KNB | Couple Bites #คู่รักคู่กัด | Midorima x Kuroko

ตอนที่ 1 : I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    29 ธ.ค. 60

คนเราแต่งงานกันต้องคำนึงถึงสิ่งไหนหรือว่าเหตุผลอะไรบ้าง ?


บางคนแต่งเพราะความรัก บางคนก็แต่งเพราะครอบครัว บ้างก็แต่งเพราะ ‘เงิน


แต่จะมีคู่ไหนที่จะแปลก เหมือนคู่ของเราบ้าง ?


ที่เกลียดขี้หน้าแต่ก็รักกัน .. โดยไม่ต้องมีคำพูดแต่ก็รู้ได้ตัวเอง


ต่อหน้าผู้คนก็กัดมันจะเป็นจะตาย พออยู่กันสองคนก็งอแงใส่เหมือนเด็กน้อย


ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ แต่ชอบแกล้งแฟนตัวเองอย่างสนุกสนาน


ใบหน้าเรียบนิ่งจนเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่กลับยิ้มกว้างใส่แฟนอย่างเปิดเผย


เอาล่ะ มาฟังเรื่องราวความรักของคุโรโกะ เท็ตสึยะและ มิโดริมะ ชินทาโร่กันเถอะ เลทส์โก !

 

 


โรงเรียนอนุบาลเซย์ริน


            เสียงภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะสนุกสนานปะปนไปด้วยความสุขของเหล่าเด็กน้อยที่กำลังฟังคุณครูตัวเล็กบอบบางไม่สมกับเป็นผู้ชาย เรือนผมสีฟ้าอ่อนดวงตากลมโตสีอความารีนสดใสคลี่ยิ้มออกมาเพียงบางเบาพลางเล่านิทานยอดฮิตอย่างเรื่องสโนไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ดให้กับเด็กน้อยที่กำลังตั้งใจฟัง


            “คุณครูคะแล้วสโนไวท์ตายไหมคะ?” เด็กหญิงตัวเล็กเรือนผมสีชมพูอ่อนราวกับสายไหม ดวงตากลมโตสีเดียวกันยกมือเอ่ยถามคุณครูตรงหน้าด้วยความอยากรู้


            “รอฟังกับเพื่อนๆนะครับโมโมอิซัง” คุโรโกะคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้งก่อนจะเล่าจนจบเรื่อง “เอาล่ะเด็กๆถึงเวลานอนกันแล้วนะครับ” มือบางปิดหนังสือและเก็บเข้าตู้หนังสือเอาไว้ตามเดิมก่อนจะเดินไปห่มผ้าให้จนครบก่อนจะรอให้นักเรียนตัวน้อยในใต้ความปกครองหลับก่อนจึงจะกลับไปยังห้องพักครู


            “เหนื่อยหน่อยนะคุโรโกะคุง” คุณครูสาวผมสั้นสีน้ำตาลระดับคอเอ่ยทักคุโรโกะพร้อมส่งรอยยิ้มอย่างเช่นทุกทีก่อนจะหยิบแฟ้มแล้วส่งให้คนตรงหน้า


            “อะไรหรอครับริโกะซัง” มือบางหยิบแฟ้มตรงหน้ามาเปิดพลางใช้ดวงตาสีอความารีนกวาดสายตามองประวัติที่อยู่ในแฟ้มพลางเหลือบมองรูปที่แนบติดมาด้วย ผู้ที่มีเรือนผมและดวงตาเป็นสีเดียวกันอย่างสีเขียวมรกต กรอบแว่นเข้ารับกับใบหน้านั้นอย่างไม่มีที่ติสักนิด


นี่หมอคนใหม่ที่จะมาประจำการที่ห้องพยาบาลโรงเรียนเรานะ” ริโกะเอ่ยออกมาพร้อมทั้งที่ลอบมองปฏิกิริยาคนตรงหน้าอย่างคุโรโกะ “ดูเหมือนว่าจะมาวันนี้แหละ


หา!มาวันนี้หรอครับ ?” คุโรโกะทำหน้าเหวอออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจนริโกะหลุดขำออกมา


ใครจะไม่แปลกใจก็คงบ้าแล้ว สามีตัวเองมาทำงานที่เดียวกัน ริโกะทำเพียงได้แค่คิด

ใช่!หมอคนใหม่ที่จะมาประจำห้องพยาบาลคือสามีของ คุโรโกะ เท็ตสึยะ


เอาน่าคุโรโกะคุง ไม่มีใครรู้สถานะนายกับหมอนั่นหรอกไม่ต้องห่วง” ริโกะพูดออกมาอย่างขำๆก่อนจะเหลือบมองแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปมองประตูเมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมาทำให้ร่างเล็กถึงกับนิ่งค้างทันที


ขออนุญาตครับ” เสียงทุ้มดังแว่วขึ้นมาอยู่ตรงหน้าประตูเล่นเอาคุโรโกะหน้าถอดสีไปด้วยความอึ้งที่ยังไม่หายดีก่อนที่ประตูจะเปิดออกมาพร้อมกับร่างสูงในชุดกาวน์สีขาว


ยินดีต้อนรับนะคะคุณหมอมิโดริมะ” ริโกะเอ่ยทักคุณหมอหนุ่ม ถ้าให้เดาคิดว่าตอนนี้วิญญาณครูหนุ่มคงจะออกจากร่างไปแล้วแน่ๆเพราะยืนนิ่งเป็นหินเลยก่อนจะสะกิดให้อีกฝ่ายรู้ตัว


ฉันไอดะ ริโกะค่ะ” ริโกะแนะนำตัวเองก่อนจะสะกิดแขนคุโรโกะรู้ตัวอีกครั้ง


คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ” คุโรโกะแนะนำตัวเองด้วยเสียงราบเรียบ


ผมมิโดริมะ ชินทาโร่ครับ จะมาทำงานที่นี่ตั้งแต่วันนี้ ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ” คุณหมอหนุ่มพูดจบพลางยกมือซ้ายขยับแว่นให้เข้ากับใบหน้า ริโกะเหลือบมองแหวนที่สวมอยู่ตำแหน่งเดียวกันก่อนจะขอตัวออกไป


ถ้างั้นคุยกันไปก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปดูเด็กๆในห้องสักครู่” ริโกะเดินออกไปทันทีโดยไม่มองสีหน้าคุโรโกะสักนิดเดียว เป็นเวลานานที่ทั้งห้องตกอยู่ในภายความเงียบคุโรโกะเปิดสมุดบันทึกประจำวันอย่างเช่นทุกที


จะไม่ถามฉันหน่อยหรอว่าฉันมาที่นี่ได้ยังไงคุณหมอหนุ่มเอ่ยทำลายความเงียบนั้นก่อนจะมองคนตัวเล็กด้านหน้าที่นั่งก้มหน้าสนใจเพียงแค่สมุด


ผมต้องถามคุณหรอครับ” คุโรโกะเงยหน้าขึ้นมามองพลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม “แต่คงจะขับรถมาล่ะมั้งครับ


ครูอนุบาลนี่มันติ๊งต๊องกันทุกคนกันเลยหรือยังไง” มิโดริมะสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เรียกเอาคุโรโกะเลือดขึ้นหน้าทันที


แล้วมีหมอที่ไหนเขาประหลาดอย่างคุณบ้างล่ะครับ ?” คุโรโกะก็ตอกกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวคนตรงหน้าแล้วคุณจะมาทำงานในที่ที่มีคนติ๊งต๊องทำไมล่ะครับ


หมอที่นี่ไง!” มิโดริมะเอ่ยตอบแค่เพียงคำถามแรกพลางยกมือขยับแว่นอีกครั้งก่อนจะมองคนตรงหน้าราวกับผู้ชนะ คุโรโกะส่งรอยยิ้มออกมาก่อนจะแปรเปลี่ยนใบหน้าที่เรียบนิ่งขึ้นมาทันที


งั้นก็เชิญคุณหมอที่นี่คืนนี้นอนนอกห้องไปก็แล้วกันนะครับ ผมขอตัว” คุโรโกะพูดจบก็ลุกขึ้นยืนถือกระเป๋าของตัวเองเดินออกไปจากห้องทันทีโดยไม่หันมามองมิโดริมะอีกเลย


ริโกะเดินเข้ามาในห้องทันทีที่เขาได้ยินบทสนทนานั้นจบลงสักที เห็นมิโดริมะกำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมารอบๆตัวก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ “กลับไปง้อคุโรโกะคุงเถอะค่ะ ไม่งั้นคุณได้นอนนอกห้องแน่ๆ” ริโกะเอ่ยคำแนะนำ


ครับ” มิโดริมะตอบคำเดียวสั้นๆก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง ริโกะส่ายหน้าไปมาด้วยความเหนื่อยใจ นิสัยไม่เข้ากันสักอย่างเล๊ย!





     นิ้วเรียนก้านยาวคลิกเมาส์กดเข้าสู่เว็บไซต์ชื่อดังในเรื่องของการตั้งกระทู้ถามตอบทั่วๆไป หัวคิ้วขมวดมุ่นอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวกดคลิกตั้งกระทู้ก่อนจะพิมพ์คำถามที่ตนนั้นอยากรู้

 

คุณผู้ชายครับ ถ้าแมวน้อยของคุณงอนด้วยคำพูดที่พลั้งพลาดหลุดออกมาจากปากตัวเองจนไล่ให้นอนนอกห้อง ควรจะง้ออย่างไรดีครับ ?’

ผู้ตั้งกระทู้ : วายร้ายสายซึน

 

 

ความคิดเห็นที่ 1: วางยาแล้วจับขึ้นเตียงเผด็จศึกเลยครับ รับรองว่าแมวน้อยของคุณหายงอนแน่ๆ

ผู้ตอบ : จักรพรรดิไร้พ่าย


ความคิดเห็นที่ 2 : ‘ตบเลยครับ

ผู้ตอบ : พ่อบ้านใจกล้า

ความคิดเห็นย่อย 2-1: ‘ตบอะไรครับ ?

          ผู้ตอบ : มนุษย์เมีย

          ความคิดเห็นย่อย 2-2 : ‘ตบตัวเองจ้าที่กล้าไปทำให้เมียโกรธ ที่รัก เค้าขอโทษ

          ผู้ตอบ : พ่อบ้านใจกล้า

ความคิดเห็นย่อย 2-3 : ‘เมียคุณมาตามแล้วครับ พ่อบ้านใจกล้าที่แท้จริง!

          ผู้ตอบ : ใครใหญ่ไม่รู้ที่รู้เสือใหญ่


 เขาล่ะปวดหัวกับคนพวกนี้จริงๆ ก่อนจะเลื่อนเมาส์ไปอย่างไม่สนใจใยดีก่อนจะสะดุดกับคอมเมนต์นี้ จะใครเสียอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่คนที่งอนเขาอยู่


ความคิดเห็นที่ 10 : ‘มาง้อผมด้วยตัวเองนะครับคุณวายร้ายสายซึน

ผู้ตอบ : วายร้ายสายแสบ

            ความคิดเห็นย่อย 10-1 : ‘อืม

            ผู้ตอบ : วายร้ายสายซึน

            ความคิดเห็นย่อย 10-2 : ‘คุณจขกท. เมียมาตามแล้วครับ

            ผู้ตอบ : พ่อบ้านใจกล้า

ความคิดเห็นย่อย 10-3 : ‘เหมือนเมียคุณใช่มั้ยครับ

          ผู้ตอบ : ใครใหญ่ไม่รู้ที่รู้เสือใหญ่

 

 

นิ้วยาวกดปิดหน้าเว็บไซต์ก่อนจะพับฝาแมคบุ๊กลงแล้ววางไว้บนโต๊ะเช่นเดิมก่อนจะถอดแว่นที่ตนเองสวมใส่ออกเพื่อผ่อนคลายสายตาที่อ่อนล้ามาทั้งวัน เปลือกตาหนาปิดลงช้าๆหลังพิงกับพนักเก้าอี้ตัวใหญ่อย่างเหนื่อยอ่อน


            จมูกโด่งเป็นสันออกแบบมาให้เข้ากับใบหน้าหล่อเหลาได้อย่างไม่มีที่ติคล้ายประติมากรรมที่สรรสร้างมาอย่างดี กลิ่นหอมวนิลาอ่อนๆพัดโชยเข้ามาก่อนจะรับแรงโน้มถ่วงจากด้านหลังเป็นยาชูกำลังที่ดีที่สุดสำหรับตัวเขาเองทำให้ร่างกายที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันคลายลงไป


            “คุณจะไม่ง้อผมจริงๆหรอ” เสียงหวานเอ่ยกระซิบเสียงพร่าข้างๆใบหู ปากเล็กขบกัดเล่นๆอย่างสนุกสนานพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น


            “ต้องง้อสิ ก็เมียฉันทั้งคน” ร่างสูงลืมตาขึ้นมาช้าๆก่อนจะดึงอีกคนขึ้นมานั่งตักอย่างง่ายดาย จมูกโด่งสูดดมความหอมอ่อนๆจากกลิ่นกายประจำตัวของคนตัวเล็ก


            “มัวแต่ไปตั้งกระทู้อะไรก็ไม่รู้” แขนเล็กยกมือขึ้นมากอดอกมองคนข้างล่างที่กอดตัวเองอยู่อย่างคาดโทษ มิโดริมะหัวเราะออกมาเบาๆไม่หลงเหลือความเย็นชาบนใบหน้าหล่อ


            “ก็จะหาวิธีมาง้อนายนี่แหละ” มิโดริมะจับมือเล็กทีมีแหวนแต่งงานสวมอยู่พลางก้มมองแหวนในมือตัวเองและคนตัวเล็กและลูบไปมาช้าๆก่อนจะตั้งคำถาม “นายเคยน้อยใจฉันบ้างหรือเปล่า


เรื่องอะไรครับ” คุโรโกะตอบกลับไปด้วยคำถามพลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความมึนงง


ที่ฉัน...ไม่เคยบอกรักนายบ่อยๆเหมือนคนอื่น ทำตัวไม่เหมือนคนรักตอนอยู่หน้าคนอื่น” มิโดริมะเอ่ยถามมาอีกครั้งคุโรโกะจึงส่งยิ้มออกมาแทน


ไม่ครับ” คุโรโกะนิ่งเงียบสักครู่ “เพราะการกระทำของคุณมันบ่งบอกครับ ว่าคุณรักผมมากแค่ไหน แม้ว่าต่อหน้าคนอื่นเราจะไม่แสดงออกมากนักแต่ผมและคุณเท่านั้นที่รู้ดี


อ่า นั่นสินะมิโดริมะคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะยกมือหนามากอบกุมมือเล็กอย่างแผ่วเบา


คุณว่ามันยากไหมครับการที่คนสองคนจะมาเจอกัน” คุโรโกะขยับตัวเล็กน้อยให้รู้สึกสบายเอียงซบแผงอกแกร่งด้วยความเคยชิน


อืม จะว่าไปมันก็ยากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่ายนะ” มิโดริมะหยุดคิดก่อนจะตอบต่อ “คนสองคนกว่าจะเจอกันมันก็ว่ายากแล้ว แต่กว่าจะได้รักกันมันยากยิ่งกว่า


เหมือนคู่เราใช่ไหมล่ะครับ ? สมัยตอนเราอยู่เทย์โควคุณนั้นไม่ค่อยจะมาคุยกับผมเลย” คุโรโกะหัวเราะออกมาก่อนจะคิดถึงเรื่องสมัยก่อน


อืม นั่นสินะ น่าจะเป็นเพราะช่วงนั้นนายดูนิ่งๆฉันไม่รู้ความคิดนายเลยมิโดริมะว่าพลางคิดตามภรรยาตัวน้อย


ว่าแต่คุณไปทำงานที่โรงเรียนผมได้ยังไงครับ?” คำถามนี้ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หายก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง


ก็เจ้าบ้าคิเสะน่ะสิไปบอกอาคาชิว่าเป็นห่วงนาย มีผู้ปกครองเด็กมาจีบตลอดมิโดริมะเอ่ยหน้านิ่งแต่น้ำเสียงเจือความโมโห


แล้วยังไงต่อครับคุโรโกะเอ่ยถามต่อพลางใช้มือเล็กลูบไหล่กว้างเบาๆ


เจ้านั่นเลยให้ฉันมาทำงานที่นี่ โดยบอกเหตุผลว่า ‘เดี๋ยวเมียก็โดนคนอื่นคาบไปกินเสียหรอก’ เจ้านั่นว่ามาแบบนี้” มิโดริมะเลียนแบบของบุคคลที่3อย่างอาคาชิ เซย์จูโร่เพื่อนสมัยมัธยมต้น


อาคาชิคุงเนี่ยจริงๆเลยนะ คุณเลียนแบบเขาแบบนี้ผมจะบอกอาคาชิคุง” คุโรโกะได้แต่ส่ายหน้าเพราะความหวงเพื่อนของอาคาชิ “คุณไปอาบน้ำเตรียมเข้านอนได้แล้ว


แล้ว?” มิโดริมะถามพลางเลิกคิ้วขึ้น


ผมจะได้นอนกอดคุณไง ง่วงจะแย่แล้ว ฮ้าว” คุโรโกะพลางปิดปากหาวก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป มิโดริมะรีบเดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำชำระร่างกายให้ความเหนื่อยล้าจางหายไป ผ่านไปสักพักมิโดริมะเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวที่พันท่อนล่างอย่างหมิ่นเหม่คล้ายจะหยุดอยู่รอมร่อ ละอองน้ำเกาะพราวอยู่บนแผงออกและกล้ามหน้าท้องก่อนจะขยับขึ้นไปนั่งคร่อมทับคนตัวเล็ก


ครบกำหนดแล้วนะ” เสียงทุ้มเอ่ยทวงสัญญาข้างใบหูเล็กก่อนจะขบเม้มเบาๆ เสียงครางฮือออกมาจากปากบางที่มีสีแดงระเรื่อธรรมชาติก่อนจะกดจูบย้ำเบาๆ


อือ” ร่างบางปรือตาขึ้นมาช้าๆบอกเสียงพร่า “รีบทำรีบนอนนะ


สงสัยว่าคืนนี้นายคงจะไม่ได้นอนแล้วล่ะคุโรโกะคุโรโกะถลึงตาใส่คนข้างบนที่คร่อมร่างตัวเองอยู่


ท่าทางยั่วยวนแบบนั้นนายคงไม่ได้อยากนอนจริงๆสินะแม่ลูกแมวน้อยของฉัน


TO BE CONTINUE ..



มุมของไรท์

อาจจะมีการเปลี่ยนบทสักนิดๆหน่อยนะคะ

เพิ่มบทให้เนื้อหามันเข้มข้นมากยิ่งกว่าเดิม

ฮายิ่งกว่าเก่า น่ารักยิ่งกว่าเดิม และความดราม่าก็จะมากขึ้นกว่าเดิม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #188 yyyyuuuu7582 (@yyyyuuuu7582) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 23:10
    จะง้อเมียทั้งทีต้องถึงกับตั้งกระทู้เลย

    P's. พ่อบ้านใจกล้า...มาอย่าเสือ กลับอย่างลูกแมว
    #188
    0
  2. วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 17:56
    แม่ลูกแมวเลยหรอ 555 งั้นต้องมีลูกแมวด้วยสิ---//โดนตบ
    #185
    0
  3. #153 gomah (@gomah) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:13
    น่าเอ็นดูมากเลยสองคนนี้
    #153
    0
  4. #143 HI PEACH (@thispeach_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 08:42
    น่ารักจังค่ะ ไม่ค่อยเห็นฟิคคู่นี้ ขอบคุณที่แต่งนะคะ
    #143
    0
  5. #142 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 07:53
    สู้ไค่ะ
    #142
    0
  6. #141 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 21:15
    กัดกันแบบน่ารักๆ
    #141
    0
  7. #73 Smilebabe (@WRITEandREAD) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 20:52
    สนใจโมโมอิตอนเด็ก คงจะน่าย๊ากกก
    #73
    0
  8. #9 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:49
    มิโดริมะยอมรับง่ายๆเลยเนอะ55
    #9
    0
  9. #4 Wa-Wasini (@wawa-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:54
    เป็นฟิคที่ดีต่อใจมากค่ะ >..<
    #4
    0
  10. #3 SILVER-SOUL (@nookyee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:23
    น่ารักดีค่ะ ^^

    ไม่เคยอ่านคู่นี้มาก่อนเลย

    ยังไงก็รออ่านตอนต่อไปนะคะ :)
    #3
    0
  11. #2 SILVER-SOUL (@nookyee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:23
    น่ารักดีค่ะ ^^

    ไม่เคยอ่านคู่นี้มาก่อนเลย

    ยังไงก็รออ่านตอนต่อไปนะคะ :)
    #2
    0
  12. #1 0954313231 (@0807609091) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:01
    เจอหน้ากันก็กัดกันแล้วววว! แต่ก็สนุกดีค่ะ รออ่านอยู่นะค่ะ! สู้ๆค่ะ^__^
    #1
    0