KNB | Loves Angry #แรงรักแรงแค้น | All x Kuroko

ตอนที่ 1 : I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    5 ม.ค. 61

  
  
 แสนดีแล้วได้อะไร ?

คำถามนี้มักจะเป็นคำถามประโยคยอดฮิตจนถึงขั้นติดแฮชแท็กในแอพพลิเคชันหนึ่งที่มีพื้นหลังสีฟ้ามีนกสีขาวอยู่ตรงจุดกึ่งกลาง กลับมาที่คำถามเดิม ..


บางคนบอกว่าก็ได้รับความเจ็บปวด บ้างก็ว่าได้แต่น้ำตา บ้างก็บอกว่าอยากได้ ความรัก’ จากเขา แต่สำหรับผมแล้วแสนดีแล้วได้อะไรน่ะเหรอ ? ก็ได้เหี้ยมาไงครับ


เหตุการณ์เมื่อสองเดือนก่อนหน้านั้น ผมยังจดจำเหตุการณ์นั้นได้เป็นอย่างดีเหตุการณ์ที่ทำให้คนที่สดใสมองโลกในแง่ดีมา


ประโยคเห็นแก่ตัวแบบนั้นผมไม่อยากได้ยิน เขามีคนอื่น ... ทำไมผมจะไม่รู้ ? เขาเห็นผมเป็นอะไรสำหรับเขากันเหรอ อยากรู้กันไหมล่ะครับว่าเหตุการณ์ในวันนั้นเป็นอย่างไร ผมจะเล่าให้พวกคุณฟังเอง

 

 


2 เดือนก่อนหน้านั้น

 

 


ร่างบอบบางเจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนดวงตาสีอความารีนกลมโตรับกับใบหน้าสวยที่ดูจืดจางแต่ทว่ากลับมีเสน่ห์อย่างไม่มีคำบรรยาย คุโรโกะ เท็ตสึยะ’ กำลังเดินไปที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งเป็นสถานที่ที่มีผู้คนที่เข้ามาใช้บริการกันอย่างเนืองแน่น รอบๆบริเวณร้านมีต้นไม้ใหญ่ให้ความร่มรื่น มือบางผลักเข้าไปในร้านที่ตกแต่งอย่างน่ารักเอาไว้อย่างคุ้นเคย ก็อาจจะเป็นเพราะว่าร่างบางเป็นเจ้าของร้านนี้เอง ร่างบางกระชับของขวัญวันครบรอบในกระเป๋าก่อนที่สายตาทอดมองไปทั่วบริเวณในร้านก่อนจะเดินไปที่โต๊ะที่ประจำที่ตอนนี้มีคนนั่งหันหลังอยู่ที่โต๊ะก่อนจะเอ่ยทักอย่างยิ้มแย้ม


อาโอมิเนะคุง รอผมนานไหม?” เสียงหวานใสเอ่ยทักก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกันก่อนจะส่งรอยยิ้มบางเบาไปให้กับเจ้าของชื่อที่เงยหน้ามองผู้ที่มาใหม่ด้วยสีหน้าและแววตาที่ร่างบางอ่านไม่ออก


ไม่นานหรอกเท็ตสึ” ร่างสูงผิวสองสีดวงตาสีม่วงคมเข้มรับเข้ากับเส้นผมสีเดียวกับดวงตาตอบกลับไปอย่างเสียงเรียบของเจ้าของชื่อ อาโอมิเนะ ไดกิ


วันนี้อาโอมิเนะคุงรู้หรือเปล่าว่าวันนี้วันอะไรเอ่ย” คุโรโกะเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างตื่นเต้นก่อนจะอมยิ้มด้วยความเขินพร้อมกับลูบแหวนที่อยู่บนนิ้วเรียวตรงนิ้วนางข้างซ้ายด้วยความสุขก่อนจะเฉลยออกไปเมื่ออีกคนมีสีหน้าเรียบนิ่ง วันนี้วัน-


เราห่างกันสักพักเถอะ” อาโอมิเนะเอ่ยประโยคที่แสนจะโหดร้ายออกมาด้วยสีหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์ ทำคนตรงหน้าสะอึกกับก้อนคำพูดที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยเฉลยออกมา


ทะ ทำไมล่ะ ? ผมทำอะไรผิดไม่ถูกใจอาโอมิเนะคุงหรือเปล่า” คุโรโกะพยายามควบคุมน้ำเสียงหวานไม่ให้สั่นเครือก่อนจะถามแต่ก็ไม่มีคำพูดออกมา


อาโอมิเนะคุง บอกผมมาเถอะ” คุโรโกะที่เริ่มควบคุมความสั่นเครือของน้ำเสียงไม่ได้เอ่ยถามขึ้นมา น้ำใสๆเริ่มเอ่อล้นคลอดวงตาสีอความารีนคู่สวยก่อนจะหลับตาลงเพื่อให้น้ำตาไหลลงมาอย่างปวดร้าว


เท็ตสึ” อาโอมิเนะเรียกชื่อคุโรโกะออกมาก่อนจะพูดประโยคที่ทำร้ายจิตใจคนฟังมากกว่าเดิม เท็ตสึดีเกินไป


ปัง!’


คุโรโกะตบโต๊ะเสียงดังจนคนตรงหน้าสะดุ้งเรียกความสนใจจากทุกคนในร้านได้เป็นอย่างดี มองตรงจุดคุโรโกะเป็นสายตาเดียวกันด้วยความตกใจ


ผมดีเกินไปหรือคุณมันเลวเกินไปกันแน่!” คุโรโกะพูดโพล่งความในใจด้วยความเจ็บปวดปะปนกับความโกรธออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพร่างพรูออกมาเรื่อยๆ คุณมีใครคนอื่นก็บอกผมมาตามตรง ไม่ต้องบอกว่าผมดีเกินไป


เงียบทำไมล่ะครับอาโอมิเนะ” บอกผมมาสิ รู้ไหมครับว่าแสนดีแล้วอะไร” ร่างบางเอ่ยถามคนตรงหน้าพร้อมกับเอามือปาดน้ำตาออกจากบนใบหน้าสวยลวกๆ คนตรงหน้ามองอย่างสงสัย ก็ได้เหี้ยอย่างคุณมาไงครับ!”


เท็ตสึ!” อาโอมิเนะถลึงตามองคุโรโกะด้วยความโมโหก่อนที่จะทำให้ทุกคนที่เหตุการณ์ในร้านอึ้งยิ่งไปกว่าเดิม คุโรโกะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาก่อนจะสาดลงใบหน้าคมของอาโอมิเนะ ทั้งร้านตกอยู่ในสภาวะนิ่งเงียบ พนักงานในร้านรู้ดีว่าคนอย่างคุโรโกะ เท็ตสึยะเป็นคนน่ารัก โกรธแค้นใครไม่เป็นแต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้คงฟิวส์ขาดจริงๆ ถ้าเป็นเขาเขาก็โมโห


คุโรโกะยืนนิ่งเงียบก่อนจะยกมือซ้ายที่มีแหวนสีเงินแวววับอยู่บนนิ้วนางพร้อมจะยิ้มเหยียดออกมาอย่างเย้ยหยันก่อนจะใช้มืออีกข้างถอดมันออกแล้วทิ้งลงในแก้วกาแฟอีกคนที่สั่งมา "ผมคืนให้ครับ"


คุโรโกะเปิดกระเป๋าออกมาก่อนจะหยิบของขวัญออกมาก่อนจะเปิดและหยิบมันออกมาปรากฏสู่สายตาของคนในที่นั้นสิ่งของสุดพิเศษชิ้นนั้นคือ การ์ดแต่งงาน’ ของพวกเขาทั้งสองคนจำนวนหนึ่ง พร้อมโยนใส่หน้าอาโอมิเนะอีกครั้งอย่างไม่ใยดีท่ามกลางสายตาผู้คน การ์ดสีขาวปลิวว่อนลอยไปทั่วทั้งร้านก่อนจะเดินออกไปจากร้านทิ้งให้อาโอมิเนะ ไดกิ คนรักเก่าอยู่ท่ามกลางเสียงนินทา


แย่มากเลยเนอะเธอ บอกเลิกแฟนอย่างหน้าตาเฉย


นั่นสิ ฉันล่ะสงสารหนุ่มน้อยคนนั้นจังเลย


นิสัยแย่มากเลย


อาโอมิเนะลุกขึ้นพรวดพร้อมกับวางเงินค่ากาแฟก่อนจะรีบเดินออกไป โดยมีสายตาคู่หนึ่งมองตามออกไปด้วยสีหน้าเคียดแค้นโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว


เท็ตสิยะเป็นของของฉัน ใครกล้าทำเขาร้องไห้ มันไม่มีทางได้ตายดีแน่” ร่างสูงปริศนาแววตาคมกริบที่นั่งมองเหตุการณ์ตั้งแรกขยำการ์ดแต่งงานที่ปลิวมาทางเขาแน่นก่อนจะวางเงินจำนวนหนึ่งเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปจากร้านแล้วขึ้นรถที่มาจอดรับก่อนรถคันนั้นจะแล่นออกไป


  

กลับมาสู่ปัจจุบัน


 “คุโรโกะ เท็ตสึยะคนเดิมไม่มีอีกแล้ว” คุโรโกะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาเป็นภาพของเขาและคนรักเก่าก่อนจะพูดขึ้นมาราวกลับคนในภาพถ่ายจะรับรู้ ได้เวลาเอาคืนของคุณคืนไปแล้วครับแล้วอาโอมิเนะ ไดกิ” คุโรโกะพูดจบก่อนจะฉีกภาพถ่ายแล้วโปรยทิ้งอย่างไม่ใยดี


ใช่แล้วล่ะ หลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้นคุโรโกะก็ย้ายบ้านจากโตเกียวไปเกียวโตทันที ที่ย้ายไม่ใช่เพราะว่าไม่อยากเจอแต่เป็นเพราะว่าเขามาฝึกความแข็งแกร่งและตอนนี้เขาก็พร้อมจะเผชิญหน้าท้าทายกับคนรักเก่าและของเล่นใหม่ของอาโอมิเนะแล้ว


เสร็จหรือยังเท็ตสึยะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นถามเรียกให้คุโรโกะที่ตกอยู่ในภวังค์ความแค้นหันมาตอบตอบด้วยรอยยิ้มที่จริงใจที่น้อยคนนักที่จะได้เห็นนอกจากคนพิเศษ


เสร็จแล้วล่ะ” คุโรโกะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยเสียงหวานก่อนจะเดินเข้าไปโอบลำคอแกร่งอย่างอ้อนๆก่อนที่ท่อนแขนแกร่งตวัดโอบกอดเอวคนตัวเล็กด้านหน้า แนชให้มาตามหรอครับเซย์จูโร่


อืม แนชให้มาตาม” อาคาชิ เซย์จูโร่ ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาดวงตาสองสีเอกลักษณ์ทั้งสีทองอำพันและสีแดงทับทิม เรือนผมสีแดงคล้ายดั่งเลือด ได้เวลาแก้แค้นแล้ว” อาคาชิกล่าวจบก่อนจะกดจมูกลงบนแก้มนิ่มก่อนจะสูดดมความหอมเข้าเต็มปอด


เฮ้ยให้มาตาม ไม่ได้ให้มาทำอะไรเท็ตสึยะนะเซย์จูโร่” เสียงทุ้มที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเอ่ยขัดสองร่างตรงหน้า ใบหน้าหล่อเข้มเรือนผมสีผมเหลืองทองเข้ารับกับดวงตาคมสีฟ้าเป็นอย่างดีและมีรอยสักกุหลาบเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ทำให้ร่างสูงนั้นดูหล่อขึ้นไปอีกกว่าเดิม แนช โกลด์ จูเนียร์’ 


เขาไม่ได้ทำอะไรผมสักหน่อยนะครับแนช” คุโรโกะพูดอย่างงอนๆก่อนจะแกะมือของอาคาชิออกก่อนจะเดินไปหาแนชที่สูงกว่าอาคาชิพลางโน้มคออีกคนมาหอมแก้มเบาๆแล้วผละออก "ไปกันเถอะครับ ผมอยากจะเห็นหน้าพวกนั้นไม่ไหวแล้วคุโรโกะยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุกเพราะเขารอเวลานี้มานานแล้ว เวลาที่จะแก้แค้นอาโอมิเนะยังไงล่ะ !


รอผมนานไหมโควคิ” ร่างสูงของอาโอมิเนะที่วิ่งมาหยุดหอบตรงคนข้างๆตัวเล็กที่มีเรือนผมสีน้ำตาลใบหน้าออกไปทางน่ารักกว่าหล่อ ฟุริฮาตะ โควคิ’ คนรักใหม่ของอาโอมิเนะ ไดกิ


ไม่นานหรอกอาโอมิเนะซัง” ฟุริฮาตะยิ้มหวานให้กับคนตรงหน้าก่อนที่จะจูงมือคนรักของตนเองมานั่งพักที่เก้าอี้ที่ทางสวนสาธารณะได้จัดวางไว้ให้


                อาโอมิเนะจับมือเล็กของฟุริฮาตะมาแนบลงกับใบหน้าคมนั้นก่อนจะเลื่อนมาจูบบนหลังมือเล็กนั้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยคำหวานหยอดคนตรงหน้าเฉกเช่นปกติ วันนี้ไปนอนค้างบ้านฉันนะโควคิ


                “อืม ได้สิครับอาโอมิเนะซัง” เสียงหวานตอบรับแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มสดใส แต่ใครจะรู้กันล่ะว่าเบื้องหลังรอยยิ้มสดใสนี้มันมารยาเสแสร้งแค่ไหน มีแค่เจ้าของรอยยิ้มเท่านั้นแหละที่รู้ดี


            ขณะที่สองร่างตระกองกอดกันอย่างไม่อายสายตาผู้คนที่เดินผ่านมา แต่ก็มีเงาหนึ่งเดินมาทาบทับก่อนจะเอ่ยทักเสียงเรียบเย็นออกมา ยังไม่ถึงช่วงฤดูผสมพันธุ์เลยนะครับอาโอมิเนะคุง” คุโรโกะเอ่ยทักอย่างเจ็บแปลบ


 “เท็ตสึ” แววตาคมน้ำเงินมองด้วยดวงตาวาวโรจน์ฉายถึงความโกรธก่อนที่คุโรโกะจะยกยิ้มออกมาด้วยความพอใจ


แหม ติดสัดไม่เลือกสถานที่เลยนะครับ น่าสมเพชสิ้นดีเลย” คุโรโกะกระตุกยิ้มอย่างคนเหนือกว่าพลางมองปฏิกิริยาของทั้งสองคนด้วยความสนุก ยังไม่ถึงเดือนสิบสองก็ร่านหาคู่ซะแล้วหรอครับ


เท็ตสึยะ ผมบอกว่าให้นายรอผมก่อนไง” คุโรโกะหันไปมองคนข้างๆที่เดินมาขนาบข้าง ก่อนจะมองอาคาชิทางด้านซ้ายที่ดูจะหัวเสียไม่ใช่น้อย ก่อนจะปรายตาหันไปมองทางด้านขวาที่มีแนชยืนอยู่


กลับบ้านโดนดีแน่” แนชก้มลงมากระซิบใบหูก่อนจะส่งผลให้ใบหน้าคุโรโกะแดงระเรื่อก่อนจะมาเป็นปกติ


นี่ใครกันหรอครับอาโอมิเนะซัง” ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลเอ่ยขัดขึ้นมาพลางมองหน้าแฟนตัวเองก่อนที่จะมาหยุดมองที่อาคาชิพร้อมยกยิ้มมุมปากเล็กๆก่อนจะทำสีหน้าดังเดิม


แต่ว่านะ รอยยิ้มเสแสร้งเมื่อสักครู่นี้คุโรโกะเห็นมันเต็มๆเลยล่ะ ชักสนุกแล้วสิ


เท็ต-


คุโรโกะ เท็ตสึยะคนรักเก่าของอาโอมิเนะคุงไงครับ” คุโรโกะเอ่ยย้ำก่อนจะกระแทกเสียงตรงคนรักอย่างหนักแน่น นี่คงจะฟุริฮาตะ โควคิสินะ” คุโรโกะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเฉกเช่นปกติ


ครับ ฟุริฮาตะ โควคิครับ” ฟุริฮาตะแสร้งยิ้มออกมาก่อนจะยื่นมือมาเพื่อจับมือ


 ตอแหลสิ้นดี เห็นนะว่าอ่อย


ยินดีที่รู้จักนะครับฟุริฮาตะคุง” คุโรโกะก็ยื่นมือไปจับพร้อมกับส่งแรงบีบมือเล็กแน่นก่อนจะปล่อยออก


กลับบ้านได้แล้ว” เสียงคำสั่งดังคำประกาศิตเอ่ยออกมา คุโรโกะจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยความหมั่นไส้


งั้นคืนนี้ผมจะนอนกับแนช” คุโรโกะเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินไปควงแขนแนชที่กำลังยืนยิ้มอย่างกรุ้มกริ่มด้วยสายตาที่หื่นกระหายอย่างไม่มีปิดบัง


เท็ตสึยะเลือกฉันว่ะเซย์จูโร่” แนชเอ่ยออกมาดั่งกับผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าก่อนจะโอบเอวคุโรโกะแล้วเดินออกไปก่อนจะที่อาคาชิจะเดินตามไปอย่างไม่ลดละ


ฝันไปเถอะ เท็ตสึยะเป็นของฉัน” 


รอยยิ้มนั่นมันควรจะเป็นของฉันไม่ใช่ของมันสองคน ! ฉันจะเอานายกลับมาให้ได้ !






               ร่างบางสีเปลือกไม้ของฟุริฮาตะเดินเล่นที่สวนสาธารณะเพื่อหวังว่าจะเจอใครสักคนที่เขาอยากได้และเขาก็ต้องได้มันมาครอบครอง คงไม่พ้นคนที่มีเรือนผมสีแดงเพลิงนัยน์ตาสองสีที่เคียงคู่มากับคุโรโกะ เห็นแล้วอยากได้ชะมัด


แต่ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างฟุริฮาตะเมื่อเดินมาเรื่อยๆก็เจอชายหนุ่มสองร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวในสวนสาธารณะโดยสีหน้านิ่งเรียบ ว่าแล้วก็แกล้งเดินเข้าไปทักสักหน่อย


สวัสดีครับคุณ” ฟุริฮาตะเอ่ยทักคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับส่งยิ้มที่หวานหยาดเยิ้มมาให้ ฟุริฮาตะ โควคินะครับ


ฉันไม่ได้ถาม” ร่างสูงผมเรือนผมสีเหลืองทองเอ่ยขัดออกมา ดูก็รู้แล้วว่าตอแหลแค่ไหน


ฟุริฮาตะรู้สึกคิ้วกระตุกขึ้นมาทันที


ไม่เอาน่าแนช ลืมไปแล้วหรอว่าเท็ตสึยะเคยบอกว่าไง” หนุ่มร่างเล็กเอ่ยเตือนเพื่อน อาคาชิ เซย์จูโร่ครับ ส่วนนี่แนช”  อาคาชิแนะนำตัวเองเสร็จพร้อมกับแนะนำแนชให้กับคนตรงหน้าด้วย อยากจะรู้นักถ้าเล่นด้วยแล้วลูกแมวน้อยจะหึงเขาแรงขนาดไหน หึ


ขอนั่งด้วยคนนะฮะ” ฟุริฮาตะไม่รอคำอนุญาตนั่งลงตรงระหว่างกลางแนชและอาคาชิทันที ยกขาไขว้บนขาอีกข้างโชว์ต้นขาขาวแล้วลอบมองปฏิกิริยาของทั้งสองคน ก่อนจะแสร้งหยิบขวดน้ำมาเปิดดื่มแล้วเผลอทำราดลงบนเสื้อขาวตนเอง


นี่ผ้าครับ” อาคาชิล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าซึ่งเป็นของใครก็ไม่รู้ออกมาพร้อมกับส่งให้


จะดีใจทำไมกับอีแค่ผ้าที่เก็บมาจากข้างถังขยะ


ขอบคุณนะฮะอาคาชิซัง” ฟุริฮาตะส่งยิ้มให้อาคาชิก่อนจะรับผ้ามาเช็ดตามตัว แนชซังมาจากที่ไหนหรอฮะ


ไม่ใช่เรื่องของนาย” แนชตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาก่อนจะพิมพ์อะไรบางอย่างแล้วส่งหาใครสักคนอย่างรวดเร็วพร้อมเก็บลงกระเป๋า


สงสัยต้องใช้แผนอ่อยให้อยากแล้วล่ะ


งั้นผมไปก่อนนะฮะ” ฟุริฮาตะลุกขึ้นยืนก่อนจะแสร้งทำเป็นเซถลาไปนั่งลงบนตักแกร่งของแนชพลางส่งสายตายั่วยวน สงสัยขาจะแพลงน่ะฮะ”  ฟุริฮาตะนวดตรงข้อเท้าตนเองพร้อมทำสีหน้าเจ็บปวดโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งยืนจ้องอยู่ตรงหลังต้นไม้อยู่สักพักแล้ว


เดี๋ยวผมดูให้ครับ” อาคาชิจับข้อเท้าฟุริฮาตะพลิกไปพลิกมาก่อนจะกดลงบนข้อเท้าด้วยน้ำหนักเต็มแรง


โอ๊ย!” ฟุริฮาตะร้องออกมา เขาไม่ได้แกล้งแต่เจ็บจริงๆ


เจ็บหรอครับ” อาคาชิถามออกมาเสียงเย็นทำเอาฟุริฮาตะขนลุกซู่อย่างไม่ทราบสาเหตุ


ฮะ เจ็บมากๆ” ฟุริฮาตะก็ยังเสแสร้งบีบน้ำตาออกมา


สงสัยคงต้องตัดขาทิ้งแล้วมั้งครับฟุริฮาตะคุง” เสียงเรียบนิ่งดังออกมาจากหลังต้นไม้ก่อนจะเรียกความสนใจของคนทั้งสามได้เป็นอย่างดี ส่วนแนชกระตุกยิ้มก่อนจะตีสีหน้าเป็นเรียบนิ่งเช่นเคย


ออกมาเถอะเท็ตสึยะ” แนชเอ่ยเรียกออกมาอย่างรู้ทันพร้อมกับเจ้าของชื่อที่เดินออกมาจากหลังต้นไม้ก่อนจะกดหยุดถ่ายวีดีโอแล้วส่งให้อาโอมิเนะ พลางเดินมาหาทั้งสามคนด้วยสีหน้าแววตาที่ดูไม่ออก


เจ็บหรอ” คุโรโกะถามย้ำอีกรอบด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นกว่าเดิมส่งผลให้ฟุริฮาตะรีบลุกออกมาจากตักแกร่งของแนช คุโรโกะเดินไปหาแนชพร้อมกับนั่งลงบนตักแกร่งแทนที่


เมื่อก้นคุโรโกะถึงตักแนชก็รีบตวัดแขนโอบเอวเล็กทันที “ส่วนเซย์จูโร่เรามีเรื่องต้องคุยกันครับ” คุโรโกะส่งยิ้มไปให้อาคาชิ ถ้าเหตุการณ์ปกติเขาจะยินดีกับรอยยิ้มมากแต่ตอนนี้รู้สึกว่าเขาจะงานเข้าแล้วล่ะ


เท็ตสึยะ” อาคาชิเรียกเสียงอ้อน เผื่อคนตรงหน้าจะไม่ทำอะไรเขาร้ายแรง รู้ถึงไหนอายถึงนั่นที่ว่าจักรพรรดิไร้พ่ายไม่เคยกลัวอะไรแม้แต่อย่างเดียว ยกเว้นว่าเมีย


คุโรโกะลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวเท้าเดินไปหาฟุริฮาตะที่มองมาด้วยสายตาริษยา มือเล็กของคุโรโกะคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมนฟุริฮาตะก่อนจะออกแรงบีบเข้าเต็มแรง ฟุริฮาตะเบ้หน้าด้วยความเจ็บ


ถ้าคันนักก็เอาสากไปแก้ขัดก่อนนะหรือถ้าไม่หายอยากล่ะก็คนถ่อยๆแถวนี้ก็ยังมี” คุโรโกะแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจก่อนจะเอามืออีกข้างชี้ไปทางอาคาชิและแนช สองคนนั้นเป็นของผม จำใส่สมองกลวงๆที่ไม่มีรอยหยักของคุณเอาไว้ด้วย” ฟุริฮาตะยืนเงียบด้วยความโมโห


ลืมไป ว่าเจอกันครั้งแรกนายก็กำลังติดสัดนี่นา อุ๊บส์คุโรโกะแสร้งปิดปากทำหน้าตกใจ


โควคิ!”


ฉันไปล่ะ ไว้ว่างๆมากินแกงกะหรี่กันนะ เดี๋ยวผมเลี้ยงคุณเอง” คุโรโกะพูดเน้นคำนั้นอย่างหนักแน่นพลางปล่อยมือออกจากคางฝากรอยปื้นแดงๆเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปบิดหูอาคาชิกับจับมือแนชออกมาพร้อมกับเสียงที่โวยวายออกมาจากอาคาชิว่าเขาลำเอียง


เรามีเรื่องต้องคุยกัน” อาโอมิเนะพูดออกมาเสียงเรียบก่อนจะดึงแขนฟุริฮาตะให้เดินตามตนไป


ฝากเอาไว้ก่อนเถอะคุโรโกะ !



 

Tetsuya’s Pub&Restaurant



ร่างบางระหงส์ของคุโรโกะเดินย่างก้าวเข้ามาในสถานที่บันเทิงเริงรมย์อย่างคุ้นเคย พนักงานต่างก้มหัวโค้งเอ่ยทักทายเขาพร้อมรอยยิ้มอย่างมีมารยาทให้กับ เจ้าของ’ สถานที่เริงรมย์แห่งนี้ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งตรงโต๊ะโซนวีไอพีที่มองเห็นรอบๆตัวอย่างชัดเจน ก่อนจะทำเพียงแค่ชูนิ้วขึ้นบริการก็รีบวิ่งมาหา


รับอะไรดีครับคุณคุโรโกะ” บริกรหนุ่มเอ่ยถามเจ้านายตัวเองก่อนจะปรายตามองคนตรงหน้าที่ใส่เสื้อเชิ้ตดำที่เพียงปลดกระดุมคอสองสามเม็ด กางเกงหนังรัดรูปเข้ากับเรียวขาสวยหมดคราบใสซื่อพลางกลืนน้ำลายไปอึกหนึ่ง เซ็กซี่เป็นบ้าเลยเว้ย


เหมือนเดิม” คุโรโกะสั่งเสียงเรียบก่อนจะสะบัดมือออกเชิงบอกว่าหมดธุระแล้ว


รอสักครู่นะครับ” บริกรหนุ่มก้มหัวให้และเดินออกไป


คุโรโกะมองไปรอบๆร้านเพื่อสังเกตการณ์ก่อนจะกระตุกยิ้มขึ้นมาด้วยความพึงพอใจที่ผู้คนมาเที่ยวกันเยอะกันอย่างมาก ไม่บ่อยนักที่เขาจะมาส่วนมากจะเป็นอาคาชิหรือไม่ก็แนชมากกว่า ไม่ล่ะวันนี้เขาต้องการเอาคืนสองคนนั้นยังไงล่ะ หึ


อีกฝ่ายทางด้านของร้านก็มีผู้ชายอยู่กลุ่มหนึ่งที่มองร่างเล็กอย่างคุโรโกะมาตลอดตั้งแต่คุโรโกะเดินย่างก้าวเข้ามาในร้านตั้งแต่แรกแล้วเพราะความน่ารักที่แฝงความเย้ายวนของอีกฝ่ายที่กรีดกรายเดินมาอย่างไม่รีบร้อน


คนนั้นใครกันวะ ?”  ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เรือนผมสีแดงแซมดำดวงตาสีแดงคมอย่างคางามิ ไทกะถามเพื่อนในกลุ่ม ในขณะที่กำลังมองร่างบางเรือนผมสีฟ้าอย่างคุโรโกะอย่างไม่วางตา 


อ๋อนั่นคุโรโกจจิฮะ เป็นเจ้าของที่นี่แหละฮะ” ชายหนุ่มร่างสูงผมสีเหลืองทองดวงตาสีเหลืองทอง คิเสะ เรียวตะ’ นายแบบหนุ่มสุดหล่อตอบเพื่อนตัวสูงก่อนจะยกแก้วค็อกเทลขึ้นมาจิบ มีอาคาชิจจิกับแนชคอยตามคุโรโกจจิเป็นเงาเลยฮะ


น่ารักว่ะ แต่สองคนนั้นเป็นใครฉันไม่สน” เจ้าของเรือนผมและดวงตาสีดำสนิทพูดขึ้นมาอย่างเพ้อๆทำให้เพื่อนในกลุ่มส่ายหัวระอาให้กับ นิจิมูระ ชูโซ’ อย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะเหลือบมองเจ้าของผมสีฟ้าที่ย้ายตัวไปกลางฟลอร์แล้ว สปอร์ตไลท์มากมายส่องไฟมายังร่างบางที่เต้นอย่างเอื่อยเฉื่อย


ไปกัน โอกาสดีๆที่จะมาทำความรู้จักหายากนัก” คางามิพูดขึ้นมาก่อนจะลุกเดินเข้าไปหาคุโรโกะในฟลอร์ทันที คิเสะกับนิจิมูระรีบเดินตามไปสมทบ


เมื่อคุโรโกะลงไปกลางฟลอร์ก็เริ่มโยกย้ายสะโพกวาดลวดลายอย่างสนุกสนานแต่แฝงไปด้วยความยั่วยวน ผู้ชายที่อยู่รอบข้างพากันหยุดมองคุโรโกะเป็นตาเดียว หึ ติดกับเขาล่ะสิ ผู้ชายหน้าโง่


คุโรโกะพับแขนเสื้อเชิ้ตดำตัวยาวขึ้นก่อนจะวาดลวดลายที่ดูเย้ายวนมากกว่าเดิมพร้อมกับปรายสายตามองผู้คนรอบข้างพลางกัดริมฝีปากอย่างยั่วยวนก่อนจะกระดิกนิ้วเรียกชายกลุ่มหนึ่งที่มองเขามานานแล้ว


คนที่โชคดีอย่างคางามิ คิเสะและนิจิมูระเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะยืนเป็นเสาหลักให้คุโรโกะเต้นยั่วยวนอยู่อย่างนั้นพลางสลับโอบรอบเอวบางเป็นระยะพร้อมส่งยิ้มพราวเสน่ห์ใส่กลุ่มบุคคลทั้งสาม คุโรโกะเดินก้าวไปหาคิเสะช้าๆก่อนจะวาดวงแขนตวัดแขนโอบรอบลำคอก่อนจะโน้มคออีกฝ่ายลงมากระซิบเสียงพร่า พรุ่งนี้อย่าลืมมานะครับ มีกิจกรรมพิเศษให้ร่วมสนุกด้วย” พูดจบคุโรโกะก็ขบเม้มใบหูเบาๆละผละออก


คุโรโกะเยื้องร่างเดินเข้าไปหานิจิมูระต่อก่อนจะเดินไปลูบไล้แผงอกอย่างเย้ายวนก่อนจะขยิบตาให้ พลางกระซิบให้ได้กินแค่สองคน กลิ่นตัวหอมจังนะครับ ผมชอบจังเลย


คุโรโกะเดินไปหาคางามิช้าๆก่อนจะใช้มือเล็กไล้ใบหน้าคมอย่างแผ่วเบาก่อนจะส่งยิ้มหวานละลายไปให้ เอาไว้เจอกันใหม่นะครับ วันนี้ผมเองต้องขอตัวก่อน” คุโรโกะลดมือลงก่อนจะหันหลังและกำลังจะเดินกลับไปก็มีเสียงไล่ตามหลังมา


พรุ่งนี้ผมจะมานะฮะ! จะมาร่วมสนุกให้ได้เลยคิเสะเอ่ยตามหลังมาด้วยความกระตือรือล้น


กลิ่นหอมน้อยกว่าตัวนายนะ ถ้าชอบจะมาให้นายดมบ่อยๆ


เอาไว้เจอกันใหม่นะ


บิงโก !!


ที่เขาอ่อยสามคนนั้นน่ะไม่ใช่เพราะว่าเขาพิศวาสอะไรพวกนั้นหรอก ก็แค่ ... พวกนั้นเป็นเพื่อนของอาโอมิเนะหน้าโง่คนที่เขาจะแก้แค้นยังไงล่ะ!


เมื่อคุโรโกะเดินขึ้นมาถึงชั้น2ก็พบกับร่างของอาคาชิและแนชที่ตีสีหน้ายุ่งทันทีด้วยความไม่พอใจ มองผมแบบนี้มีอะไรครับ


ลงทุนขนาดนี้เลยหรือไง?” อาคาชิถามคนตรงหน้าเสียงเรียบ ก่อนคุโรโกะจะกอดอกมองอาคาชิอย่างไม่เกรงกลัว


แล้วอาคาชิคุงล่ะหืม” คุโรโกะพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มพลางใช้มือลูบไล้ก่อนที่จะเลื่อนมาจับปลายคางแล้วบีบแน่น เห็นคนน่ารักๆแล้วทำตัวแบบนี้ทุกที!” เสียงหวานใสของคุโรโกะกลับแผดเสียงขึ้นมาด้วยอารมณ์คุกรุ่น ถ้าแนชไม่ส่งข้อความมาบอกก็คงจะเล่นด้วยสินะ” ดวงตาคุโรโกะวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความโกรธเต็มที่ก่อนจะสะบัดมืออกจากปลายคาง ทำเอาอาคาชิที่มีชนักปักหลังอยู่เงียบขึ้นมาทันที


ใจเย็นๆเท็ตสึยะ” แนชเอ่ยห้ามอย่างใจเย็น ใครๆก็รู้ว่าถ้าคุโรโกะแผลงฤทธิ์ขึ้นมาใครก็เอาไม่อยู่รวมทั้งเขาและอาคาชิด้วย


ผมกลับล่ะ” คุโรโกะไม่ทันพูดจบก็เดินออกจากห้องไปแล้วทิ้งเพียงความหงุดหงิดเอาไว้ให้คนในห้อง


เป็นไงล่ะอาคาชิ เท็ตสึยะพาลโกรธฉันไปด้วยเลย” แนชเอ่ยออกมาอย่างอ่อนใจ 




ทางด้านคุโรโกะ



คุโรโกะเดินออกมาจากร้านด้วยความหงุดหงิดที่มากทันที รังสีรอบๆตัวมีสีดำฟุ้งหมดด้วยความอาฆาตก่อนจะเดินมาที่รถสปอร์ตคันสีดำของตัวเองแต่แล้วก็เพิ่มความหงุดหงิดขึ้นไปอีกเมื่อเห็นยางรถยนต์ของตัวเองแบนทั้งสี่ล้อ จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม!


บ้าชิบ!” คุโรโกะสบถออกมาอย่างหัวเสียทั้งทึ้งผมฟ้าอ่อนของตนเองไปด้วย นัยน์ตากลมโตสีฟ้าฉายแววตาโมโหอย่างไม่มีปิดบัง ก่อนจะโทรให้ช่างให้เอารถไปส่งพรุ่งนี้ตอนเช้า


รถยางแบนหรอครับ” เจ้าของร่างสูงเรือนผมและตาสีเดียวกันอย่างสีเขียวมรกตเอ่ยถามพร้อมกันดันแว่นให้เข้ากับใบหน้า นิ้วมือด้านซ้ายพันด้วยผ้าพันแผลมือขวาถือตุ๊กตากบประหลาดอยู่ในมือ


ครับ ยางแบน” คุโรโกะไม่รู้ควรจะทำสีหน้ายังไงดี มันตีรวนกันไปหมดทั้งงุนงงและประหลาดใจ แต่รู้สึกว่าอยากให้เขาสนใจตัวเอง


ผมคุโรโกะ เท็ตสึยะนะครับ” คุโรโกะเอ่ยแนะนำตัวเองก่อนจะส่งยิ้มออกไปนิดๆ


มิโดริมะ ชินทาโร่” และเป็นครั้งที่สองที่มิโดริมะดันแว่นขึ้น เดี๋ยวฉันไปส่ง” มิโดริมะพูดออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบเดินออกไปโดยที่ใบหูขึ้นสีแดงจางๆก่อนจะรีบเดินตามขึ้นรถไป


ขอบคุณนะครับมิโดริมะคุง” คุโรโกะเอ่ยขอบคุณคนตรงหน้าทันทีเมื่อถึงบ้านของตนเองก่อนจะส่งนามบัตรให้ มิโดริมะรับมาก่อนจะมองว่าคุโรโกะลงไปแล้วทันใดนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏสู่บนใบหน้านิ่งทันที คุโรโกะเดินไปไขประตูหน้าบ้านเปิดออกก่อนจะเข้ามาแล้วล็อคประตูเอาไว้ เดินเข้าบ้านอย่างไม่รีบร้อน มือล้วงกระเป๋าหยิบกุญแจไขเข้าบ้านก่อนจะปิดประตู ก้าวเท้าไปนั่งบนโซฟากำมะหยี่ตัวใหญ่ซึ่งตั้งสง่าอยู่ในห้องนั่งเล่นกลางบ้าน


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโมโหอาคาชิและแนช เมื่อตอนอยู่เกียวโตเขาแทบจะโมโหทุกวันเล่นเอาสุขภาพจิตเขาแทบจะเสียอยู่รอมร่อ

 

 

 

 

Line


คุโรโกะเหลือบไปมองเครื่องมือสื่อสารที่ส่งเสียงเตือนของแอพพลิเคชั่นสีเขียวของไลน์ที่ตัวเองเผลอโยนทิ้งบนโซฟาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ก่อนจะหยิบขึ้นมาแล้วเหลือบตามองด้วยความเอือมระอา


Akashi : โทรหาฉันเดี๋ยวนี้


Akashi : เท็ตสึยะ ฉันบอกให้โทรมา


เห็นแค่นี้เขาก็ยังรู้สึกหงุดหงิดไม่หาย ทำไมเจ้ากี้เจ้าการแบบนี้นัก ทีตัวเองทำเขายังไม่พูดอะไรเลย พอเขาทำบ้างกลับมาโวยวาย นิ้วเรียวกดเปิดหน้าต่างแชทสนทนาก่อนจะกดบล็อคและเผื่อแผ่ไปบล็อคของแนชอีกด้วยแล้วโยนมือถือทิ้งทันที


ขอเอาคืนนะครับนะครับเซย์จูโร่

 

 “เฮ้ย !” จู่ๆอาคาชิก็พูดโพล่งออกมาทำให้แนชที่กำลังตรวจดูเอกสารสะดุ้งขึ้นมาด้วยความตกใจ เท็ตสึยะบล็อคไลน์ฉัน


นายทำอะไรเท็ตสึยะหรือเปล่าล่ะ” แนชพูดพลางปิดแฟ้มเอกสารลงพร้อมกับกอดอกมองคนตรงหน้าอย่างไม่รู้สึกอะไร


แสดงว่าเท็ตสึยะคงจะรู้ว่าเป็นฝีมือฉันที่ปล่อยยางรถแน่ๆเลย” อาคาชิคิ้วขมวดเมื่อคิดออกว่าตนเองทำพลาด


ก็ไม่แปลกที่เท็ตสึยะจะโกรธนายเซย์จูโร่” แนชบอกออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สา ในเมื่อเขากลับรถตัวเองไม่ได้” แนชหยุดพูดไปสักพักก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาทำให้อาคาชิคิ้วขมวดมากกว่าเดิม เขาก็กลับกับคนอื่นแทน


โถ่เว้ย” อาคาชิสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด


พรุ่งนี้นายก็ไปง้อเขาซะสิ” แนชลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน


ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ” อาคาชิลุกแล้วเดินตามแนชออกไป


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

83 ความคิดเห็น

  1. #76 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:05
    น้องน่ารักจริง >///<
    #76
    0
  2. #75 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 17:04
    ฝันไปเถอะว่าดำกิจะได้น้องไป
    #75
    0
  3. #74 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 21:59
    รอติดตามค่าาาาา ^0^
    #74
    0
  4. #73 nn2006 (@nn2006) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 21:50
    รอค่า~~~
    #73
    0
  5. #59 โลลิค่อน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 20:48
    ติดตาม
    #59
    0
  6. #1 midorinase (@midorinase) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 20:34
    ชอบแนวนี้สุดๆเลยค่ะแต่...มันบาปนะคะที่ปล่อยให้ค้างแล้วจากไป....
    #1
    1
    • #1-1 justbabygirl (@justbabygirl) (จากตอนที่ 1)
      31 มกราคม 2560 / 21:14
      ทำให้ค้างคืองานถนัดของไรท์ค่ะ อิอิ
      #1-1