เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 11 : PART XI : เหงา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    11 พ.ย. 60

PART XI :   lonely



-โถงและครัวแพนทรี่ -
         







          กลับเช้าอีกแล้ว...



สีหน้าอิดโรยของร่างสูงที่ยืนอยู่กลางโถงในเวลาหกโมงเช้าสะท้อนชัดเจนในแววตาคู่คม มองใบหน้าเรียวที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เปลือกตาหนาคล้ายจะปิดลงทุกเวลาก่อนเจ้าตัวจะหย่อนกายลงบนโซฟาตัวยาวแล้วงีบหลับไป



          ...เหนื่อยจนไม่อยากไปเรียน
          แต่พอหมดค่ายอาสาก็คงสบายแล้ว...



สามวันมานี้ดาเนียลไม่ได้กลับมานอนที่เพนท์เฮ้าส์เลยเพราะมัวแต่ยุ่งๆเรื่องค่ายที่กำลังจะมาถึง บางวันก็นอนที่มหาลัย บางวันทำงานไปเรื่อยๆก็ตีสี่ตีห้าเสียแล้ว ถือว่าโชคดีอยู่ที่เขามีรถส่วนตัวขับ ไม่อย่างนั้นคงกลับมาเปลี่ยนชุดก่อนออกไปเรียนลำบากแน่ๆ 



" พี่ซองอู "
เจ้าของเสียงแหบพร่าเอ่ยชื่ออีกคนที่ยืนอยู่ในครัวแพนทรี่ น้ำเสียงที่ติดจะป่วยอยู่หน่อยๆไม่ได้อยู่ในความสนใจของร่างบางเมื่อเจ้าตัวยังคงก้มหน้าก้มต้าปิ้งขนมปังต่อไป



" มีอะไร "
เอ่ยเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง



" มะรืนนี้ผมไปค่ายอาสานะ กลับวันเสาร์เลย "



" อืม "
มือเรียวบรรจงใส่ขนมปังลงในเครื่องปิ้ง ปราศจากคำพูดหลังจากที่เขาทำเพียงส่งเสียงตอบรับเบาๆในลำคอ



" .... "



          เงียบ...
          ถือเป็นการจบบทสนทนาที่ปกติไปซะแล้วสำหรับดาเนียล



" แล้วนี่ป่วยรึไง เสียงแหบเชียว "
ในที่สุดใบหน้าคมก็หันมามองอีกฝ่ายที่นั่งเท้าคางอยู่กับเคาน์เตอร์ เห็นใบหน้าเรียวลอบยิ้มจางๆก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉยทันทียามที่เขามองกลับมา



          ...ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว
          สงสัยจะเป็นบ้าไปแล้วมั้ง



" นอนน้อยล่ะมั้งถึงได้เป็นแบบนี้ "
เสียงทุ้มเอ่ยตอบทว่าสายตากลับมองตามไปยังแผ่นขนมปังที่ผู้เป็นพี่ปาดแยมลงไปหนาๆ เผลอกลืนน้ำลายตามภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ขำตัวเองอยู่ในใจ



" นายก็หัดพักผ่อนให้มันเยอะๆหน่อยสิ "



" แต่งานมันเยอ.. "



" เออๆ ฉันพูดไปก็ไม่ฟังอยู่ดี ตามใจ " 
เจ้าตัวหันไปสนใจขนมปังปิ้งตามเดิม ก่อนจะบ่นอุบอิบเพราะมันไหม้เสียแล้ว



" เอามา เดี๋ยวผมกินเองก็ได้ " 
คว้าขนมปังแผ่นสีน้ำตาลเข้มบนจานมาแต่กลับถูกมือเรียวยั้งไว้ ก่อนจะโยนขนมปังแผ่นนั้นทิ้งลงถังขยะทันที



" เรียนมาไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย! "
ร่างบางเผลอตะโกนใส่คนตรงหน้าทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้น แวบนึงที่ซองอูเห็นอีกฝ่ายชะงักไปก่อนปรับสีหน้าให้เหมือนเดิม



" โถ่พี่ นิดหน่อยปะ ไม่เห็นต้องขนาดนี้เลย "
คนสูงกว่าเถียงกลับอย่างไม่จริงจังอะไร แต่เมื่อมองจ้องนัยน์ตาของอีกฝ่ายความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามาเต็มอก



          ลืมไปเสียสนิทว่าพี่ซองอูค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องนี้
          และเขาไม่ควรจะพูดมันออกมาอีก



" อยากเป็นมะเร็งหรือไง ถ้าแค่นิดหน่อยมันไม่เป็นไรจริงๆไม่งั้น... "
เสียงนุ่มกลืนหายไปในลำคอ พร้อมๆกับเปลือกตาหลุบลงต่ำราวกับอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง 



          อีกแล้ว  ....เขาคิดถึงเรื่องนั้นอีกแล้ว



" เลิกคิดได้แล้ว... มานี่มา "
ข้อมือบางสะบัดออกจากการถูกควบคุมเมื่ออีกฝ่ายจูงแขนเขาให้เดินตามมายังโต๊ะอาหารที่ปกติไม่ค่อยได้ใช้สักเท่าไร ส่วนมากจะนั่งเคาน์เตอร์ในครัวแพนทรี่เสียมากกว่า



" ..... "
มือที่จับส้อมเอาไว้เขี่ยอาหารเช้าในจานอยู่อย่างนั้นโดยไม่ป้อนเข้าปากสักที และเนิ่นนานจนทำให้ดาเนียลเริ่มหงุดหงิด



" เฮ้! มัวแต่ทำอะไรอยู่ เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก "



" ..... "
คนฝั่งตรงข้ามยังคงนั่งนิ่งไม่ตอบโต้กลับเหมือนเคย แถมยังก้มหน้าลงไปมากกว่าเดิม



          และแปลกที่ไหล่เล็กนั้นเริ่มสั่นเทาจนเขาอดสงสัยไม่ได้



" พี่ซองอู.... เฮ้ย! ร้องไห้ทำไม "
ทันทีที่ฝ่ามือเอื้อมไปแตะตัวคนโตกว่าใบหน้าคมก็เงยขึ้นมามองด้วยสายตาตำหนิพร้อมกับหยาดน้ำที่คลอหน่วย 



" ไม่ยุ่งสักเรื่องจะตายหรือไง "
เสียงของซองอูนั้นสั่นเครือแต่ก็ไม่วายบ่นอีกฝ่ายที่ยังคงนั่งกินอย่างสบายใจพร้อมกับมองมายังเขา ดวงตาคมตวัดมองกลับด้วยใบหน้าบึ้งตึง



แววตาเรียวสะท้อนความเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจนจนปิดไว้ไม่มิด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เลือกที่จะเพิกเฉยต่อมัน



          เขาไม่ชอบให้ใครมาแสดงความเห็นอกเห็นใจ
         เพราะเขาไม่ใช่คนที่น่าสงสาร และไม่เคยต้องการมันเลยสักนิด



" คุณปู่ท่านก็จากเราไปตั้งนานแล้วนะ ผมไม่อยากให้พี่เก็บมันมาทำให้ตัวเองเศร้าอีก "
ดาเนียลพูดออกมาอย่างง่ายดายราวกับว่าตนเองไม่ได้รู้สึกอะไร ถึงแม้จะพูดเรื่องนี้ทีไรก็อดใจหายไม่ได้ทุกที สิบสองปีแล้วที่เวลาได้พรากคุณปู่ไปจากพวกเขาทั้งสอง ตอนนั้นดาเนียลยังไม่ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านแต่ก็เคยพบท่านบ้างเป็นครั้งคราวที่บริษัทช่วงปิดเทอม



" หึ "
เขาแค่นหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเพราะไม่เห็นด้วยกับความคิดของอีกคน


          ผู้ชายแก่ใจดีที่มักจะมีรอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าเสมอ
         เสียงนุ่มทุ้มที่ชอบเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน
          แม้ว่าเจ้าหลานตัวแสบจะไม่เคยฟังจนจบก็ตาม
         ฝ่ามือที่คอยปลอบประโลมในวันที่เขาต้องการใครสักคน
          อ้อมแขนอบอุ่นเป็นที่พักพิงในยามที่เขารู้สึกอ้างว้าง
         คนที่คอยเอาใจใส่แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย ทุกรายละเอียดของเขาคุณปู่จำมันได้อย่างขึ้นใจ



          ....แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน  แต่ภาพของคุณปู่ที่เขารักสุดหัวใจยังคงชัดเจนในความทรงจำอยู่เสมอ
          



" นายเป็นแค่คนนอก คงไม่เข้าใจอะไรหรอกดาเนียล "



" .... "



" ชีวิตนายคงไม่เคยรักใครไปมากกว่าตัวเองสินะ "



" อื้ม "
ใบหน้าเรียวส่งยิ้มกลับแม้ดวงตาจะไม่ได้ยิ้มไปด้วยก็ตาม 



" ..... "



" เพราะผมเป็นแค่คนนอกไง ใครจะไปเพรียบพร้อมทุกอย่างแบบพี่กันล่ะ "
ร่างสูงตั้งใจเน้นคำที่อีกฝ่ายพูดออกมา คำที่คอยย้ำเตือนถึงสถานะของเขาในสายตาของอีกคน มันยังคงกึกก้องอยู่ในหัวแม้เสียงนั้นจะหายไปแล้วก็ตาม



" ..... "



          ไม่ .. องซองอูไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น
          เขาแค่เปรียบเปรยให้คิดว่าตนเองอยู่ใกล้ชิดกับคุณปู่มามากกว่า



แต่เหมือนว่าเขาจะรู้สึกตัวช้าไปเมื่อมองเห็นแววตาเศร้าสร้อยที่ฉายอยู่ในดวงตาคู่นั้นอย่างชัดเจน



" พี่มีบ้านหลังใหญ่ มีเงินมากมาย มีพ่อแม่คอยดูแลประคบประหงม แถมยังมีคุณปู่คอยเอาใจอีก "



" แล้วดูผมสิ ทุกวันนี้ก็อยู่กับแม่แค่สองคน พ่อไปไหนก็ไม่มีใครรู้ ต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านคนอื่นมันก็น่าลำบากใจอยู่เนอะ "
ถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อนึกถึงวันที่ต้องย้ายออกจากบ้านหลังเก่าเพื่อมาอาศัยอยู่ร่วมกับคนในตระกูลอง แม้มันจะไม่ราบรื่นเหมือนที่วาดฝันไว้แต่ทุกคนในบ้านก็คอยดูแลเอาใจใส่ แถมยังให้ความรักกับเขาเหมือนเป็นลูกหลานแท้ๆอีกคน



พลันแววตาเศร้าที่ฉายอยู่กลับเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในประโยคถัดมา



" แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่เคยคิดจะดูถูกใครได้เท่าพี่เลย "



" แล้วอีกอย่าง... "



" พ่อผมก็ไม่เคยมีเมียน้อยด้วยว่ะ "



นิ้วทั้งห้ากำเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือได้ชัดขึ้น มองใบหน้าเรียวที่จ้องมาอย่างไม่ลดละพร้อมกับรอยยิ้มที่น่ารังเกียจไม่ต่างจากเจ้าของมัน




          ในทีแรกเขาคิดว่าจะขอโทษดาเนียลที่พูดจาให้เข้าใจผิด
          แต่ในตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องรักษาความรู้สึกของอีกฝ่ายเสียแล้ว














|| | HATE | ||








" พี่ซองอูหรอ ...อืม "

" รักคุณปู่มากเลยนะ เผลอๆรักมากกว่าพ่อเสียอีก "

" คุณปู่ก็รักพี่ซองอูมากเหมือนกัน ขนาดตอนแกป่วยยังไม่เคยเรียกหาใครเลยนอกจากซองอู "

" เพราะคุณปู่ใจดีซองอูก็เลยติดท่านแจ วันสุดท้ายก่อนท่านจะจากไปก็เรียกให้ซองอูเข้าไปหา เหมือนกับรู้ตัวว่าทนไม่ไหวแล้วนั่นแหละ "

" ว่าแต่เราถามพ่อทำไมกันล่ะ จำคุณปู่ไม่ได้แล้วหรือ "



คำพูดของพ่อเสมือนก้อนหินหนักๆที่กดทับลงบนอกของเขา ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเต็มประดาเมื่อได้ฟังเรื่องเล่าอีกมากมายที่เกี่ยวกับพี่ซองอูและคุณปู่ ไม่แปลกเลยที่พี่ซองอูจะเสียใจทุกครั้งที่ได้นึกถึง ความรักความผูกพันธ์ระหว่างปู่กับหลานคงเป็นสิ่งที่ดาเนียลมองข้ามไปจนเผลอพูดจาทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายไปโดยไม่รู้ตัว



          ดาเนียลพึ่งสำนึกได้ว่าเขาเป็นคนผิด ผิดตั้งแต่พูดจาดูถูกความรู้สึกของพี่ซองอูเรื่องคุณปู่ตั้งแต่แรก




ร่างสูงชั่งใจอยู่นานสองนานก่อนจะมายืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนชั้นสองในที่สุด เพราะถ้าเขาไม่มาขอโทษอีกฝ่ายในวันนี้ก็คงต้องรอหลังกลับจากค่ายอาสาอีกทีซึ่งเขาคิดว่ามันนานเกินไป



" คนจะนอนจะอะไรหนักหนา! "

" จะไปไหนก็เรื่องของนาย ฉันไม่อยากรับรู้! "

"แล้วทีหลังไม่ต้องมาเรียกอีกนะ ..รำคาญ "



สารพัดคำพูดของพี่ซองอูในความคิดเขาก็น่าจะมีแต่ประโยคประมาณนี้ แต่ให้เดินกลับไปก็คงไม่ทันเสียแล้วเมื่อมือหนาเคาะเบาๆที่ประตูสามที ไม่นานนักร่างบางก็เปิดบานประตูที่กั้นระหว่างเขาสองคนออกพร้อมกับใบหน้างัวเงียที่มองดูก็รู้ว่าพึ่งตื่นนอน



" อะไร "
น้ำเสียงฟังดูหงุดหงิดไม่น้อยไปกว่าสีหน้าที่แสดงออกมา ผู้รบกวนในยามวิกาลจึงทำได้แค่ส่งยิ้มจางๆไปก่อนเอ่ยประโยคที่ตั้งใจจะพูดแต่แรก



" ผมออกไปค่ายอาสาแล้วนะ กลับอีกทีก็วันเสาร์เลย "



อันที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะบอกหรอก  แค่อยากลดบรรยากาศอึดอัดระหว่างพวกเขาให้ดีขึ้นเพราะตั้งแต่วันนั้นพวกเขาก็ไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่คำเดียว



          พี่ซองอูดูอารมณ์เสีย ต้องโมโหเขามากแน่ๆ



แต่ก็น่าโมโหจริงๆเพราะดาเนียลดันเรียกอีกฝ่ายให้ตื่นมาฟังประโยคบอกเล่าโง่ๆที่ว่า " ผมจะไปค่ายอาสาแล้วนะ " ตอนตีสามที่พี่ซองอูหลับสนิทอยู่ 



" อืม เดินทางปลอดภัยนะ "
พึมพำให้พอได้ยินก่อนดันประตูหวังจะปิดมันลง แต่ร่างสูงกลับแทรกเข้ามากั้นไว้เพราะความตั้งใจของเขายังไม่หมด



" คนจะนอน มีอะไรอีก "
คนง่วงหลับตาพูดโดยไม่สนใจอีกฝ่าย แขนทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอกพลางยืนพิงประตูด้านใน ขณะที่ร่างสูงนั้นยืนตัวตรง จ้องมองอีกคนที่ยังอยู่ในภวังค์ ดาเนียลสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนพูดประโยคที่หมายความตามที่เขารู้สึกจริงๆ



" ผมขอโทษ "



ดวงตาคมลืมขึ้นเมื่อได้ยินประโยคบอกเล่าราวกับไม่เชื่อตัวเอง ไม่คิดมาก่อนว่าจู่ๆดาเนียลจะมาพูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าเขา



" อะไรของนายอีก ? "
คนง่วงดูเหมือนจะตื่นขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่แสดงอาการอะไรออกมามากไปกว่าสีหน้าเรียบเฉยที่ซองอูถนัดเป็นที่สุด



" ที่ผมพูดจาไม่ดีกับพี่ "



" ..... "




" ทั้งเรื่องคุณปู่แล้วก็คุณพ่อด้วย "



" ..... "



" แค่คิดว่าปล่อยไว้นานๆคงไม่ดี ไปค่ายก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยมาบอกก่อน "



" ผิดแล้วสำนึกผิดก็ดี "
ร่างบางพูดเพียงแค่นั้นก่อนไล่อีกฝ่ายให้ออกไปพร้อมกับกระเป๋าสะพายที่เจ้าตัวเกือบลืมทิ้งไว้ในห้องเขา



               คังดาเนียลกำลังขับรถออกไปมหาวิทยาลัย



ในขณะที่เขากำลังขดตัวอยู่ในกองผ้าห่มผืนหนา นาฬิกาบนหัวเตียงก็บอกเวลาเกือบตีสี่  ตีสี่ที่ปกติเขายังคงหลับสนิทอยู่



               แต่แปลกที่ในคืนนี้องซองอูไม่รู้สึกถึงความง่วงเลยแม้แต่น้อย...





30% is loading
















เช้านี้เป็นวันแรกที่องซองอูมีความสุขเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศดีหรือเพราะใครอีกคนไม่อยู่ถึงสามวัน มือเรียวเอื้อมไปกดเปิดเพลงจากเพลย์ลิสต์ในโทรศัพท์มือถือ ริมฝีปากบางฮัมทำนองเบาๆในลำคอไปพร้อมกับมือทั้งสองข้างที่วุ่นอยู่กับการเตรียมมื้อเช้า



" อะไรวะเนี่ย! "



          ขนมปังสี่แผ่น ไส้กรอกสี่ชิ้น เบคอนอีกสี่ รวมไปถึงไข่ดาวอีกสองฟอง...



ร่างบางส่ายหน้ากับตัวเองอย่างเอือมระอา ด้วยความเคยชินทำให้เขาเตรียมอาหารเช้าไว้สองชุดทั้งๆที่อยู่เพนท์เฮ้าส์แค่คนเดียว ซองอูยืนใช้ความคิดอยู่สักพักก่อนจะนึกขึ้นได้ นิ้วเรียวทาบลงบนปุ่มสแกนนิ้วมือก่อนกดโทรหาใครสักคนที่น่าจะยังไม่ตื่นดี



" ฮื่อ "



" ฮัลโหล มึงกินข้าวยัง "
กรอกเสียงลงไปทันทีที่คู่สนทนารับสาย เขาได้ยินเสียงบ่นพึมพำที่ฟังไม่ได้ศัพท์ก่อนเจ้าตัวจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงงัวเงียเหมือนเดิม



" เช้าขนาดนี้กูยังไม่ตื่นเลย มึงจะให้กูเอาเวลาที่ไหนไปกินวะ "



" งั้นไม่ต้องกินมานะ กูทำเผื่อมึงละเดี๋ยวไปรับที่คอนโด"
เมื่อได้พูดในสิ่งที่ตนต้องการเสร็จก็กดวางสายโดยไม่รออีกฝ่ายตอบตกลง เขาบรรจงจัดอาหารใส่กล่องแล้วรีบออกจากเพนท์เฮ้าส์ก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงเนื่องจากแจฮวานส่งข้อความมาบอกว่าเช้านี้รถติดมาก แล้วไหนจะต้องขับไปรับมินฮยอนอีก ร่างบางพ่นลมหายใจออกมาเบาๆกับความผิดพลาดของตัวเอง











.




" เป็นห่าไร อยู่ดีๆก็ทำมาให้กูกิน "
เสียงนุ่มบ่นอุบอิบทั้งๆที่มือกำลังหยิบขนมปังกับเบคอนขึ้นมาใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย ตามด้วยไส้กรอกและไข่ดาวที่หมดในเวลารวดเร็ว มินฮยอนจ้องมองเพื่อนรักที่นั่งทำหน้าบูดอย่างไม่รู้ตัว แต่เมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสบเข้ากับดวงตาของเขา เจ้าของใบหน้าคมก็สะดุ้งทันที



แสดงว่าต้องมีอะไรแน่ๆ



" มองกูทำไมวะ "
คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งตรงข้ามกำลังจ้องเขาเหมือนจะคาดคั้นอะไรสักอย่าง แต่ก็นั่นแหละ ซองอูไม่เข้าใจว่ามินฮยอนจะทำสีหน้าแบบนั้นไปเพื่ออะไร



" ปกติมึงไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาให้กูนี่หว่า เป็นมึงจะงงมั้ยล่ะ "



" เออ กูไม่ได้ตั้งใจทำมาให้มึง "



" แล้ว... "
ยังคงจี้ถามต่อไปเมื่อเห็นซองอูกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แวบหนึ่งที่ใบหน้านั้นดูลุกลี้ลุกลนเหมือนไม่อยากจะตอบแต่สุดท้ายคนปากแข็งอย่างซองอูก็พูดมันออกมา



" ก็กูลืมไปว่าวันนี้ดาเนียลไม่อยู่  "



" อ๋อออออ ฮ่าๆ "
ลากเสียงยาวล้อเลียนอีกฝ่าย มินฮยอนหัวเราะไปพลางก่อนจะได้รับสายตาค้อนขวับพร้อมกับหมัดแรงๆที่ต้นแขนไปหนึ่งที 



เขารู้ว่าซองอูเกลียดน้องชายตัวเองแทบตาย 



และเขาก็รู้อีกนั่นแหละว่าจริงๆเพื่อนรักคงไม่ได้เกลียดดาเนียลมากเท่าไรนักถึงได้ยอมให้อีกฝ่ายมาอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ด้วย ทั้งๆที่เจ้าตัวมีสิทธิ์ปฏิเสธ 


ตรงกันข้ามกลับคอยดูแล ทำอาหารให้กิน และอีกข้อที่เขารู้ดีคือเพื่อนคนนี้เป็นคนปากแข็ง ต่อให้มันรู้สึกอะไรมันก็จะไม่พูดออกมา ไม่ว่าจะด้วยทิฐิหรืออะไรก็ตาม 



          แต่ช่วงที่ผ่านมานี้คงมีอะไรเกิดขึ้น และมันคงทำให้ความคิดขององซองอูเปลี่ยนไปไม่มากก็น้อย








.


























สายลมอ่อนๆที่พัดผ่านทำให้บรรยากาศการจิบเบียร์ในช่วงเย็นนี้ดียิ่งขึ้น ดาเนียลยอมรับว่าการมาค่ายอาสาครั้งแรกถือเป็นเรื่องแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยทำมันมาก่อน และมันก็เป็นความทรงจำที่ดีเมื่อได้มาพร้อมกับเพื่อนตัวเอง 



" แปปๆก็จะกลับแล้วเนอะ "
ร่างสูงยกกระป๋องในมือขึ้นดื่มก่อนย่อตัวลงนั่งชิงช้าเด็กเล่นที่ยังคงใช้การได้ เท้าทั้งสองออกแรงถีบเพื่อให้ชิงช้าเริ่มแกว่งเบาๆ เขาหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาที่มองมาของควานลินคล้ายจะแซว



" เล่นเป็นเด็กเลยนะมึง แบกกลับบ้านไปเลยมั้ยพรุ่งนี้ "
สีหน้าล้อเลียนแต่ก็ทำแบบเดียวกัน  ร่างโปร่งออกแรงดันให้ชิงขยับไปด้านหน้า และนั่นก็เรียกเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี



" ว่าแต่พรุ่งนี้มึงกลับไงวะ "



" กูจอดรถไว้ที่มอ ให้กูไปส่งมึงมั้ยแดน "



" ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูนั่งแท็กซี่กลับเองได้ มึงรีบกลับไปพักผ่อนเหอะหน้าเหมือนคนป่วยจะแย่อยู่ละ "



" ก็อากาศแม่งเย็นขนาดนี้ แล้วนี่ไอ้แซมกับฮยอนบินมันหายหัวไปไหน "
ควานลินหันมองซ้ายขวาแต่ก็ไม่พบใคร ทั้งๆที่เพื่อนตัวดีมันบอกว่าจะเดินตามพวกเขามา 



" แม่งเมาจนเดินไม่ไหวแล้วมั้ง ฮ่าๆ "



" งั้นกูเดินกลับไปดูพวกมันก่อน เดี๋ยวมา "



" เออๆ "
ทอดมองเพื่อนรักที่เดินหายไปจนสุดสายตา ก่อนยกเบียร์ที่เหลืออยู่นิดหน่อยขึ้นดื่มจนหมด ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ประดับประดาไปด้วยดวงดาวนับร้อย มันไม่ใช่แสงไฟจากอาคารบ้านเรือนเหมือนที่ที่จากมา ชีวิตแบบชนบทนั้นเงียบสงบและน่าหลงใหลไปอีกแบบ










" ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวล่ะ ? "



" อะ อ้าว " 
ใบหน้าเรียวหันไปมองอีกคนที่นั่งลงบนชิงช้าตัวข้างๆกัน 



" เรานั่งด้วยได้ใช่มั้ย "



" ทำไมจะไม่ได้ล่ะ "
ดาเนียลคลี่ยิ้มกว้าง ดีซะอีกที่เขาจะได้มีเพื่อนนั่งคุยระหว่างรอควานลินไปพลางๆ ดวงตาคู่เรียวลอบมองใบหน้าหวานที่กำลังทอดสายตามองท้องฟ้าอย่างตั้งใจ แววตาที่เป็นประกายนั้นส่องระยิบระยับไม่แพ้กับดวงดาวบนท้องฟ้านั่นเลยสักนิด



" ท้องฟ้าสวยเนอะ "
คนข้างๆเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มขณะที่จ้องมองผืนฟ้าอย่างไม่ละสายตา 



" อื้อ จีฮุนชอบดูดาวหรอ "



" ไม่หรอก เราแค่ชอบบรรยากาศแบบนี้ ...สบายใจดี "



" ก็จริง คงจะดีเนอะถ้าเราเก็บดาวไปไว้ที่บ้านได้ "



" ฮ่าๆ "
ร่างเล็กหัวเราะออกมาอย่างอัตโนมัติเมื่อได้ยินร่างสูงบ่นพึมพำ ดาเนียลตอนแรกที่เขารู้จักไม่ได้ดูเป็นคนท่าทางแบบนี้เลยสักนิด



" หัวเราะอะไรเล่า "



" ก็แดนพูดจาเหมือนเด็กเลยอะ "



" อะไร เราแก่กว่าจีฮุนปีนึงเหอะ "
ฝ่ามือหนาเอื้อมไปผลักศีรษะอีกฝ่ายอย่างหยอกล้อ ริมฝีปากหนาที่คลี่ยิ้มกว้างหุบลงเมื่ออีกฝ่ายแสดงสีหน้าบูดบึ้ง 




จีฮุนจ้องมองด้วยความไม่พอใจ แววตากับท่าทางหงุดหงิดนั้นดาเนียลมองออก



ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเขาถูกหลอกสำเร็จ



" โห เกือบเข้าใจว่าโกรธจริงๆนะเนี่ย  "



" เรื่องแค่นี้อะนะ ฮ่าๆ "



" .... "



" นี่แดน "



" หืม "



" ถามไรหน่อยได้ไหม แต่ถ้าไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไร "



" ว่ามาดิ ถ้าตอบได้จะตอบให้ "



" แดนมีแฟนหรือยัง ? "














.



















.








" กลับก่อนนะมึง ไว้เจอกัน "



" รีบไปไหนวะซองอู "
แจฮวานตะโกนถามไล่หลังเมื่อร่างบางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าควอทโทรปอร์เต้สีเทาหม่น เขาหันไปบอกเพื่อนสนิทว่าเย็นนี้มีธุระกับที่บ้าน อีกฝ่ายจึงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนที่เขาจะขับรถออกมา



          ทั้งๆไม่ได้อยากไปเลยสักนิด






ล้อทั้งสี่ชะลอความเร็วลงเมื่อมันขับมาถึงบ้านหลังงามที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ตั้งแต่จำความได้ซองอูก็ไม่เคยย้ายไปอยู่ที่ไหนเว้นเสียแต่เพนท์เฮ้าส์ซึ่งจำเป็นต้องอยู่เพราะสะดวกต่อการเดินทางไปมหาวิทยาลัย มือเรียวส่งกุญแจให้คุณลุงที่คอยดูแลรถของที่บ้านมาตั้งแต่รุ่นคุณพ่อ  เอื้อมมือไปเปิดประตูบานใหญ่อย่างไม่รอช้า ขาเรียวก้าวเข้าไปในตัวบ้านผ่านทางเดินยาวไปถึงห้องนังเล่นก่อนจะพบกับคนๆนึงที่กำลังนั่งจัดดอกไม้อยู่



" อ้าว ซองอู! เดี๋ยวน้าไปเรียกคุณพ่อให้นะจ๊ะ "



ใบหน้าหวานหันมามองด้วยความดีใจยามที่เห็นผู้เข้ามาใหม่ ริมฝีปากอิ่มระบายยิ้มกว้างพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น ซองอูก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่างระหว่างเขากับอีกคนเอาไว้ และมันก็ชัดเจนพอที่จะทำให้เจ้าของใบหน้าหวานมีสีหน้าเปลี่ยนไป  ใบหน้าคมแค่นยิ้มรับโดยอัตโนมัติ



          นี่แหละ เหตุผลที่เขาไม่อยากกลับบ้าน



" ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ "
ซองอูเลือกที่จะเดินผ่านอีกฝ่ายไปในทันที โดยไม่สนใจปฏิกิริยาของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย



          ถ้าหากซองอูหันกลับไปเสียหน่อย เขาคงได้เห็นดวงตาคู่นั้นทอดมองด้วยความห่วงใย ไม่ต่างไปจากสายตาของแม่คนนึงที่มองดูลูกตัวเอง



ขายาวก้าวตรงไปห้องทำงานที่ยังคงเปิดไฟอยู่ ห้องของพ่อที่เรียงรายไปด้วยแฟ้มเอกสารกับข้อมูลสำคัญของบริษัท เขาเองไม่แปลกใจสักเท่าไรเพราะปกติท่านมักจะเอางานกลับมาทำที่บ้าน แต่ช่วงนี้ดูเหมือนงานจะเยอะกว่าปกติ ของในห้องจึงมากกว่าครั้งล่าสุดที่เขาเข้ามา



" ช่วงนี้งานเยอะหรอครับพ่อ ทำไมเอกสารบนโต๊ะเยอะจัง "
ซองอูเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายซึ่งกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าของผู้เป็นพ่อหันกลับมามองเขาก่อนจะยกมือขึ้นลูบเรือนผมสีน้ำตาลเข้มเบาๆ ใบหน้าคมระบายยิ้มกว้างก่อนจะยกมือตัวเองขึ้นจับมือนั้นไว้



          เหนื่อย  ...แววตานั้นบอกเขาเป็นนัยๆ



" ไม่หรอก พ่อแค่เอามาหาข้อมูลเก่าๆ "
องซองอุคตอบก่อนบอกให้ลูกชายไปนั่งรอที่โซฟาตัวยาว มือทั้งสองหยิบกล่องกระดาษลังใหญ่เดินตามมาติดๆ โดยมีร่างบางช่วยแบ่งของข้างในออกเป็นกองๆ เขาลอบมองใบหน้าของพ่อตัวเองจากด้านข้าง คนที่เคยยิ้มแย้มมีความสุขในตอนนี้ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ ถึงเขาจะไม่ค่อยได้อยู่กับพ่อตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย แต่ก็พอสังเกตได้ว่าท่านคงมีเรื่องให้เครียดอยู่แน่ๆ



ความเงียบก่อตัวขึ้นหลังจากผู้เป็นพ่อเดินออกไปรับโทรศัพท์ด้านนอกกว่ายี่สิบนาทีจนกระทั่งกลับเข้ามา และเหมือนเป็นยี่สิบนาทีที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่เงียบอยู่แล้วกลับเงียบลงไปอีก  สีหน้าไม่สู้ดีของพ่อนั้นทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงแทบจะขาดใจ เสียงถอนหายใจนั้นแผ่วเบาทว่าดังก้องไปทั่วห้อง  ทั้งๆที่อยากรู้แต่ตัวเขาเองก็ไม่กล้าจะถามออกไป



          เพราะมันอาจเป็นเรื่องที่เขาไม่ควรรู้ก็ได้

 

ราวกับพ่อสามารถอ่านความคิดของเขาออก เมื่อจู่ๆท่านก็เดินตรงเข้ามาแล้วนั่งลงบนโซฟาใกล้ๆกัน แววตาที่ขุ่นมัวนั้นแปรเปลี่ยนไปเป็นอบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องในฤดูหนาว  มือทั้งสองยกขึ้นมากุมมือทั้งสองข้างของลูกชายเอาไว้ ออกแรงบีบเบาๆคล้ายจะปลอบประโลมทั้งตัวเองและเจ้าของฝ่ามือ รอยยิ้มกว้างประดับบนในหน้าที่เห็นใครก็คงเชื่อ แต่ทำไมซองอูถึงได้รู้สึกถึงความผิดปกติจากการกระทำเหล่านั้น



" พ่อมีอะไรหรอครับ "
เขาออกแรงบีบฝ่ามือที่แห้งกร้านนั้นกลับ จ้องลึกเข้าไปในแววตาอีกฝ่าย หวังว่าจะพบเจออะไรแต่ก็ได้กลับมาเพียงความว่างเปล่า 



" ซองอู.... "



" .... "
เจ้าของชื่อมองผู้เป็นพ่ออย่างไม่ละสายตา เขาสังเกตเห็นดวงตาคู่นั้นรื้นน้ำเล็กน้อย แววตาสั่นระริกเหมือนกับมือทั้งสองที่อยู่ภายใต้ฝ่ามือเรียว และมันทำให้เขากลัว กลัวกับสิ่งที่จะได้ยินหลังจากนี้



" พ่อไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับเราไหม "
ซองอุคเอ่ยอย่างช้าๆ ดังต้องการทบทวนกับตัวเองก่อนเอ่ยอะไรออกไป คิ้วทั้งสองขมวดเข้ากันหาแน่น เปลือกตาปิดลงพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนเอ่ยประโยคถัดมา



" ค ครับ "



" แต่พ่อนั่งคิดมาตลอดทั้งอาทิตย์ ตั้งแต่ตื่นเช้าจนเข้านอน พ่อนั่งทบทวนมันอยู่หลายครั้ง แต่พ่อก็ยังตัดสินใจไม่ได้สักที "
เสียงนั้นเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก



" .... "



" สุดท้ายพ่อก็คิดได้ว่าลูกควรจะต้องรู้  ถ้าเกิดมันไม่ใช่ความจริง เราจะได้ช่วยกันหาทางออก "



" .... "



" ซองอู.. "
เหมือนลมหายใจขาดห้วงเมื่อเขาได้ยินในสิ่งที่พ่อของตนต้องการจะบอก ราวกับมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอจนไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกไปได้ ไหล่เล็กๆเริ่มสั่นเทาเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่ถูกปล่อยไว้ท่ามกลางฝนที่ตกหนัก หรือบางทีมันอาจจะตกอยู่ในใจของเขาก็เป็นได้







" แม่ของเราเป็นคนโกงเงินบริษัทไป "
     












tbc.
มันไม่ดราม่าค่ะ เชื่อเรา หลังจากนี้จะมีโมเมนต์คืนความสุขเพราะรายการมาสเตอร์คีย์ให้โมเมนต์มาโบ้มมาก

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ ♥



#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #738 crazy_girl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:43
    คุณซองอูคือโดนเรื่องหนักๆมาเลย สงสารอ่ะ ฮึก;-;
    #738
    0
  2. #637 forusegames (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 07:16
    ว่าละเชียว หวังว่าคงไม่ใช่ ฮือออ ไม่ม่าเนอะนะๆๆ
    #637
    0
  3. #426 K.I.W (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:08
    โอ้ยยยยยน้องจีฮุนรุกแรงมากค่ะ หมั่นเขี้ยว 5555
    #426
    0
  4. #425 K.I.W (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:07
    ...อ่านแล้วสมองว่างเปล่ามาก อินเกินไป ;_; พี่ซองอูต้องเข้มแข็งนะ ความรู้สึกแบบคนที่เรารักหักหลังเราอย่างไรอย่างนั้นเลย หวังว่าจะไม่ใช่คุณแม่จริงนะ ตึงเครียดมากเวอร์
    #425
    0
  5. #384 jackyit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 21:27
    ตอนแรกเราเดาว่าพ่อจะเป็รมะเร็งเด้อ5555
    #384
    0
  6. #370 pupopupok (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 12:33
    หะ..... สงสารพี่องเลย TT
    #370
    0
  7. #339 Platookeng5555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 20:35
    จิกนิ้วเท้าแน่นมาก และอ้าปากค้างไม่เคยอ่านฟิคเรื่องไหนแล้วอินแบบนี้จริงๆ ทั้งปลื้มน้ำตาไหล ทั้งจุกน้ำตาร่วง แบบชอบจริงๆ เป็นกลยให้ไรท์น้า
    #339
    0
  8. #338 Platookeng5555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 20:35
    จิกนิ้วเท้าแน่นมาก และอ้าปากค้างไม่เคยอ่านฟิคเรื่องไหนแล้วอินแบบนี้จริงๆ ทั้งปลื้มน้ำตาไหล ทั้งจุกน้ำตาร่วง แบบชอบจริงๆ เป็นกลยให้ไรท์น้า
    #338
    0
  9. #269 realdefongniel (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 09:30
    อะไรยังงายยยยย รออออ
    #269
    0
  10. #245 Nonoway13 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 22:21
    เดินไปทางไหนก็ดูจะเป็นทางตัน กราบขอทางสว่างให้ลูกด้วยยย
    #245
    0
  11. #244 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 17:55
    คูมพ่ออออออออื้ออรอมาต่อนะคะ
    #244
    0
  12. #243 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 16:31
    ความลับที่คุณพ่อซ่อนไว้
    ทำไมซองอูต้องแบกรับอะไรมากมายขนาดนี้ สงสาร
    #243
    0
  13. #242 Jane Yoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 11:48
    รอนะคะะะะ สถานการณ์ตึงมาก ;-;
    #242
    0
  14. #241 ongswx825 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 01:43
    แงๆๆๆ รอ
    #241
    0
  15. #240 Snowflake_Star (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 01:37
    จีฮุนก็เข้ามา เรื่องแม่ก็มาอีกฮืออออออคืนความสุขมาเร็วๆเถอะนะคะะะฮืออออTT
    #240
    0
  16. #239 hnoey♡ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 00:18
    รอค่ะๆๆๆ
    #239
    0
  17. #238 turlek_niya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 23:06
    ประโยคสุดท้ายอย่างพีคคคคคคค
    #238
    0
  18. #237 oH_lala (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 21:17
    พ้ามมม!!! 0.0
    #237
    0
  19. #236 Kapook (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 20:49
    เชื่อไรท์ค่ะว่าไม่มีม่า5555 แต่คูมแม่คือไรรรรรรรรร มาต่ออีกนะคะสนุกมว้ากกก.
    #236
    0
  20. #235 Jenny Jinny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 20:28
    อ้าวพีคเลยแบบนี้ เห้ยย จะทำยังไงกันต่อล่ะเนี่ย ,_,
    #235
    0
  21. #234 Snowflake_Star (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 19:44
    ฮือออโกรธกันบ่อยมากๆTT
    #234
    0
  22. #233 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:41
    นี่รอมาม่าทุกวันเลย ไม่เคยคุยกันดีๆเลยสองพี่น้องเนี่ย 5555 รอที่เหลือหนักมากอยากอ่าน
    #233
    0
  23. #232 Nonoway13 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 22:00
    ต้มน้ำรอทุกตอน5555
    #232
    0
  24. #231 เบบี๋ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 21:57
    คุณองรู้รึปล่าวว่าจีฮุนไปด้วยยยย สงสัยได้นอนไม่หลับจนแดนกลับมา แต่เอาจริงๆนะถ้าแดนไม่ได้ชอบคุณองอยู่ก่อน โอกาศที่จะชอบจีฮุนน่าจะสูงอยู่ มาม่าถ้วยใหญ่ที่ไรท์บอกมาตอนท้ายเรื่องแน่เลย ฮือๆ มาต่อเร็วๆน๊าา
    #231
    0
  25. #230 P-pin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 20:00
    คุณแดนปากไวไปละ พูดถึงคุณพ่อแบบนั้นก็เข้าแม่ตัวเองมั้ยล่ะ แหม อ่านฟิคเรื่องนี้มากี่ตอนก็สติลทีมคุณองค่ะ ฮือออ
    #230
    0