เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 10 : PART X : Far 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    28 ต.ค. 60

PART X :  far




-ห้องนอนซองอู -





' พัคจีฮุน ' นักศึกษาชั้นปีที่ 1คณะบริหารธุรกิจ ผู้ครองตำแหน่งเดือนคณะไปพร้อมๆกับผลการเรียนที่อยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยมด้วยคะแนนท็อปเซคเกือบทุกวิชา ทั้งยังเป็นนักกิจกรรมตัวยง หลานรหัสสายตรงของฮวังมินฮยอน เพื่อนสนิทขององซองอู



คนที่กำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟใต้ตึกคณะพร้อมกับลุงรหัสที่มีสีหน้างุนงงเมื่อถูกอีกฝ่ายโทรชวนให้มาพบกันทั้งๆที่เจ้าตัวไม่ค่อยจะมีเวลาว่างเลยด้วยซ้ำ



" พี่มินๆ  ผมอยู่นี่ ! " มือเล็กกวักเรียกคนที่เข้ามาใหม่ให้เดินตรงมายังโต๊ะกลางร้าน ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษามาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆแบบที่เจ้าตัวชอบ ที่ใครเห็นก็คงต้องบอกว่าเพอร์เฟ็คเดินเข้ามาหาก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้าม



" มีอะไรล่ะเรา อยู่ดีๆก็เรียกพี่มา "




" คิดถึงไม่ได้ไง ต้องมีธุระด้วยหรอ ฮ่าๆ "
เสียงหวานเอ่ยหยอกล้อเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยที่คลี่ยิ้มจางๆ อันที่จริงพี่มินฮยอนเป็นคนใจดีแต่ด้วยใบหน้านิ่งๆจึงทำให้คนอื่นมองว่าหยิ่งและเข้าหายาก



ถ้าได้รู้จักจริงๆรับรองว่าร้อยทั้งร้อยต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่




" ดื่มอะไรหน่อยไหม ? "




" สั่งให้พี่เลย อะไรก็ได้ "



" เบื่อคำว่าอะไรก็ได้ของพี่จัง ไม่เลือกอะไรหน่อยหรอ "



" เอาเถอะ "



" ไอซ์คาราเมล มัคคิอาโตแก้วนึงครับ "



ใช่



เพราะพัคจีฮุนรู้อยู่แล้วว่าเขาชอบดื่มเมนูอะไร



ในความเป็นจริงทั้งคู่อาจจะไม่ได้สนิทกันขนาดนี้ถ้า 'จูฮักนยอน' น้องรหัสของเขาไม่ซิ่วไปเรียนแพทย์จนทำให้สายรหัสเหลือกันอยู่แค่ไม่กี่คน ส่วนพี่ปีสี่ไม่ต้องพูดถึง กลัวหลุดจากเกียรตินิยมอันดับสองเลยหายหน้าหายตาไปจนคิดว่าสายเขาเหลือกันแค่สองคนเสียแล้วล่ะ



" แล้วตกลงเรามีอะไร พี่ลืมให้ชีทอันไหนไปอ่านหรอ ก็ว่าให้ครบแล้วนะ "



" ป่าว ชีทสรุปของพี่ผมได้หมดแล้ว มีแต่คนบอกว่าพี่จดโคตรสวยเลย ลายมือเป็นระเบียบอ่านง่ายมาก "



" .... "



" คือที่มาวันนี้อะ อยากจะรบกวนพี่เรื่องพี่ซองอูนิดนึง "



" หือ ไอ้ซองอูอะนะ ? "



" ใช่ คือวันนั้นผมไปกินเหล้ากับพี่ๆค่ายคณะวิทย์มา ละเมามากเลยว่ะพี่ เมาจนไม่รู้ตัวอะว่ากลับมาได้ยังไง จนตื่นเช้ามาเห็นตัวเองนอนอยู่ในห้องใครก็ไม่รู้ "



" อาฮะ "  




" มารู้ทีหลังว่าเป็นห้องของดาเนียล แล้วผมก็พึ่งรู้ว่าเป็นน้องพี่ซองอูอีกที โคตรจะตกใจเลย "



" .... "



" ก็เลยรู้สึกผิดที่ไปรบกวนทั้งคู่เลยอะ ผมเลยอยากฝากพี่ไปขอโทษพี่ซองอูอีกที วันนั้นผมไม่รู้เรื่องไรเลย เปิดวาร์ปโคตร "



" แล้วทำไมไม่ไปบอกเองล่ะ มันอยู่ห้องสมุดดี๋ยวโทรเรียกมาให้ก็ได้เนี่ย "
มือเรียวทำท่ายกโทรศัพท์ขึ้นมาเหมือนจะกดโทรหาคนที่ถูกกล่าวถึงแต่ก็ถูกมือเล็กปัดออกได้อย่างทันท่วงที ใบหน้าหวานแสดงความกังวลออกมาจนเขาอดหัวเราะไม่ได้



" ไม่เอา วันนั้นผมพูดไปทีละแต่กลัวว่าพี่ซองอูจะโกรธดาเนียลไง วันนั้นเห็นพี่ซองอูหน้าโคตรยุ่งเลยอะ "



" อ่าๆ มันไม่โกรธเราหรอกเรื่องแค่นี้ หน้ามันก็นิ่งๆยังงั้นแหละ "



" หน้านิ่งจริง เหมือนพี่แหละ  แต่ยิ้มทีสาวๆคงใจละลายไปค่อนคณะเลยอะ "
พูดพลางใช้นิ้วชี้ทั้งสองข้างจิ้มลงที่มุมปากของตนแล้วยกขึ้นคล้ายจะล้อเลียนคนตรงข้าม  มินฮยอนได้แต่ยิ้มกับการกระทำที่เหมือนเด็กๆของอีกฝ่าย



จะรู้บ้างไหมว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน



" เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่ไปบอกมันให้  มันคงตกใจนะที่เราคิดมากขนาดนี้ "



" จริงๆผมก็ไม่ได้อยากคิดมากหรอกพี่ ถ้าไม่ติดว่า.. "



" หืม " 
คิ้วเรียวขยับขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเรียวรีสบกับดวงตาคู่โตที่มองมายังเขา แววตานั้นดูตื่นเต้นเป็นประกายและเปี่ยมไปด้วยความสุข



และใช่  เขาชอบตัวเองเวลาที่ได้จ้องมองดวงตาคู่นั้น



ไม่สิ  เรียกได้ว่าทั้งหมดที่เป็นจีฮุนเสียมากกว่า



" คือ ผม...  "



" .... "
มินฮยอนจ้องมองใบหน้าหวานที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ พวงแก้มทั้งสองข้างยกยิ้มกว้างจนอดคิดไม่ได้ว่าบรรยากาศของร้านกับรอยยิ้มตรงหน้านี้อะไรจะสดใสไปกว่ากัน



" ผมว่าผมชอบดาเนียลอะพี่ และอยากทำความรู้จักดาเนียลให้มากกว่านี้   "



แวบนึงที่ฝ่ามือนั้นชะงักไปเล็กน้อย แต่มันก็ไม่มากพอที่จะทำให้อีกคนสังเกตเห็นได้ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นอย่างที่เจ้าตัวชอบทำไม่ว่าจะอยู่ในอารมณ์ใดก็ตาม รอยยิ้มที่อีกฝ่ายมักจะเอ่ยปากชมเสมอๆว่าดูดี




" ได้สิ เดี๋ยวพี่จะช่วยเราแล้วกัน "






เพราะบางที... โอกาสก็ไม่ได้เลือกเรา











|| | HATE | ||










" สุดท้ายแล้ว " 
เหงื่อเม็ดพรายผุดขึ้นบนใบหน้าเรียว เจ้าตัวยกมือขึ้นปาดออกอย่างลวกๆก่อนหยิบลังกระดาษที่บรรจุอุปกรณ์สื่อสารมากมายขึ้นมาแบกไว้แล้วย้ายมันไปอีกห้องหนึ่ง



" แดนมึงกลับไปได้ละ ที่เหลือเดี๋ยวกูดูเอง " เป็นพี่ฮีชอลคนเดิมที่อนุญาตให้เขากลับบ้านได้เมื่อเห็นว่างานที่เหลือมีไม่มากนัก ร่างสูงเดินออกจากตึกกิจกรรมพร้อมกับเพื่อนๆ แยกย้ายกันกลับไปที่รถของตัวเองก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเพนท์เฮ้าส์



เหนื่อยมาทั้งวัน 
อยากพักผ่อนหย่อนใจก่อนอาทิตย์หน้าต้องไปค่ายอาสายาวๆ



แต่กลับมาก็ต้องพบกับเอกสารกองโตบนโต๊ะกาแฟในห้องโถง แน่นอนว่าพี่ซองอูเป็นคนวางไว้ให้เขา มือหนาหยิบแฟ้มทั้งหมดขึ้นมาเปิดดูอย่างลวกๆ โพสอิทที่แปะอยู่บนปกเขียนกำชับไว้ว่าเขาต้องทำให้เสร็จภายในพรุ่งนี้ ซึ่งมันไม่ใช่ปัญหาอะไรเว้นเสียแต่ว่าดาเนียลไม่เข้าใจกับรายละเอียดบนแผ่นกระดาษนั่น





10.55 PM



ก๊อกๆๆ



ร่างบางที่กำลังเอนกายอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนอนลุกขึ้นไปเปิดประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะเบาๆ เจ้าของใบหน้าเรียวซึ่งกำลังรบกวนเวลาส่วนตัวเขาอยู่ในตอนนี้ส่งยิ้มให้จางๆก่อนก้าวเข้ามาในห้อง  .... แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเขายังคงยืนขวางทางประตูอยู่อย่างนั้น



" คือผมสงสัยเรื่องงานนิดหน่อย " แขนทั้งสองยื่นเอกสารปึกใหญ่ให้ผู้เป็นพี่ดูเมื่อเจ้าตัวมีท่าทีหงุดหงิดกับการมารบกวนในยามวิกาลเช่นนี้ ตวงตาคมกวาดมองสำรวจก่อนพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้อีกคนเดินตามเข้ามา ซองอูนั่งลงบนโซฟาในห้องตามด้วยอีกฝ่ายที่เว้นระยะห่างออกไปอีกเล็กน้อย



" สงสัยอะไร "
เอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะหันหน้ามามองคู่สนทนา 



" ผมสงสัยว่าในส่วนของโรงงานใหม่ที่เราจะแปรรูปผลไม้เนี่ย ตอนที่เรารับวัตถุดิบจาก supplier เราได้ตรวจสอบคุณภาพก่อนเข้าไลน์ผลิตไหม แล้วถ้ามันไม่ได้ตามมาตรฐานของเราจะมีวิธีการยังไง หรือว่า reject ไปเลย " ร่างสูงเผลอขยับเข้ามาใกล้อีกคนโดยไม่รู้ตัว ชี้นิ้วไปตรงรายละเอียดที่สงสัยพลางจ้องมองใบหน้าคมที่จดจออยู่กับแผ่นกระดาษซึ่งอธิบายรายละเอียดการรับเข้าวัตถุดิบอย่างตั้งใจ



มองมุมนี้พี่ซองอูดูดีชะมัด



เขาชอบเวลาที่พี่ซองอูจดจ่อกับงานมากๆ เหมือนเป็นสิ่งที่เจ้าตัวทำแล้วมีความสุข ใบหน้าเรียวลอบยิ้มไปพร้อมๆกับแววตาที่เป็นประกายเมื่อมองอีกคนซึ่งไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเท่าไรนัก



มันทำให้เขานึกถึงพ่อ เรียกได้ว่าถอดแบบกันออกมาไม่มีผิด




" คืองี้  ...เอ่อ "
เสียงนุ่มกลืนหายไปในลำคอเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอใบหน้าของดาเนียลห่างออกไปไม่กี่คืบ



มองใบหน้าเรียวที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มกวนประสาท



จุดเล็กๆที่ใต้ตาขวาซึ่งกลืนหายไปพร้อมกับดวงตาเรียวรีที่ยกขึ้น



แถมด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของอีกฝ่ายยามที่เห็นว่าเขาชะงักไปชั่วครู่



เห็นแล้วหงุดหงิดชะมัด



แต่เขาไม่ได้อะไรอยู่แล้วนี่ จะสนใจไปทำไมกัน




" คือเราจะมีการแจ้งเกณฑ์ของบริษัทให้กับทาง supplier ได้รับทราบอยู่แล้วว่าเราต้องการวัตถุดิบแบบไหน เช่น น้ำหนักของผลไม้ที่รับถ้าไม่ถึงเกณฑ์แต่คุณภาพปกติก็อาจจะเอามาแปรรูปทำเป็นสินค้าไลน์อื่น อย่างถ้านายสุ่มตรวจส้มแต่พบว่า 1 กก. มีเกิน 8 ผล นายก็ไปดูคุณภาพอีกทีว่ามีตำหนิตรงไหนบ้าง ถ้าเกิดว่าไม่มีอะไรผิดปกติก็อาจจะเอาไปทำน้ำส้มแทนที่จะใช้แปรรูปทั้งผล " เอ่ยต่ออย่างไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะยังขำไม่หยุด มองใบหน้าเรียวที่พยักหน้าหงึกหงักตามยามที่เขาอธิบาย แวบนึงที่ดวงตาของทั้งสองสบกันอย่างบังเอิญจนเขาต้องหลบสายตาออกไปเสียก่อน



เกลียดจริงๆเวลาที่ดาเนียลทำให้เขาเสียสมาธิ



" แล้วรสชาติล่ะครับ เราจะรู้ได้ไงว่าทุกล็อตที่รับมามีรสชาติเหมือนกันหมด "



" อันนี้จะต้องอ้างอิงจาก Brix degree ของโรงงานที่ระบุไว้ อย่างแรกคือนายจะต้องวัด pH ก่อนแล้วเอาน้ำผลไม้ที่ได้มาปรุงรสอีกที "



" อ๋อ "



" ถ้าเกิดว่ารสชาติยังไม่ได้ก็อาจจะต้องปรับกรดอีกนิดหน่อย แต่ในส่วนนี้จะมีคนที่ดูแลอยู่ นายลองไปคุยกับเขาดูได้เพราะฉันเองก็ไม่ได้รู้ละเอียดมากเหมือนกัน "



" แล้วอย่างกระป๋องที่บรรจุล่ะครับ  เราจะรู้ได้ยังไงว่ามีสารปนเปื้อนหรือไม่โลหะหนัก มีเศษชิ้นส่วนหลุดเข้าไปปะปนกับเนื้อผลไม้หรือเปล่า "



" ก่อนปิดผนึกก็จะส่งเข้าเครื่องตรวจจับโลหะอยู่แล้ว ในขณะที่ก่อนบรรจุก็จะทำการสุ่มตรวจกระป๋องที่ใช้และทำความสะอาดทั้งหมด ถ้าเกิดพบกระป๋องที่มีปัญหาก็จะ hold ทั้งล็อตการผลิตนั้นไว้ก่อน แล้วทำการตรวจสอบซ้ำอีกที ผ่านไม่ผ่านก็เอามา reprocess ใหม่ได้ "



" ....อือ "



" ส่วนการบรรจุนายเข้าไปดูที่โรงงานได้เลย เครื่องก็คล้ายๆกับที่โรงงานเดิมแต่ว่าจำนวนอาจจะน้อยลงเพราะพวกผลไม้ pH ต่ำอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ความร้อนสูงเหมือนอาหารสำเร็จรูปเดิมๆของเรา "



" .... "



" เพราะถ้าให้ความร้อนมาก กลิ่นรส  รสชาติ เนื้อสัมผัสของผลไม้ก็จะเสีย นายเรียนมาก็น่าจะรู้ดี "



" .... "



" มีตรงไหนที่ยังไม่เข้าใจอีกไหม " 
ซองอูเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปในขณะที่ยังจ้องเอกสารตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา ก่อนความสงสัยจะคลายลงเนื่องจากสัมผัสหนักๆที่กดลงบนไหล่ลาด




สรุปที่เขาพูดไปนี่ไม่ได้ฟังเลยสินะ



หลับซะขนาดนี้







40% is loading









หลังจากช่วงสอบกลางภาคได้สิ้นสุดลง  เผลอแปปเดียวก็เข้าสู่กลางเดือนพฤษภาคมแล้ว แน่นอนว่าอีกไม่ถึงหนึ่งเดือนครึ่งชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยก็ต้องเข้าสู่ช่วงสอบปลายภาคต่อ ถึงแม้จะยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่กระชั้นชิดสักทีเดียวแต่ซองอูก็ดูเหมือนจะรีบร้อนกับการอ่านหนังสือสอบปลายภาคมาก เขาคิดอยู่เสมอว่ามีเวลาเตรียมตัวมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น โดยเฉพาะกับคนที่มีอะไรให้ทำในหลายบทบาทเฉกเช่นเขาในตอนนี้  








" พวกมึง กูไปก่อนนะ " 
ร่างบางเอ่ยลาเพื่อนๆทันทีที่จบคลาสพลางเก็บของที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ยกมือขึ้นมองนาฬิกาก่อนตัดสินใจได้ว่าจะทำอะไรต่อ



พึ่งหกโมงเย็น


กลับเพนท์เฮ้าส์ไปตอนนี้ก็ไม่รู้จะทำไร



" มึงรีบไปไหนอีกวะ "
มินฮยอนถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ปกติซองอูไม่ใช่คนที่จะใช้ชีวิตอยู่นอกบ้านเท่าไร แต่พักหลังมานี้เจ้าตัวดูท่าจะชอบใช้เวลาไปกับการนั่งอ่านหนังสือเงียบๆในห้องสมุดมหาลัยเสียเหลือเกิน



" ไปหาหนังสืออ่าน มึงมีไรเปล่า ? "
ใบหน้าคมหันไปมองเจ้าของคำถามแต่พบเพียงดวงตาเรียวรีที่หรี่ลงและมองมาอย่างรู้ทัน



" ไปหาหนังสืออ่านหรือมึงไม่อยากกลับบ้านกันแน่ "



" เรื่องของกูไหม กวนตีน ! "
ขายาวรีบก้าวออกไปจากห้องพร้อมกับเพื่อนอีกสองคนที่เดินตามมาติดๆ หลังจากตกลงได้ว่าจะไปนั่งอ่านหนังสือด้วยกัน เพราะตอนเย็นก็ไม่ได้มีธุระอะไรอยู่แล้ว



พวกเขาเลือกนั่งโต๊ะตรงกลางชั้นสองซึ่งในเวลานี้ผู้คนไม่พลุกพล่านมากนัก เนื่องจากยังไม่ถึงช่วงที่นักศึกษาจะเริ่มอ่านไฟนอล และเป็นเพราะส่วนใหญ่ชอบไปนั่งอ่านตามมุมสงบเสียมากกว่า



" กูไปดูหนังสือตรงนู้นก่อนนะ "
แจฮวานพูดก่อนเดินไปยังชั้นหนังสือประวัติศาสตร์ ซองอูเองก็เดินตรงไปยังชั้นหนังสือเกี่ยวกับการตลาด ปล่อยให้มินฮยอนนั่งเฝ้าสัมภาระกองโตแล้วค่อยผลัดกันเดินไปหาหนังสือที่ตนต้องการ



เขาเดินสำรวจทั่วชั้นหนังสือเพราะเล่มที่มาดูไว้เมื่อวันก่อนหายไป นึกบ่นกับตัวเองในใจว่าน่าจะยืมไปอ่านตั้งแต่เมื่อวาน แต่แล้วฝีเท้าก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อช่องว่างที่เขากำลังจะเดินเข้าไปมีคนยืนอยู่ก่อนหน้าแล้ว



คุ้นๆ



แวบนึงที่ซองอูได้มองเสี้ยวหน้าของคนๆนั้น


เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่รับกับใบหน้าเรียว 


สันจมูกโด่งกับริมฝีปากหนาที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว


ร่างสูงที่ไม่ได้ผอมจนเกินไปใส่เสื้อกันหนาวโอเวอร์ไซส์สีดำซึ่งพาดอยู่บนโซฟาในโถงเมื่อเช้า





"  มาอ่านหนังสือการตลาดเนี่ยนะ ...แปลกดี "
เสียงนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองโดยไม่ได้ทักทายกับคนที่อยู่อาศัยในบ้านเดียวกัน เดินพ้นระยะมายังอีกช่องหนังสือก่อนเดินเข้าไปหาเล่มที่เขายังไม่เคยอ่านและคาดว่าจะนำมาใช้ประโยชน์ในการพัฒนาบริษัทของตัวเองได้  หมดเวลาไปพอสมควรกับการไล่หาหนังสือจนเจอเข้ากับเล่มที่น่าสนใจ มือเรียวจัดแจงหยิบออกมาสองสามเล่มแล้วเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง 



ร่างบางหย่อนกายลงบนเก้าอี้ไม้ที่ดูแล้วน่าจะผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก ดวงตาคมไล่มองตัวอักษรเล็กๆบนแผ่นกระดาษซึ่งอธิบายเนื้อหาคร่าวๆในเล่ม เปิดอ่านอย่างไม่เร่งรีบ เจ้าตัวทำความเข้าใจทีละบรรทัดและจดจ่อจนไม่ได้ยินเสียงเรียกของคนฝั่งตรงข้าม



 " มึงๆ "
แจฮวานที่นั่งอยู่ก่อนสะกิดให้เพื่อนรักเงยหน้าขึ้นมามองตน



" ให้ทายกูเจอใคร "
เอ่ยคำถามที่ต่อให้เขาคาดเดาก็คงตอบไม่ถูก หันมองซ้ายขวาก็ไม่พบใครที่น่าจะรู้จักจึงถามกลับไป



" ใครวะ "



" กูว่ายังไม่พูดดีกว่า "



เหลือบมองร่างโปร่งที่กำลังเดินเข้ามาไม่ไกลด้วยสีหน้าเรียบเฉย มินฮยอนเลือกนั่งลงข้างๆแจฮวานก่อนก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือที่เจ้าตัวหยิบมาโดยไม่สนใจใคร  ความเงียบก่อตัวขึ้นรอบๆโต๊ะอย่างผิดปกติ 



ไม่ได้เงียบแบบบรรยากาศที่ห้องสมุดที่ดีพึงมี


แต่เงียบเสียจนพวกเขารับรู้ได้ถึงความอึดอัด


ดวงตาสองคู่สบกันอย่างมีพิรุธ 



' มึงว่ามันแปลกๆปะ '
ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ทำให้ซองอูหยิบขึ้นมาพิมตอบในทันที อย่างน้อยการแอบคุยในนี้ก็น่าจะดีกว่าแอบกระซิบจนมินฮยอนสังเกตได้แล้วกัน


' เออ '


' ไปโกรธใครมาวะ '


' หรือมันไปเจอแฟนเก่าแม่งวะ ' 
ซองอูยิ้มขำเมื่อชำเลืองมองใบหน้ามนของเพื่อนรักที่ติดจะยุ่งๆหน่อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันและเดาว่าเจ้าตัวคงไม่รู้แน่ๆว่าสีหน้าตัวเองในตอนนี้แสดงออกถึงความขุ่นเคืองมากเพียงใด


' ทำไมมึงคิดงั้นวะ '



' มึงมอง 4 นาฬิกามึงอะ '
ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นแจฮวานหันไปมองตามทิศที่เขาบอก ก่อนหลุบสายตาลงต่ำเพราะกลัวต้นเหตุจะรู้ว่าพวกเขาแอบนินทาอยู่



' แต่กูว่าไม่ใช่นะ '



' ไมวะ '



' กูเห็นจีฮุนนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงมุมนู้น ตรงที่ไอ้มินฮยอนมันเดินไปเอาหนังสือ '



' แถมนั่งอ่านอยู่กับใครก็ไม่รู้ หัวสีน้ำตาลๆ น่าจะสูงอยู่แหละ '



' ...อืม '



' ใส่เสื้อกันหนาวสีดำตัวใหญ่ๆอะ แต่กูมองเห็นหน้าไม่ชัด '



' มึง หิวยัง ? '



' พาไอ้มินออกไปหาไรกินมั้ย ไม่อยากให้แม่งรู้สึกแย่ว่ะ '



พิมจบก็เก็บหนังสือบนโต๊ะไปวางในที่ที่ห้องสมุดจัดเตรียมไว้ให้โดยไม่รอคำตอบจากเพื่อน กึ่งจูงกึ่งลากมินฮยอนที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยให้เดินตามกันไปอย่างรวดเร็วโดยมีแจฮวานที่เดินตามกันมาไม่ห่าง



เขารู้ว่าเพื่อนตัวเองคงไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นมา



เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนรักรู้สึกกับจีฮุนในรูปแบบใด



และเขาคงรู้มากเกิน  ....จนลืมไปว่าหัวใจตัวเองก็เริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างไม่ต่างกัน





องซองอูเป็นคนฉลาด  






และคนฉลาดมักไม่รู้ว่าตนโง่เขลาเพียงใด     ...... โดยเฉพาะเรื่องของตัวเอง






.









.





.




.


.... ' พ่ออยากให้เราศึกษาเรื่องการตลาดไว้บ้าง '

' รู้ไว้ก็ไม่เสียหาย ถึงลูกไม่ได้เรียนมาแต่มันก็เอามาใช้ประโยชน์ได้ไม่น้อยเลยนะ ' .......






" ไปห้องสมุดกับกูมั้ย ? "



" ไม่ว่างว่ะ ต้องไปซื้อของเข้าคอนโดอะมึง "


" พ่อแม่กูบินวันนี้ คงไปกับมึงไม่ได้ "


" กูก็ด้วย "




" เออๆ ไม่เป็นไร งั้นกูแยกละนะ "








ด้วยความที่ไม่คุ้นชินกับการหาหนังสือตามหมวดหมู่ เพราะตอนอยู่แคนาดาเขามักจะออกไปทำกิจกรรมมากกว่าหมกตัวอยู่กับทฤษฎีบนหน้ากระดาษ ร่างสูงจึงเดินวกไปวนมาอยู่ในห้องสมุดของมหาวิทยาลัยกว่าสิบนาทีแล้ว 



" อ่า "
เดินเลาะไปตามชั้นหนังสือจนกระทั่งพบหมวดหมู่ที่ต้องการ ขายาวก้าวเข้าไปดูหนังสือที่เรียงบนชั้นอย่างเป็นระเบียบ หยิบออกมาดูหน้าปกทีละเล่มจึงค่อยๆตัดสินใจเลือกเล่มที่ตัวเองสนใจ



แต่สายตาของเขากลับมองผ่านช่องว่างระหว่างหนังสือสองเล่มบนชั้นที่อยู่ตรงระดับสายตาพอดี



เพื่อพบกับอีกคนซึ่งหาหนังสืออยู่ในชั้นถัดไป





.. เรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่รับกับใบหน้าคม


จมูกโด่งรั้นกับริมฝีปากหยักที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว


ร่างบางที่ติดจะผอมจนเกินไปใส่ชุดนักศึกษาถูกระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า ...





มีอยู่ไม่กี่คนหรอกที่จะเคร่งครัดกับกฏระเบียบขนาดนี้


มิน่าล่ะ เขาถึงได้เห็นควอทโทรปอร์เต้สีเทาหม่นจอดอยู่หน้าตึก



ดาเนียลลอบมองใบหน้านั้นอยู่พักใหญ่ บางทีก็หลุดขำเพราะดูท่าเจ้าตัวจะหงุดหงิดกับการหาหนังสือที่ถูกใจไม่เจอสักทีถึงได้ทำหน้างองุ้มแบบนั้น หรือบางทีก็เผลอยิ้มไปกับการกระทำเล็กๆน้อยๆของคนที่เขาคิดว่าเย็นชา



ภาพของพี่ซองอูในตอนเด็กกับตอนนี้เหมือนกันไม่มีผิด  ราวกับเป็นภาพทับซ้อนในอดีตเมื่อรอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าของเจ้าตัวเพียงเพราะเจอหนังสือที่อยากอ่าน




บางทีคนเราก็ไม่ได้มีแต่มุมใจร้ายหรอกใช่ไหม



" อ อ้าว "
ขณะเดินตามหวังจะเข้าไปทักผู้เป็นพี่ ใบหน้าเรียวก็หันกลับมามองต้นเหตุของแรงสะกิดที่แผ่นหลัง



" มาคนเดียวหรอ "
เสียงหวานเอ่ยถามโดยไม่ลังเล 



" อ่า ใช่ "
หันไปมองคนที่เขาเดินตามอยู่แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าเมื่อร่างบางเดินหายไปสุดสายตา ก่อนจะหันกลับมาเจอรอยยิ้มกว้างของคนตรงหน้า ที่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนว่าไปอารมณ์ดีมาจากไหน



" ไปนั่งด้วยกันไหม ? " 
ร่างเล็กเอียงคอมองอีกฝ่าย และมันก็ทำให้เขาปฏิเสธไม่ลงเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่โตซึ่งมองมาด้วยความคาดหวัง 



" ไปสิ "



ดาเนียลเลือกนั่งฝั่งเดียวกับจีฮุนทว่าถัดออกไปสองที่นั่ง ก่อนอ่านกลไกการตลาดเล่มหนาในมือ บรรยากาศปกคลุมไปด้วยความเงียบที่โรยตัวขึ้น ปราศจากคำพูดใดๆ แม้ว่าเขาจะพยายามชวนคุยแต่ก็ได้รับเพียงคำตอบสั้นๆกลับมา 




ดูท่าระยะห่างระหว่างเขากับดาเนียลจะไกลกว่าที่คิด


ขนาดพยายามเข้าหา พยายามทำความรู้จักแต่กลับรู้สึกถึงกำแพงที่กั้นระหว่างเขาทั้งสองไว้



แต่พัคจีฮุนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ


เขาเชื่อว่าความพยายามจะเลือกอยู่ฝ่ายเขา


อย่างน้อยค่ายอาสาครั้งนี้ก็คงทำให้เขาสนิทกับเจ้าตัวมากขึ้น





tbc.
ยังไม่จบค่ะ  อ่านสเปเชี่ยลก่อนเนอะ ↓








special scene *
( ต่อจากที่คนน้องเผลอหลับไปนะคะ ♥ )



11.15 PM

" อื้ออ "  เสียงครางเบาๆในลำคอเป็นคำตอบที่ดีว่าดาเนียลยังคงหลับสบายจนซองอูนั่งตัวแข็งทื่อเมื่อศีรษะทุยยังคงเอนซบอยู่ไม่ขยับไปไหน  



และไม่คิดจะตื่นถึงแม้ว่าเขาจะปลุกไปสามรอบแล้วก็ตาม



" เฮ้อออ " ร่างบางถอนหายใจเมื่อมือของคนข้างๆยกขึ้นตวัดไปรอบๆจนเกือบโดนหน้าเขาก่อนจะหยุดลงที่พนักพิงโซฟา ใบหน้าเนียนฝังลงที่ลำคอระหงของผู้เป็นพี่ราวกับได้ท่านอนและองศาที่ต้องการ สันจมูกกดลงกับผิวเนียนจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ลดรินลงบนซอกคอขาว นั่นยิ่งทำให้ซองอูลำบากใจมากขึ้นกว่าเดิม




ดูท่าจะหลับสนิทเมื่อสังเกตจากสีหน้าอ่อนเพลียของคนอายุน้อยกว่า



 .... เขารู้ดีว่าไม่ควรปลุก



แต่จะให้นั่งรออยู่อย่างนี้ก็คงไม่ไหวเหมือนกัน





11.20 PM



" ดาเนียล " 
สะกิดแขนอีกฝ่ายที่วางอยู่บนตักเขาเบาๆจนกระทั่งรู้สึกตัว ร่างสูงขยับใบหน้าเล็กน้อยพร้อมพึมพำอะไรสักอย่างที่ซองอูเองก็ฟังไม่ถนัด




และหลับไปอีกครั้ง




เฮ้อ  .... เขาชักจะหงุดหงิดแล้วนะ




11.30 PM



" ดาเนียล !!! " 
เสียงตะโกนดังลั่นห้องพร้อมกับแรงจากฝ่ามือทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที



ดาเนียลพึ่งนึกออกว่าเขาได้ใช้ไหล่ผอมๆของพี่ชายเป็นหมอนหนุนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว



แย่แน่ๆ




เจ้าของความสูง 180 เซนติเมตรลุกขึ้นยืนแล้วก้มโค้งขอโทษอีกฝ่ายก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆไปให้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงแค่สีหน้าเรียบเฉยกับแววตาเย็นชาที่เขามักจะเห็นอยู่เป็นประจำ







" ไปได้แล้ว "



" ครับ " 



" นี่ ! "



" ค ครับ ? "



" นายลืมเอาเอกสารกลับไป " มือเล็กยัดมันใส่ฝ่ามือหนาของอีกฝ่ายแล้วดันหลังให้พ้นประตูห้องไปอย่างรวดเร็ว




ทั้งๆที่เครื่องปรับอากาศในห้องยังคงทำงานปกติ 




แต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกร้อนผะผ่าวแบบนี้ล่ะ





tbc.
ได้กลิ่นมาม่าไหมคะ ?
จริงๆจีฮุนไม่ร้ายน้า เดี๋ยวมาคอยดูกันว่าน้องจะเอาชนะใจคุณแดนได้ไหม
คุณแดนเองก็ไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ ส่วนคุณองนี่ไม่ได้โฟกัสความรักเลยไม่ประสีประสาล่ะมั้ง
น่าสงสารสุดก็มินฮยอน ลำบากใจพอตัวเลยแหละ

ขอบคุณและขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ ♥




#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #653 นพจ. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 10:25
    พี่เขาเขินหล่ะซิ
    #653
    0
  2. #636 forusegames (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 06:51
    แล้วที่จีฮุนไม่ร้าย แค่นี้ก็วุ่นพอแล้ว สงสารมินฮยอน รู้สึกก่อนเจ็บก่อน
    #636
    0
  3. #480 Anon_H (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 09:47
    เขินช่วงสุดท้าย
    #480
    0
  4. #424 K.I.W (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:04
    ตอนนี้ใครเป็นคนที่รู้สึกร้อนผ่าวกัน พี่ซองอูใช่ม้าๆ เขินจังเลย โมเมนต์ที่ความรู้สึกดีๆกำลังก่อตัวเนี้ย
    #424
    0
  5. #423 K.I.W (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:01
    โหยฝ่าบาทเราทำไมน่าสงสารจังเลย คนนี้ชอบบอกว่าชอบคนอื่นนี่มันโคตรจะเจ็บเลยอ่ะ
    #423
    0
  6. #369 pupopupok (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 11:57
    ฮือออออ สงสารใครดีระหว่างพี่มินกะพี่อง
    #369
    0
  7. #268 realdefongniel (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 09:17
    ทำให้ซองอูรู้ใจซะหน่อยๆๆๆๆๆๅ ม่าเลยๆๆๆๆ555555
    #268
    0
  8. #219 oscheek (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 10:41
    โอ้ยยยชอบมากกกกก ชอบฟิคแบบนี้มากกกกก สาดมาเลยค่ะมาม่า5555
    #219
    0
  9. #215 เบบี๋ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:43
    ไรท์มาถามตอนนี้ว่าได้กลิ่นมาม่าไม๊ เราว่าเรื่องนี้มันมาม่ามาตั้งแต่แรกแล้วป่าวคะไรท์555 แต่ถ้าไรท์จะบอกว่าที่ผ่านมามันยังไม่ใช่มาม่านี่ เราจะเริ่มกลัวแล้วนะคะ ฝ่าบาทนี่น่าสงสารจริงๆ ดันไปบอกเค้าอีกว่าจะช่วย ไม่รู้ฝ่าจะบอกคุณองไหมว่าจีฮูนชอบแดน เราอยากให้บอกอ่ะ จะได้โหมไฟหึงคุณอง55 ชอบให้องหึงเยอะๆ แต่ก้อกลัวใจแดนด้วยอ่ะ น้องเค้าก้อน่ารักอยู่นะ แถมรุกซะ คือเเบบโคตรตรงข้ามกะคุณองเลย
    #215
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #215-2 S.caramel(จากตอนที่ 10)
      29 ตุลาคม 2560 / 01:04
      ไรท์จะบอกว่าที่ผ่านมาถือว่าน้อยค่ะเมื่อเทียบกับตอนหน้าๆ 55555
      แค่อยากให้เตรียมตัวกันไว้ก่อน แต่รับรองว่าพี่องจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนค่ะ :)
      #215-2
  10. #214 buchiibuchii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:43
    อยาดให้คุณองหึงแดนแรงๆเลยค่ะ ;--;
    #214
    0
  11. #213 wwangpp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 23:59
    คุณอ๋งเริ่มหึงแล้ววว
    #213
    0
  12. #212 Nonoway13 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 22:12
    โถฝ่าบาททท
    #212
    0
  13. #211 lvsj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:12
    ฮื่อออ สงสารฝ่า ต้องสู้นะคะ !!
    #211
    0
  14. #210 KDKS (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 19:08
    ได้กลิ่นมาม่ามาเต็มเลยค่ะ555 จี้อย่าเยอะนะแค่นี้คู่นั้นเขาก็หน่วงๆครึ้มๆกันอยู่แล้ว ปล.ทีมยัยอ๋งสุดใจอิอิ
    #210
    0
  15. #209 sunvee22 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 18:22
    ทีมองค่ะ จะตีลังกาเชียร์ต่อปัย หนูฮุนลูกไปหาน้องหลินปัยยย
    #209
    0
  16. #205 doctorfire (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 16:46
    ชอบตอนพิเศษอ่า น่ารักมุ้งมิ้งจัง รู้สึกหนึบๆที่หัวใจ กลิ่นดราม่าเหมือนจะเริ่มโชยมา
    #205
    0
  17. #203 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 16:17
    ชุลมุนแท้ มีแค่มินกับจีฮุนที่แบบมีความรักชัดเจน แต่สองศรีพี่น้องนั้นแบบอึมครึมขมุกขมัว ไม่ชัดเจนเลย
    คงต้องให้มีอะไรบางอย่างมาจุดประกายความคิดก่อน (ซึ่งอาจมาพร้อมกับการจุดระเบิดชนวนด้วยเช่นกัน)
    #203
    0
  18. #202 Snowflake_Star (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 08:12
    เริ่มยุ่งๆแล้วววแงงงง
    #202
    0
  19. #201 buchiibuchii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 23:48
    มินฮยอน ฮือออ
    #201
    0
  20. #200 Jenny Jinny (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 21:52
    เด็กน้อยเหลือเกินหลับใส่ซะงั้น พึ่งมาอ่านเลยว่าจะเม้นรวดเดียวเลย คือจริงๆนี่ว่าซองอูก็คงมีความรู้สึกดีๆไม่อยากทำร้ายดาเนียลมากหรอกแต่ด้วยความฝังใจอะไรต่อมิอะไร ความอีโก้กับทิฐิเยอะพอสมควร ก็เลยแสดงออกมาในรูปแบบเกลียด แต่คงไม่เกลียดจริงๆหรอกเราว่า ยังแบบมีหลุดทำดีด้วยเรื่อยๆ แล้วดาเนียลก็ดีกับซองอูมากๆถึงจะกวนบ้างไรบ้างงี้ เห้อ ยังไงแอบหวังว่าซองอูจะใจอ่อนไวๆด้วยนะ T_T
    #200
    0
  21. #198 prapawabe (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 14:43
    กรี๊ดดดดดดด หลับใส่พี่ซะงั้น โอ้ยเขินง่าาาา
    #198
    0
  22. #197 WannableOngNiel (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 11:55
    เอ้าเดี๋ยวเจ้าแดนนนนน ไปหลับใส่พี่เค้าหรอน่ะ555555555555
    #197
    0
  23. #195 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:59
    คุณกิตติคะ เกิดอะไรขึ้น น้องฮุนพี่ให้สิทธิหนูเปลี่ยนใจ สงสารพี่มิน
    ส่วนสองศรีพี่น้อง น้องลูกมองพี่จนเคลิ้มหลับเลย ไหวไหมมมม
    #195
    0
  24. #194 fankangdongho (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:52
    สงสารพี่มินฮยอนนน
    #194
    0