เ ป ล ว เ ที ย น ก ล า ง ส า ย ล ม

ตอนที่ 9 : ภาพฉาว 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    18 ส.ค. 62

                     ภาพฉาว

                         

 

 

 

 

พลอยสะบัดตัวออกห่างชายหนุ่มทันทีเมื่อเดินมาหยุดหน้าห้องทำงาน ดูเหมือนสติของเธอจะกลับคืนมาเต็มที่แล้ว แววตาที่มองนภันต์จึงแข็งกระด้างดังเดิม

ฉันกลับเองได้ เชิญคุณไปตามนัดของคุณเถอะ!”

อย่าดื้อน่า...ให้พี่ไปส่งน่ะดีแล้วถ้าไม่อยากถูกหมอนั่นตามไปรังควานอีก หรือว่าอยากให้เขาไปล่ะนภันต์กระตุกยิ้มหยัน พลอยถึงกับกำมือแน่น เธอรู้จากสายตาและรอยยิ้มของเขาว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ส่งผลให้ใบหน้าเธอแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์

อย่ามายุ่งเรื่องของฉันนะ!” พลอยเค้นเสียงออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

เห็นทีจะไม่ได้แล้วละ!” ทั้งน้ำเสียงและแววตาของเขาทำให้พลอยรู้สึกเดือดพล่านขึ้นมาทันที แต่หญิงสาวยังไม่ทันโต้ตอบอะไรเพราะเห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนเดินออกมาจากห้องทำงานเพื่อกลับบ้าน ต่างร้องทักทายเธอ

หญิงสาวเข้าไปในห้องทำงาน หยิบกระเป๋าถือแล้วเดินออกมา ยังเห็นชายหนุ่มยืนรออยู่ เธอเดินลิ่วออกไปจากตึกโดยมีนภันต์เดินตามไปติดๆ กำลังจะเดินไปยังรถของตัวเองก็ถูกมือใหญ่ฉวยข้อมือไว้ อยากจะสะบัดออก แต่เกรงว่าจะเป็นจุดสนใจของคนที่เดินผ่านไปมา จึงจำยอมเดินตามนภันต์ไปยังรถตู้ของเขา คล้ายมีอะไรบางอย่างในตัวชายหนุ่มที่ทำให้พลอยไม่กล้าขัดขืนเขา อาจจะเป็นแววตาตำหนิ หรือความเจ็บปวด
ที่อยู่ในแววตายามจ้องมองมายังเธอ โดยเฉพาะตอนที่เธออยู่ในอ้อมแขนของตรัย

...ทำไมเธอต้องกลัวผู้ชายคนนี้ด้วย นั่นเป็นสิ่งที่พลอยเองยังตอบในสิ่งที่เธออยากรู้ไม่ได้เช่นกัน

 

ความเคร่งเครียดบวกกับแววตาดุกร้าวของนภันต์ทำให้พลอยไม่กล้าที่จะต่อว่าชายหนุ่มขณะที่เขาเดินตามเธอเข้ามาในลิฟต์ กระทั่งก้าวขาตามเธอมายังห้องพัก พลอยทำท่าจะเดินเลยเข้าไปในห้องนอน เขากลับรั้งแขนเธอไว้ หญิงสาวหันมาจ้องหน้าเขาอย่างโกรธจัด อ้าปากจะด่าทอชายหนุ่ม แต่แล้วก็ชะงัก

แต่งงานกับพี่เถอะนะพลอยเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

พลอยถึงกับวางสีหน้าไม่ถูก อยู่ๆ ก็มาพูดเรื่องแต่งงานในเวลาที่เธอกำลังรู้สึกแย่ ความเจ็บปวดและความหวาดกลัวที่เธอเผชิญอยู่ตอนนี้มันไม่ต่างจากการเดินลัดเลาะบนปากเหว เพียงสายลมบางเบาพัดผ่านก็ทำท่าจะร่วงหล่นลงไป และชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า...เขาเหมือนต้นไม้ใหญ่ให้เธอยึดเกาะไว้ไม่ให้ร่วงหล่นลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง

รู้ดีว่าหัวใจเธอยังอยากมีตรัยอยู่เคียงข้างเหมือนเช่นวันเวลาที่
ผ่านมา ความรักยังติดตรึงในใจเกินกว่าหญิงสาวอ่อนแออย่างเธอจะเอาชนะมันได้ กลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งเธออาจจะเป็นเหมือนแม่เลี้ยง ผู้หญิงร้ายกาจที่แย่งสามีของคนอื่น

หากพลอยกลับไปหาเขา วันหนึ่งพลอยจะไม่มีความสุขกับมันหรอก

หญิงสาวรู้ในสิ่งที่เขาพูดออกมา ใช่...เธอจะมีชีวิตแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าจะพลัดตกลงไปยังหุบเหวเมื่อใด เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่กับความเจ็บปวด และความรู้สึกผิดบาปไปจนวันตาย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พลอยจะต้องพาตัวเองออกไปให้ห่างจากขอบเหวให้ได้ แม้จะไม่แน่ใจนักว่าต้นไม้ใหญ่ที่เธอเกาะไว้ไม่ให้พัดปลิวไปตามกระแสลมแรงนั้นจะทำให้เธอมีความสุขได้หรือเปล่า แต่อย่างน้อยเธอก็น่าจะมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่รู้สึกผิดบาป

ขอเวลาฉันคิดหน่อยแล้วกัน ตอนนี้คุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียว

งั้นพี่กลับก่อนก็ได้ มีอะไรก็โทร. หาพี่ได้ตลอดเวลานะนภันต์บอกอย่างคนที่รู้จังหวะว่าควรรุกหรือถอย ชายหนุ่มจึงเดินออกจากห้องพักของเธออย่างคนว่าง่าย

 

ครั้นร่างสูงเดินลับหายออกจากห้องพัก พลอยก็ทรุดลงนั่งบนโซฟา ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เสียงร้องของเธอดังสะอื้นปลดปล่อยความเจ็บปวดทุกข์ระทม กระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง หญิงสาวจึงรีบยกปลายนิ้วเกลี่ยซับน้ำตา

คนที่สามารถเดินมาเคาะประตูห้องของพลอยได้นอกจากพนักงานของคอนโดมิเนียมล้วนเป็นคนคุ้นเคยพอที่รปภ. มั่นใจว่าสามารถปล่อยให้มาถึงหน้าห้องของเธอได้ หญิงสาวเลยคิดว่าคนที่มาหาเธอในตอนนี้น่าจะเป็นนีรดา หรือไม่ก็เป็นวินธ์ซึ่งแอบมาเซอร์ไพรส์เธออยู่บ่อยครั้ง พลอยจึงเดินไปเปิดประตูห้องโดยที่ไม่ได้ส่องดูตาแมวเลยสักนิด แล้วหญิงสาวก็ต้องตาเบิกโพลง ตัวชาวูบ ปากที่กำลังจะร้องทักทายอ้าค้าง กว่าเธอจะทันรู้ตัวว่าควรทำอะไรต่อ ร่างสูงก็เบียดตัวเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว

ขอพี่คุยด้วยหน่อยนะพลอยตรัยเดินไปยังห้องนั่งเล่น พลอยยังยืนนิ่งงันราวรูปปั้นอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนหมุนตัวเดินไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม
ด้วยหัวจิตหัวใจอันสั่นไหว เธอกลัวพลังใจที่พยายามปลุกปลอบให้
เข้มแข็งจะอ่อนแรงเมื่ออยู่ตามลำพังกับเขา

คุณกลับไปเถอะ ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว!” พลอยตะคอกด้วยเสียงอันดัง แต่ช่างน่าสงสาร เพราะเส้นเสียงเธอสั่นพร่าบ่งบอกถึงความไม่มั่นใจในคำพูดของตัวเอง ด้วยลึกๆ พลอยยังอยากเห็นหน้า อยาก
อยู่ใกล้ๆ เขา แล้วจิตสำนึกอันดีงามของเธอก็โบยกระหน่ำ การต่อสู้ภายในจิตใจสร้างความปั่นป่วนรวดร้าวจนยากที่หญิงสาวจะต้านทานไหว ได้แต่ภาวนาให้จิตใจเข้มแข็ง อย่ายอมแพ้กับความรักที่ผิดศีลธรรมซึ่งเธอจะได้ชิมความหอมหวานเพียงแค่น้อยนิด จากนั้นเธอจะดื่มกินพิษร้ายของความรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต!

พลอย...พี่ยังรักพลอยนะตรัยเดินเข้ามาใกล้ร่างบางโปร่ง ซึ่งบัดนี้กำลังสั่นเทาอย่างคนที่หวาดหวั่นต่อความใกล้ชิดระหว่างกัน เธอพยายามบังคับหัวใจและร่างกายไม่ให้ผวาเข้าไปกอดเขาไว้

รักพลอย แต่พี่ก็ไปแต่งงานกับคนอื่นตอนนี้น้ำตาของเธอได้ร่วงพรูออกมาอีกครั้ง ดวงตาแดงช้ำมองเขาอย่างตัดพ้อ

พี่ผิดเองที่พลาดทำคุณนันท์ท้อง พี่ขอโทษ

คุณนันท์ท้อง...” หญิงสาวครางเสียงสั่นแผ่ว น้ำตายังหลั่งไหลอาบใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ

พี่ไม่ได้คิดจริงจังกับเขาในตอนแรกหรอก คุณนันท์เองก็เหมือนกัน แต่เราทำพลาดขึ้นมาเท่านั้น จึงต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น อีกอย่างพ่อพี่มีปัญหาเรื่องธุรกิจที่ทำอยู่ ครอบครัวคุณนันท์ช่วยพ่อพี่ได้ชายหนุ่ม
อธิบาย มองหยาดน้ำตาของหญิงสาวที่เขารักอย่างรวดร้าวใจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเธอ

ตอนแรกตรัยคิดว่าคงจะตัดใจจากพลอยได้ แต่พอเห็นเธอมีทีท่าสนิทสนมกับนภันต์ ความรู้สึกของเขาก็พลุ่งพล่าน ความรักความอาวรณ์ผลักดันให้เขาหันกลับมาหาเธออีกครั้ง ตรัยไม่อาจทนเห็นพลอยเป็นของผู้ชายอื่น ยิ่งเป็นนภันต์ด้วยแล้วตรัยยอมไม่ได้ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหมอนั่นหลงรักพลอยมานานแล้ว

นภันต์เป็นเพื่อนสนิทของเพชร บ่อยครั้งที่ตรัยไปหาพลอยแล้วเจออีกฝ่ายที่บ้านของหญิงสาว ตรัยสังเกตเห็นแววตาลึกซึ้งของนภันต์ยามทอดมองพลอย ตอนนั้นตรัยไม่เคยกลัวว่าหญิงสาวจะเปลี่ยนใจจากเขา เพราะเธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเกลียดนภันต์ยิ่งกว่าอะไรดี แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว พลอยกำลังเคว้งคว้างไม่มีใคร มันง่ายที่เธอจะคว้าหมอนั่นมาดามใจที่ปวดร้าวจากความรัก วันก่อนที่พลอยบอกว่าคบหากับนภันต์อยู่ ตรัยดูออกว่าเธอแค่พูดประชดเขาเท่านั้น ดูจากแววตาของเธอก็รู้...ในหัวใจหญิงสาวยังมีเขาอยู่ ซึ่งมันไม่ต่างจากเขาเลย

พี่ตรัยคะ... พลอยขอร้องไม่ว่าพี่จะยังรักหรือไม่รัก พลอยไม่สนใจหรอกค่ะ แต่ในเมื่อพี่แต่งงานและกำลังจะมีลูกกับคุณนันท์ พี่ก็อย่ามาหาพลอยอีก พี่ทำแบบนี้มันเหมือนซ้ำเติมความเจ็บปวดของพลอย ปล่อยพลอยไปตามทางของพลอยเถอะค่ะ พลอยขอร้องหญิงสาวอ้อนวอนด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา ถึงจะรู้สึกดีใจที่ในหัวใจเขายังมีเธอ แต่ก็ไม่ต้องการให้เขามาวุ่นวายกับเธออีก

พลอย...พี่ก็อยากทำอย่างที่พลอยบอกนะ แต่พี่ทำไม่ได้ ยิ่งห้ามความรู้สึก มันยิ่งทำให้พี่อยากมาหาพลอย พี่ทนไม่ได้จริงๆ ที่จะเห็นพลอยคบกับคนอื่นดวงตาของเขาฉายแววรวดร้าว นั่นยิ่งทำให้พลอยหวั่นไหว ทว่าเธอจะปล่อยให้ความรู้สึกถูกครอบงำด้วยความรักที่ไม่ถูกต้องดีงามไม่ได้เด็ดขาด

แต่มันจะมีอะไรดีขึ้นล่ะ รังแต่จะทำให้เราเจ็บปวดมากขึ้น พลอยไม่ต้องการเป็นผู้หญิงที่แย่งสามีคนอื่น พลอยไม่อยากเป็นเหมือนแม่เลี้ยงของพลอย พี่ตรัยเข้าใจพลอยหน่อยสิ!” หญิงสาวสะอื้นไห้ หัวใจเธอปั่นป่วนรวนเร แม้ปากจะผลักไส ส่วนลึกของใจกลับโหยหาความรักจากเขา

พี่จะรอให้เด็กคลอดก่อนสักระยะหนึ่ง จากนั้นพี่จะขอหย่ากับคุณนันท์ เพราะคุณนันท์เองก็ไม่ได้รักพี่หรอกนะ พลอยรู้ไหม คุณนันท์รักคุณภันต์

อะไรนะ...” พลอยครางออกมาอย่างนึกไม่ถึงกับสิ่งที่ได้ยิน

ก่อนที่คุณนันท์จะมาแต่งงานกับพี่ เขาคบอยู่กับคุณภันต์ แต่ว่าทั้งสองมีปัญหากัน คุณนันท์เลยหันมาควงพี่ประชดเท่านั้นเอง บังเอิญโชคร้ายที่วันนั้นพี่กับคุณนันท์เมา เราเลยพลาด...” ตรัยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าคำสารภาพนั้นยิ่งตอกย้ำความไม่ซื่อสัตย์ของเขาที่มีต่อเธอ

คุณนันท์จะรักใครพลอยไม่สนหรอก แต่ที่พลอยสนก็คือพี่ตรัยนอกใจพลอยต่างหาก!”

พี่ขอโทษ...พี่คิดว่าผู้ชายก็ต้องมีเวลาสนุกบ้าง คุณนันท์เองก็เหมือนกัน เธอพลาดเพราะอยากเมา เพื่อลืมความทุกข์ในสิ่งที่คุณภันต์ทำกับเธอเท่านั้น

พี่ตรัย...พลอยขอร้องนะ อย่ามาหาพลอยอีก ไม่ว่าพี่จะเลิกกับคุณนันท์หรือไม่ พลอยก็ไม่มีวันกลับไปคบกับพี่อีก

ทำไมล่ะพลอย...หากวันที่พี่เลิกกับคุณนันท์แล้วทำไมพลอยจะกลับมาคบกับพี่ไม่ได้ ในเมื่อพลอยยังรักพี่อยู่

เพราะพลอยไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวคนอื่นแตกแยกไงคะ พี่ตรัยกลับไปเถอะ!”

หรือจริงๆ แล้วพลอยรักคุณภันต์ ใช่สิ...เขาทั้งหล่อ รวย มีพ่อเป็นคนมีอำนาจบารมีนี่นาน้ำเสียงดูแคลนและแววตาเยาะหยันนั้นทำให้เลือดในกายของหญิงสาวเดือดพล่าน

พี่ตรัย...อย่ามาดูถูกพลอยนะ!”

พี่พูดจี้ใจดำให้หรือยังไงถึงได้โมโห!”

ใช่ พลอยรักเขาแล้วทำไม พี่ตรัยไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของพลอย ไปสนใจลูกเมียตัวเองเถอะ ออกไปจากห้องพลอยเดี๋ยวนี้!” หญิงสาวพยายามดันร่างสูงไปยังประตูห้อง แต่ตรัยกลับรวบร่างเธอเข้ามากอด ซุกหน้าลงจูบที่ซอกคอหญิงสาว พลอยพยายามดิ้นรนออกจากวงแขนแข็งแรงนั้นพร้อมส่ายหน้าหนีริมฝีปากของเขาที่พยายามจะจุมพิตเรียวปากเธอ ทำให้ปากอุ่นของเขาพลาดแตะเข้าที่ริมแก้มนวลของเธอแทน

พลอย...พี่รักพลอย คิดถึงพลอยใจจะขาดแล้วรู้ไหมตรัยกระซิบเสียงนุ่มริมหูเธอ ส่งผลให้ร่างบางหยุดขัดขืน ซบหน้าลงกับอกกว้างอย่างยอมจำนน ปล่อยน้ำตารินไหลเปรอะเปื้อนเสื้อของเขา

อ้อมแขนที่พลอยโหยหายังอบอุ่นเหมือนเดิม ความรักที่เธอเคยคิดว่าถูกเขาทิ้งขว้าง แท้จริงแล้วยังอยู่ในหัวใจของเขา ความรู้สึกตื้นตันบดบังหัวใจให้ยิ่งอ่อนแอลง ความผิดถูกกำลังเลือนหายไปจากความนึกคิดเมื่ออุ้งมือใหญ่ประคองใบหน้าเธอไว้อย่างทะนุถนอม ดวงตาเปี่ยมด้วยความรักของเขาทอดมองเธออย่างอ่อนโยนเจือด้วยรอยรักอย่างลึกซึ้ง

ความรักของพี่ยังเป็นของพลอยคนเดียวนะตรัยแตะเรียวปากอุ่นลงจูบซับน้ำตาให้หญิงสาวอย่างแผ่วเบา พลอยหลับตาลงอย่างคนถูกมนตราสะกด สมองและความนึกคิดของเธอปลิวหายไปทันทีเมื่อเรียวปากอุ่นกำลังเคลื่อนแตะกลีบปากอิ่มนุ่มของเธอ 

ทันใดประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกก็ถูกเปิดผลัวะเข้ามาอย่างแรง ใบหน้าถมึงทึงของนภันต์ปรากฏขึ้น ทำให้มนตราแห่งความหวานไหวของทั้งสองทลายลง เหมือนผู้มาใหม่นำเอาสายลมหนาวมาโปรยลงหัวใจของพลอย เนื้อตัวเธอสั่นเทาราวจับไข้เมื่อตระหนักว่าเมื่อครู่ตนเองทำอะไรลงไป สบตาคมกร้าวดุดันของนภันต์ใบหน้าเธอก็ซีดขาวราวหิมะ

ไอ้สารเลวเอ๊ย!”

พลอยได้ยินแค่นั้นก่อนที่นภันต์จะถลามาเล่นงานตรัยอย่างไม่ปล่อยโอกาสให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว จนมุมปากของตรัยมีเลือดกระเซ็นออกมานั่นแหละ เธอถึงหายจากอาการตกตะลึง กรีดร้องขึ้นอย่างตกใจ เข้าไปผลักนภันต์ออกจากตรัยทันที

หยุดนะ อย่าทำเขา!”

นภันต์ไม่สนใจเสียงห้ามปรามของหญิงสาว ยังยกเท้าขึ้นถีบกลางลำตัวของตรัย จนร่างของอีกฝ่ายเซปะทะผนังห้อง กำลังจะเข้าไปซ้ำพลอยกลับฟาดฝ่ามือไปยังใบหน้าของชายหนุ่มเต็มแรง ส่งผลให้เขาชะงักแทบจะทันที นภันต์มองหญิงสาวด้วยความรู้สึกปวดร้าว สิ่งที่เขาทำลงไปก็เพื่อดึงเธอให้เดินไปบนเส้นทางที่ถูกต้องดีงาม กลับได้รับการตอบแทนด้วยการถูกตบ ต่อหน้าผู้ชายอีกคนที่เห็นแก่ตัว แต่ต่อให้พลอยตบหน้าเขาอีกหรือจะทุบทึ้งเขาจนตาย นภันต์ก็ไม่มีวันยอมให้ผู้ชายอย่างตรัยฉุดเธอให้ตกลงไปยังก้นเหว เพราะเขารู้ดีว่าเธอจะไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต

ออกไปเดี๋ยวนี้ถ้าแกไม่อยากตาย!” นภันต์เดินลากตรัยแล้วผลักออกจากห้อง พลอยได้แต่ยืนมองอย่างหวาดหวั่นในพายุอารมณ์ของชายหนุ่ม มันไม่ต่างจากวันแรกที่เธอบังเอิญเจอเขาในลานจอดรถของร้านอาหารเมื่อแปดปีก่อนเลย ทั้งบ้าคลั่งและดิบเถื่อนอย่างน่ากลัว ทว่าความรู้สึกของเธอมันช่างต่างจากวันนั้นเหลือเกิน เพราะสิ่งที่นภันต์กระทำลงไปในวันนี้มีเธอเป็นต้นเหตุ

ตกลงไม่ยอมแต่งงานกับพี่ แต่จะยอมเป็นเมียน้อยของมันใช่ไหม!” เขาเดินมาประจันหน้ากับเธออย่างดุเดือด ดวงตาคมดุทอแสงไฟที่จัดจ้าราวกับจะเผาไหม้เธอให้เป็นจุณ

อย่ามาดูถูกฉันนะ!”

ดูถูกยังงั้นเหรอ แล้วที่ปล่อยให้มันจูบนี่แสดงว่าอะไรหา มันหมายความว่ายังไง ตกลงพลอยเป็นได้แค่นี้ใช่ไหม!”

จะเป็นอะไรมันไม่เห็นเกี่ยวกับคุณ!” เธอเถียงข้างๆ คูๆ เพื่อกลบเกลื่อนความละอายในการกระทำของตนเองที่เผลอไผลไปกับตรัย จนเกือบจะปล่อยให้เขาได้จูบเธออยู่รอมร่อ พลอยรู้สึกเสียใจเช่นกัน ยิ่งโมโหเมื่อนภันต์มาตอกย้ำอย่างไม่ปรานี

เกี่ยวแน่...ตราบใดที่พี่ยังอยู่ อย่าคิดว่าจะอยากเป็นเมียน้อยของผู้ชายเฮงซวยแบบนั้น!” พูดจบประโยคนภันต์ก็ได้รับรางวัลเป็นฝ่ามือน้อยๆ ของหญิงสาวที่สะบัดใส่ใบหน้าคมหล่อเต็มแรงจนปรากฏ
รอยนิ้วจางๆ

บอกแล้วไงว่าอย่ามาดูถูกฉัน!”

จำไว้นะ...วันหนึ่งพลอยจะต้องชดใช้ที่ทำกับพี่!” ชายหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองเธออย่างดุดัน ก่อนอ่อนแสงลงเหลือเพียงความเศร้าหมอง นภันต์รู้สึกปวดร้าวเหลือคณาที่หญิงสาวมองข้ามความหวังดีของเขา

พลอยเสมองไปทางอื่นเมื่อทนแสงหม่นจากดวงตาเศร้าหมองเจือตัดพ้อของอีกฝ่ายไม่ไหว ความละอายต่อสิ่งที่เธอได้กระทำลงไป บวกกับความรู้สึกว้าวุ่นหวาดกลัวกับอนาคตที่ไม่ต่างกับการยืนต้านสายลมอยู่บนขอบเหว ส่งผลให้น้ำตาเธอรินไหลออกมาอีกครั้ง หญิงสาวเดินไปทรุดนั่งบนโซฟา สะอื้นไห้จนเนื้อตัวสั่นเทา

นภันต์เดินไปนั่งข้างๆ หญิงสาว น้ำตาของเธอละลายความกรุ่นโกรธในใจของเขาจนหมดสิ้น ชายหนุ่มรั้งร่างบางมาไว้ในอ้อมแขน พลอยกลับดิ้นรนและทุบทึ้งเนื้อตัวเขา แต่เขาไม่ยอมปล่อย ในที่สุดเธอก็หมดแรงต่อต้าน ยอมซุกซบอกกว้าง นภันต์ไม่เอ่ยอะไรอีก ไม่ว่าจะเป็นคำต่อว่าหรือปลอบโยน เขาแค่ลูบหลังเธอเบาๆ พร้อมซุกหน้ากับกลุ่มผมนุ่มที่ยุ่งเหยิงของเธอ


:::::::::::::::::::::


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #5 แซม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 18:46

    นางเอกงี่เง่าที่สุดตั้งแต่เคยอ่านนิยายมา คนอื่นดีด้วยขนาดนี้ยังไม่สำนึก ภาพที่เคยเห็นนั่น เขาก็ไม่ได้ทำกับตัวเอง แต่กลับปิดกั้นจิตใจอย่างโง่เง่า

    #5
    0