KNB | Couple Bites #คู่รักคู่กัด | Midorima x Kuroko

ตอนที่ 3 : III

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    9 ก.พ. 61

          เช้าวันต่อมามิโดริมะและคุโรโกะนั้นได้นั่งรถมาด้วยกัน เพราะเมื่อคืนกว่าทั้งคู่จะได้นอนก็ปาไปเกือบจะเช้า ส่งผลให้คุโรโกะมีอาการงัวเงียครึ่งหลับครึ่งตื่นเกรงว่าจะขับรถมาเองนั้นกลัวจะเกิดอันตราย


มิโดริมะจอดรถตรงบริเวณหลังตึกเรียนหน้าห้องพยาบาลเช่นเดิม เหลือบมองภรรยาตัวเล็กที่กำลังหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลียก่อนจะอุ้มลงจากรถด้วยความระมัดระวังแล้วพาไปนอนในห้องพยาบาล


ช่วงหลังจากที่ไปตรวจมานั้น คนตัวเล็กก็เริ่มออกอาการคลื่นไส้อาเจียนและเหนื่อยล้ากว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเวลาทานอาหารเสร็จก็เกิดการง่วงนอนเป็นอาการปกติของคนท้องที่ต้องการพักผ่อน


ตอนนี้บุคลากรและครูสาวในโรงเรียนต่างก็รับรู้ถึงสถานะของมิโดริมะและคุโรโกะแล้ว หลังจากที่มีความสงสัยกันมาอย่างเนิ่นนาน โดยมีเด็กนักเรียนตัวน้อยอย่างโมโมอิมาบอกว่า 'ครูคุโรโกะใส่แหวนเหมือนกับคุณหมอ'


ตอนแรกก็ไม่คิดว่าเด็กจะพูดจริงและคิดว่าคงจะเข้าใจผิด แต่ก็เข้าใจและเห็นได้ชัดว่าเมื่อวานทั้งคู่นั้นถือดอกไม้เดินตามติดกันไป หรือว่าทั้งคู่นั้นกำลังจีบกันอยู่ ?


และเมื่อลองเดินตามกันไปก็เห็นภาพบาดตาบาดใจยิ่งกว่าเดิม ภาพที่เห็นเป็นภาพที่คุโรโกะนั้นหอมแก้มมิโดริมะที่กำลังยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน


ยิ้มอย่างนั้นหรอ ? ทำไมรอยยิ้มนั้นถึงไม่เป็นของเขากันนะ ? รู้สึกอิจฉาและอยากกำจัดคุโรโกะทิ้ง!


เขาชอบมิโดริมะนั้นตั้งแต่แรกพบครั้งแรกที่โรงพยาบาลเสียแล้วและก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากเมื่อมิโดริมะมาเป็นหมอประจำห้องพยาบาลที่โรงเรียนแห่งนี้


พึ่งมาหรอฟุริฮาตะ” เสียงของครูสาวดังขึ้นมา ขณะที่เจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่เพลินๆ


ค่ะริโกะซัง” ฟุริฮาตะตอบกลับไปพร้อมกับคิดอะไรไปด้วย “คือริโกะซังสนิทกับมิโดริมะซามะไหมคะ


ก็ไม่เท่าไหร่นะ มีอะไรหรอฟุริฮาตะ” ริโกะขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะถามออกไป


มิโดริมะซามะมีคนที่ชอบหรือยังคะ” ฟุริฮาตะกลั้นใจถามออกมาด้วยความเขินอาย


เอ๋...มิโดริมะคุงหรอ” ริโกะเอ่ยทวนชื่ออีกครั้ง “เธอชอบเขาหรอ” ฟุริฮาตะพยักหน้า


7” ริโกะบอกมาสั้นๆ ฟุริฮาตะถึงกับขมวดคิ้วงงขึ้นมาทันที


อะไร7หรอคะ” ฟุริฮาตะถามอย่างไม่เข้าใจ


มิโดริมะแต่งงานได้7ปีแล้ว” ริโกะไขปริศนาลับออกมา ฟุริฮาตะทำตาโตออกมาเมื่อได้ยินคำเฉลย


กับคุโรโกะคุงหรอคะ” ฟุริฮาตะเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ


อืม ใช่” ริโกะตอบเพียงสั้นๆ “อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย” ริโกะเอ่ยคนตรงหน้าอย่างหวังดี


ฉันจะไปบอกเขาค่ะ” ฟุริฮาตะตอบออกมาด้วยมั่นใจก่อนจะเดินออกไปข้างนอกห้องเพื่อที่จะไปห้องพยาบาลทันที


คนที่น่ากลัวน่ะไม่ใช่พวกนั้นหรอก แต่เป็นพวกเพื่อนของพวกนั้นต่างหาก” ริโกะพึมพำอยู่คนเดียว ถือว่าเขาเตือนแล้วนะ



ทางอีกด้านของห้องพยาบาล



คุโรโกะที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงคนไข้ก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาสายตากวาดมองไปรอบๆก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นห้องพยาบาลพร้อมกับลอบมองมิโดริมะที่กำลังฟุบหน้าหลับตรงข้างๆเตียงเขา มือจับประสานกันเอาไว้ก่อนจะเอ่ยเรียกเบาๆ


มิโดริมะคุงครับ ตื่นเถอะนะ” เสียงหวานเอ่ยปลุกคนตัวสูงที่หลับข้างตัว มือบางลูบเรือนผมสีมรกตอย่างเบามือเกี่ยวพันผมนิ่มเล่นไปมา


ร่างสูงปรือตาตื่นขึ้นมาช้าๆก่อนจะสวมกอดคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง เอาใบหน้านั้นแนบลงกับหน้าท้องนูนแล้วหลับตาลงอีกครั้งโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาอีกคู่มองด้วยความอิจฉาริษยาเต็มทีจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก ฟุริฮาตะ โควคิ


คิดจะทำให้สองคนนั้นแตกแยกกันหรอครับ” เสียงเยือกเย็นดังมาจากด้านหลังพร้อมกับแรงบีบที่หัวไหล่ที่แรงมากขึ้น อาคาชิยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นฟุริฮาตะเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บ


กล้ามากนะที่คิดจะมาทำให้เท็ตสึยะของฉันเสียใจ ปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้แล้วล่ะ หึ


ฉัน..เปล่านะคะ” ฟุริฮาตะรีบแก้ตัวออกมาเป็นพัลวัน บุคคลตรงหน้าได้แต่แสยะยิ้มอย่างน่ากลัว


เราจะทำยังไงกับเขากันดีน้าอาคาชิจจิ” คิเสะพูดออกมาพร้อมทำแววตาสนุกสนานออกมาด้วย ฟุริฮาตะถึงกับหน้าถอดสี


นั่นสินะอาคาจิน” เสียงยานคางของมุราซากิบาระดังขึ้นมาเนือยๆ “กล้าจังเลยน้า ที่จะทำให้คุโรจินของฉันเสียใจ ขยี้เสียดีไหมครับ” ประโยคหลังทำเอาฟุริฮาตะขนลุกซู่ขึ้นมาทันที


กำจัดเลยดีไหมนะ” อาโอมิเนะถามออกมาก่อนจะหันไปถามเพื่อนพ้วงตัวเองอย่างสนุก


เอาสิx3” ทั้งหมดต่างเห็นด้วย พร้อมกับมองฟุริฮาตะด้วยสีหน้ารังเกียจขยะแขยง


อะไรกันเนี่ย ! เจ้าบ้าพวกนี้มันปีศาจชัดๆ


ยังไม่ทันจะได้เอ่ยถามหรือโต้แย้งอะไรกลับไปก็รู้สึกได้ว่าเหมือนตัวเองนั้นไกลไปจากนั้นทุกที เมื่อเหลือบมองก็เห็นผู้ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งลากเขาไปทันทีพร้อมกับรอยยิ้มปีศาจเป็นรอยยิ้มสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะมืดไป


ใครหน้าไหนกล้ามายุ่งกับพวกเพื่อนเขา มันไม่มีทางตายดีแน่


ฉันเตือนเธอแล้วนะฟุริฮาตะ” ริโกะเดินมาดูเหตุการณ์ทันทีเมื่อโทรไปบอกอาคาชิกับเหล่าคิเซกิและเป็นไปตามคาดฟุริฮาตะก็คงโดนกำจัดจริงๆสินะ


หล่อนคงไม่รู้สินะว่าอาคาชิ คิเสะ อาโอมิเนะ มุราซากิบาระรักเจ้าพวกนั้นมากขนาดไหน คนที่โง่มันก็คือตัวเธอเองและหล่อนก็คงไม่รู้สินะว่าฉันน่ะเอ็นดูคุโรโกะเหมือนน้องชายมากขนาดไหน เธอพลาดแล้วล่ะ


คุโรโกจจิ ฉันมาแล้วววววว” เสียงเรียกที่ดังแทรกเข้ามาทำให้ทั้งสองคนนั้นที่กอดกันอยู่ผละออกจากกันทันที คุโรโกะขยับไปนั่งนิ่งอย่างเก่าส่วนมิโดริมะกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม


อาคาชิอยากจะโบกหัวคิเสะนักที่เข้าไปขัดความหวานของคนทั้งคู่ “เรียวตะ” สายตาคมกริบตวัดมองคิเสะอย่างคาดโทษจนเจ้าตัวทำได้แต่ยิ้มแหยๆออกมา


คุโรจิน” ร่างสูงราวสองเมตรเดินเข้ามากอดคนตัวเล็กกว่าอย่างเต็มแรง


มุราซากิบาระคุงครับ ผมหายใจไม่ออกนะ” คุโรโกะเอ่ยออกมาก่อนที่เจ้าตัวจะยอมถอยออกมาแต่โดยดี มิโดริมะเหลือบมองยักษ์ผมม่วงด้วยสายตาน่ากลัว


หว่า มิโดจิน อย่ามองฉันแบบนั้นสิ” มุราซากิบาระเอ่ยออกมาสั้นๆก่อนจะแกะขนมไมโอบุออกมากินอย่างหน้าตาเฉย


หวงเท็ตสึหรือไงมิโดริมะ” อาโอมิเนะเอ่ยแซวขึ้นมาก่อนจะเดินไปกอดคอคุโรโกะ มิโดริมะหันหน้าหนีทันที


คิเสะคุงครับ เอาไปที” คุโรโกะหันไปบอกเพื่อนสนิททันที ก่อนคิเสะจะเดินไปบิดหูลากอาโอมิเนะออกมาตามคำขอร้องของเพื่อนคนตัวเล็ก


กี่เดือนแล้วเท็ตสึยะ” อาคาชิเอ่ยถามคนตัวเล็กขึ้นบ้างหลังจากที่เงียบอยู่นาน


วันนี้ก็4เดือนพอดีครับอาคาชิคุง” คุโรโกะตอบออกมาตามปกติ


คุโรจินยุงกัดคอหรอ” สิ้นเสียงของมุราซากิบาระ มือเล็กของคุโรโกะก็ตะปบเข้าที่คอตัวเองทันทีก่อนจะมองมิโดริมะอย่างคาดโทษ เจ้าตัวเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเล็กๆก่อนจะตีหน้านิ่งเหมือนเดิม


เฮ้ยๆไม่ธรรมดาแล้ว” อาโอมิเนะเอ่ยแซวออกมาทันที เมื่อเห็นคนตรงหน้าก้มหน้าเพื่อเก็บความเขินเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง


สงสัยยุงคงตัวใหญ่น่าดู” อาคาชิเข้าร่วมมาด้วยอีกคนทันที


โฮ่ย มากันทำไมไม่บอกบ้างว่ะ!” เสียงประตูที่เปิดและปิดลงด้วยความรุนแรง สายตาทุกคู่มองไปเป็นสายตาเดียวกัน


สวัสดีครับคางามิคุง” คุโรโกะเอ่ยทักเพื่อนสนิทอย่างคางามิ ไทกะทันที


เออดี ทำไมพวกนายไม่บอกฉันว่ะ” คางามิตอบรับ ก่อนจะไปหาเรื่องพวกนั้นต่ออีก


ทำไมฉันต้องบอกแกด้วยว่ะไอ้คางามิ” และคนที่ตอบก็คงไม่พ้นอาโอมิเนะ ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน


มีปัญหาหรอวะ 1on1 ไหมล่ะ” คางามิตอบกลับก่อนจะท้าทาย


หยุดครับกรุณาอย่ากัดกันไม่อย่างนั้นผมจะเอาน้ำร้อนมาสาด” คุโรโกะเอ่ยห้ามอดีตแสงทั้งสองคนก่อนจะโพล่งออกไปด้วยความหงุดหงิด


ฉันบอกแล้วนะว่าคุโรโกะเวลาท้องอารมณ์เสียง่าย” มิโดริมะหันไปกระซิบกับอาคาชิทันทีเมื่อทั้งห้องตกอยู่ภายในความเงียบ


โตขนาดนี้ยังจะทะเลาะกันอีก อายเด็กๆบ้างไหมครับ” อาโอมิเนะและคางามิถึงกับนิ่งเงียบทันที เมื่อโดนเงาของทั้งคู่บ่นอกมา


ไม่อาย/ไม่อาย” ทั้งคู่ตอบออกมาพร้อมกัน คำตอบนั้นเล่นเอาคุโรโกะปรี๊ดแตกยิ่งกว่าเดิมเสียอีก


งั้นฉันจะไม่ให้นายติดต่อคิเสะคุงกับฮิมูโระคุงสักเดือนดีไหมล่ะอาโอมิเนะคุง คางามิคุง” คุโรโกะเอ่ยถามและส่งรอยยิ้มออกมาเล่นเอาคนตรงหน้าขนลุกซู่


ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุโรโกะโมโหแล้วจะดูน่ากลัวเช่นนี้ พวกเขาล่ะยอมใจนับถือมิโดริมะจริงๆที่ทนฟังบ่นและอารมณ์ขึ้นๆลงๆของคุโรโกะได้อย่างไม่มีบ่น


ว่าไงครับ จะทะเลาะกันอีกไหม” คุโรโกะถามย้ำอีกครั้ง อาโอมิเนะและคางามิส่ายหัวกันปฏิเสธกันอย่างพร้อมเพรียงกัน ห่างแฟนตัวเองนานๆมันทรมานใจจะตาย


ดีมากครับ” คุโรโกะยกยิ้มออกมาอย่างพอใจ ตอนนี้ไม่ได้มีแค่มิโดริมะคนเดียวแล้วที่กลัวเวลาคุโรโกะนั้นโมโห มีอาโอมิเนะและคางามิมาร่วมด้วยอีกสองคน แต่ก็นะถึงคุโรโกะจะบ่นยังไงเขาก็รักเหมือนเดิม





5เดือนผ่านไป





ตอนนี้คุโรโกะได้ลางานเรียบร้อยแล้วมิโดริมะเองก็เช่นเดียวกัน ตอนนี้เขานั้นท้องได้9เดือนแล้วและได้มาอยู่ที่โรงพยาบาลที่ตระกูลอาคาชินั้นเป็นเจ้าของและรู้สึกว่าก่อนหน้านั้นหลังจากที่เขากับพวกอาคาชิเจอกัน ฟุริฮาตะก็หายไปโดยริโกะบอกว่าฟุริฮาตะมาลาออกและจะไปอยู่ต่างประเทศกับญาติพี่น้องแต่เหตุผลที่แท้จริงแล้วมีเพียงเหล่าคิเซกิเท่านั้นที่รู้ดี แต่คุโรโกะเองก็ไม่ได้เอะใจอะไรนัก


'แกร๊ก!'


เสียงประตูเปิดเข้ามาก็มีเด็กผู้ชายวิ่งเข้ามาหาทันที พร้อมกับผู้ใหญ่อีก2คนที่เดินตามมาช้าๆอย่างไม่เร่งรีบ คุณแม่ฮะ” ลูกชายตัวน้อยวิ่งมาหาทันทีด้วยความคิดถึงก่อนจะส่งยิ้มให้คนเป็นแม่


สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่ เท็ตสึระ” คุโรโกะเอ่ยทักผู้เป็นพ่อแม่ทันที ก่อนจะลุกขึ้นช้าๆด้วยความยากลำบากเพราะท้องโตเต็มที่แล้วโดยมีมิโดริมะที่ช่วยประคองอยู่ข้างๆ


สวัสดีครับ” มิโดริมะเอ่ยทักทายพ่อแม่ของภรรยาตัวเล็กก่อนจะก้มหัวให้


เป็นไงบ้างลูก” พ่อแม่เอ่ยถามลูกชายตัวเองออกมาพร้อมกับลูบผมฟ้านั้นเบาๆ


ก็เจ็บท้องนิดหน่อยครับ” คุโรโกะตอบออกไป สายตาก็มองพ่อลูกที่นั่งเล่นด้วยกันก่อนจะร้องโอดโอยมาด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ยมิโดรมะรีบวางตัวเท็ตสึระลงและรีบวิ่งมาดูอาการคนตัวเล็กทันทีด้วยความเป็นห่วงก่อนจะจับมือคนตัวเล็กเอาไว้แน่น


ปวดท้องมากไหม” คุโรโกะพยักหน้าเร็วๆ มิโดริมะรีบกดออดตรงหัวเตียงทันที “เตรียมเตียงรถเข็นและห้องทำคลอดด้วย รอไม่นานมากนักบุรุษพยาลก็เข็นเตียงมาทันทีด้วยความรวดเร็วก่อนจะอุ้มคุโรโกะย้ายไปอีกเตียง มิโดริมะรีบสวมเสื้อกาวน์และเดินตามออกไปทันที ระหว่างที่กำลังเข็นไปนั้นมือของมิโดริมะและคุโรโกะจับไว้อยู่ก่อนจะเข้าห้องทำคลอดไปพร้อมกัน


ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่เขาทำคลอดให้ภรรยาตัวเล็กเอง


พ่อแม่และเท็ตสึระนั้นต่างก็นั่งรออยุ่หน้าห้อง พร้อมกับพวกอาคาชิที่รีบมาทันทีเมื่อรู้ข่าวว่าเพื่อนตัวเล็กของเขากำลังจะคลอด ส่วนภายในห้องนั้นเมื่อคุโรโกะคลอดออกมาก็ปรากฏว่าทั้งคู่ได้ลูกสาวและคนที่ดูดีใจอย่างมากเป็นมิโดริมะที่อยากได้ลูกสาว คุโรโกะน้ำตาไหลของความเป็นแม่ออกมาด้วยความสุข


มิโดริมะอุ้มลูกที่ล้างตัวและห่อผ้ามาให้เรียบร้อยแล้วให้คุโรโกะอุ้ม คุโรโกะรับลูกสาวตัวน้อยมาอุ้มเอาไว้ในอ้อมอกก่อนจะยื่นนิ้วให้มือเล็กนั้นจับ ทั้งคู่ยิ้มด้วยความเอ็นดูให้กับลูกสาวตัวน้อย คุโรโกะนั่งบนรถเข็นออกมาพร้อมทั้งอุ้มลูกเอาไว้ในอ้อมแขนโดยมีมิโดริมะเข็นรถออกมาให้ พ่อแม่และเท็ตสึระรีบวิ่งมาดูทันทีโดยมีอาคาชิและพวกที่เหลือเดินตามมาสมทบ


น้องน่ารักจังเลยฮะ” เท็ตสึระเอ่ยออกมาอย่างดีใจเมื่อรู้ว่าตัวเองได้มีน้องสาวแล้ว


เท็ตสึยะ แม่กับพ่อดีใจด้วยนะ” ผู้เป็นมารดาเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม


พักผ่อนนะลูก” ผู้เป็นพ่อเดินมาลูบหัวลูกชายตัวเล็กเบาๆ “กลับเถอะเท็ตสึระ ให้พ่อแม่เขาพักผ่อนนะ


ฮะ คุณตา” เท็ตสึระทำตามอย่างว่าง่ายก่อนจะหันมาหา “เดี๋ยวผมจะมาใหม่นะฮะคุณพ่อคุณแม่ ลาก่อนนะฮะคุณลุง


ยินดีด้วยนะเท็ตสึยะ” อาคาชิกล่าวออกมาด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง


ขอให้หลานสาวตัวน้อยโตมาน่ารักเหมือนคุโรโกจจินะฮะ” คิเสะเองก็ร่วมอวยพรเช่นเดียวกัน


โฮ่ย มิโดริมะดูแลเท็ตสึกับหลานฉันให้ดีๆด้วยล่ะ” อาโอมิเนะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


แข็งแรงไวๆน้าคุโรจิน” มุราซากิเองก็เช่นกัน ก่อนกลุ่มเพื่อนของเขาจะขอตัวกลับไปเพราะอยากให้เขานั้นพักผ่อน


กลับห้องเถอะ” มิโดริมะเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับเข็นรถไปด้วย


ดีใจไหมครับที่ได้ลูกสาว” คุโรโกะเอ่ยถามคนที่เข็นรถ


ดีใจสิ จะลูกสาวหรือลูกชายฉันก็ดีใจหมดแหละ ตราบใดที่นายเป็นแม่ของลูกฉัน” มิโดริมะเข็นเข้ามาในห้องทันทีก่อนจะอุ้มลูกในแขนคุโรโกะไปนอนในเตียงสำหรับเด็กแรกเกิด ก่อนจะมาช่วยพยุงคนตัวเล็กไปนอนบนเตียงบ้าง


เวลาผ่านไปไม่นานคุโรโกะก็ได้ออกจากโรงพยาบาลและไปพักฟื้นที่บ้าน ระหว่างนั้นมีมิโดริมะคอยดูแลอย่างใกล้ชนิดตลอดและมีเท็ตสึระที่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมเพรียง


และชีวิตนี้เขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ขอเพียงแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว


ความรักนั้นไม่ต้องการอะไรเลย แค่ต้องการความรัก ความเข้าใจ ความไว้ใจและความเชื่อใจกันเท่านั้น ถ้าหากวันนั้นเขาและมิโดริมะไม่เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน วันนี้อาจจะไม่มีก็ได้ .. และจะบอกความลับอะไรบางอย่างให้ก็แล้วกัน ..


เขาเองก็ชอบมิโดริมะตั้งแต่สมัยอยู่โรงเรียนเทย์โควแล้วล่ะ มีแค่อาคาชิคนเดียวเท่านั้นที่ดูรู้ว่าเขานั้นคิดอย่างไรกับมิโดริมะ ส่วนอาคาชิเองก็มองออกว่ามิโดริมะเองนั้นก็ชอบเขาอยู่เหมือนกัน แต่เจ้าตัวดันปากแข็งไม่ยอมรับสารภาพ แต่พอเขาออกจากชมรมไปแล้วกลับหงอยยิ่งกว่าหมาเหงาอย่างคิเสะอีก

ส่วนเรื่องสารภาพรักตอนนั้นมันเป็นสถานการณ์บังคับ เพราะอาคาชิคุงไปเป่าหูมิโดริมะคุงว่าถ้าชักช้าระวังจะโดนคางามิคุงคาบไปกินแล้วกันและไม่น่าเชื่อมิโดริมะคุงหลงเชื่ออาคาชิคุงเข้ามาเต็มๆ จนเกิดเหตุการณ์ขอแต่งงานอย่างที่เคยบอกไปนั่นแหละ 


และอะไรที่ทำให้เขาชอบมิโดริมะชอบเขา ก็ขอเก็บเอาไว้เป็นความลับสำหรับเราสองคนก็เพียงพอครับ


 



บันทึกพิเศษของมิโดริมะและคุโรโกะ



หลายคนคงคิดว่าคู่ของเราไปรักกันตอนไหนและรักกันได้อย่างไร บางคนอาจจะคิดว่าคู่เราจะไปสปาร์คกันได้อย่างไร เพราะดูจากคำพูดจิกกัดของแต่ละฝ่ายแล้วยิ่งสายตาและสีหน้าไม่ต้องพูดถึงใบหน้าที่นิ่งเหมือนกันทั้งคู่เหมือนบนใบหน้าไร้กล้ามเนื้อใดๆ ไม่แสดงอารมณ์ออกมาจนคนในทีมบางครั้งก็เดาไม่ออก


มิโดริมะมักจะคอยเป็นห่วงคนอื่นเสมอถึงแม้ว่าจะทำปากแข็งว่าไม่ได้เต็มใจทำบ้าง ทำตามหน้าที่บ้าง สายตาห่วงใยจนดูเกินเพื่อนไปบ้าง แต่ที่กล่าวมาทั้งหมดที่มิโดริมะนั้นไม่ได้ทำกับคนร่วมทีมแต่อย่างใด แต่เลือกทำกับคุโรโกะเพียงคนเดียวที่เจ้าตัวบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา


และเวลาแข่งในครั้งนั้นที่คุโรโกะได้ประสบอุบัติเหตุจนต้องหยุดลงแข่งในสนาม คนที่จะดูเป็นห่วงและกระวนกระวายมากกว่าคนในทีมก็คงจะเป็นมิโดริมะ สายตาดูเป็นห่วงเป็นใยเสียเหลือเกิน เมื่อการแข่งขันครั้งนั้นจบลงคุโรโกะก็หายไปจากชมรมทันทีและขอร้องให้ปิดเป็นความลับ คนในทีมพยายามจะติดต่อเท่าไหร่ก็ติดต่อไม่ได้ ไปหาที่ห้องเรียนหรือที่ประจำก็ไม่เคยเจอ


ภายในชมรมนั้นกลับดูเงียบเหงาขึ้นมาและหนักสุดคงเป็นมิโดริมะที่ดูไม่มีสมาธิในการซ้อมทำให้ชู้ตพลาดหลายครั้งต่อหลายครั้ง เดือดร้อนถึงอาคาชิที่ลูกทีมไร้ชีวิตชีวาเหมือนตายซากจนต้องปริปากบอกความจริงกับทุกคนว่าคุโรโกะได้มาลาออกสักพักแล้ว จนจบการศึกษาแล้วมิโดริมะและคนในทีมก็ไม่มีใครได้เจอคุโรโกะอีกเลยหลังจากวันนั้น อาคาชิได้ข่าวมาว่าคุโรโกะเลือกเข้าโรงเรียนมัธยมปลายเซย์รินซึ่งเป็นโรงเรียนที่เปิดใหม่

และแล้ววันที่มิโดริมะจะได้โอกาสเจอกับคุโรโกะก็มาถึงแล้ว คิเสะโทรมาบอกกับมิโดริมะว่าทางโรงเรียนไคโจวมีนัดซ้อมแข่งกับโรงเรียนเซย์รินมิโดริมะตั้งใจมาดูการแข่งและการพัฒนาฝีมือของคุโรโกะ โดยมี ทาคาโอะ คาสึนาริเพื่อนในทีมโชโตคุอาสาปั่นรถสามล้อให้นั่ง


มิโดริมะนั่งมองการแข่งขันของทั้งสองโรงเรียนโดยไม่มีใครเห็นและรู้สึกตกใจอีกครั้งเมื่อคุโรโกะเกิดอุบัติเหตุที่เกิดจากคิเสะจนล้มไปกับพื้นสนามบาสก่อนจะลุกขึ้นมาอย่างรู้สึกเป็นห่วงคุโรโกะถูกห้ามลงแข่งโดยโค้ชริโกะนั่งคุมเข้มอยู่ข้างๆ เวลาผ่านไปจนใกล้จะหมดเวลาอาการของคุโรโกะดีขึ้นและลงแข่งจนจบเกม ผลคะแนนออกมาว่าโรงเรียนเซย์รินเป็นฝ่ายชนะ


มิโดริมะลอบมองใบหน้าคุโรโกะที่มีรอยยิ้มออกมาปรากฏบนใบหน้า มันช่างแตกต่างกับสมัยตอนอยู่เทย์โควนักข้างๆกันมีแสงคนใหม่กำลังกอดคอคุโรโกะอยู่ด้วยความยิ้มแย้ม มิโดริมะเลือกที่จะไปทักคิเสะแทนคุโรโกะแทนอยู่สักพัก สายตามิโดริมะมองตามคุโรโกะที่กำลังพูดคุยกับคนในทีมอย่างเป็นกันเองก่อนจะตัดสินใจกลับ


ไม่นานเกินรอมิโดริมะและคุโรโกะเองก็ได้เจอกันในสนามบาสในฐานะของคู่แข่ง สายตาของคุโรโกะนั้นเปลี่ยนไปจนมิโดริมะนั้นรู้สึกได้ สายตาที่บ่งบอกว่าที่จะเป็นผู้ชนะในครั้งนี้ คะแนนของทั้งโรงเรียนนั้นสูสีกันเป็นอย่างมาก จนโรงเรียนเซย์รินก็ได้รับชัยชนะและได้เข้าสู่รอบต่อไป คุโรโกะเองได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ


จนกระทั่งมิโดริมะก็ไม่เคยเจออีกเลย ภายในใจกลับชัดเจนยิ่งขึ้นกว่าเดิมว่ารู้สึกรักคุโรโกะเข้าไปแล้วสมใจและเข้าไปสารภาพรักในวันที่เรียนจบนั่นแหละ งานแต่งจัดขึ้นอย่างอบอุ่นไม่ใหญ่โตอะไรนัก มิโดริมะที่กำลังจะเป็นคุณหมอและคุโรโกะที่กำลังจะเป็นคุณครูอนุบาล


ภายในงานประกอบไปด้วยดอกกุหลาบนานาชนิดหลากสี ส่งผลให้ภายในงานมีกลิ่นหอมของดอกกุหลาบตลบอบอวลไปหมด แขกที่มาร่วมงานก็คงมีแค่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายและเพื่อนในทีมสมัยอยู่เทย์โควและเซย์รินและชูโตคุที่มาร่วมงานแค่บางส่วนเท่านั้น


นายไปจีบคู่หูของฉันตอนไหนกันว่ะ” คางามิเดินมาถามมิโดริมะที่วันนี้จะดูหล่อกว่าวันอื่นๆ


เรื่องของฉัน” มิโดริมะตอบกลับไปอย่างปัดๆ “นายไม่เสียใจหรอ” มิโดริมะถามกลับบ้าง


ห้ะ ? ทำไมฉันต้องเสียใจวะ” คางามิถามกลับไปอย่างงงๆพร้อมยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเอง


ก็นายชอบคุโรโกะนี่” คำตอบของมิโดริมะทำเอาคางามิงงหนักยิ่งกว่าเดิม


ห้ะเจ้านั่นแค่เพื่อนฉันเว้ย ฉันมีแฟนอยู่แล้ว” คางามิแก้ตัวออกมาก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงแฟน


งั้นหรอ” คางามิพยักหน้าหงึกหงักก่อนมิโดริมะจะไปหาคุโรโกะเพื่อจะรอขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน


ดูแลคุโรโกะให้ดีๆนะมิโดริมะคุง” อดีตโค้ชสาวเดินมาอวยพรให้กับคู่แต่งงานใหม่ด้วยรอยยิ้ม


ฝากดูแลคุโรโกะด้วยนะครับ” ฮิวงะอดีตกัปตันทีมเดินมาอวยพรให้กับอดีตลูกทีมตัวเล็ก


ฉันขอให้พวกนายมีความสุขนะ ฉันไปล่ะแฟนรออยู่” คางามิเดินมาอวยพรก่อนตบไหล่คุโรโกะเบาๆและเดินออกไป


ถ้ามิโดริมิจจิดูแลคุโรโกจจิไม่ดี ฉันจะเอาคุโรโกจจิคืนนะ” นายแบบเพื่อนสนิทเดินมาอวยพรคุโรโกะก่อนจะไปพูดประโยคหลังกับมิโดริมะที่ยืนมองอยู่


ดูแลเท็ตสึให้ดีๆนะ ส่วนเจ้าบ้าคิเสะฉันจัดการเอง” อาโอมิเนะเดินมาอวยพรและลากคิเสะออกไปด้วย


อา...มิโดจิน..นายดูแลคุโรจินดีๆน้า” มุราซากิอวยพรคู่สนิททั้งคู่พร้อมกับกินขนมไปด้วย


ชินทาโร่นายดูแลเท็ตสึยะดีๆนะ ถ้าทะเลาะกันก็ใจเย็นๆมีเรื่องอะไรก็บอกพวกฉันได้ ฉันยินดีช่วยพวกนายเสมอ” อาคาชิอวยพรและยิ้มออกมาอย่างยินดีก่อนจะเดินออกจากบ้านไป


ชินจังดูแลคุโรโกะดีๆน้า ฉันขออวยพรให้ มีลูกเยอะๆนะ” ทาคาโอะอวยพรออกมาแค่นั้นก่อนจะเดินออกไปจากงานบ้าง


ได้เวลาเข้าหอแล้วนะลูก” พ่อแม่ของทั้งคู่เดินมาบอกให้คู่แต่งงานใหม่รับรู้ ก่อนที่จะเข้าห้องหอไปและเวลาผ่านไปได้ไม่นานคุโรโกะก็ได้ให้กำเนิดเท็ตสึระให้กับมิโดริมะขึ้นมานั่นเอง

 


 จบบันทึกพิเศษของมิโดริมะและคุโรโกะ






 “ไปรับลูกเดี๋ยวนี้!” เสียงหวานดังขึ้นมาอยู่ข้างหูก่อนจะหันเหลือบไปมองคนด้านหลังที่กำลังยืนเท้าเอวจ้องมองเขาอย่างเขม็ง


เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงหรอ” ระหว่างที่ถามกลับไปนั้นดวงตากลมโตสีอความารีนกลับถลนตาขึ้นมาอย่างน่ากลัว ผิดอะไรก็แค่ถามเฉยๆเอง


แล้วมีปัญหาอะไรหรือเปล่าหา!” คุโรโกะย้ายร่างตัวเองมาประชิดลำตัวร่างสูงก่อนจะใช้มือเล็กกระชากคอเสื้อลงมาไม่แรงมากนัก


ไม่มีจ้า แค่กลัวเมียเจ็บคอเฉยๆ” มิโดริมะได้แต่โบกมือพร้อมส่ายหัวปฏิเสธไปมา ตั้งแต่คนตัวเล็กคลอดลูกคนที่สองอย่าง มิโดริมะ มิริน’ ออกมาเจ้าตัวก็อัพเลเวลความโหดมากยิ่งขึ้น


ไปได้แล้ว” เสียงหวานเอ่ยย้ำอีกครั้งก่อนจะปล่อยมือออกจากคอเสื้อร่างสูงแล้วเดินออกไปจากห้องพยาบาลที่โรงเรียนทันที


ทำไมนับวันยิ่งโหดแบบนี้นะ” มิโดริมะได้แต่บ่นอุบกับตัวเองอย่างไม่คิดอะไรมือหนาถอดเสื้อกาวน์แขวนไว้ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปทันที เพื่อรับลูกชายที่โรงเรียนเลิกแค่เพียงครึ่งวัน ทางด้านคุโรโกะที่เดินไปสั่งสามีตัวเองให้ไปรับลูกชายเสร็จเรียบร้อยก็กลับมายังห้องพักครู ส่วนลูกสาวคนเล็กอย่างมิรินนั้นพ่อแม่ตนเองอาสารับเลี้ยงให้ระหว่างไปทำงาน


นี่คุโรโกะคุง มิโดริมะไปไหนซะแล้วล่ะ” หญิงสาวร่างบางผมสีตาลตัดสั้นระต้นคอเอ่ยถามคนตัวบางเมื่อไม่เห็นคนตัวสูงที่ทุกตอนกลางวันจะมาทานข้าวด้วย


ให้ไปรับเท็ตสึระครับ” คุโรโกะตอบกลับไปก่อนจะเอ่ยถาม “มีอะไรหรือเปล่าครับริโกะซัง


พอดีวันนี้จะแนะนำคุณครูคนใหม่มาแทนฟุริฮาตะน่ะ” ริโกะตอบคำถามก่อนจะมองไปทางประตู “อ้าวมาพอดีเลย” มือเล็กยกมือเป็นเชิงเรียกเป็นจังหวะเดียวที่คุโรโกะก้มรับโทรศัพท์พอดี


อยู่ห้องพักครูครับ แค่นี้นะ” นิ้วเรียวกดวางสายก่อนจะก้มหัวขอโทษทั้งสองคน “ขอโทษนะครับ พอดีมิโดริมะคุงโทรมาน่ะ


ไม่เป็นไรจ้า” ริโกะโบกไม้โบกมืออย่างไม่ถือสาก่อนจะเริ่มแนะนำคนตรงหน้า “นี่มายุสุมิ จิฮิโระนะ ส่วนนี่คุโรโกะ เท็ตสึยะ” ริโกะแนะนำให้ทั้งสองฝ่ายรู้จักกันก่อนมายุสุมิจะเป็นฝ่ายแนะนำตัวก่อน


มายุสุมิ จิฮิโระครับ ฝากตัวด้วยนะครับ” มายุสุมิก้มหัวพร้อมส่งรอยยิ้มทักทายคนตัวเล็กตรงหน้า


คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ” คุโรโกะเองก็ก้มหัวทักทายตอบกลับอย่างเป็นมารยาทใบหน้านั้นนิ่งไร้อารมณ์ใดๆ


อ้าวมิโดริมะคุงมาพอดีเลย” ริโกะเอ่ยทักคนที่เดินมาหน้าประตูอย่างพอดิบพอดีมือหนานั้นจับฝ่ามือเล็กของลูกชายเอาไว้ด้วยก่อนจะเดินเข้ามา


มีอะไรหรอครับริโกะซัง” มิโดริมะขยับแว่นให้เข้ากับกรอบหน้าตัวเองทั้งที่แว่นก็ไม่ได้ขยับแม้แต่น้อยเพราะความเคยชินมือ


นี่มายุสุมิ จิฮิโระนะคะ ครูคนใหม่ ส่วนนี่มิโดริมะ ชินทาโร่หมอประจำห้องพยาบาล” ริโกะเอ่ยแนะนำอีกครั้งก่อนทั้งสองจะก้มหัวทักทายโดยไร้คำพูดใดๆ


คุณพ่อฮะ ผมหิว” เด็กน้อยข้างตัวสะกิดแขนผู้เป็นพ่อก่อนจะมองอย่างออดอ้อนดวงตาสีเขียวมรกตเข้ารับกับเรือนผมสีฟ้าได้เป็นอย่างดี ก่อนจะรับรู้ถึงจิตสังหารของผู้เป็นภรรยา


ไม่ได้พาเท็ตสึระกินข้าวมาหรอครับมิโดริมะคุง” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะส่งรอยยิ้มอำมหิตออกมา


เอ่อ..” มิโดริมะได้แต่นิ่งเงียบอย่างไม่กล้าตอบอะไร


เอ่อมายุสุมิคุงคะ เดี๋ยวฉันพาไปเดินดูรอบโรงเรียนนะคะ” ริโกะเอ่ยขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์กดดันของครอบครัวคนตรงหน้า


ครับๆ” มายุสุมิได้แต่รับปากอย่างงงๆก่อนจะเดินตามริโกะไปด้วยความงงยิ่งกว่า


เท็ตสึระปิดตาก่อนครับ คุณแม่ไม่อยากให้ลูกเห็นความรุนแรง” คุโรโกะหันไปสั่งลูกชายตัวเล็กก่อนจะลูบหัวอย่างเอ็นดูเมื่อลูกชายทำตามอย่างว่าง่าย


อย่าตีคุณพ่อแรงนะฮะคุณแม่” เท็ตสึระเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ทั้งที่มือเล็กนั้นปิดตาทั้งสองข้างอยู่


ช่างเป็นห่วงพ่อเสียจริงลูกเอ๋ย ..


เอาล่ะ ตอบคำถามมาได้แล้ว” เสียงเรียบเอ่ยถามคนตรงหน้าพร้อมกับเอื้อมไปบิดหูของคนเป็นสามีอย่างหมั่นไส้


โอ๊ย” มิโดริมะโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย “ขอโทษจ้าเมียจ๋า” มิโดริมะเอ่ยขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิดก่อนจะแกะมือเล็กนั้นออกแล้วเข้าไปสวมกอดที่เอวบางนั้นแทน


ไม่เป็นห่วงลูกหรอครับ” ใบหน้านั้นง้ำงอทันทีก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างงอนๆ


ห่วงสิครับ” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างใบหูนิ่มก่อนจะกดจูบบนใบหูนั้นเบาๆ “เท็ตสึระครับ ไปเอาของมาให้คุณพ่อหน่อยนะ” มิโดริมะเอ่ยขอลูกชาย


ได้ฮะ” เท็ตสึระเอามือที่ปิดตาตัวเองออกก่อนจะวิ่งไปที่รถเพื่อเอาของที่พ่อตัวเองบอกทันที


ให้ลูกไปเอาอะไรครับ” คุโรโกะหันตัวมาเผชิญหน้าก่อนจะขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย


เดี๋ยวก็รู้น่า” มิโดริมะเลือกที่จะไม่บอก เมื่อรอสักพักเท็ตสึระก็วิ่งมาพร้อมกับถุงใบใหญ่แล้วยื่นให้ผู้เป็นพ่อทันที ก่อนลูกชายจะเอ่ยถามคนเป็นพ่อด้วยความสงสัย


คุณพ่อกลัวคุณแม่หรอฮะ” ถุงในมือแทบตกทันทีกับคำถามอันใสซื่อนั้น คุโรโกะลอบขำขึ้นมาเบาๆในขณะที่มิโดริมะกำลังหาคำแก้ตัว


คุณพ่อไม่ได้กลัวครับ คุณพ่อก็แค่เกรงใจคุณแม่เท่านั้นเอง” มิโดริมะเอ่ยคำแก้ตัวออกไปก่อนคุโรโกะจะถามออกมาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของลูก


จะบอกให้รู้ได้ไงว่าพ่อนั้นกลัวเมีย รู้ไปมีหวังเสียชาติเกิดผู้ชายตายเลย - -


อะไรน่ะ” คุโรโกะถามออกมาอย่างสงสัยพร้อมกับมองไปที่ถุงในมือหนา


ที่ไม่พาเท็ตสึระไปกินข้าวก็เพราะว่า” มิโดริมะเงียบไปสักครู่มือหนาล้วงของในถุงขึ้นมาก็ปรากฏว่าเป็นเซ็ตอาหารของโปรดของทั้งสามคน “ฉันอยากจะกินข้าวพร้อมนายกับลูก” มิโดริมะเฉลยออกมาพร้อมกับส่งรอยยิ้มออกมา


บ้าที่สุดเลย” คุโรโกะกล่าวว่าคนตรงหน้าอย่างเขินอายก่อนจะจัดแจงอาหารไว้บนโต๊ะและทานอาหารร่วมกันอย่างมีความสุขท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มน้อยคนนักที่จะได้เห็น โดยไม่รู้ว่ามีบุคคลที่แอบมองอย่างยินดี


หลังจากทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว มิโดริมะก็ขอตัวไปห้องพยาบาลเพื่อตรวจตราเอกสารต่างๆตามหน้าที่ของหมอโดยมีเท็ตสึระตามผู้เป็นพ่อไปด้วย โดยให้เหตุผลว่าไม่อยากกวนคุโรโกะ


เมื่อแยกย้ายกันไปกันเรียบร้อยแล้วต่างก็ไปทำงานของตนเอง คุโรโกะเองก็เข้าสอนเป็นวันแรกหลังจากตัวเองได้ลาคลอดเป็นระยะเวลาสองเดือน ซึ่งปกตินั้นทางโรงเรียนเซย์รินให้ลาคลอดเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น


คงไม่สงสัยกันแล้วใช่ไหมล่ะครับว่าทำไมเขาได้อภิสิทธิ์ลาได้ถึงสองเดือนเศษ คนที่จัดการเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนถ้าไม่ใช่อิทธิพลของตระกูลอาคาชิ


สวัสดีครับทุกๆคน” ก้าวเท้าเล็กเข้าไปในห้องและเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานเฉกเช่นปกติ ในห้องที่ก่อนหน้านั้นเงียบตอนนี้กลับดูสดชื่นขึ้นมาทันที


เย้ๆคุณครูคุโรโกะกลับมาแล้ว” เสียงเล็กๆของเด็กในห้องต่างวิ่งเข้ามารุมล้อมด้วยความดีใจ


คุณครูไปไหนมาหรอคะ” เสียงหวานใสเจ้าของเรือนผมสีชมพูอย่างโมโมอิเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความไร้เดียงสา คุโรโกะอมยิ้มออกมา


คุณครูไปคลอดน้องมาครับ” โมโมอิตาลุกวาวด้วยความดีใจ ก่อนจะหันไปมองทางหน้าประตูอย่างสนใจพลางให้คุโรโกะนั้นมองตามไปด้วย


คุณแม่” เด็กชายตัวน้อยวิ่งมากอดคุโรโกะด้วยความหวงแหนทันที ทำให้คุโรโกะลอบขำก่อนจะลูบผมลูกชายตัวน้อยอย่างเอ็นดู


คุณครูคะนี่ใครหรอคะ” โมโมอิเอียงคอถามอย่างสงสัย


ลูกครูเองครับ” คุโรโกะตอบโมโมอิกลับไปก่อนจะย่อตัวเพื่อคุยกับลูกชาย “คุณพ่อพามาหรอครับ


เปล่าฮะ” เท็ตสึระส่ายหน้าไปมาช้าๆก่อนจะเฉลย “มากับคุณลุงคิเสะครับ” เมื่อสิ้นสุดเสียงคำตอบของเท็ตสึระก็ได้รับรู้ถึงแรงกอดอันมหาศาลมาจากด้านหลังที่ลอยฟุ้งมากับกลิ่นน้ำหอมประจำตัว


คุโรโกจจิ คิดถึงจังเลยน้า” คิเสะไม่พูดเปล่าพลางเอาหน้าถูไถไปมากับเสื้อของเขาไปด้วย ก่อนจะได้ยินเสียงกระแอมดังมาจากหน้าห้องพร้อมกับกรรไกรสีแดงที่ลอยเฉียดหน้าเขาไปนิดเดียว


เกือบจะโดนกรรไกรของเอกชัยกรรไกรบินปักหน้าแล้วมั้ยล่ะคิเสะเอ๊ย


ทำอะไรอยู่หรอเรียวตะ” เสียงเยือกเย็นเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่ดังมากนักก่อนจะเดินมาช้าๆ


เปล่านะฮะอาคาชิจจิ” คิเสะแก้ตัวพลางมองคุโรโกะอย่างต้องการความช่วยเหลือ แต่คนตัวเล็กกลับเมินแกล้งทำเป็นไม่สนใจ


คุโรโกจจิใจร้าย!


 คิเสะได้แต่รำพึงรำพันในใจ ขืนพูดออกไปจริงๆมีหวังเขาคงจะได้โดนรับสายตาเยาะเย้ยจากทุกคนแน่นอน เพราะเช่นนั้นเขาจะไม่มีทางพูดมันออกมาเด็ดขาด


คุณลุงทำไมต้องมากอดคุณแม่ผมด้วย” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยถามคิเสะด้วยแววตาที่คาดไม่ออก


เอ่อ..” คิเสะอ้ำอึ้งมองซ้ายมองขวาเพื่อหาคนช่วยแต่ทุกคนกลับนิ่งเฉยไม่สนใจ


ตอบไม่ได้หรอฮะ” ประโยคต่อมาดูว่าเหมือนจะไม่มีอะไร แต่สายตาของคนเป็นหลานนี่กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง “งั้นให้คุณลุงอาโอมิเนะไปกอดพี่ชายคนสวยไปเนอะ


ประโยคต่อมาทำให้คิเสะงงยิ่งขึ้น ก่อนเท็ตสึระจะใช้นิ้วเล็กๆชี้ไปทางเดินหน้าห้อง คิเสะยังไม่ทันจะเดินไปอาโอมิเนะก็ถูกจัดการซะก่อนโดยฝีมือของคางามิ


เอามือดำๆของนายออกจากคอแฟนฉันซะ” คางามิปัดแขนใหญ่ของอาโอมิเนะออกจากคอของคนรัก “ทัตสึยะทำไมไม่ปัดออกบ้าง” คางามิบ่นอย่างหัวเสีย


ฉันรู้ว่านายจะมาปกป้องฉันไงไทกะ” ฮิมูโระเอ่ยออกมายิ้มๆก่อนจะเอื้อมมือคู่สวยไปยีผมแฟนหนุ่มตัวเองอย่างอารมณ์ดี


เฮ้ๆพวกนายจะมาหวานต่อหน้าฉันไม่ได้นะเว้ย” คนที่จะดูหัวเสียไม่แพ้กันอย่างอาโอมิเนะกำลังยืนมองคู่รักที่กำลังสวีทหวานไม่แคร์สายตาใครในโรงเรียน


อย่ามากัดกันเหมือนหมาจะได้ไหม” น้ำเสียงเรียบนิ่งกล่าวออกมา คำพูดเบาๆแต่แฝงไปด้วยความจิกกัด ไม่บอกก็รู้ว่าใครถ้าไม่ใช่มิโดริมะ ปกติก็ปากร้ายพอตัวอยู่แล้วยิ่งไปอยู่กับคุโรโกะที่ปากร้ายพอๆกันก็ยิ่งเข้าไปใหญ่ และดูเหมือนว่าเลเวลความปากร้ายจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ


แล้วพวกนายมาที่นี่มีธุระอะไร” มิโดริมะดันแว่นขยับให้เข้ากับใบหน้าด้วยความเคยชินก่อนจะยิงคำถามไปทางอาโอมิเนะ


รออาคาชิมาพูดเถอะ” อาโอมิเนะพูดพลางทำหน้าเครียดก่อนจะชี้ไปทางอาคาชิและคนอื่นๆลงมา ก่อนสมองจะประมวลผลได้


อ๋อ เรื่องนั้นสินะ” มิโดริมะกล่าวออกไป อาโอมิเนะพยักหน้าช้าๆ “งั้นไปคุยที่ห้องพยาบาลเถอะ” มิโดริมะเอ่ยขึ้นมาเมื่ออาคาชิและคนอื่นๆเดินมาถึง ก่อนจะเดินไปห้องพยาบาลเพื่อประชุมกันอย่างเคร่งเครียด เมื่อทุกคนเข้ามารวมตัวกันครบแล้วรวมถึงตัวคุโรโกะด้วยเช่นกัน ส่วนเท็ตสึระนั้นขอทำความรู้จักกับลูกศิษย์ตัวน้อยของคุณแม่ ก่อนที่อาคาชิจะทำการเริ่มประชุมทันที


ใครมีไอเดียลองเสนอขึ้นมา” อาคาชิเอ่ยประโยคคำถามขึ้นมาก่อนจะปรายสายตาไปรอบห้องก่อนที่จะมาหยุดที่คุโรโกะ “นายคิดว่ายังไงเท็ตสึยะของฉัน” อาคาชิเอ่ยถามอย่างเจาะจงก่อนจะเดินไปกอดคอจากด้านหลังของคุโรโกะ มิโดริมะมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าหงุดหงิดแผ่รังสีจิตสังหารออกมา


เฮ้ อาคาชิ นายอย่าไปแกล้งเท็ตสึสิ” อาโอมิเนะเอ่ยท้วงขึ้นมาก่อนจะปรายสายตาไปมองเพื่อนสนิทผมสีมรกตที่ทำหน้าไม่รับบุญ “มิโดริมะหวงเมียจะแย่แล้ว


ใครหวง?” มิโดริมะรีบแย้งกลับมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคแทงใจดำจากอาโอมิเนะ


มิโดริมะเขาไม่เคยหวงผมหรอกครับ” คุโรโกะเองตอบกลับไปอย่างไม่คิดอะไรแต่กลับเน้นคำว่าไม่เคยอย่างชัดถ้อยชัดคำทำให้คนฟังถึงกับสะอึกทันที มือเล็กยกมือไปสัมผัสกับฝ่ามือของอาคาชิที่กอดคอตัวเองอยู่อย่างแผ่วเบา อาคาชิยกยิ้มใส่มิโดริมะอย่างเย้ยหยัน


แล้วตกลงพวกนายคิดออกหรือยัง?” อาคาชิถามย้ำอีกครั้งก่อนจะคลายอ้อมกอดจากคนตัวเล็กออกแล้วไปทำหน้าเครียดอย่างเดิม


ฉันว่านะ ทำเหมือนเดิมไม่ดีกว่าหรออาคาชิจจิ” คิเสะเสนอไอเดียออกมาบ้าง หลังจากไร้ตัวตนมานาน


ฉันว่านะเปลี่ยนบ้างเถอะ ฉันเบื่อแบบเก่าๆ” เสียงยานคางของมุราซากิบาระดังขึ้นมาบ้างหลังจากเจ้าตัวที่มัวแต่กินขนมตั้งแต่เข้ามายังสถานที่ประชุมลับ


ทำไมมันยากขนาดนี้เนี่ย แค่คิดจัดงานวันเกิดให้หลานตัวเองเนี่ย” คางามิบ่นออกมาก่อนจะเอาหน้าไปถูไถกับหัวไหล่ของแฟนตัวเองอย่างออดอ้อนปะปนกับสายตาหมั่นไส้ของคนอื่นๆ


ไทกะเลิกเล่นก่อน” ฮิมูโระกล่าวเตือนออกมาก่อนจะเคาะไปที่หัวแฟนหนุ่มตัวสูงอย่างไม่แรงมากนักแต่คางามิก็ยินยอมแต่โดยดี


สงสัยต้องให้ริโกะซังช่วยแล้วล่ะครับ” คุโรโกะเสนอความคิดออกมาบ้างก่อนจะหันไปถามทีละคน แต่เมื่อถึงมิโดริมะคุโรโกะก็เมินหน้าหนีไปทันทีก่อนจะพูดสรุป “งั้นตามนี้นะครับ ผมขอตัวก่อนเดี๋ยวลูกหาไม่เจอ” คุโรโกะลุกพรวดออกไปทันทีโดยไม่สนใจสายตาคนในห้องทันที


งานเข้าอีกแล้วไหมล่ะ” อาคาชิเอ่ยขึ้นมาก่อนจะหัวเราะ มิโดริมะเอาศอกถองเข้าที่ท้องของคนที่นั่งข้างๆอย่างคิเสะทันทีด้วยความหมั่นไส้


โอ๊ย มิโดริมัจจิฉันผิดไรเนี่ย” คิเสะร้องโอดโอยขึ้นมาทันทีหลังจากโดนศอกของมิโดริมะกระแทกเข้าที่ท้องเต็มแรงก่อนที่คิเสะจะบ่นออกมาอีกยาว เดือดร้อนถึงอาโอมิเนะที่ต้องหาอะไรมาอุดปากแฟนตัวเอง


นายควรไปง้อเท็ตสึนะ” อาโอมิเนะเอ่ยขึ้นมาก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับหยิบบางสิ่งขึ้นมาด้วย “แบมือมา


ทำไมฉันต้องแบมือด้วย” มิโดริมะเอ่ยถามอย่างไว้วางใจก่อนจะค่อยๆยอมแบมือออก มิโดริมะยัดกล่องเล็กใส่ไว้ในมือก่อนจะคลายมือออกแล้วหยิบมาดูใกล้ๆก็พบว่าเป็นกล่องถุงยาง


ใช้ให้หมดด้วยล่ะ” อาโอมิเนะกล่าวย้ำกับเพื่อนตรงหน้าก่อนจะตบบ่าเชิงให้กำลังใจ “ง้อแรงๆนะ ขอหลานให้ฉันอีกสักคน” อาโอมิเนะยิ้มกริ่ม


ใส่ถุงยางไม่ท้องหรอก ครูก็เคยสอนไม่ใช่หรือไง” มิโดริมะตอบกลับไป


นั่นสินะ งั้นฉันไปก่อนล่ะ” อาโอมิเนะยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะเดินออกไป โดยมิโดริมะไม่เห็นรอยยิ้มอันแสนร้ายกาจนั้น


งั้นฉันไปก่อนล่ะ” มิโดริมะลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องบ้างเพื่อที่จะไปง้อภรรยาตัวเล็กแสนขี้งอน


อาคาชิจจิคิดว่ามิโดริมะจะรู้ไหมฮะ” คิเสะเอ่ยถามอาคาชิที่นั่งอยู่ใกล้ๆ


รู้อะไรอ่ะ” คางามิเป็นฝ่ายที่ถามออกมา


นั่นสิ” มุราซากิบาระเป็นฝ่ายถามบ้างหลังจากที่กินขนมในถุงหมดลง


ก็กล่องถุงยางที่อาโอมิเนจจิให้ไปน่ะถูกเจาะให้รั่วหมดแล้ว” คิเสะกระซิบออกมาอย่างไม่ดังมากนัก


อย่างนี้นี่เอง เจ้านั่นก็ฉลาดดีนี่” คางามิเอ่ยออกมา


ถึงอาโอมิเนจจิจะดูโง่ แต่ก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นสักหน่อย” คิเสะแก้ต่างให้กับแฟนตัวเองทันที


เฮ้ๆฉันยังไม่ได้ด่าเจ้านั่นว่าโง่ซะหน่อยนะ” คางามิลุกพรวดทันทีเมื่อโดนกล่าวหา


แหะๆ งั้นหรอฮะคางามิจจิ” คิเสะหัวเราะแหะๆอย่างเข้าใจผิด


งั้นฉันไปล่ะ” คางามิบอกลาก่อนจะจับมือฮิมูโระดึงขึ้นมาด้วย


งั้นผมไปก่อนนะครับ” ฮิมูโระเอ่ยลาก่อนจะส่งยิ้มไปให้ก่อนจะโดนคางามิลากออกไปด้วยความหึงหวงเหมือนเด็กหวงของ


พวกนายคิดว่าคราวนี้เท็ตสึยะถ้าท้องจะได้ลูกชายหรือลูกสาว” อาคาชิเอ่ยถามสมาชิกที่เหลืออยู่ในห้อง “ส่วนตัวฉันคิดว่าน่าจะได้ลูกชาย” อาคาชิพูดออกมาพลางคิดวิเคราะห์ไปด้วย


ฉันว่าคุโรโกจจิน่าจะได้ลูกสาวนะฮะ” คิเสะทายออกมาบ้าง “จะได้น่ารักเหมือนมิริน” คิเสะพลางนึกถึงใบหน้าของหลานสาวตัวน้อยไปด้วย


ฉันก็คิดว่าคุโรจินจะได้ลูกชายนะ” มุราซากิบาระเอ่ยออกมาบ้าง “เหมือนคุโรจินย่อส่วนเลยล่ะ


เอาเถอะ ฉันว่ากลับไปคิดแผนกันดีกว่า” อาคาชิกล่าวจบก็ลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอกทันทีก่อนจะลากมุราซากิบาระและคิเสะออกไปด้วย


แค่จัดงานวันเกิดให้หลานทั้งที ทำไมมันยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย!


คุโรโกะที่เดินออกมาจากห้องพยาบาลก็เดินตรงไปยังห้องพักครูทันทีโดยไม่ทันมองข้างหน้าแต่อย่างใดจนทำให้ชนกับร่างสูงอย่างมายุสุมิที่เดินมาทันทีและจังหวะที่คุโรโกะกำลังจะล้มไปนั้นก็รับรู้ถึงอ้อมกอดที่จับไว้ทันพอดี


เดินระวังๆหน่อยสิ” เสียงทุ้มเอ่ยเตือนออกมาก่อนจะหันมองเจ้าของอ้อมกอดนั้นที่กอดตัวเองเอาไว้แน่น


มิโดริมะ” คุโรโกะเอ่ยเรียกชื่อเบาๆก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะยังคงงอนร่างสูงอยู่


ขอโทษด้วยนะครับคุโรโกะคุง” มายุสุมิเอ่ยขอโทษคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของคุณหมอประจำห้องพยาบาล


ผมไม่เป็นไรครับ ขอโทษเช่นกันครับ” คุโรโกะเอ่ยปฏิเสธคำขอโทษคนตรงหน้าก่อนจะเป็นฝ่ายขอโทษเอง เพราะตนเองเป็นฝ่ายผิดที่ไม่ได้มองทางเอง


คุณพ่อคุณแม่!” เท็ตสึระวิ่งออกมาจากห้องพักครูก่อนที่จะวิ่งหาคุโรโกะและมิโดริมะทันที มายุสุมิมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างงงๆ ยอมรับว่าครั้งแรกที่เห็นเขารู้สึกว่าถูกใจคนตัวเล็กเป็นอย่างมากแต่เซนส์ของเขามันบอกว่า คนนี้อันตราย


ปล่อยมือได้แล้วครับ” คุโรโกะหันไปดุคนฉวยโอกาสก่อนตีมืออีกฝ่ายเข้าเต็มแรงจนมิโดริมะต้องจำใจยอมปล่อย คุโรโกะย่อตัวลงไปกับลูกชายตัวน้อยโดยไม่สนใจผู้เป็นพ่อเลย “อยากกลับยังครับ


อยากฮะ” เท็ตสึระตอบพลางพยักหน้าประกอบไปด้วย


งั้นเดี๋ยวคุณแม่ไปเอากระเป๋าให้นะครับ” คุโรโกะลูบหัวเล็กก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินหายไปในห้องพักครู


เอ่อ พวกคุณ” มายุสุมิที่ยืนเงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นมา


นี่ลูกผมเองครับ” มิโดริมะแนะนำไปเพียงแค่นั้น


งั้นที่หนูน้อยเรียกว่าคุโรโกะคุงว่าแม่ ก็แสดงว่า” มายุสุมิถามออกมาช้าๆ


ภรรยาผมเองครับ” มิโดริมะตอบกลับไป “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” มิโดริมะเอ่ยขอตัวทันทีเมื่อเห็นคุโรโกะถือกระเป๋าใบเล็กออกมาด้วยใบหน้างอง้ำก่อนจะจับมือเล็กเดินไปทางคุโรโกะ


มายุสุมิที่มองตามทั้งสามคนไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่าได้โดนหมายหัวจากคิเซกิองครักษ์ผู้พิทักษ์คู่รักจอมปากร้าย ก่อนที่มายุสุมิจะหันไปตามแรงสะกิดแล้วมองกลุ่มคนตรงหน้าอย่างงงๆ


อย่าคิดยุ่งกับพวกเขาเด็ดขาด” อาคาชิเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนั้นแฝงออกมาด้วยเรียบนิ่ง สายตาดุดันจนคนที่โดนมองนั้นรู้สึกขนลุกขนชัน


อ่า อย่ายุ่งกับมิโดจินกับคุโรจินนะ ถ้าไม่อยากโดนฉันขยี้” เสียงยานคางดังขึ้นมาก่อนมายุสุมิจะมองร่างสูงผมม่วงตรงหน้าที่สูงเหมือนยักษ์ก่อนจะสะอึกกับสายตาน่ากลัวอีกฝ่าย


ถ้านายอยากลองดีก็ได้นะฮะ ฉันจะจัดหนักๆเลย” คิเสะเอ่ยออกมาด้วยท่าทางล้อเล่นแต่สายตานั้นพร้อมจะฉีกขย้ำทุกเมื่อ


เท็ตสึเป็นของพวกฉัน นายไม่มีสิทธิ์” อาโอมิเนะกล่าวออกมาสั้นๆแต่รู้สึกว่ามันจะน่ากลัวไม่น้อย


ไปกันเถอะ” อาคาชิพูดจบก็เดินออกไปพร้อมกับพวกที่เหลือก็เดินตามไปราวกับเมื่อสักครู่นี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น


อ้าว มายุสุมิคุงมาทำอะไรตรงนี้” ริโกะที่กลับมาจากเข้าห้องน้ำก็เห็นมายุสุมิกำลังมองแผ่นหลังของกลุ่มคิเซกินั้นด้วยแววตาครุ่นคิด “โดนเจ้าพวกคิเซกิแล้วสินะ” ริโกะถามอีกฝ่ายไป


คิเซกิ?” มายุสุมิเอ่ยถามขึ้นมาอย่างงงๆ


ถ้านายโดนพวกคิเซกิหมายหัวแบบนี้แสดงว่านายเข้าใกล้คุโรโกะในรัศมีไม่ถึงเมตรสินะ” ริโกะถามอีกครั้งพลางมองหน้ามายุสุมิไปด้วย


พวกเขาดูน่ากลัวจังนะ” ริโกะหัวเราะออกมา


ก็นะ แต่อย่ายุ่งจะดีกว่าถ้านายยังรักชีวิตตัวเองอยู่” ริโกะเอ่ยเตือนก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักครูอย่างเก่า ทิ้งมายุสุมุให้ยืนงงอยู่คนเดียวเพียงลำพัง





เมื่อรถขับถึงบ้านมิโดรมะก็ดับเครื่องทันที ก่อนที่คุโรโกะจะเดินลงไปซะก่อนด้วยความงอนที่ยังมีไม่หาย มือหนาคว้าแขนลูกชายตัวเล็กเอาไว้ก่อนเมื่อเห็นลูกชายจะลงตามคนเป็นแม่ไป


เท็ตสึระ วันนี้อย่าเข้ามาในห้องพ่อกับแม่นะลูก” มิโดริมะหันไปสั่ง เท็ตสึระทำหน้างง


ทำไมฮะคุณพ่อ” เท็ตสึระถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ ก่อนมิโดริมะคิดอยู่ว่าจะบอกดีไหม


เท็ตสึระไม่อยากได้น้องเพิ่มหรอหืม” มิโดริมะหันมาบอก เท็ตสึระทำตาลุกวาวอย่างสนใจก่อนจะรีบพยักหน้าจนผมกระจาย


ฮะ วันนี้ผมจะเป็นเด็กดีฮะ คุณพ่อทำน้องให้ผมนะ” มือเล็กจับแขนของคนเป็นพ่อเขย่าด้วยความออดอ้อน


ได้ครับ” มิโดริมะรับปากก่อนจะปล่อยมือเล็กและพาลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านไป 


ถึงเวลาง้อแล้วสินะ ถ้าไม่หายก็อย่าหวังว่าจะได้ลุกจากเตียงเลยคุโรโกะ







 

 ผมกับคุณ..เราไม่น่ามารู้จักกันเลย” เสียงเล็กของคุโรโกะเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ใบหน้าสวยไม่แสดงถึงอารมณ์ใดๆเลย


ทำไม” มือหนาของมิโดริมะฉวยมือเล็กขึ้นมาจับแนบกับบนแก้มสากของตัวเอง สายตานั้นดูสั่นระริกอย่างเจ็บปวด


เพราะผมเกลียดคุณไงล่ะ” ประโยคทำร้ายได้เอ่ยขึ้นมาจากปากของคุโรโกะได้อย่างหน้าตาเฉยราวกับว่าเรื่องราวที่ผ่านมานั้นมันไร้ค่าทั้งหมดก่อนจะสะบัดมือเล็กนั้นออกจากการกอบกุมก่อนจะเดินจากไป


ฉันเองก็เกลียดนาย แต่ฉันก็รักนายเหมือนกัน” เสียงทุ้มตอบกลับไปก่อนจะน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่มีเหตุผล


ขอโทษนะ แค่ต่อบทละครทำไมคุณต้องร้องไห้ด้วยล่ะ” คุโรโกะเอ่ยถามขึ้นมาก่อนจะปิดสมุดที่มีบทละครลงก่อนจะเดินไปหามิริมะก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เบาๆ


ก็เพราะว่าฉันกลัวว่านายจะเกลียดฉันจริงๆ” มิโดริมะตอบกลับมาเมื่ออีกฝ่ายเช็ดน้ำตาให้จนหมดก่อนจะคว้าร่างเล็กมากอดจนจมเข้าไปกับแผงอกแกร่ง


ผมรักคุณนะครับ อย่าคิดมากสิลูกสองคนแล้วนะ” คุโรโกะเอ่ยปลอบพลางกอดคนตัวสูงกว่าเอาไว้ด้วยความรู้สึกที่แท้จริงที่ต้องการจะสื่อให้คนตัวสูงนั้นได้รับรู้


ก็หน้านายมันโคตรจะจริงจังเลยนี่” มิโดริมะตอบออกมาอย่างงอนๆก่อนจะผละร่างเล็กออกจากตัวเบาๆก่อนจะจับไหล่เล็กเอาไว้พร้อมกับมองใบหน้าสวยที่จริงจัง


เราก็ต้องเต็มที่กับงานสิครับ” คุโรโกะตอบออกไปก่อนจะส่งยิ้มไปให้คนตรงหน้า


ใครมันเป็นตัวต้นคิดเนี่ยที่ให้ฉันแสดงละครทะเลาะกับนาย” มิโดริมะเอ่ยถามขึ้นมาอย่างต้องการคำตอบ คุโรโกะหัวเราะออกมาก่อนจะเฉลยตัวต้นคิดออกมา


อาโอมิเนะมั้งครับ” คุโรโกะบอกออกไปพลางลอบมองสีหน้าอีกฝ่าย


เจ้าอาโอมิเนะบ้า ถ้าการแสดงนี้ทำลูกฉันร้องไห้นายตายแน่” มิโดริมะพูดพลางกัดฟันกรอดอย่างโมโหเมื่อได้ยินชื่อของตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาหลั่งน้ำตาเมื่อครู่นี้ ถ้าทำให้ลูกชายที่เขารักรักหนาร้องไห้มีหวังชีวิตของอาโอมิเนะคงจะไม่รอดกลับไป


การแสดงครั้งนี้เป็นอันต้องพับเก็บลงไปโดยฝีมือของอาคาชิบุคคลที่รักหลานยิ่งกว่าอะไร อาโอมิเนะจำเป็นต้องยินยอมเพราะเขาเองไม่อยากโดนกรรไกรสีแดงแรงฤทธิ์มาปักเข้าที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของตัวเอง แม้แต่คิเสะแฟนหนุ่มก็ยังไม่เห็นด้วย


บทละครของฉันมันดีจริงๆนะ” อาโอมิเนะโต้แย้งทุกวิถีทางก่อนจะมองไปรอบๆท่ามกลางสายตาเหนื่อยหน่ายรวมถึงตัวคุโรโกะเองด้วย “เออ ฉันยอมก็ได้


วันนี้ไปดื่มกัน ฉันเลี้ยงเอง” มิโดริมะเป็นคนเอ่ยชวนด้วยตนเองเรียกสีหน้าตกใจของพวกเพื่อนๆรุ่นปาฏิหาริย์ได้ดี


มิโดจินไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย” มุราซากิบาระเดินมาแตะหน้าผากของเพื่อนสนิทอย่างมิโดริมะอย่างกวนๆ


ใช่ฮะ มิโดมัจจิไม่สบายหรือเปล่าฮะ” คิเสะเข้ามาเสริมทัพก่อนจะทำเนียนเดินมากอดเอวคุโรโกะ ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ว่าอะไร เพราะว่าเอือมระอาที่จะห้ามแล้ว


นายควรพักนะชินทาโร่” อาคาชิเองก็เล่นตามน้ำไปเรื่อยๆ


ฉันปกติดีทุกอย่าง ไม่ได้ไม่สบาย” มิโดริมะหันมาแก้ตัวก่อนจะใช้นิ้วยาวดันกรอบแว่นให้เข้าที่ก่อนจะหันไปคาดโทษหนุ่มผมเหลือง “ส่วนคิเสะนายปล่อยมือจากเอวเมียฉันได้แล้ว


แค่นี้ก็ทำเป็นหวง ทีคุโรโกจจิยังไม่พูดอะไรเลย” คิเสะกระชับกอดที่เอวบางแน่นกว่าเดิม


ผมว่าคิเสะไป ก็ไม่ฟังผมอยู่ดีนั่นแหละคิเสะ” คุโรโกะตอบเสียงเรียบ “แต่ผมไม่ไปนะครับ ไม่มีใครอยู่กับลูก


ไปกันเถอะเดี๋ยวมันจะดึกซะก่อน” อาคาชิแนะนำก่อนจะทยอยกันขับรถไป


จะกลับไม่ดึกนะ รอผมด้วยนะ” มิโดริมะเดินมาบอกคุโรโกะก่อนจะหอมแก้มนิ่มเบาๆแล้วขับรถตามไป



ร่างบางเองก็กลับบ้านแม่เพื่อไปรับลูกชายกับลูกสาวที่ฝากคุณแม่ตัวเองรับมาจากโรงเรียนก่อนจะพาลูกๆไปทานอาหารก่อนเข้าบ้าน คุโรโกะอุ้มลูกสาวอย่างน้องมิรินที่หลับแล้วอุ้มเข้าบ้านโดยมีเท็ตสึระเปิดประตูให้ 


ร่างบางนั่งมองนาฬิกาที่ข้างผนังที่บอกเวลาว่าตอนนี้เวลาตีสองกว่าแล้ว มือเล็กหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาก่อนจะกดโทรหา ‘สามี’ แต่ไร้การตอบรับ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและล็อกประตูบ้านให้เรียบร้อยก่อนจะขับรถไปยังสถานที่ที่คนรักและเพื่อนกินเหล้ากัน 


ร่างบางเข้าไปอย่างคุ้นเคยเพราะเขาและเจ้าของคลับนั้นเป็นเพื่อนสมัยประถมอย่างโองิวาระก่อนจะใช้สกิลจืดจางของตัวเองเข้าไปหา รอบกายของมิโดริมะมีผู้หญิงล้อมรอบแต่มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังกอดนัวเนียกับคนรักของเขาโดยไม่มีการปฏิเสธใดๆทั้งสิ้น ร่างบางมองภาพตรงหน้าอย่างรู้สึกปวดใจแต่ใบหน้านั้นกลับนิ่งสนิท โดยมีอาคาชิที่สติเต็มร้อยเดินกลับมาจากห้องน้ำก็เห็นกับคุโรโกะเข้า


เท็ตสึยะ” อาคาชิเรียกเพื่อนตัวเล็กที่ยืนมองภาพตรงหน้าก่อนเท้าเล็กจะเดินก้าวไปหาคนรักและเพื่อนที่ไม่สนใจสิ่งรอบข้างโดยมีอาคาชิที่เดินตามมาด้วย ก่อนจะรวบรวมเค้นเสียงของตัวเองที่มีออกมา


มิโดริมะคุง” เสียงสั่นเครือเรียกคนตัวสูงคนตรงหน้าแต่เพราะเสียงมันดังจนกว่าจะได้ยิน


ปิดเพลงซะ ”อาคาชิหันไปสั่งให้ดีเจปิดเพลงทันที ตอนแรกก็ไม่ยอมแต่พอเห็นสายตาของอาคาชิแล้วจำเป็นต้องรีบปิดทันที เมื่อเพลงหยุดลงไฟในคลับก็เปิดสว่างทันทีทำให้เพื่อนของเขาเห็นคุโรโกะยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า แต่ไม่ให้พูดอะไรออกมา


มีความสุขมากไหมครับมิโดริมะคุง” เสียงหวานเอ่ยถามอีกรอบด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม


คุโรโกะ!!” ร่างสูงเรียกชื่อคนรักออกมาอย่างตกใจก่อนมือหนาจะดันหญิงสาวให้พ้นตัว จ้องมองดวงตาสีอความารีนของคนรักที่มองมายังตนเองอย่างผิดหวัง “มันไม่ใช่แบบนั้นนะ


หยุดพูดเถอะครับมิโดริมะคุง ผมไม่อยากฟังอะไรแล้ว” ทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบก่อนที่คุโรโกะจะเป็นฝ่ายพูดทำลายความเงียบออกมาเอง “เราเลิกกันเถอะครับมิโดริมะคุง


TO BE CONTINUE ..

แวะมาหย่อนระเบิดทิ้งไว้ให้มิโดริมะเคลียร์ปัญหาเล่นๆค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #150 Akashi💗 (@MildTetsuya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 15:36
    งือ~~ รอนะคะไรท์
    #150
    0
  2. #149 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 20:47
    ไม่ใช่ระเบิดธรรมดาแต่นี่มันเข้าขั้นนิวเคลียร์แล้วล่ะ
    #149
    0
  3. #148 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 23:24
    ปากแข็งพอกันทั้งคู่ คาดว่าถ้าชินทาโร่ไม่ขอคบ คงไม่มีทางได้แต่งงานกันแน่ๆ
    #148
    0
  4. #147 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 06:50
    มีอัศวินคอยปกป้องน้องด้วย น่าอิจฉามากกกก
    #147
    0
  5. #123 S-litch (@S-litch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 23:51
    จัดไปเลยยยย มิโดริมะ
    #123
    0
  6. #14 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:59
    โมโมอิช่างสังเกต
    #14
    0
  7. #13 0954313231 (@0807609091) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:44
    จับตีก้นเล้ยยยย มิโดริมะ! ข้าสนับสนุนนน//โดนถีบ
    รออ่านน่า สู้ๆค่ะ
    #13
    0
  8. #12 Wa-Wasini (@wawa-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:43
    โมโมอิช่างสังเกตมากลูก
    #12
    0