เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 13 : PART XIII : แก้ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    21 ม.ค. 61


PART XIII :   solve...




- 2nd floor -








"ดาเนียล คืนนี้ลูกพาพี่ซองอูกลับไปนอนที่เพนท์เฮ้าส์ก่อนนะ"



ดูเหมือนปัญหาที่เกิดขึ้นภายในบ้านหลังใหญ่ไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆแม้ตอนนี้จะดึกแล้วก็ตาม นิ้วเรียวกดวางสายคู่สนทนาก่อนทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายไว้



"พี่ซองอู พอดีผมลืมของไว้ที่เพนท์เฮ้าส์ ก่อนกลับบ้านเราแวะไปเอาของก่อนแล้..."



"ไปสิ ฉันไม่มีปัญหา"
ร่างบางที่นั่งฟังอยู่เอ่ยตัดบทโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ มือบางยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะกดปิดเครื่องเหมือนกับเปลือกตาคู่สวยที่ปิดลงอย่างช้าๆ และผลอยหลับไปในยามที่รถคันงามยังคงมุ่งหน้าสู่ที่พักอาศัยใจกลางเมือง



มือหนาออกแรงหมุนพวงมาลัยเพื่อเลี้ยวเข้าไปยังที่จอดรถใต้อาคาร  บรรยากาศในยามค่ำคืนถึงแม้จะทำให้ทัศนียภาพในการขับรถแย่ลงแต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเวลาที่ใช้ในการเดินทางกลับน้อยกว่าอย่างชัดเจน



เหลือบมองคนข้างกายก็พบว่าเจ้าตัวยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่อยากขัดจังหวะการนอนของพี่แต่ดาเนียลก็ต้องปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้



"ถึงแล้ว"


ออกแรงสะกิดต้นแขนเบาๆแล้วรอให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว ใบหน้าคมเหลือบมองเขาเพียงเล็กน้อยก่อนหยัดตัวลุกขึ้นนั่งตามปกติ รู้สึกผิดไม่น้อยที่ต้องปลุกคนข้างๆให้ตื่นขึ้นมาในสภาพที่ขอบตายังบวมช้ำ แถมใบหน้ายังขมวดมุ่นราวกับคนง่วงนอน



          ที่ดูไปดูมาก็ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิดไว้



ทั้งสองเดินขึ้นไปยังชั้นสูงสุดของอาคารใหญ่ ก่อนที่เขาจะทำทีเข้าไปหาบางอย่างในห้องนอนของตัวเอง ใช้เวลาชั่วครู่จึงตัดสินใจแบกหนังสือเรียนกองโตออกมา เก็บมันลงใส่กล่องลังเตรียมจะขนลงไป แต่ทันใดนั้นใบหน้าเรียวกลับแสดงสีหน้าเหนื่อยล้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด



          ถึงจะดูไม่สมบทบาทเท่าไรแต่คงต้องใช้วิธีนี้แล้วสินะ



"พี่ ผมว่ามันก็ดึกแล้ว งั้นคืนนี้เรานอนที่น..."



"ไม่ต้องโกหกฉัน ฉันได้ยินนะว่านายคุยอะไรกับแม่"
ซองอูที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยเสียงเรียบ รีโมตในมือถูกกดเพื่อเปลี่ยนรายการโทรทัศน์โดยที่ดวงตาคู่นั้นไม่หันมาสบกันเลยสักนิด



          โดนจับได้ตลอด  ให้ตายเถอะ



"ก็ดี จะได้ไม่ต้องหลอกให้เสียเวลา"
เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเอง ร่างสูงเลือกเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆอีกฝ่ายบนโซฟาตัวเดียวกัน รอยยิ้มกว้างระบายบนใบหน้าเนียนด้วยความทะเล้นเหมือนทุกทีที่โดนจับได้ว่าเขาโกหก และถึงแม้ว่ามันจะไม่ช่วยให้ผู้เป็นพี่รู้สึกดีขึ้นแต่ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้เขารู้ว่าคนข้างๆอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว



ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เห็นซี่เล็กๆของฟันเขี้ยวที่เผยออกมาในยามที่เจ้าตัวหัวเราะชอบใจกับรายการวาไรตี้ที่ปกติเจ้าตัวไม่ค่อยจะเปิดดูสักเท่าไร ด้วยเหตุผลที่ว่ามันไร้สาระ และไม่ได้ความรู้อะไร



"มองทำไม"
แต่ผิดแผนไปนิดเมื่อสายตาของเขาถูกสะกดไว้อย่างเนิ่นนานจนผิดสังเกต ใบหน้าคมหันมามองเขาก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ซองอูหายไปพักใหญ่ก่อนจะกลับมาพร้อมกับของกินมากมายในมือ 



"กินไป รู้ว่าหิว"



"ขอบใจมากสำหรับวันนี้"



"เอาไว้ว่างๆฉันจะพาไปเลี้ยงเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน"
ริมฝีปากหนาที่ยกยิ้มอยู่แล้วกลับฉีกยิ้มกว้างขึ้นอีกเมื่อได้ยินคำพูดซึ่งบ่งบอกถึงระยะห่างระหว่างพวกเขาที่ลดลง พวกเขานั่งอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว ซองอูกลับขึ้นไปยังชั้นสองและดาเนียลก็ย้ายตัวเองเข้าไปในห้องส่วนตัวชั้นล่าง




























.









"อะไรของนายอีก"
คิ้วเรียวยกขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนหลังจากที่เขาได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นถึงสามรอบ ดาเนียลอยู่ในชุดนอนสีน้ำเงินเข้ม มือขวาถือหมอนหนุนใบใหญ่ที่เขาจำได้ดีว่าเป็นคนซื้อมา ในขณะที่แขนซ้ายก็หนีบเอาหมอนข้างติดมาด้วย ทว่าความสงสัยที่มีก็ไม่ได้รับคำตอบสักเท่าไรเมื่อขายาวถือวิสาสะก้าวเข้ามาในห้องนอนของเขาอย่างรวดเร็ว



          พร้อมกับใบหน้ากวนๆที่ส่งมาให้เขาอย่างไม่ปิดบัง



          ไหนๆดาเนียลก็พึ่งช่วยเขาออกมาจากบรรยากาศอึดอัด วันนี้จะลองใจดีดูสักหน่อยแล้วกัน



"ผมยังไม่ง่วง"



"แล้ว ?"



"ก็เลยมาชวนพี่นั่งเล่นเกมด้วยกัน นานๆทีจะได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันแบบนี้" 



" .... "



"เราไม่ได้เล่นเกมส์ด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมต้นแล้วนะ"
เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นนั้นสามารถอธิบายได้ว่าอย่างไร แต่ดวงตาเรียวรีดูสั่นไหวหลังเอ่ยจบประโยค ใบหน้าเนียนส่งยิ้มให้เขาจางๆ ถึงแม้มันจะดูฝืนก็ตามที




               หรือเขาอาจจะคิดไปเอง  ...มั้ง



ซองอูคงมองไม่ทั่วถึงได้ลืมสังเกตไปว่าอีกฝ่ายยังถือโน้ตบุ้คเข้ามาด้วย เจ้าตัววางมันลงบนโต๊ะกาแฟหน้าโซฟาเบด หย่อนกายลงบนพรมที่พื้นแล้วเปิดโปรแกรมเกมที่มักเล่นอยู่เป็นประจำก่อนเรียกให้อีกฝ่ายที่นั่งอยู่บนเตียงหันมาดู ผู้เป็นพี่ส่ายหน้าทันทีที่เห็นเพราะเขาเองไม่ได้เล่นเกมมาเป็นเวลานานแล้ว



               ก็ตั้งแต่ช่วงมัธยมต้นที่เล่นกับดาเนียลนั่นแหละ 



"เลิกเล่นไปนานแล้ว และตอนนี้ฉันก็ง่วง ถ้านายอยากเล่นก็เล่นไปคนเดียว"



"ถ้าเล่นคนเดียวผมไม่ขึ้นมาชวนพี่หรอกป่ะ"



"ก็ฉันไม่อยากเล่นไง"



"แต่..."



"...."



"โอเค ยอมแพ้ งั้นผมไม่กวนละ นอนไปเหอะ"



"...."



"พรุ่งนี้กลับสักสิบโมงละกัน ไม่ต้องเช้ามากก็ได้"



"เดี๋ยว"



"...."



"ยูสฉันเลเวลต่ำนะ ถ้าเล่นแล้วตายก็อย่ามาบ่นละกัน"


























"พี่เล่นกากจริงๆว่ะ"
ร่างสูงเอ่ยกลั้วหัวเราะแม้จะได้รับสายตามองค้อนจากซองอู หลังจากเริ่มเล่นไปไม่นานอีกฝ่ายก็แสดงให้เห็นว่าตนไม่ถนัดเล่นเกมส์นี้เลยจริงๆ ดาเนียลปิดเซิร์ฟเกมเหมือนกับอีกคนที่ปิดคอมตัวเองไปแล้วด้วยซ้ำ 



"ดาเนียล นายง่วงหรือยัง"



"ยัง อย่าบอกนะว่าพี่จะชวนเล่นอีกรอบ ผมไหวนะ"



"เปล่า แต่ฉันเอ่อ ...มีเรื่องอยากให้นายช่วย"
ประโยคท้ายเอ่ยกับตัวเองเบาๆเหมือนลังเล มือทั้งสองกุมเข้าหากันด้วยความลำบากใจ



          คนที่เขาเคยว่ากล่าว  ...คือคนที่เขาต้องขอความช่วยเหลือในครั้งนี้



"ครับ ว่ามาเลย"
รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวส่งมาให้ผู้ฟังด้วยความอ่อนโยน เล่นเอาใบหน้าคมชะงักไปชั่วขณะ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในจิตใจทันทีที่คิดได้



          ว่าเขาเองทำร้ายความรู้สึกของคนๆนี้ไปมากแค่ไหน



"พี่ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก บอกมาเหอะ"
เสียงทุ้มเรียกให้อีกฝ่ายกลับมาจากห้วงความคิดของตัวเอง หันมองร่างสูงที่ปิดโน้ตบุ้คแล้วตั้งใจฟังเขาก่อนจะเริ่มเล่าสิ่งที่ติดอยู่ในใจ



"นายก็รู้ใช่ไหมว่าพ่อแม่ฉันทะเลาะกัน"



"อาฮะ"



"เพราะพ่อตรวจเอกสารแล้วพบว่าแม่เป็นคนโกงเงินบริษัท"



"คุณน้าเนี่ยนะ"
พูดทวนสิ่งที่ได้ยินราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงเมื่อเห็นคนข้างๆพยักหน้ารับ ริมฝีปากหยักแค่นยิ้มคล้ายจะสมเพชตัวเอง ไม่มีใครคิดหรอกว่าแม่ตัวเองจะโกงเงินบริษัทที่สร้างมากับมือ



"อืม"



"ฉันเองไม่เชื่อหรอก แต่ในเมื่อมันไม่มีหลักฐานฉันก็ทำอะไรไม่ได้ เลยอยากจะให้นายช่วยฉันหาหลักฐาน อย่างน้อยก็พิสูจน์ให้ได้ว่าแม่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยจริงๆ""



"ถ้าถึงตอนนั้นฉันก็คงยอมรับกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น ไม่ว่าจะยังไงท่านก็เป็นแม่อยู่ดี"
น้ำเสียงหนักแน่นและแววตามั่นคงสะท้อนออกมาจากดวงตาคู่สวย ไม่บอกก็รู้ว่าซองอูจะพยายามสุดความสามารถ และแน่นอนว่าดาเนียลสัมผัสมันได้



พี่ซองอูเป็นคนมุ่งมั่นและจริงจังแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ข้อนี้เขารู้สึกชื่นชมอยู่ไม่น้อย



"งั้นพรุ่งนี้เราไปโรงงานกัน โอเคไหม"











.





"เชี่ย เที่ยงแล้ว ! "
เสียงทุ้มตะโกนโวยวายทันทีที่ลืมตา ลุกขึ้นยืนก่อนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขาเผลอหลับไปทั้งๆที่อยู่ในห้องพี่ซองอู ใบหน้าเนียนหันไปมองเจ้าของห้องซึ่งน่าจะหลับสบายอยู่บนเตียงแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ดาเนียลพาตัวเองลงไปยังโถงชั้นล่างทันทีที่ได้กลิ่นหอมๆจากซุปมันฝรั่ง และแน่นอนว่าพี่ซองอูคงตื่นมาทำนู่นนี่ตั้งแต่เช้า



"เมื่อเช้ามีคนโทรหานายแต่ฉันไม่ได้รับ อย่าลืมโทรกลับล่ะ"



"ไม่ควานลินก็จีฮุนล่ะมั้ง"



"หืม น้องรหัสมินฮยอนอะนะ"
คิ้วเรียวยกขึ้นด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าดาเนียลกับจีฮุนจะสนิทกันถึงขึ้นโทรหากันบ่อยๆ



"ครับ รายนั้นโทรมาเช้าเย็นเลยเหอะ"



          มือที่หยิบจับของหยุดชะงักท่ามกลางอากาศโดยไม่รู้ตัว



          นอกจากเรื่องแม่แล้ว มินฮยอนก็เป็นอีกเรื่องที่ซองอูจะต้องหาทางแก้ให้ได้ 



'มึงช่วยจีฮุนให้กูหน่อย'
'กูไม่รู้จักดาเนียลคงช่วยอะไรไม่ได้มาก'
'กูไม่อยากเห็นจีฮุนต้องผิดหวัง'



รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากพร้อมกับดวงตาที่เป็นประกาย ลอบมองใบหน้าเนียนของดาเนียลที่ก้มกดโทรศัพท์อยู่



          ซองอูยินดีจะช่วย



          แน่นอนว่าเป็นมินฮยอน   ...ไม่ใช่จีฮุน






40% is loading









"นายหยิบแฟ้มของเดือนที่แล้วไปครบหรือยัง"
เจ้าของใบหน้าคมวุ่นอยู่กับการเสาะหาข้อมูลทางการเงินเอ่ยถามอีกฝ่ายซึ่งกำลังนับแฟ้มเอกสารกองโต การเข้ามาในบริษัทเช้าวันอาทิตย์ที่พนักงานส่วนมากหยุดงานนั้นเอื้อให้พวกเขาหาข้อมูลได้อย่างสะดวกมากขึ้น



"ครบแล้ว ไปห้องคุณน้าต่อเถอะ"
เรียวขายาวก้าวตามคนข้างหน้าไปอย่างติดๆ ซองอูตัดสินใจไม่บอกเรื่องนี้ให้คนในครอบครัวรับรู้ เขาคิดว่าพ่อคงจะต้องโกรธมากแน่ๆถ้าเห็นว่าลูกชายทั้งสองกำลังแอบเข้ามาขโมยข้อมูลบางอย่างออกไปจากบริษัท และถึงแม้มันจะเสี่ยงแต่ก็เป็นหนทางสุดท้ายที่เขาสามารถช่วยเหลือแม่ได้



          ดาเนียลก็เช่นกัน ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธที่จะทำตามคำขอของผู้เป็นพี่ด้วยความเต็มใจ



"นายคิดว่าไงถ้าฉันจะเอานี่กลับไปบ้านด้วย"
ดวงตาเรียวรีหันไปมองเอกสารในฝ่ามือเล็ก มันเขียนกำกับด้านบนไว้ว่า 'เอกสารสำคัญ' และแน่นอนว่ารวมถึงตารางนัดพบลูกค้าที่อีมินอาเป็นฝ่ายรับผิดชอบ



          ใบหน้าคมฉายแววลังเล ก่อนจะยื่นมันมาให้เขาในทันทีที่บอกเจ้าตัวว่าอย่าคิดมาก



"อันนี้แหละสำคัญ สิ่งที่เราต้องการอีกอย่างคือใบเสร็จที่คุณน้าเป็นคนเซ็นรับรอง ผมว่าตอนนี้มันคงอยู่กับผู้จัดการนะ"



"แล้วนายรู้ได้ไง"



"ไม่รู้สิ แค่ปกติช่วงนี้ผู้จัดการจะตรวจสอบเอกสารก่อนส่งให้คุณพ่อเซ็นล่ะมั้ง"



"งั้นฉันจะไปหยิบมันเอง ส่วนนายก็ไปรอที่รถเลย ..สิบนาทีแล้วฉันจะตามไป"







.





"ได้มาไหม"
ทันทีที่ประตูรถถูกเปิดออก ดาเนียลก็เอ่ยถามผู้เป็นพี่ในขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับเกมส์ในโทรศัพท์มือถือ



"อื้อ เจอแล้ว ! "
แต่ความสนใจที่มีกลับย้ายไปอยู่บนใบหน้าคมที่เขาเคยเห็นแต่ตอนมันบึ้งตึง บัดนี้กลับระบายยิ้มกว้างไม่แพ้ดวงตาคู่คมที่ยกขึ้น เรือนผมสีน้ำตาลเข้มพริ้วไหวไปตามแรงเขย่าเบาๆจากฝ่ามือเล็กที่กอบกุมข้อมือหนาของเขาเอาไว้ 



         ความดีใจฉายชัดเสียจนคนมองต้องพ่ายแพ้และเผลอยิ้มตาม



         น่ารัก



         ใช่ อ่านไม่ผิดหรอก



"งั้นเรากลับบ้านกันนะ"



ร่างบางเลือกตอบคำถามโดยการพยักหน้าแทนการพูด ตลอดทางจากโรงงานถึงบ้านปราศจากการพูดคุยเพราะซองอูนั้นเอาแต่เปิดแฟ้มนู้น สลับไปดูแฟ้มนี้ เปิดหน้าแล้วหน้าเล่า กวาดสายตาอ่านทุกบรรทัดด้วยความตั้งใจ แต่มันก็ดูจริงจังไปอีกแบบเสียจนเขาแอบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายด้วยความชื่นชม ไม่เคยเลยสักครั้งที่ดาเนียลเห็นพี่ชายไม่จริงจังกับงาน ตรงกันข้ามเจ้าตัวยังทุ่มเทและพยายามเป็นอย่างมาก เหมือนที่พ่อเคยเล่าให้ฟังบ่อยๆว่าพี่ซองอูเป็นคนขยัน อยากได้อะไรต้องได้ อยากรู้อะไรต้องได้รู้ มันอาจจะดูเป็นเด็กดื้อในสายตาคนนอกไปสักหน่อยแต่สำหรับท่านซองอูถือเป็นเด็กที่มีวินัยและเก่งมากๆอีกคนนึง



ครืด ครืดด



"พี่ซองอู ช่วยเปิดดูข้อความเข้าให้ผมที"



เสียงอุปกรณ์สื่อสารดังขึ้นแต่เจ้าของมันไม่สามารถเปิดดูได้เพราะกำลังจดจ่ออยู่กับการขับรถ จนต้องวานให้ผู้เป็นพี่เปิดอ่านข้อความแทน ใบหน้าคมหุบยิ้มทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่ง ไล่อ่านข้อความยืดยาวจากเด็กรุ่นน้องที่ส่งมาหาดาเนียลตั้งแต่เช้าแล้วก็พบว่ามีเยอะเสียจนน่าปวดหัว 



"จีฮุนส่งมา นายจะให้ฉันอ่านให้ฟังไหม"



"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมค่อยตอบเขาทีหลังก็ได้"



"โอเค งั้นฉันปิดแล้วนะ"



"พี่ซองอู  ....เคยมีแฟนไหม"
ประโยคที่คนถามเอ่ยขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับพูดเรื่องสภาพดินฟ้าอากาศนั้นชวนให้ร่างบางแปลกใจอยู่ในไม่น้อย ปกติพวกเขาทั้งสองไม่ค่อยจะแลกเปลี่ยนเรื่องราวส่วนตัวกันมากเท่าไรนัก อันที่จริงดาเนียลก็เคยเปรยๆอยู่บ้างแต่เป็นเขาเองที่ปิดกั้นและพยายามสร้างกำแพงระหว่างเรา



          ที่ตอนนี้มันถูกทอนลงเรื่อยๆ 
          แม้จะไม่เตี้ยมาก แต่ก็ไม่สูงอย่างที่เคยเป็นมา



"เคยสิ แต่มันนานมากแล้ว"



"อื้ม"



"จู่ๆก็ถามเนี่ยนะ"



"แค่อยากรู้เฉยๆว่าพวก perfectionist แบบพี่จะแพ้ทางคนแบบไหน"



"อืมม"



"...."



"คนที่อยู่ในระเบียบวินัย มีเป้าหมายชัดเจน คนที่ตรงต่อเวลาอะไรทำนองนี้ ฉันว่าความสมบูรณ์แบบมันน่าหลงใหล"



"...."



"แล้วนายล่ะ"



"...."



"...."



"ก็คงเป็นใครสักคนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจล่ะมั้ง"



"แค่นี้หรอ"



"อื้อ"



"...."



"ผมไม่เคยชอบใครจริงๆจังๆ เลยไม่รู้จะตอบอะไรมั้ง"



"...."



"แต่ถ้าผมเจอคนๆนั้นเมื่อไร ผมจะมาบอกพี่นะว่าเค้าเป็นคนแบบไหน"
































.







"ขอโทษนะที่ให้รอ แดนมาถึงนานยังอะ"
เอ่ยทันทีที่เจ้าตัวมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูง แม้เสียงจะสั่นไปบ้างเพราะอาการเหนื่อยหอบจากการวิ่งมาอย่างรวดเร็ว 



"เฮ้ยไม่เป็นไร แค่แปปเดียวเอง"
ใบหน้าหวานขึ้นสีฝาดนั้นทำเอาดาเนียลเป็นห่วงเสียมากกว่าจะติติง วันนี้จีฮุนชวนมาดูหนังแอคชั่นเรื่องหนึ่งซึ่งเขาก็บังเอิญชอบอยู่เหมือนกัน รอยยิ้มกว้างระบายบนใบหน้าเนียนแม้อีกฝ่ายจะมาช้าไปเกือบหนึ่งชั่วโมง



          และเขาก็มารอเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ



"งั้นเราไปซื้อตั๋วกันดีกว่า แดนจะได้ไม่ต้องกลับดึกเนอะ"



"ชิลๆ เราขับรถมา แล้วจีฮุนล่ะมายังไง"



"ให้เพื่อนมาส่งอะ เดี๋ยวกลับแท็กซี่เอา"



"อ่า งั้นเดี๋ยวเสร็จแล้วเราไปส่งๆ" 
ทั้งสองเดินเข้าไปในส่วนของโรงภาพยนตร์ซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของห้างสรรสิพนค้า พูดคุยกันไประหว่างทางเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัดจนเกินไป เพราะหลังจากค่ายอาสาจีฮุนก็มักจะหาเรื่องชวนคุยไม่ก็ชวนออกมาเจอกันอยู่บ่อยครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ดาเนียลว่างและมีโอกาสได้มาเจออีกฝ่ายจริงๆ



'อย่าปิดกั้นตัวเอง ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ว่ามันใช่หรือไม่ใช่'



ประโยคที่ควานลินมักจะเตือนอยู่เสมอเมื่อจีฮุนทักมาแต่เขาไม่ยอมตอบ 



"แดนรอแปปนึงนะ เราขอเข้าห้องน้ำก่อน"
ร่างสูงหย่อนกายลงบนโซฟาหน้าทางเข้าโรงภาพยนตร์ หันมองรอบๆตัวที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน บ้างก็มาเป็นครอบครัว เป็นคู่ หรือมากับเพื่อนๆเป็นกลุ่ม ริมฝีปากยกยิ้มเมื่อเห็นคู่คุณลุงคุณป้าที่เดินจับมือกันเข้ามาตั้งแต่เคาท์เตอร์ขายตั๋ว ได้แต่คิดในใจว่าสักวันตัวเองก็คงเจอใครสักคนที่พร้อมจะอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่แสนจะคุ้นเคยซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาห่างออกไปไม่ไกลนัก 



ร่างผอมบางที่ในมือถือแก้วน้ำกับป็อปคอร์นไซส์พิเศษกำลังหันใบหน้าคมมองไปอีกฝั่ง มือเรียวเล็กหยิบป็อปคอร์นรสคาราเมลป้อนเข้าปากตัวเองในขณะที่สายตายังคงกวาดมองไปทั่วๆ 



"พี่ซองอู"
เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเมื่ออีกฝ่ายยังคงไม่รู้สึกถึงผู้ที่เข้ามาใหม่



"อ้าว นายมาดูหนังเหมือนกันหรอเนี่ย"
วันนี้เจ้าตัวดูอารมณ์ดีกว่าปกติเพราะเขาสังเกตมันได้จากสีหน้าท่าทางที่ดูจะตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ไม่ยักรู้ว่าพี่ซองอูก็ชอบดูหนังเหมือนๆกัน



"มาคนเดียวหรอ แล้วดูรอบกี่โมง"



"อื้อ อีก 10 นาทีก็ถึงเวลาแล้ว นายล่ะ"



"เรื่องเดียวกันเลยครับ"



"ก็ดี ฉันจะไ..."



"พี่ซองอู!!"
แต่แล้วประโยคที่จะพูดกลับกลืนหายไปในลำคอเมื่อร่างเล็กของรุ่นน้องมายืนอยู่ตรงหน้า เคียงข้างร่างสูงที่ส่งยิ้มมาให้เขาเหมือนเคย เสียงหวานเอ่ยทักทายพร้อมกับโค้งให้เล็กน้อย มือบางยกขึ้นแตะไหล่จีฮุนเบาๆก่อนเดินเลี่ยงออกมา



          รู้แค่เขาไม่ต้องการเห็นอะไรมากไปกว่านี้



ชีวิตนี้ซองอูก็มีแค่พ่อ แม่ 
หากจะมีใครเพิ่มเติมก็คงเป็นมินฮยอน เพื่อนคนแรกและคนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้างกันเสมอมา



ครอบครัวของเขาต้องแตกแยกเพราะแม่ของดาเนียล แล้วมินฮยอนยังต้องมาเสียใจเพราะตัวดาเนียลอีก



และแน่นอนว่าเขาจะไม่มีทางให้มันเกิดขึ้น
ต่อให้แลกด้วยอะไร องซองอูก็ยินดี



แม้จะเป็นหัวใจดวงนี้ก็ตาม







70% is loading









'ถึงบ้านแล้วนะ'



'ขอบใจนะที่มาส่ง ไม่งั้นเราต้องรอรถนานแน่ๆ'



ร่างสูงกดปิดหน้าจอโทรศัพท์เมื่อได้รับข้อความตอบกลับจากคนที่พึ่งเจอกันเมื่อกี้ ดาเนียลอาสาไปส่งจีฮุนที่หอ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ทางผ่านแต่การปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งแท็กซี่กลับเองคงไม่ดีเท่าไร มาเซราติสีแชมเปญวนกลับมายังเพนท์เฮ้าส์ซึ่งตอนนี้มีเพียงเขาอยู่แค่คนเดียว ดังนั้นโซฟาที่โถงจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการพักผ่อนหลังจากต่อสู้กับเนื้อหาสอบไฟนอลมาตลอดทั้งวัน



แต่ไม่นานนักเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ก็ทำให้เขามั่นใจว่าเจ้าของบ้านได้กลับมาแล้ว



ใบหน้าเรียบเฉยหันไปมองร่างสูงกำลังนั่งเล่นอยู่บนโซฟาก่อนตรงดิ่งเข้าไปในครัวพร้อมกับถุงพะรุงพะรังเต็มสองมือ เก็บวัตถุดิบที่ซื้อมาจากซุปเปอร์จัดใส่ชั้นเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบแล้วเดินขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองทันที ร่างบางทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนนาฬิกาจะบอกเวลาสี่ทุ่ม คืนนี้ยังมีงานอีกมากมายที่เขาต้องสะสาง รวมไปถึงข้อมูลทางบริษัทที่เขาและดาเนียลได้แอบเอาออกมาเมื่ออาทิตย์ก่อน



องซองอูบรรจงหยิบกระดาษบางๆขึ้นมาดูทีละแผ่น กวาดสายตาอ่านทุกบรรทัดไม่ให้พลาดแม้แต่ข้อความเดียว พลางจดข้อมูลที่คิดว่าจะมีประโยชน์เก็บเอาไว้ ร่างบางนั่งอ่านเอกสารแฟ้มแล้วแฟ้มเล่าเช่นเดียวกับของเข็มนาฬิกาที่เดินอย่างต่อเนื่องจนรู้ตัวอีกทีก็เป็นเวลาตีสามเสียแล้ว ยังพอโชคดีอยู่บ้างที่ช่วงนี้หยุดอ่านหนังสือสอบ ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลเรื่องตื่นไปเรียนไม่ทัน



และมันคงเป็นเหตุผลที่ดีมากพอที่จะทำให้ฮวังมินฮยอนโทรมาหาเขาในตอนนี้



"ทำไมนอนดึกจังวะเพื่อนกู"
เสียงนุ่มเอ่ยทักทายคนปลายสายอย่างเป็นกันเอง ไม่บ่อยนักที่มินฮยอนจะโทรมารบกวนดึกๆ และเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายคงมีปัญหาอะไรสักอย่าง



"...."
แต่แปลก.. เพราะคำตอบที่เขาได้รับกลับมีเพียงความเงียบงันให้ชวนประหลาดใจ



"มึง เอ่อ ....ได้ยินกูมั้ยวะ"
ซองอูเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกักเมื่อเขาเริ่มได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆออกมาจากลำโพงที่แนบอยู่ข้างใบหู



"มึง"



"...."



"..กูคิดถึงเค้า"
เสียงนุ่มยานคางที่ถึงแม้จะไม่ได้โวยวายแต่กลับแสดงความเจ็บปวดออกมาจากประโยคสั้นๆได้ชัดเจน ความจริงเปิดเผยออกมาในยามที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์นั้นเข้าควบคุมเกินกว่าจะต้านทานไว้ ใบหน้าคมได้แต่ส่งเสียงอยู่ในลำคอเมื่ออีกฝ่ายยังคงระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเรื่อยๆ ราวกับมันมีมากเกินที่มินฮยอนจะแบกเอาไว้เพียงลำพัง ไม่บ่อยนักที่เขาจะแสดงความอ่อนแอให้คนอื่นเห็น



          ซองอูเข้าใจ ...สิ่งทีมินฮยอนต้องการไม่ใช่คำปลอบโยน

          เพียงแค่รับฟัง ...อยู่ข้างๆในช่วงเวลาที่ยากลำบากก็เท่านั้นเอง




"กูปล่อยเค้าไปไม่ได้"

"กูเคยพูดเองว่ากูจะช่วยเค้า ....กูรับปากเค้า"

"แต่มึงรู้มั้ย.... กูทำมันไม่ได้ว่ะ กูฝืนใจตัวเองไม่ได้"

"กูมันเห็นแก่ตัว ...รักแต่ตัวเอง  ไม่เคยนึกถึงใจเค้า"

"มึงเข้าใจใช่มั้ยว่าการแอบมองเค้ามาตลอดตั้งแต่มัธยมมันนานแค่ไหน"

"  ...นานพอที่กูรู้ว่ากูคงรักใครไม่ได้อีกแล้ว"

"เค้าคงผิดหวังถ้ารู้ว่ากูช่วยเค้าไม่ได้  กูไม่อยากให้เค้าเสียใจ"



"ซองอู  ...กูควรทำยังไงกับเรื่องจีฮุนดีวะ"




"อืมมม"
ประโยคแรกหลังจากนั่งเงียบมาเป็นเวลาเกือบสิบนาที ร่างบางหายใจออกมาอย่างยากลำบากเมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดหลังจากนี้ 



ทั้งมินฮยอน จีฮุน และดาเนียล ...ไม่คิดเลยว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจะกลายเป็นวงกลมล้อมรอบตัวเอง



เสมือนตนเป็นคนกลาง  ที่ทุกการตัดสินใจย่อมมีผลกระทบไม่ต่อฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่ง



อีกคนก็เป็นเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ แค่มองตาก็เข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายคิดอะไร



คนนึงก็เป็นรุ่นน้องมาตั้งแต่สมัยมัธยม แม้ไม่สนิทสนมกันมากแต่ก็พบเจอกันอยู่บ่อยครั้ง



และคนสุดท้าย... แม้ไม่ใช่คนในครอบครัว แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าอีกฝ่ายก็เหมือนคนในครอบครัวอีกคน







"...กูจะพูดเท่าที่กูคิด"

"คงบอกไม่ได้ว่าอะไรผิดหรือถูก เพราะสุดท้ายต้องเป็นมึงเท่านั้นที่เลือกทางของตัวเอง"

"มันไม่สำคัญหรอกว่ามึงมองน้องมานานแค่ไหน ....ถ้าน้องมันไม่รู้ สิ่งที่มันได้จากมึงก็คือศูนย์"

"มึงต้องลองให้โอกาสตัวเองดูบ้าง อย่าคิดว่าการทำตัวเป็นพี่ที่ดีจะทำให้น้องรู้ว่ามึงรักเขา"

"ลองดูสักตั้งก็ไม่เสียหาย ก่อนที่เค้าจะมีใครแล้วมึงจะไม่ได้รับโอกาสนั้นอีก"

"ถึงกูจะไม่ได้มีประสบการณ์เยอะแยะ  ถึงกูจะดูรักแต่ตัวเองไม่เคยแคร์ใคร แต่กูไม่อยากเห็นมึงเป็นแบบนี้เลยว่ะมิน"






"กูอยากเป็นคนๆนั้นของจีฮุน  ....แทนที่จะเป็นดาเนียลได้ไหม"



"กูยังมีหวังใช่ไหมวะ"




ใบหน้าคมทำได้เพียงยิ้มรับกับประโยคคำถามนั้น ไร้ซึ่งถ้อยคำตอบกลับ มีเพียงแค่ความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างสายสนทนาของคนทั้งสอง ลมหายใจอุ่นพ่นออกมาดังเสียจนซองอูได้ยินมันชัดเจน  ความลังเลที่เคยฉายชัดในแววตาคู่คมกลับหายไป มีเพียงความมั่นใจเปี่ยมล้นเข้ามาแทนที่




"เรื่องหัวใจไม่มีใครตอบแทนกันได้หรอก"

"เอาเป็นว่า.... กูจะอยู่ข้างมึงเองนะ"








ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับดาเนียลกำลังไปได้ด้วยดี เราคุยกันมากขึ้น ทะเลาะกันน้อยลง แถมยังเข้าใจกันมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งยังรู้สึกว่าดาเนียลไม่ได้แย่อย่างที่คิด มิหนำซ้ำยังช่วยเขาในเรื่องต่างๆ แม้ว่าเขาจะเปิดใจยอมรับมากขึ้นแต่แน่นอนว่าความรู้สึกของเพื่อนสนิทอย่างมินฮยอนก็ต้องมาก่อนอยู่ดี



มินฮยอนรักจีฮุนมาก ..ข้อนี้เขารู้
ด้วยความที่อยู่กันมาตั้งแต่ยังเล็กๆ ความรู้สึกที่มินฮยอนมีมันมากเกินกว่าจะเล่าให้ใครเข้าใจภายในเวลาสั้นๆ



มันอาจจะดูใจร้าย ทว่าเขาเลือกฝั่งมินฮยอนไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เข้าใจมัน



ต่อให้ดาเนียลรักจีฮุน ก็มั่นใจว่ามันคงเทียบไม่ได้สักนิดกับความรู้สึกของมินฮยอน



ซองอูเลือกแล้ว และจะไม่มีวันเสียใจกับสิ่งที่เขากำลังจะทำลงไป










.












.



.



"คิดว่านายจะไม่มาซะแล้ว"
ฝ่ามือหนากระชับสูทสีดำเข้าหาตัว เลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อให้อีกฝ่ายนั่งลงก่อนจะอ้อมไปนั่งยังฝั่งตรงข้ามกัน ร้านอาหารอิตาเลี่ยนชื่อดังที่ปกติต้องจองคิวล่วงหน้าหนึ่งเดือนไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับดาเนียลเท่าไรเมื่อพ่อของฮยอนบินเป็นหนึ่งในหุ้นส่วน ดังนั้นการจองคิวล่วงหน้าเพียงสามวันก็ถือว่านานเพียงพอแล้ว



          กับเรื่องด่วนแบบนี้ยิ่งเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี



"ทำไมเราต้องมานัดเจอกันข้างนอกด้วยล่ะ"
เจ้าของดวงตาสีชาเอ่ยถาม ตวัดมองใบหน้าเรียวที่ยกยิ้มกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร 



"ข้อนั้นนายรู้อยู่แก่ใจดี หรืออยากให้ฉันพูดซ้ำๆ"
ดาเนียลเลือกตอบคำถามด้วยคำถามอย่างคนรู้ทัน จ้องมองคนตรงหน้าที่แสดงท่าทีเลิ่กลั่กขึ้นมาบ้าง กดสายตาลงต่ำเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงฐานะที่ด้อยกว่า แต่นั่นก็แค่ชั่วขณะก่อนร่างสูงจะหัวเราะออกมาเบาๆ



"ตกลงที่เรียกผมมาต้องการอะไร"
เจ้าตัวเอ่ยเสียงห้วน ไม่รอให้คนโตกว่ากวนประสาทมากไปกว่านี้  แววตาขุ่นมัวส่งกลับไปยังริมฝีปากหนาที่แค่นยิ้มเป็นการท้าทาย



          เหมือนดาเนียลจะรู้ดีว่าตัวเขาไม่มีสิทธิ์โต้ตอบกลับไปได้เลย



"ฮ่าๆ   ใจเย็นๆก่อน เพราะวันนี้ฉันมีเรื่องต้องรบกวนนาย"



"คนอย่างคังดาเนียลจะมีเรื่องอะไรเดือดร้อนกันนะ ผมล่ะสงสัยจริงๆเลย ถ้าไม่ใช่เรื่องครอบครั.."



สายตาเย็นๆถูกส่งไปให้อีกฝ่ายทันที จนคนเด็กกว่าจำต้องเงียบเสียงลงเพื่อรักษาบรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม่ให้คุกกรุ่นจนเกินไป



          แค่พูดอะไรนิดๆหน่อยๆก็โมโหเสียแล้ว
          ทำเป็นคนอ่อนไหวไปได้



"ทานอาหารก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องนั้น"










.








.

"พี่ไปเอาข้อมูลพวกนี้มาได้ยังไง"
เอื้อมมือรับสำเนาเอกสารซึ่งเป็นความลับของบริษัทมาอย่างงงๆ หลังจากได้ฟังปัญหาที่ร่างสูงกำลังเผชิญและไม่มีทีท่าว่าจะแก้ไขมันได้ ทางออกที่ดีที่สุดคือต้องแบกหน้ามาขอความช่วยเหลือจากเขา



          แหงล่ะ สำหรับอีกฝ่ายเขาคงมีประโยชน์อยู่เท่านี้



"ไม่ใช่ธุระที่นายจะต้องรู้สักหน่อย"
นิ้วเรียวควงปากกาในมือเล่นพลางหัวเราะเบาๆในลำคอ ดวงตารีเป็นประกายเมื่อส่งยิ้มกว้างไปให้อีกฝ่ายที่เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว



"ผมทราบดีครับคุณคังดาเนียล แต่พี่จะไม่บอกให้ผมรู้อะไรสักนิดเลยหรอ"
เจ้าของใบหน้าไม่สบอารมณ์บ่นพึมพำก่อนเก็บเอกสารลงแฟ้มที่เตรียมมา เงยหน้าขึ้นมองผู้ขอความช่วยเหลือที่เตรียมตัวจ่ายสำหรับอาหารมื้อนี้



"มันยังไม่ถึงเวลา.."



"...."



"หน้าที่ของนายคือสืบว่าใครเป็นคนโกงเงินบริษัทในนามของคุณอีมินอา"



"...."



"ใช้อำนาจของนายให้เป็นประโยชน์ซะ ...คิมดงฮัน"









tbc.
อิอิอิอิ 
สำหรับใครที่อยากรู้อะไรถามได้น้าาา เดี๋ยวไรท์ไปตอบให้ ทั้งในเด็กดีและทวิตเลย♥
ขอให้มีความสุขกับการอ่าน








ปล. มีของแจก ด้านล่างนี้เลยงับ
v
v
v
v




*Special Event for KANG DANIEL's birthday*
ที่มาอัพไม่ครบร้อยเพราะกลัวไม่ทันอีเวนต์วันเกิดดาเนียลค่ะ 
ไหนๆวันนี้ก็วันเกิดเจ้าตัวแล้ว ไรท์จะแจกเซตรูปดาเนียล (อาจจะมีคุณองแนบไปด้วย) 
มี 2 รางวัลนะคะ ในทวิตเตอร์ 1 รางวัล ใน comment เด็กดี 1 รางวัล
กติกา
- เขียนมาว่าคุณชอบฉากไหนในเรื่อง #เกลียดเนียลอง มากที่สุด ในเด็กดีเขียนใต้ตอนนี้เลยค่ะ ส่วนทวิตติดแท็ก #เกลียดเนียลอง พร้อมกับอธิบายได้เลย จะแคปเป็นรูปหรือข้อความอะไรได้หมด เราจะเข้าไปอ่านในแท็กเองค่ะ

ประกาศรางวัลวันที่ 15 ธันวาคมนะคะ แล้วไรท์จะส่งของไปที่บ้านรีดโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเลยค่ะ :)


ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ :)


#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #702 forusegames (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 05:22
    อ่า ตัดจบได้ลึกลับมาก จะยังไงต่อ แล้วที่ว่าซองอูเลือกมินฮยอนแล้วจะทำยังไงกับแดนจีฮุน
    #702
    0
  2. #429 K.I.W (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:49
    ความอบอุ่นหัวใจที่เราสัมผัสได้ ชอบบบ
    #429
    0
  3. #372 pupopupok (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 13:05
    เหมือนพี่องเริ่มเปิดใจรับแดนแล้ว แต่แดนดันจะไปมีแฟน แง
    #372
    0
  4. #319 Snowflake_Star (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 16:33
    ~เล่นอีเวนท์กับไรท์~
    ชอบตอนที่หกฉากคุณองป่วยและไปทะเลค่ะฮือออออมันมีทั้งสุขทั้งเศร้าเลยฮืออออ ตอนแรกโคตรดีที่ เนียลก็ดูแลพี่องอย่างดีอีก แบบพี่องเริ่มอ่อนลงแล้ว ยอมให้น้องดูแลยอมให้น้องป้อนโจ๊ก ถึงจะทำสายตาค้อนแต่ก็อ้าปากรอน้องป้อนโจ๊กอะ>< มีจะไปเที่ยวทั้งที่ป่วยอีกดื้อสุดดดแต่ก็ยังยอมให้น้องไปด้วยไงงง-//////- เนียลก็ดูแลพี่องอย่างดีอีก แบบ “พี่ต้องพักผ่อนเยอะๆ กินยาให้ครบ ห้ามอดข้าวแม้แต่มื้อเดียว” มีเอามือแตะหน้าผากวัดไข้ เป็นห่วงละตามพี่ไปเที่ยวทะเลด้วยยโคตรน่ารักเลยยยรู้สึกถึงความเป็นห่วงของแดนเลยอะ-//////- แบบกรี๊ดมากตอนที่แดนไปเคาะประตูเรียกพี่องละพี่องไม่ออกมาเปิดซะทีจนเริ่มหัวเสียจะพังประตูละแบบ”ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมาผมจะทำไงวะ!” โคตรเกรี้ยวกราดแต่น้องทำก็เพราะเป็นห่วงไงงงฮืออออโคตรเศร้าที่มันดันจุดชนวนให้พี่องที่กำลังอ่อนไหวอะ ทำให้พี่องขอให้เลิกยุ่งแล้วย้ายออกจากเพนท์เฮาส์อะฮืออออออออโคตรเจ็บเลยแงงงงยิ่งกลับไปนึกถึงมิตรภาพที่เคยมีในอดีตแล้วยิ่งเศร้าอะฮืออออออมันไม่ควรเป็นแบบนี้เลยจริงๆTT
    #319
    0
  5. #318 TENTENCHIT (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 00:23
    เราว่าแดนยังไม่ชอบฮุนอ่ะ แต่อ๋งคิดว่าแดนชอบแล้ว คงคิดว่าถ้าทำให้มินสมหวังแดนก็จะเกลียดตัวอ๋งเอง ทั้งๆที่อ๋งเริ่มชอบแดนงี้ป้ะ เป็นที่มาของประโยคที่อ๋งบอกว่าต้องแลกด้วยหัวใจตัวเอง เพราะอ๋งเลือกมินมากกว่าความรักของตัวเองงี้ 5555555555555555555555 อห.พีคเด้ออออออ เดาสุดๆแล่วววว
    #318
    0
  6. #317 chamai__ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:52
    ถ้าแดนมีใจให้ฮุนล่ะฮรึกกกก เอามีดมาแทงรีดเดอร์เลยค่ะซิสสสส #ปาดน้ำตา
    #317
    0
  7. #316 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 21:32
    ไรท์จ๋า จะไม่มีเปลี่ยนเรือใช่มั้ยยยยยยย
    #316
    1
    • #316-1 S.caramel(จากตอนที่ 13)
      14 ธันวาคม 2560 / 00:06
      ไม่เปลี่ยนแน่นอนค่า
      #316-1
  8. #315 Nonoway13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 19:10
    ตอนนี้สับสนใครคู่ใคร ใครหมุนรอบใคร เจ้งงมากค่ะ แต่ก็ชอบมาก อยากรู้ว่าคนพี่เขาจะทำอะไรยังไงต่อไป เรารู้สึกว่าคุณเขาเข้าใจยากกว่าคนอื่นๆ
    #315
    0
  9. #314 buchiibuchii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 18:45
    มีตัวละครมาเพิ่มอีกแล้วว คุณองสู้ๆนะะ
    #314
    0
  10. #313 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 17:39
    ดงฮันมาจากไหนอีกเนี่ย
    เดาความคิดพี่องไม่ออกเลย ประโยคที่แปลกๆดูเหมือนองชอบมิน แต่โดยรวมเราก็ไม่คิดว่าองจะชอบมินจริงๆนา แต่องจะแทรกกลางแดนฮุนยังไง เอาตัวเองแทรกกลางก็ไม่น่าใช่สไตล์คุณเขาเลย
    #313
    0
  11. #312 เบบี๋ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 16:34
    แอบงงตรงแม้ต้องแลกด้วยหัวใจตัวเองเหมือนกัน พูดเหมือนองชอบมิน แต่ที่ดูแล้วไม่เหมือนชอบเลยนะคะ ดูเหมือนชอบแดนนี่แหละ แต่แอบขัดใจนะตรงที่องคิดว่าถึงแดนจะชอบจีฮุนเหมือนกันตัวเองก็ยังจะช่วยมิน คือโชคดีที่แดนมันเฉยๆกะจีฮุน แต่คิดดูถ้าแดนชอบจีฮุนแล้วมารู้ว่าซองอูขัดขวางตัวเอง เป็นเราต้องโมโหมากเลยนะแบบปกติก็ทำตัวไม่ดีกับเราอยู่แล้วยังมาขัดขวางความรักเราอีก คงเกลียดองไปเลย สมชื่อเรื่องเลย555 แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็เชียรแดนคู่ซองอูเนี่ยแหละ ตอนแดนอยู่กะจีฮุนยังใจหายทุกทีกลัวใจแดน แต่ก็อดหมั่นไส้ซองอูไม่ได้จริมๆ
    #312
    1
    • #312-1 S.caramel(จากตอนที่ 13)
      13 ธันวาคม 2560 / 20:43
      ไม่ได้ชอบมินแน่นอนค่ะ อิอิ
      #312-1
  12. #311 KDKS (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:43
    ไม่ว่าเยี่ยงไรเราก็ #ทีมซองอู จ้า5555
    #311
    0
  13. #308 Sntz2000_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 19:38
    ง่ะ ซองอูชอบมินหรอ แล้วแดนมีใจให้ฮุนปะเนี้ยยรอฮุนตั้งชั่วโมงนึงอ่ะ อรุมม
    #308
    0
  14. #306 Snowflake_Star (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 08:40
    แงงงงงเจ็บบบ เจ็บมากฮือออออ
    #306
    0
  15. #305 WannableOngNiel (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 22:32
    งงตอนท้ายคือไรอ่ะ
    #305
    0
  16. #304 27162431 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 21:39
    ทำไมคำพูดของพี่ซองอูที่ว่า เเม้ต้องเเลกด้วยหัวใจก็ยอม มันฟังดูเเปลกอ่ะ พี่ซองอูชอบมินเหรอ หรือยอมเพื่อเเดนอ่ะ งงไปหมดด
    #304
    1
    • #304-1 S.caramel(จากตอนที่ 13)
      13 ธันวาคม 2560 / 20:42
      ไรท์ขอยืนยันว่าพี่องไม่ได้ชอบมินแน่นอนค่ะ ☺
      #304-1
  17. #303 Nonoway13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 17:16
    ชอบตอนพี่เล่าเรื่องแม่ให้น้องฟัง มันเหมือนกับพี่เปิดใจให้น้องเข้ามามากขึ้น แถมให้น้องหลับในห้องอีก เหมือนอะไรๆจะค่อยๆดีขึ้นรึเปล่านะ
    #303
    0
  18. #302 seenjimin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 17:06
    ชอบทุกฉากกทำไงดี55555ถ้าเอาแบบที่คิดว่าหักมุมก็ฉากนี้เลยพี่องขอเบอแดเนียลจากพ่อออออออออโอเอ็มจีเลยยยยยยยยคร้าาาาบบแล้วแบบพอโทรไปหาแดเนียลว่าขอบคุณที่ตอนตนไม่สบายยมีการมาทงมาโทรขอบคุณเขิลลลวุ้ยยนน555ทีแรกคิดว่าจะจบแล้วขอบคุณอะไรเสด
    เอาล่ะตอนนี้แล่ะก่อนจบเดี่ยวฉันไปรับเองอ้าร้ายยยยหักมุมไปอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #302
    1
  19. #301 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 16:32
    ลุ้นไปหมดแล้ว ไม่เข้าใจคุณอง คิดว่าคุณหวั่นไหวแล้วแน่ๆ แต่เดาใจคุณเขาไม่ออกว่าวางแผนจะทำอะไร

    ส่วนอีเวนต์ของไรท์
    ท่าเอาฉากที่ประทับใจที่จำได้ท่ามกลางหมู่ดราม่ามากมาย เราชอบฉากสปาเกตตี้ ฉากสั้นๆแต่ชอบ ความร้ายเบาๆของคุณแดน กับ ความคุณองที่กินเพราะว่าคิดว่าคุณพ่อทำ คุณองรักพ่อแม่มากอ่ะ ไม่แปลกใจเลยที่จะเสียใจที่ครอบครัวเป็นแบบนี้
    แต่ถ้าไม่นับว่าเป็นฉากที่ประทับใจ เราชอบครต.คุณองค่ะ ไรท์เขียนได้สตรองมาก โคตรperfectionist (คือเราเป็นคนไม่เป็นระเบียบ แต่ชอบคนไทป์นี้มาก555) จนตอนนี้เราเดาไม่ออกเลยว่าคุณองที่แสนจะจริงจังจะทำอะไรเรื่องแดนมินฮุน ไม่อยากคิดว่าคุณเขาจะทำอะไรเสี่ยงๆได้
    #301
    0
  20. #300 Nonoway13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 16:31
    ใจไม่ดีเหมือนซองอูจะมีแผนอะไรเลย
    #300
    0
  21. #299 Sntz2000_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 11:57
    ช่วยมินแล้วก็ตัวเองด้วยใช่ไหมคะพิอง หรือคนคิดไปเองคือนายานา
    #299
    0
  22. #298 Snowflake_Star (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 14:16
    โอ้ววววววยังไงๆพิองทำไมพูดเหมือนจะร้ายยย
    #298
    0
  23. #297 softpeachycoloured (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 02:04
    มินฮยอนจีบจีฮุนให้ติดเถอะพลีส555555
    #297
    0
  24. #296 gayeon.danik (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 01:53
    เอ๊ะคำพูดพี่องมันยังไงๆ หรือเราคิดมากไปเอง หรือเพราะเราขี้ชิปปปป แงรอนะคะ
    #296
    0
  25. #295 Nonoway13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 23:34
    ลุ้นให้ทุกอย่างระหว่างทั้งคู่ค่อยๆลงตัว
    #295
    0