KAIHUN - Fate & Our Stories โชคชะตาและเรื่องของเรา

ตอนที่ 2 : 1 - Our Cruel Fate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

Fate

Chapter 1 - Our Cruel Fate

 

 

 

 

เสียงของเครื่องยนต์ดังกระหึ่มของรถบัสดังก้องไปทั่วถนนย่านชานเมืองในช่วงเช้ามืดที่ผู้คนยังหลับไหล ถ้าหากเงี่ยหูฟังดีๆก็อาจจะได้ยินเสียงนกร้องหรือกระรอกที่ออกมาหาอาหารแทรกมาบ้างเล็กน้อย

แต่นอกเหนือจากนั้นก็คือความเงียบสงบ

เป็นความเงียบสงบที่เขาจากไปนาน

แต่มันก็ยังมีความคุ้นเคยที่หลงเหลืออยู่

ความคุ้นเคยที่ทำให้เขาที่กำลังประหม่าสงบลงอย่างน่าประหลาด

เซนเอียงหัวพิงเข้ากับกระจกก่อนจะทอดสายตามองไปยังวิวตรงหน้าที่ตอนนี้เริ่มเข้าใกล้โซนกลางเมือง เหล่าอาคารต่างๆจึงเริ่มหนาแน่นขึ้น

เป็นเวลา 10 ปีแล้วที่เขาจากไปท่ามกลางเสียงคัดค้านของครอบครัวและคนรู้จักเพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าเขาไม่ได้เป็นแค่โอเมก้าที่อ่อนแอ ต้องรอการปกป้อง และมีเป้าหมายในชีวิตคือการลงเอยกับคู่ชีวิตสักคนที่ผูกจิตด้วย มีลูกและมีครอบครัว

ในตอนนั้นเซนต้องการมากกว่านั้น เขาต้องการทำให้ทุกคนที่นี้เห็นว่าการที่เขาเป็นโอเมก้าไม่ใช่อุปสรรคในการที่จะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เป็นที่ยอมรับและนับถือได้

เซนทำสำเร็จ เขาทำงานเก็บเงินจนออมได้มากพอที่จะย้ายไปนิวยอร์ค เขาตั้งใจเรียนอย่างหนักจนสอบเข้าเรียนต่อหมอได้ ท่ามกลางคำครหาและความไม่เข้าใจของคนที่นี้ เขาสามารถสยบคำประมาททั้งหลายได้ทั้งหมดนั้นต้องขอบคุณที่ในที่สุดคนที่เข้ารักก็เข้าใจและเป็นกำลังสนับสนุน

พูดถึงเรื่องนั้น นั่นก็คงจะเป็นสิ่งเดียวที่เขาก็แอบเสียใจอยู่เหมือนกัน

ตอนแรกพ่อของเซฮุนซึ่งเป็นเบต้าค้านหัวชนฝาไม่เห็นด้วย ด้วยความเป็นห่วงที่โอเมก้าอย่างเขาจะไปอยู่ในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยอันตรายอย่างนั้นคนเดียว แทนที่จะเลือกเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยชุมชนและลงหลักปักฐานกับเมทของเขา แม่ของเซฮุนเป็นโอเมก้าเหมือนกัน จึงมีความเข้าอกเข้าใจเขาเป็นอย่างดีว่าทำไมเขาถึงต้องการพิสูจน์ตัวเองมากกว่านั้น และก็เป็นห่วงเขาดีกว่าใครเพราะรู้ดีว่าเรื่องอะไรบ้างที่โอเมก้าต้องเสี่ยงพบเจอ

เขาจำใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของแม่ได้ ในวันที่ไปส่งเขาขึ้นรถบัส

เขาดื้อดึงที่จำทำงานหลังเรียนจบไฮสคูลอีก 1 ปีเพื่อเก็บเงินและยื่นเอกสารสมัครเข้าเรียนอีกครั้ง

ทันทีที่ได้หนังสือตอบรับเข้าเรียน เซนไม่ลังเลเลยสักนิดในตอนที่จะไป

เซนในวัย 20 ปีเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและความรั้นของวัยหนุ่มสาว

เขาแค่คิดว่าถ้าเขาประสบความสำเร็จแล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้

แต่ชีวิตจริงไม่ได้ง่ายอย่างนั้น

หนทางสู่การเป็นหมอนั้นทั้งยากและเหนื่อยมาก เขานึกถึงวันคืนที่เขาต้องอดหลับอดนอนลงวอร์ดตรวจคนไข้ขณะเป็นนักศึกษาแพทย์ พอเรียนจบก็ไม่ใช่จะได้เป็นแพทย์ง่ายๆ ต้องฝึกงานและเรียนต่อเฉพาะด้านอีก แต่เขาก็ทำมันจนได้

แต่สิ่งหนึ่งที่เขาพลาดก็คือ เขาคิดว่าบ้านจะไม่หนีไปไหน ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็กลับมาได้ นั้นมันก็ถูก บ้านของเขายังอยู่ที่เดิม

แต่สิ่งที่ไม่ได้รอเขาคือผู้คนต่างหาก

พ่อกับแม่มักจะขึ้นไปเยี่ยมเขาเสมอ ซึ่งเขาก็เสียใจที่ตอนนั้นมีเวลาให้พวกท่านไม่พอ

จนรู้ตัวอีกที ในวัย 30 ปี เขาต้องกลับมาที่นี้

ด้วยเหตุผลอันน่าเศร้า

“ถึงแล้วครับ” คนขับรสบัสตะโกนบอกผู้โดยสารที่อยู่บนรถพร้อมๆกับเสียงประตูที่เลื่อนเปิดอย่างเชื่องช้า ซึ่งดึงเขาออกมาจากภวังค์ของตนเอง เซนหันออกไปมองข้างนอกก็เห็นชานชลาที่มีผู้คนนั่งรออยู่ประปรายท่ามกลางไฟสลัวๆ เขารอให้ทุกคนที่อยู่ข้างหน้าเขาลงไปก่อนก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าสะพายที่วางไว้เหนือที่นั่งลงมาแล้วก้าวเดินลงจากรถไป

อากาศที่หนาวเย็นจนกัดผิวทำให้เขาสั่นน้อยๆ จนต้องยกมือขึ้นมาถูกันเพื่อเพิ่มความอบอุ่น โดยไม่ลืมจะสอดส่องสายตาหาคนที่จะมารับตนเอง

“เซน” เสียงหวานเอ่ยเรียกเขามาจากอีกฝั่ง ซึ่งเขาก็หันไปมองทันทีก่อนจะรีบเข้าไปรับร่างผอมบางเข้ามาในอ้อมกอด เขาซุกหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มก่อนจะสูดกลิ่นที่คอยปลอบโยนเขาเสมอมาเข้าจมูก

“แม่ครับ” เซนเอ่ยเรียกแม่เสียงสั่นจนอีกคนต้องกระชับอ้อมแขนที่กอดเอวเข้าไว้ให้แน่นขึ้น

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูก”

.

.

.

.

.

.

.

.

ทุกอย่างผ่านไปแบบๆเบลอสำหรับเขา เขาจำได้แค่ว่าหลังจากแม่ขับรถพาเขากลับมาบ้าน เขาก็ตรงดิ่งขึ้นมายังห้องของตนทันทีก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง ซุกหน้าลงกับผ้านวมที่มีกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่แม่ชอบใช้ ห้องของเขายังดูเหมือนเดิมทุกอย่างเพราะแม่คงเข้ามาทำความสะอาดอยู่เสมอ

เปลือกตาบางหลับลงก่อนจะจบเข้าสู่ห้วงนิทรา แล้วทุกอย่างก็มืดลงไปสำหรับเซน

เขาจำได้แค่ว่ารู้สึกตัวแม่ก็ขึ้นมาปลุกเข้าในตอนสายๆพร้อมวางชุดสูทสีดำลงที่เตียงก่อนจะบอกให้เขาไปอาบน้ำเตรียมตัว รู้ตัวอีกทีเขาก็มาอยู่ที่หลุมฝังศพ เขาก้มหน้าโลงศพด้วยสีหน้าเรียบนิ่งโดยที่แขนยังโอบกอดแม่ไว้ ตอนนี้ในหัวมั้นตื้อไปหมด เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขารู้สึกยังไงตอนที่ยกโลงศพออกมาจากโบทถ์หรือแม้กระทั่งสิ่งที่บาทหลวงกำลังพูดอยู่ก็ไม่เข้าหัวเขาสักนิด พอบาทหลวงพูดจบทุกคนก็ทะยอยเดินไปโยนดอกกุหลาบสีขาวลงในหลุมศพ ก่อนที่เซฮนจะค่อยๆพยุงแม่ที่ยังสะอื้นอยู่ไปนั่งข้างหลุมศพ เขากุมมืออันซีดเซียวของแม่ไว้ก่อนจะโยนกุหลาบดอกสุดท้ายลงไปในหลุม เซนปล่อยให้แม่กล่าวคำอาลากับพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเขาจะพยุงเธอออกมาเพื่อให้เจ้าหน้าที่เริ่มขุดดินฝังกลบหลุมศพ

.

.

.

.

.

.

“เสียใจด้วยนะลินดา เสียใจด้วยนะเซน” เซนก้มตัวลงไปกอดมาทิลด้า หญิงชราที่รู้จักกับครอบครัวเขามาเป็นเวลานาน ก่อนจะกดจูบลงที่แก้มเหี่ยวย่นของเธอ

“ขอบคุณครับมาทิลด้า” เซนปล่อยให้แม่กับมาทิลด้าคุยกัน ก่อนจะหันไปทางอีกคนที่ยืนรอคุยกับเขาอยู่

ตลอดทั้งงานเซนไม่ได้คุยกับใครสักคนเลย ทุกอย่างมันเหมือนเป็นภาพจางๆไปหมด เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่านี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองใบหน้าอีกคนชัดๆหลังจากผ่านมาทั้งวัน

"ไค..."

ทั้งคู่สบตากันนิ่ง ใบหน้าคมคร้านนั่นมีสีหน้าค่อนข้างนิ่งเฉยแต่ก็มีเค้าของความเห็นอกเห็นใจปนอยู่ ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นยังดูอ่อนโยนเหมือนเดิม เหมือนที่เขาเคยได้มองมาตลอด ร่างหนาดูโตขึ้นมาก ใบหน้าสีแทนนั้นตอบเข้ารูปมากยิ่งขึ้น และร่างกายก็ดูหนาขึ้นด้วยมวลกล้ามเนื้อที่เพิ่มขึ้น ชุดสูทสีดำของอีกคนดูฟิตเข้ารูป ไม่ได้ดูหลวมหรือเทอะทะเหมือนแต่ก่อนเวลาที่อีกคนใส่ชุดทางการเวลาไปงานสำคัญ

เซนไม่ได้เปิดปากพูดอะไรออกมา เขาทำแค่จ้องมองอีกคนที่กำลังก้าวเท้าเขามาหาจนอีกฝ่ายหยุดลงตรงหน้าเขา

"เสียใจด้วยนะ" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน แล้วอยู่ๆก็เหมือนมีก้อนอะไรไม่รู้ขึ้นมาจุกในลำคอของเขา ขอบตาก็ร้อนผ่าวไปหมด แล้วเขาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เซนก้มหน้าลงสะอึกสะอื้นพยายามจะห้ามน้ำตาแต่มันก็ทำไม่ได้เลย

"ฮึก.."

"ร้องออกมาเถอะ" อ้อมกอดแกร่งและความอบอุ่นที่คุ้นเคยที่เข้ามาล้อมรอบตัวเขาทำให้น้ำตามันไหลทะลักออกมามากกว่าเดิม กลิ่นกลายอัลฟ่าของไคทำให้เขาซุกหน้าที่เปียกน้ำตาเข้ากับไหล่ของอีกคนที่ปล่อยให้เขาทำมันโดยไม่ว่าอะไร

เซนสูดหายใจเอากลิ่นนั้นเข้าจนเต็มปอดและมันทำให้ทั้งตัวเขาและหมาป่าของเขาสงบลงได้อย่างง่ายดาย

คนตัวขาวปล่อยให้น้ำตาของเขาไหลออกมาอย่างนั้นในอ้อมกอดของอีกคนโดยไม่อาย

เพราะอีกฝ่ายคือคนที่สามารถทำให้เขาสบายใจได้อยู่เสมอ

 

 

 

TBC

เขาได้เจอกันแล้ว

พาร์ทอดีตจะมาสลับกับพาร์ทปัจจุบันเรื่อยๆนะคะ

มีแท๊กค่า เล่นได้น้า #fateไคฮุน

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #2 Every9488 (@eve_ivyyy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 11:09
    โหหห เปิดมาน้องก็เสียพ่อไป..

    เราชอบการเขียนของไรท์นะคะ สู้ๆ ค่า
    #2
    1
    • #2-1 JuRanGirl0604 (@jurangirl0604) (จากตอนที่ 2)
      29 เมษายน 2563 / 07:36
      ขอบคุณนะคะ มีคนอ่านก็ดีใจแล้วค่า
      #2-1