เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 1 : PART I : การกลับมา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    25 เม.ย. 61



PART I :  comeback








' เกลียด '





นี่คงเป็นคำที่สามารถอธิบายความรู้สึกของซองอูได้อย่างชัดเจนเมื่อมองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นแค่นยิ้มไปพร้อมกับริมฝีปากหยักที่กระตุกขึ้นเล็กน้อย



เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่รับกับใบหน้าคมของเจ้าตัวส่งยิ้มให้ผู้เป็นพี่อย่างอ่อนโยน ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงรอยยิ้มแห่งความชิงชังและไม่ยินดียินร้ายใดๆในการกลับมาครั้งนี้





          ไม่มีทางซะหรอก  




          แค่นึกถึงใบหน้านั้นก็รู้สึกขุ่นมัว ยิ่งต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกันก็ยิ่งหงุดหงิดใจ







.




".. มาหาฉันทำไม?" 
ร่างโปร่งซึ่งนั่งบนโซฟาหนังสีดำตัวยาวเอ่ยเสียงเรียบในขณะที่สายตากลับจดจ้องไปยังพื้นห้อง เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่มีคำขออนุญาตใดๆก่อนถือวิสาสะเปิดประตูห้องของเขาเข้ามา






คนที่ได้รับการอบรบสั่งสอนเรื่องมารยาทและระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัดตั้งแต่เด็กๆเฉกเช่นเขานึกขุ่นเคืองอยู่ในใจ







          ไร้มารยาท...




          เหมือนกับแม่ของนายไม่มีผิด...






"เอ่อ  ผม.."
เสียงทุ้มฟังดูประหม่าเล็กน้อย ดาเนียลยิ้มให้จางๆก่อนจะยื่นมือที่ถือถุงกระดาษหลายใบไปยังคนตรงหน้า






" ... "






"พึ่งกลับมาจากแคนาดาเลยมาสวัสดีพี่ครับ   นี่ของฝากครับพี่ซองอู"  
ดวงตาคมเงยขึ้นมองเจ้าของน้ำเสียงร่าเริงที่ดูเสแสร้งนักในสายตาของเขา มือเรียวยื่นออกไปรับถุงของฝากทั้งหมด พลันใบหน้าที่เรียบเฉยกลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มในทันที








พร้อมๆกับของที่อยู่ในถุงก็กระจายกันออกมาอยู่บนพื้น







          อย่าคิดว่าของฝากมันจะทำให้เขาลืมเรื่องในอดีตได้





          ...ไม่มีวัน







ใบหน้าเรียวที่ประดับด้วยรอยยิ้มกว้างเปลี่ยนไปทันทีที่ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น แววตาที่มักจะอ่อนโยนอยู่เสมอกลับดูแข็งกร้าวและเย็นชามากกว่าครั้งไหนๆ






"พี่ไม่เคยหายเกลียดผมเลยสินะ.."  
ดาเนียลจ้องมองไปยังดวงตาคู่โตของคนที่ลุกขึ้นมาสบตาตอบเขาอย่างท้าทาย นิ้วเรียวทั้งหมดกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดนั้นปูดโปนออกมาอย่างเห็นได้ชัด คนที่เขาเรียกว่าพี่ได้อย่างเต็มปากเต็มกำลังสะกดกลั้นอารมณ์โกรธไว้อย่างถึงที่สุด








" ฉันเกลียดแกมากกว่าที่แกคิดไว้ซะอีก "  





_______________________________________________






" ผมไม่เห็นด้วย!! "  
ไม่บ่อยครั้งนักที่ซองอูจะแสดงอาการก้าวร้าวออกมาต่อหน้า องซองอุค ผู้เป็นพ่อของเขา ลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลองเป็นเด็กที่น่ารัก ถ่อมตนและรู้กาละเทศะอยู่เสมอๆ  คงต้องยกความดีความชอบให้กับคุณอีมินอา คุณแม่ที่คอยดูแลและประหงบประหงมเขามาอย่างดี  หากแต่ในตอนนี้เขาจะไม่ยอมทำตามทุกสิ่งที่พ่อต้องการอีกต่อไปแล้ว






" พ่อรู้  แต่พ่อตัดสินใจแล้ว...  "
เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่นและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ ประโยคที่ทำให้คนฟังตัดสินใจเงียบเสียงลงก่อนเอนตัวพิงกับเก้าอี้ภายในห้องทำงานของผู้เป็นพ่อ ใบหน้าคมถอนหายใจยาวก่อนจะทอดสายตาออกไปยังหน้าต่างซึ่งสังเกตเห็นบริเวณภายนอกบ้านได้อย่างชัดเจน







ภาพของเด็กหนุ่มที่เขาพึ่งเจอกำลังยืนคุยกับแม่แท้ๆขององซองอูก่อนจะสวมกอดอีกฝ่ายแน่นสะท้อนอยู่ในแววตาอย่างชัดเจน ในบ้านหลังนี้คงมีเพียงแค่เขาคนเดียวที่ต้องแบกรับความรู้สึกเลวร้ายเหล่านั้นเอาไว้ในจิตใจ







" เมื่อไรลูกจะยอมรับดาเนียลเป็นน้องสักที เรื่องมันผ่านมานานแล้วนะลูก "  
ผู้เป็นพ่อมองตามสายตานั้นไปก่อนเอ่ยคำถามที่เขามักจะได้ยินอยู่เป็นประจำ






" ....  "  
แววตาคมสั่นไหวเมื่อภาพในปัจจุบันนั้นทำให้นึกถึงอดีตที่ตามหลอกหลอนอยู่ในทุกค่ำคืน ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็ไม่มีวันลืม   ...ซ้ำร้ายยังดูเหมือนว่าทุกอย่างยิ่งชัดเจนขึ้นในความทรงจำที่แสนเจ็บปวดของเขา






" ลูกก็เห็นว่าน้องเป็นคนยังไง ดีซะอีกจะได้มีคนคอยดูแลครอบครัวเรา "






"แต่ผมไม่เคยต้องการ " 




"  ....   "  
ใบหน้าของผู้เป็นพ่อที่มีร่องรอยปรากฏขึ้นมาบ้างตามกาลเวลาจ้องมองกลับมาอย่างเหน็ดเหนื่อยใจ  






"ที่พ่อถามผมว่าเมื่อไร"






"ต่อให้ตายก็ไม่มีวัน !!! "






_______________________________________________






          พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วสินะ..  




เรียวปากบางพึมพำกับตัวเองในระหว่างขับรถ  ควอทโทรปอร์เต้สีเทาหม่นลดความเร็วลงอย่างช้าๆและหยุดนิ่งเมื่อถึงที่หมาย  เพนท์เฮ้าส์ชั้นบนสุดของอาคารก่อสร้างใจกลางเมือง ซึ่งอยู่ในทำเลที่เหมาะแก่การเดินทางไปไหนมาไหนได้อย่างง่ายดายเป็นของซองอูในทันทีที่เจ้าตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศติด  ของขวัญจากผู้เป็นพ่อเพื่อตอบแทนความพยายามของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของตระกูลอง





          แต่วันนี้ไม่คิดเลยว่าจะต้องแชร์มันให้กับคนที่เขาเกลียดอย่างสุดหัวใจ






คังดาเนียลรู้สึกราวกับธาตุอากาศตลอดทางจากบ้านมาถึงจนถึงเพนท์เฮ้าส์  เขาพยายามที่จะเริ่มบทสนทนากับผู้เป็นพี่แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย ใบหน้าของซองอูเรียบเฉยและเย็นชาเกินกว่าจะชวนพูดคุยสัพเพเหระอย่างปกติที่เขาชอบทำ  หลายครั้งที่รู้สึกอึดอัดจนอยากจะระเบิดตัวเองและหนีไปให้พ้นๆ  เขาเองรู้ดีกว่าการมาอาศัยอยู่ที่นี่คงไม่ราบรื่นอย่างที่เขาเคยคิดไว้ แต่มันก็ดีกว่าการที่ต้องรบกวนคุณพ่อให้หาที่อยู่ให้ใหม่







          เขาไม่อยากเป็นภาระให้ใครต่อใคร





          ทุกวันนี้ที่ได้อยู่อย่างสุขสบายก็ถือว่ามากเกินพอ





ร่างสูงเดินไปตามทางยาวๆของตึกก่อนใช้ลิฟต์ด้านในเพื่อขึ้นไปยังชั้น 39 ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของตัวอาคาร ประตูลิฟต์เลื่อนออกเผยให้เห็นการตกแต่งที่แตกต่างจากชั้นอื่นๆอย่างสิ้นเชิง  เพนท์เฮ้าส์ในรูปแบบ  Modern Oriental Style ให้ความรู้สึกที่เรียบหรูและสมบูรณ์แบบเหมือนกันกับความต้องการของผู้ครอบครอง โถงทางเดินหินอ่อนแบ่งส่วนห้องรับแขกและสระว่ายน้ำให้แยกออกจากกัน  ดาเนียลกวาดสายตาไปรอบๆก่อนจะพบว่าทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย  เขานึกถึงคำพูดของคุณพ่อที่กำชับอย่างแน่นหนาเมื่อพบว่าสิ่งที่ได้ยินมานั้นเป็นความจริง




' พี่ซองอูเป็นคนเจ้าระเบียบมาก '

' ลูกต้องเก็บของให้เรียบร้อยนะ '




เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจจะไม่เหมาะกับที่นี่สักเท่าไร  ช่วงที่อาศัยอยู่ในแคนาดาเขามีความสุขอยู่กับการใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายในบ้านหลังเล็กๆของโฮสต์   ไม่ได้กว้างขวางแต่กลับอบอุ่นไปด้วยรอยยิ้มและความใส่ใจของคนในบ้านเหมือนกับบ้านที่เขาพึ่งจากมาเมื่อเช้านี้  ซึ่งอาจจะแตกต่างกันสักนิดหน่อยที่บ้านของเขากว้างใหญ่  การตกแต่งนั้นเหมือนกับเพนท์เฮ้าส์ที่เขากำลังยืนอยู่ในตอนนี้ ทว่าความรู้สึกที่ได้รับมันช่างต่างกันเหลือเกิน





ร่างสูงเดินตามเจ้าของเพนท์เฮ้าส์ไปอย่างเงียบๆเหมือนเคย ผ่านห้องครัวแบบ pantry ที่เชื่อมกับห้องรับแขกตรงไปยังห้องนอนชั้นล่างกับการตกแต่งด้วยโทนสีเทาขาว 



" นี่ห้องนาย "



" ขอบคุณครับพี่ "



" ไม่ต้อง เพราะฉันไม่เต็มใจ " 
ใบหน้าคมแสดงอาการหงุดหงิดพร้อมกับเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความงุนงงให้คนฟัง เขาพอรู้ตัวอยู่บ้างว่าพี่ชายไม่ค่อยชอบเขาสักเท่าไร จะเรียกว่าเกลียดเลยก็ได้ คงเป็นเพราะเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น และเขาเองก็ยอมรับมันโดยดีถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ผิดอะไรเลยก็ตาม แค่นึกไม่ถึงว่าการพูดขอบคุณจะทำให้อีกฝ่ายอารมณ์เสียได้





          เดาอารมณ์ไม่ถูกเลยจริงๆ






.
____________________________________________







มือเรียวหยิบจับวัตถุดิบในตู้เย็นออกมาจัดเตรียมก่อนจะทำมื้อเช้าเหมือนเคย แต่ในวันนี้ต้องเพิ่มปริมาณเป็น 2 เท่าเมื่อมีผู้อาศัยเพิ่มเข้ามา
นึกถึงอีกฝ่ายที่กำลังหลับสบายอยู่ในห้องนอนแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ  





          เขาเกลียดคนที่ไม่มีความเกรงใจ



          ไม่รู้จักกาละเทศะ



          ไม่มีมารยาท



          ทำตัวเป็นภาระให้กับคนอื่น




          และดาเนียลมีทุกอย่างที่เขากล่าวมา..






ดวงตาคมตวัดมองแผ่นหลังกว้างของอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามาด้วยความขุ่นมัว ก่อนจะก้มลงไปสนใจอาหารเช้าตรงหน้าต่อ แค่เพียงกินให้เสร็จๆไป  เขาไม่อยากจะใช้อากาศหายใจร่วมกับอีกคนสักเท่าไรนัก  




ร่างบางก้าวออกจากเพนท์เฮ้าส์ไปในทันทีที่จัดการกับจานอาหารและสัมภาระของตัวเองเสร็จ  ไม่รอให้อีกฝ่ายมีโอกาสได้ถามว่าจากที่นี่ไปมหาวิทยาลัยต้องเดินทางไปอย่างไรบ้าง  เขาก็ไม่ได้คิดจะรบกวนพี่ชายโดยการนั่งรถไปเป็นภาระหรอก  เข้าใจดีว่าถ้าเราเกลียดใครสักคนก็คงไม่อยากจะยุ่งและเสวนาด้วย ถึงแม้ว่าลึกๆแล้วดาเนียลก็อยากมีพี่ชายแบบที่คนอื่นมีบ้าง





'ซองอูน่ะเป็นคนดีที่มีแผลในใจเยอะ'

'และอย่าพยายามทำตัวให้เท่ากับพี่เขา'

' อยู่ในฐานะไหนเรารู้ตัวเองดี '

'จำไว้ว่าลูกต้องดูแลพี่เขาให้ดี เข้าใจมั้ย'









สัมผัสอ่อนโยนจากผู้เป็นแม่และคำพูดที่คอยย้ำเตือนเขาอยู่ทุกวันยังคงนำมาใช้ได้ดี ไม่ว่าจะนึกถึงกี่ครั้งแม่ของเขาก็ยังเป็นคนที่เห็นอกเห็นใจผู้อื่นอยู่เสมอ  จนในบางครั้งความใจดีนั้นกลับมาทำร้ายความรู้สึกของตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่หวังให้ใครมาเข้าใจท่านในมุมที่มีเพียงแค่เขาเห็น  ถึงแม้ว่าบางทีเขาก็ทนแทบไม่ไหวที่ต้องเห็นผู้เป็นแม่โดนดูถูกต่างๆนานา แต่นั่นแหละ  เพราะเป็นแบบนั้นเลยทำให้เขารู้สึกรักและเทิดทูนแม่มาก





          สัญญาว่าจะไม่ทำให้แม่ผิดหวัง   ..นี่คือสิ่งที่เขาเลือกแล้วและต้องทำมันให้ดีที่สุด









_________________________________________







' สาย '



คำแรกที่ได้ยินหลังจากเข้าคาบเลคเชอร์ในตอนเช้าส่งผลให้คะแนนการเข้าเรียนของเขาติดลบไป 1 ไม่คิดเลยว่าการไปเรียนแลกเปลี่ยนที่แคนาดาเป็นเวลา 10 เดือนมันจะทำให้เขามีปัญหากับการเดินทางโดยรถสาธารณะเป็นอย่างมาก กว่าจะเข้าใจว่าตัวเองต้องเดินทางไปยังไงก็ล่วงเวลาเรียนมา 10 นาทีเสียแล้ว  ยังถือว่าโชคดีที่ในเช้านี้เขามาเรียนครึ่งหลังได้ทัน



ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องเรียนที่บรรจุคนได้ประมาณ 500 คนก่อนจะเลือกนั่งลงบนเก้าอี้แถวหลังสุด รอยยิ้มกว้างจากร่างโปร่งซึ่งนั่งอยู่ข้างเขาทำให้บรรยากาศในเช้านี้ของดาเนียลผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง



"เราไลควานลิน"




วันแรกของการเปิดเทอมก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด  เพราะอย่างน้อยเขาก็ได้เพื่อนมาหนึ่งคนล่ะนะ





.


.





"ก็ดีครับพ่อ "
กรอกเสียงลงไปตามสายอย่างอารมณ์ดี  ใบหน้าคมระบายยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นพ่อ เนื่องจากช่วงนี้ที่บริษัทมีงานยุ่งมากเลยทำให้ต้องเหนื่อยเป็นพิเศษ  พ่อคอยบอกอยู่เสมอว่าความรับผิดชอบเป็นสิ่งสำคัญ คงเป็นผลหลักที่ทำให้ธุรกิจของตระกูลองมีรายได้อย่างมหาศาล  มากเสียจนครอบครัวของเขามีเงินใช้อย่างสุขสบาย ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะท่านไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรคและคอยพัฒนาบริษัทของเราอยู่เสมอ  และเขาก็ดีใจมากที่พ่อยังพอมีเวลาโทรมาถามสารทุกข์สุกดิบ




'วันศุกร์ช่วงค่ำลูกว่างไหม ? '




" ว่างสิครับพ่อ นานๆพ่อจะมีเวลาว่างทั้งที "




' งั้นลูกพาดาเนียลกลับมาที่บ้านด้วยนะ '




" ทำไมล.. "




' พ่อจะพาพวกเราไปเลี้ยงต้อนรับที่น้องกลับมา '




" .... "




' พ่อต้องไปประชุมแล้ว รักลูกนะซองอู '




" ครับ "



แววตาเศร้าหมองลงทันทีที่สัญญาณได้สิ้นสุดการเชื่อมต่อ 
คงไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะมีความสุขอย่างเต็มที่   ...ตั้งแต่วันนั้น
ภาพของครอบครัวที่มีเพียงแค่เราสามคน 




'องซองอุค'  

'อีมินอา'  

และ 'องซองอู'






เขาไม่เคยโทษว่าพ่อเลี้ยงดูเขามาแบบแย่ๆ ตรงกันข้าม พ่อกลับเอาใจใส่และเป็นห่วงเขาอยู่เสมอ  ถึงแม้ช่วงนี้เราจะห่างกันไปบ้างเพราะภาระงานและเวลาว่างที่ไม่ค่อยตรงกัน แต่พ่อคอยอยู่เคียงข้าง เป็นเพียงคนเดียวที่เข้าใจความร้ายกาจของเขาที่ดูดื้อรั้นในสายตาของคนอื่น เขาอาจจะดูมีความเป็นผู้ใหญ่  มีวุฒิภาวะและเข้มแข็งเสียจนดูแข็งกร้าวไปในบางที แต่ลึกๆแล้วเขาก็ยังเป็นแค่เพียงเด็กน้อยคนหนึ่งที่ต้องการความรักความเข้าใจจากครอบครัว






และเขาเองไม่ชอบเลยกับการต้องทนเห็นคนที่เขารักมากที่สุดแบ่งความรักที่มีให้เขามาโดยตลอดไปให้คนอื่น





ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นไม่ให้หยาดน้ำใสๆไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง  




ทุกอย่างมันเกิดขึ้นนานแล้ว   แต่ยังคงสร้างความเจ็บปวดเหมือนว่าไม่เคยผ่านพ้นไปเสียที...









________________________________





'สามทุ่มแล้ว'
ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นสูงสุดของอาคาร  ตอนแรกเขาก็ไม่คิดหรอกว่าระยะทางแค่ช่วงสั้นๆจากมหาวิทยาลัยกลับมาเพนท์เฮ้าส์จะวุ่นวายและติดขัดเช่นนี้   เรียวขายาวก้าวออกจากตัวลิฟต์ที่เปิดขึ้นพลางนึกขึ้นมาได้ว่าเขาไม่สามารถเข้าไปในที่พัก




          ไม่มีการ์ด

          ไม่รู้รหัส

          ไม่ได้สแกนนิ้ว





และทางเดียวคือต้องรบกวนพี่ซองอูมาเปิดให้



ร่างสูงผ่อนลมหายใจออกเบาๆแล้วรวบรวมความกล้ากดลงไปยังกริ่งสองครั้ง  ใบหน้าเรียวครุ่นคิดถึงสิ่งที่กำลังจะตามมาหลังจากนี้




แกรก...




ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าคือแววตาขุ่นเคืองที่ได้รับ
ริมฝีปากหนายิ้มแหยๆ ถ้าหากได้ส่องกระจกในตอนนี้เขาคงพบว่าตัวเองหน้าตาพิลึกน่าดู






"  เดี๋ยว!  "  ซองอูกระแทกเสียงเมื่อเห็นว่าคนที่พึ่งเข้ามาไม่ได้รู้สึกผิดใดๆสักนิด
อีกฝ่ายหลุบหน้าลงต่ำเหมือนเด็กที่กลัวความผิด  แต่มันยิ่งทำให้เขาโมโหเสียเต็มประดา




"  ทำไมถึงกลับดึก ?  "




"  คือผม.. "




" ไม่ต้องอธิบาย  ฉันไม่อยากฟัง! "




"  ...  "



" ที่ฉันถามเพราะอยากให้คิด "




"  ...  "




"  นายควรจะเกรงใจคนอื่นบ้าง  ฉันไม่ได้ว่างมาเปิดประตูให้ตลอดเวลา
และถ้ารอบคอบกว่านี้ก็คงรู้ว่าการ์ดวางอยู่บนหัวเตียงนอนตั้งแต่เมื่อคืน "




"  ...  "




"  หรือนายไม่มีความละลายใจ  "




"  ...  "



"  หึ  คงเหมือนกับแม่ของนายสินะ  "  





"  หยุดพูดถึงแม่ผมแบบนั้นนะ !! "  
ถือว่าซองอูสอบผ่านในครั้งนี้  เพราะเป็นเขาที่ทนไม่ไหวเสียก่อน  
ใบหน้าเรียวกัดฟันแน่นจนเห็นสันกรามอย่างชัดเจน  แววตาที่มักจะอ่อนโยนกลายเป็นแข็งกร้าวในทันที





เขาไม่เคยโกรธเวลาที่โดนว่า
แต่เขาจะไม่ยอมให้ใครมาพูดจาดูถูกแม่ของเขา
คำพูดที่แตะต้องไปถึงบุพการีของคนตรงหน้าทำให้เส้นความอดทนของเขาขาดผึง




"  พี่ต้องการแบบนี้ใช่ไหม  "  
ร่างสูงเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่า  ความโกรธพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกายจนเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
ดวงตาเรียวจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่กลัวเกรง  คำพูดของแม่ที่คอยเตือนใจเขาหายไปเสียสนิทในตอนนี้




" ฉันต้องการให้แกกับแม่ออกไปจากชีวิตของฉันสักที! "  
น้ำเสียงดุดันไม่แพ้กัน  ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะสูงกว่าและตัวหนากว่าเขาพอสมควร
แต่เขาไม่คิดจะกลัวคนตรงหน้าอยู่แล้ว  ยิ่งเห็นอีกฝ่ายโกรธเท่าไรเขาก็ยิ่งรู้สึกสะใจมากขึ้นเท่านั้น





"  งั้นคงต้องขอโทษด้วยนะ..  "  ดาเนียลแค่นหัวเราะ พลางยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก 





"  ....  "




"  เพราะพ่อเป็นคนขอให้พวกเรามาอยู่ที่นี่เอง!  "  
ใบหน้าเรียวหันไปตามแรงกระทบจากฝ่ามือเล็กๆ  รู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่ซึมตรงมุมปาก  
รอยแดงเป็นริ้วตามนิ้วมือทั้งห้าปรากฎขึ้นในไม่ช้า หากถามว่าเจ็บมั้ยเขาเองก็ยินดีบอกว่าใช่
แต่คงเจ็บไม่เท่าความรู้สึกที่เขาเสียไปเพราะคนตรงหน้า






          ในเมื่อซองอูชอบที่จะเห็นเขาในมุมนี้



          เขาก็ขอสัญญาว่าจะไม่ทำให้ผู้เป็นพี่ต้องผิดหวัง





tbc.


จบแล้วค่ะหนึ่งตอนน~
มันก็จะงงๆนิดหน่อยที่คุณองเรียกคุณแดนว่า แก บ้าง  ใช้คำว่า นาย บ้าง
เอาเป็นว่าถ้าโกรธจะใช้คำว่า แก เนอะจะได้เข้าใจตรงกัน


ตอนนี้ไม่ค่อยมีอะไรมาก พยายามอธิบายให้เห็นภาพ เข้าใจมุมมองของตัวละครกันก่อน



ขอบคุณมากๆที่เข้ามาอ่านค่ะ ♥



#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #785 Sawaddeeda (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:26
    อ่านกี่รอบก็สงสารพี่ซองอูอ่ะ เพราะเรารู้ว่าพี่เขามีบาดแผลลึกในจิตใจ ทำให้แสดงออกมาเป็นแบบนี้ เห้อแดเนียลก็น่าสงสารทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ใช่คนผิดร้ายแรงอะไร ทั้งที่พยายามเข้าหาพี่ซองอูแต่กลับโดนเขาเกลียดเข้าไส้ แงๆๆ น้องอย่ารุนแรงกันมากนะ พี่ใจบาง
    #785
    0
  2. #735 crazy_girl (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 21:47
    ดราม่าเข้มข้นแน่นวลลลล จัดมาเลยค่าา
    #735
    0
  3. #628 forusegames (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 18:28
    อูววว ซองอูเปิดโหมดน่ากลัวของแดนซะแล้ว หึหึ
    #628
    0
  4. #619 ZANE ZFAH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 15:04
    ลุ้นมากๆ น่าติดตามาก
    #619
    1
    • #619-1 ZANE ZFAH(จากตอนที่ 1)
      23 มิถุนายน 2561 / 15:04
      ติดตาม
      #619-1
  5. #616 heydaow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 22:47
    ซองอูตบน้องทำไมคะ ไม่น่ารักเลยนะคะ
    ปล.อยากเห็นน้องเก้วกราด กิ้ดดดเอาอีกๆๆ เป็นกลจให้ไรท์ค่าา
    #616
    0
  6. #555 belle00orasaong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 16:32
    มาล้าววววว
    #555
    0
  7. #484 RamidaJumnongnit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 23:21
    ตบจูบเลยค่ะ !!!
    #484
    0
  8. #470 Anon_H (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 23:26
    รุนแรงงง
    #470
    0
  9. #359 pupopupok (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 09:49
    สงสารน้อง น้องไม่ได้ทำไรผิดเลย พยายามทำตัวให้ไม่เป็นภาระพี่ด้วยซ้ำอะ
    #359
    0
  10. #257 Pipie'z (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:01
    เราสงสารเนียลนะ น้องยอมมากจริงๆ แต่ถ้าซองอูไม่เจอมาหนักเหมือนกันคงไม่เป็นแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายนะที่จะต้องยอมรับเมียอีกคน ลูกอีกคนของพ่อ เป็นเราเราก็รับไม่ได้อะ
    #257
    0
  11. #256 Pipie'z (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:01
    เราสงสารเนียลนะ น้องยอมมากจริงๆ แต่ถ้าซองอูไม่เจอมาหนักเหมือนกันคงไม่เป็นแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายนะที่จะต้องยอมรับเมียอีกคน ลูกอีกคนของพ่อ เป็นเราเราก็รับไม่ได้อะ
    #256
    0
  12. #254 realdefongniel (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 20:23
    จัดไปฮ้าบบบบ ตบจูบ/ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #254
    0
  13. #216 FinChanaphansri (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 01:03
    ดวียยยยยยย์มั่ก
    #216
    0
  14. #204 sunvee22 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 16:45
    ชอบบบเเนวนี้ เนียลจัดเลยลู้กกกกกก
    #204
    0
  15. #150 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:07
    ฮื่อออออรู้สึกถึงความรุนแรงงงงงงงงงงแงงงงงงงแงง
    #150
    0
  16. #123 R-davil (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 23:37
    โบราณเค้าว่าแบบนี้ลูกดกนะคะ//ฮรุก😳
    #123
    0
  17. #117 Snowflake_Star (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 08:45
    โอ๊ยยยยยฮือออออคุณองเกลียดแรงจริงๆแต่ก็เป็นแค่เด็กน้อยที่ไม่อยากโดนแย่งความรักอะTT
    #117
    0
  18. #87 seluhana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:14
    ช่างรุนแรงเหลือเกิน
    #87
    0
  19. #81 Exo12Jula (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 06:49
    รุนแรงเหลือกเกินทั้งพี่ทั้งน้อง แงงงงงง อย่าตีกันๆๆๆ
    #81
    0
  20. #72 oH_lala (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 18:49
    สงสารทั้งคู่เลยอ่า
    #72
    0
  21. #27 pineapple129122 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 23:26
    น่าสนใจๆๆ
    #27
    0
  22. #23 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 10:57
    อยากรู้เรื่งขิงองมากอ่ะ รอออออ
    #23
    0
  23. #20 twothree (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 04:07
    สงสารคุณอ๋งสุดเลยค่ะ การที่ติดอยู่กับความเจ็บปวดเดิมซ้ำไปซ้ำมาและไม่สามารถข้ามผ่านมันไปได้ มันคงจะทรมานจิตใจคุณอ๋งมากTTTTTTTTT ไม่รู้ว่าคุณอ๋งเจอเรื่องอะไรมาแต่ถึงแม้ว่าจากสายตาแดนกับคุณพ่ออาจจะมองว่าเป็นเรื่องที่ผ่านมานานแล้วลืมๆไปหรือยอมรับสักที แต่กับคนที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการนั้นอย่างคุณอ๋งคงฝังใจอ่ะค่ะ ;---; #ทีมคุณอ๋ง
    #20
    0
  24. #13 10_tentent (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 22:17
    โอ๊ยยย ชอบแนวนี้ 555555555 รอตามต่อนะคะะ ไรท์สู้ๆๆ
    #13
    0
  25. #12 my_mickyyy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 20:30
    กรี้ดดดดดดดดดดด โกรธเยอะๆ โมโหเยอะๆ เลยนะคุณแดน ฮื่อ ยังอ๋งทำตัวน่ารังแกอะ น้องอุตส่สห์ทำดีด้วย ก็ไม่ยอมฟังกัน เป็นไงล่ะทีนี้ เจ็บตัวแน่ๆๆๆๆๆ
    #12
    0