดออกมาก่อน





" อย่ามายุ่งกับผม! "






"  ซองอู !!!  "  ผู้เป็นพ่อตะโกนขึ้นมาเมื่อเห็นกิริยาท่าทางไม่สุภาพ 




แต่ผมไม่สนใจมันเลยสักนิด




จะใส่ใจไปทำไม...


ในเมื่อความรู้สึกของผมยังไม่มีค่าพอให้ใครเห็นความสำคัญเลย









ทว่า...   สัมผัสเบาๆที่ปลายนิ้วมือก็ทำให้ผมหันไปมองสาเหตุ ใบหน้าของเด็กน้อยที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดีซึ่งในตอนนี้ดูโตและเปลี่ยนไปอย่างมากมองผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่า มือหนาเอื้อมมาจับกับมือของผมไว้แน่น





"  พี่ซองอู... "




"  ....   "





"  อย่าโกรธแม่ผมเลยนะ "







ผมยิ้มตอบ   ... ก่อนหมัดจากมือขวาจะส่งไปที่ใบหน้าเรียวด้วยความรุนแรง
มองเห็นรอยช้ำนั้นค่อยๆปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน  แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ยังคงมองผมด้วยสายตาที่รู้สึกผิด










ยิ่งโตเท่าไร ..คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตก็เริ่มลดน้อยถอยลงทุกที



และในตอนนี้ผมก็เสียดังดาเนียลไปอีกคน









โดยไม่ต้องการจะได้เขากลับคืนมา !!










|| | HATE | ||





" ซองอู  พรุ่งนี้ไปส่งน้องที่สนามบินกันนะ "  ผู้อาวุโสบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกชายเพียงคนเดียวเข้ามาหาเขาที่ห้อง
ฝ่ามือที่เริ่มเหี้ยวกร้านเอื้อมไปจับแขนเล็กของอีกฝ่ายไว้  ใบหน้าคมมองตอบด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย





ไม่อยากยุ่งวุ่นวายกับใครทั้งนั้น    ...โดยเฉพาะสองแม่ลูกนั่น !






"  ทำไมผมต้องไป  "  ถามกลับด้วยเสียงขุ่น  ถ้าหากคนตรงหน้าไม่ใช่พ่อเขาคงตะคอกกลับไปแล้วด้วยซ้ำ






" น้องไปแคนาดาตั้งปีนึง ลูกไม่คิดถึงน้องหรือไง "  
สายตาอ่อนโยนถูกส่งมาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ   ถึงแม้เรื่องของเยบินจะผ่านมานานแค่ไหน  แต่มันก็คงทำให้ลูกชายของเขาเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย





องซองอุครู้ดีว่าชีวิตที่ผ่านมาของซองอูนั้นมีเพื่อนเพียงไม่กี่คน และดาเนียลก็เป็นหนึ่งในนั้น   เขาจึงอยากให้เด็กทั้งสองกลับมาสนิทกันเหมือนเดิม






ไม่ใช่เพราะอยากให้ซองอูยกโทษให้กับสิ่งที่เขาทำแต่เขาอยากให้ซองอูได้มีคนที่ไว้ใจได้และคอยดูแลในยามที่เขาไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้






ถึงแม้มันจะต้องใช้เวลาก็ตาม





" .... "






"  พรุ่งนี้พ่อจะไปรับที่โรงเรียนนะ "








"  พ่อครับ...  "   แววตานั้นสั่นเครือเสียจนสุดท้ายแล้วภาพที่เห็นค่อยๆเลือนลาง  หยาดน้ำใสๆหยดลงอาบแก้มทั้งสองข้าง





ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หัวใจกระตุกวูบ  ไม่เคยคิดว่าเด็กตัวเล็กๆจะทนเก็บเรื่องเลวร้ายไว้ได้มากขนาดนี้ ยิ่งรู้สึกแย่ลงไปเมื่อทั้งหมดนั้นเป็นเพราะตัวเขาเอง  เป็นเพราะความโลภและความเห็นแก่ตัวของเขา






" ผม..  ไม่อยากไป  "  ซองอูโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อทันที  ใบหน้าคมซุกเข้าหาแผ่นอกกว้างที่เขาไม่ได้อิงแอบมานานเหลือเกิน เปลือกตาปิดลงอย่างช้าๆราวกับตักตวงสัมผัสอ่อนโยนนี้ไว้  เขาไม่เคยโกรธพ่อ   ทุกคนล้วนมีเหตุผลและเขาเองก็เคารพการตัดสินใจนั้น






แต่การจะให้ยอมรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็คงไม่ใช่ จะบอกว่าเขาเห็นแก่ตัวหรืออคติก็ได้ที่ให้อภัยพ่อของตัวเองแต่กลับชิงชังสองแม่ลูกนั่นเสียเหลือเกิน






เขาซื่อตรงต่อความรู้สึกที่ตัวเองมี   ...เขาเกลียดคังดาเนียลกับฮันเยบิน




และจะไม่มีวันให้อภัยสองคนนั้นเด็ดขาด 






" ซองอูอ่า  "  
เสียงของผู้เป็นพ่อฟังดูอ่อนล้าและโรยราเหลือเกิน ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นมุมนี้ของท่าน  คนที่เคยทำงานหนักเพื่อครอบครัวมาโดยตลอด




"   ...  "   เขาช้อนมองใบหน้าที่คุ้นเคย  แล้วก็พบว่าทุกสิ่งที่ได้รับยังคงเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้ม  สีหน้า  ท่าทาง  แม้กระทั่งแววตาอบอุ่นที่ส่งผ่านมาอย่างชัดเจน




" ถ้าพ่อพูด   ลูกจะฟังไหม "




"  ....  "



"  พ่ออยากให้ลูกอดทน   และเชื่อว่าทุกสิ่งที่พ่อทำมันก็เพื่อลูก ตอนนี้ลูกอาจจะยังไม่เข้าใจ "  
คิ้วเรียวยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตั้งใจฟังต่อ





"  ....  "



"  แต่ในวันนึงลูกจะได้รู้  "





" .... "





"  แล้วลูกจะเข้าใจคุณเยบินกับดาเนียลอย่างที่พ่อหวังไว้ "




"  ....  "



"  แต่ตอนนี้ลูกต้องเข้มแข็งไว้นะ  พ่อรักลูก  และทุกสิ่งที่พ่อพูดไปเป็นความจริง "  ฝ่ามือหนาลูบเรือนผมคนในอ้อมกอดอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบาแต่กลับเรียกเสียงสะอื้นให้ดังขึ้นทั่วห้อง  




          เมื่อเห็นลูกเสียใจ  มีหรือที่คนเป็นพ่อจะไม่กังวล




          แต่ในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้  คงมีเพียงแค่เขาที่สามารถพยุงทุกอย่างให้ผ่านพ้นไปได้




          ได้โปรดเชื่อใจพ่อเถอะนะ   องซองอู





#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #786 Sawaddeeda (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 20:12
    พี่ซองอูต้องเสียใจมากๆแน่เลย อดทนนะพี่ซองอูนะ พี่ต้องได้มีความสุขในวันข้างหน้า
    #786
    0
  2. #782 La ong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 10:06
    อยากให้เข้าใจ แต่คุณไม่เคยเข้าใจซองอูเลยทคุณพ่อ
    #782
    0
  3. #630 forusegames (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 02:38
    เหมือนซองอูไม่อยากให้ใครแทนที่แม่สินะ ด้งยความรักพ่อก็เกลียดพ่อไม่ลง อยากรู้เหตุผลที่ว่าของงคุณพ่อจัง
    #630
    0
  4. #629 heydaow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 22:52
    เศร้าจุงง
    #629
    0
  5. #602 Bxxxxx77 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 16:58
    พ่อคุณองรับเลี้ยงครอบครัวคุณแดนเพราะเหตุผลอะไรบางอย่างรึเปล่าอะ?
    #602
    0
  6. #485 RamidaJumnongnit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 23:28
    เข้าใจคุณองเลยง่าาาา
    #485
    0
  7. #471 Anon_H (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 23:30
    เศร้าาาา
    #471
    0
  8. #360 pupopupok (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 09:53
    คนละพ่อรึเปล่าเนี่ย
    #360
    0
  9. #255 realdefongniel (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 20:29
    คุณพ่อซองอูมีเหตุผลยังไงงง
    #255
    0
  10. #151 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:11
    ฮื่อออออออ
    #151
    0
  11. #124 R-davil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 23:41
    สงสารทุกคนเลยทำไมป๊าไม่บอกเหตุผลไปอ่ะ
    #124
    0
  12. #82 Exo12Jula (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 07:01
    มีแผลในใจอ่านะ ฮือออออออ
    #82
    0
  13. #24 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 11:03
    ซองอูเปาะบางมากอ่ะ สะเทือนใจมากๆ
    #24
    0
  14. #21 prapawabe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 10:22
    มันเป็นความสัมพันธ์ที่เปราะบางมากเลย อยากให้แผลในใจองหายไวๆนะ องดูรักครอบครัวมากแผลมันก็เลยยิ่งใหญ่ รอติดตามนะคะ ;-;
    #21
    0
  15. #19 lvsj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 01:17
    คุณองงงงง TT คุณองรักพ่อมากๆเลย พ่อคุณองก็ดีมากๆ อยากรู้เหตุผลแล้วววว
    #19
    0
  16. #18 จ๊ะจ๋า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 00:01
    เข้าใจฟีลคุณองนะ

    แต่ต่อยแดนมัยอะ ฮือออ คุณแดนของน้องงงTT
    #18
    0
  17. #17 pai-pay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 07:59
    ฮืออออออออออ~~~('~') รอนะคะไรท์ เป็นเรื่องที่คนเป็นลูกทำใจลำบากอยู่นาาาาา~~ ต้องมาเจอสมาชิกใหม่แทนที่คนคุ้นเคย
    #17
    0
  18. #16 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 00:23
    สงสารคุณอง แต่คุณแดนก็ไม่ได้ทำไรผิดเลยนะ ฮือ 
    #16
    0
  19. #14 lvsj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 23:30
    omggg ;-; ปมนี้ เข้าใจคุณอง สู้ๆ
    #14
    0