เ ป ล ว เ ที ย น ก ล า ง ส า ย ล ม

ตอนที่ 6 : คู่รักกำมะลอ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    13 ส.ค. 62

คู่รักกำมะลอ

 

 

 

 

 

นภันต์ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเพียงแค่สิบห้านาที ชายหนุ่มสวมกางเกงยีน เสื้อเชิ้ตสีฟ้าปล่อยชายเสื้อสบายๆ พอกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นยังเห็นหญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคู่สวยดูครุ่นคิดเหม่อลอย เขายิ้มมุมปากเมื่อคิดว่าเธอคงยังตกใจกับคำสารภาพรักของเขา ก็น่าอยู่หรอก...เขาเองอยากบอกเธอในบรรยากาศที่โรแมนติกเหมือนอย่างคู่รักคนอื่นๆ แต่คิดว่าพลอยคงไม่ปล่อยโอกาสให้เขาได้สารภาพรักเธอในแบบชวนฝันแน่นอน เผลอๆ อาจถูกหัวเราะเยาะ สู้บอกไปแบบนี้แหละดีแล้ว นอกจากทำให้เธอช็อกจนพูดไม่ออกแล้วหญิงสาวยังทำตัวน่ารักโดยการนั่งนิ่งๆ ไม่อาละวาดใส่เขาอีก

นภันต์เดินมานั่งข้างๆ หญิงสาวถึงกับสะดุ้งมองชายหนุ่มอย่างหวาดระแวง เจ้าตัวกระตุกยิ้มพร้อมส่ายหน้าน้อยๆ

นี่พลอย บอกตามตรงนะ ถ้าพี่คิดไม่ดีหรือว่าไม่ให้เกียรติพลอย พี่จัดการพลอยตั้งแต่คืนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้พลอยแล้ว ไม่เหลือให้มาอาละวาดใส่พี่แบบนี้หรอก

แล้วที่ทำเมื่อตะกี้คิดว่าให้เกียรติกันแล้วเหรอเธอย้อนเสียงแข็ง

ก็อยากให้เลิกอาละวาดเท่านั้นเอง ไม่ได้คิดอะไรที่ไม่ดีเลยนะชายหนุ่มให้เหตุผล มองสบดวงตาที่จ้องมองเขาแค้นเคืองนิ่งๆ สุดท้ายคนที่ต้องหลบตากลับเป็นพลอยเสียเอง เพราะทนมองสายตาคมปลาบของเขาต่อไปไม่ไหว

รู้สึกชอบกลยังไงไม่รู้ อยู่ๆ คนที่แสนเกลียดขี้หน้ามามองแบบเปลือยความรู้สึก ถ้ารู้ว่านภันต์คิดแบบนี้กับเธอ จ้างก็ไม่มีวันบุกเข้ามาหาถึงห้องพักหรอก เลยพลาดท่ามาฟังเรื่องระคายหู แถมยังถูกบีบบังคับให้กินมื้อเที่ยงด้วยวิธีแปลกๆ อีกต่างหาก

นายครับ อาหารมาแล้วครับลูกน้องของเขาโผล่หน้ามาบอก

ไปทานข้าวกันเถอะนภันต์ทำท่าจะจับมือเธอ หญิงสาวจึงรีบลุกจากที่นั่งเดินออกจากห้องไปก่อน ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ เขาเดินตามร่างบางโปร่งไปอย่างครึ้มใจ อย่างน้อยก็รู้ว่าตอนนี้พลอยยังไม่มีใคร เขายังมีโอกาสที่จะเข้าไปจับจองหัวใจอันดื้อรั้นของเธอ จะลบความเกลียดชังของเธอที่มีต่อเขาออกไปให้หมด!

อาหารบนโต๊ะล้วนเป็นอาหารที่พลอยชอบทั้งนั้น เขาเป็นเพื่อนรักของพี่ชายเธอนี่นะ คงรู้พอๆ กับเพชรนั่นแหละว่าอาหารโปรดของเธอคืออะไรบ้าง ...นี่ตกลงเขาชอบเธอจริงๆ เหรอนี่ แต่ไม่ว่านภันต์จะชอบเธอหรือไม่ มันไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีอะไร ในเมื่อเธอไม่ได้สนใจเขาเสียหน่อย ไปห่างๆ น่ะดีที่สุด

ชายหนุ่มตักอาหารใส่จานให้ พลอยทำหน้าไม่ถูกกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา ใช่ว่าเธอกับเขาจะไม่เคยร่วมโต๊ะอาหารกัน บ่อยครั้งที่นภันต์กับเพื่อนๆ ของพี่ชายไปทานข้าวที่บ้าน คนอื่นล้วนตักอาหารใส่จานให้เธอทั้งนั้น แต่นภันต์ไม่เคยทำ ซึ่งมันก็ดีอยู่แล้ว เพราะไม่อย่างนั้นพลอยคงลุกจากโต๊ะอาหารไปอย่างแน่นอน แล้วตอนนี้สิ...ผีตนไหนไม่รู้เข้าสิง ถึงต้องมาทำในสิ่งแปลกๆ เข้าให้

ฉันตักเองได้บอกพร้อมตวัดสายตาค้อนชายหนุ่ม

พลอย...ขอเถอะนะเวลาพูดกับพี่น่ะ ทำไมไม่พูดให้เหมือนที่พลอยพูดกับเพื่อนพี่ชายคนอื่นๆ ของพลอยล่ะน้ำเสียงชายหนุ่มมีแววร้องขอ แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่แยแส

คุณก็น่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว ไม่น่าถาม

เราลองมารู้จักกันให้มากขึ้นเถอะพลอยนภันต์มองหญิงสาวอย่างอ้อนวอน

ทุกวันนี้ฉันรู้จักคุณไม่มากพอหรือไง!” หญิงสาวยิ้มหยันๆ ก่อนตักอาหารเข้าปาก

พลอยตัดสินพี่...เพียงแค่ครั้งแรกที่พลอยเจอพี่เท่านั้นเหรอ

แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับฉันภาพที่เขาเล่นงานผู้ชายคนนั้นทรุดลงกับพื้นแล้วกระทืบซ้ำมันติดตาจนถึงทุกวันนี้ ไม่มีวันที่มันจะเลือนไปจากความทรงจำของเธอง่ายๆ 

คนเรามีแง่มุมหลายอย่างในชีวิต พลอยจะมองคนเพียงภาพแรกที่ได้เห็นแล้วตัดสินว่าคนนั้นไม่ดีพอที่พลอยจะคบหางั้นเหรอ

พลอยส่ายหน้ากับคำพูดของเขา เพราะมันไม่ต่างจากคำพูดของพี่ชายเธอยามที่ได้ยินเธอด่าทอหรือนินทาว่าร้ายนภันต์ฉันไม่อยากรู้จักคุณมากกว่านี้แล้วละ อย่าพยายามเลย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็ไม่สามารถมองคุณเป็นอื่นได้ ยิ่งเรื่องแต่งงานหรือคำรักบ้าๆ ของคุณน่ะ ฉันยิ่งไม่สนใจ ไม่ว่าคุณจะพูดจริงหรือพูดเล่นก็เถอะนะ

ประโยคตัดรอนยืดยาวของหญิงสาวทำให้นภันต์เงียบกริบไปทันที พลอยยิ้มสะใจที่มุมปาก เธอเชื่อว่าต่อไปนี้คุณนักเลงใหญ่คงไม่มาวุ่นวายอีก เขาออกจะเป็นชายหนุ่มเนื้อหอม มีคู่ควงสวยระดับดารานางแบบไฮโซชื่อดังทั้งนั้น คงไม่ตามมาตอแยผู้หญิงที่สวยเล็กน้อยถึงปานกลางอย่างเธอให้เสียเวลา แถมยังไม่เด่นดังกิ๊บเก๋เหมือนคู่ควงที่เป็นข่าวกับเขาเลยสักนิด

คิดดังนั้นพลอยก็เจริญอาหารขึ้นมาทันที แหม..ยังไงมันก็เป็นอาหารที่เธอชอบทั้งนั้นนี่นา พออิ่มปุ๊บหญิงสาวเอ่ยขอตัวกลับ เห็นเขายังนั่งนิ่งจึงลุกไปหยิบกระเป๋าถือที่วางอยู่ในห้องนั่งเล่น กำลังจะเดินตัวปลิวออกจากห้องอยู่แล้วเชียว ชายหนุ่มก็เดินมาขวางทางไว้เสียก่อน

เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ

ไม่ต้องหรอก มาเองก็กลับเองได้!” พลอยโพล่งออกไปตรงๆ

อย่าดื้อนะ!” เขาบอกหน้าตาขึงขัง หญิงสาวรู้สึกขยาด อุตส่าห์บอกตรงๆ ถึงความรู้สึกที่มีต่อเขาไปแล้วอย่างไม่ไว้หน้า คิดว่านภันต์คงถอยห่างไม่มาตอแยเธออีก แต่นี่อะไร...ยังจะไปส่งเธออีกแน่ะ
...
หน้ามึนจริงๆ ให้ตาย!

ท่าทางคุณจะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องจริงๆ นะนี่ ฉันบอกว่าไม่ต้อง และขอบอกไว้เลยนะว่าไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหน ฉันก็ไม่เปลี่ยนความคิดของฉันที่มีต่อคุณหรอก

บอกว่าอย่าดื้อไง!” ชายหนุ่มตวาดเสียงดังอย่างเหลืออด ทำเอาหน้าสวยๆ นั้นเจื่อนสนิท

ฉันเกลียดคุณ!” หญิงสาวเค้นเสียงลอดไรฟัน เดินกระแทกเท้าออกจากห้องโดยมีร่างสูงของชายหนุ่มเดินตามไปติดๆ

 

นภันต์ขับรถของหญิงสาวเคลื่อนออกจากบริเวณคอนโดมิเนียม ตลอดการเดินทางทั้งสองต่างไม่พูดคุยอะไรกัน ขณะที่นภันต์กำลังเคลื่อนรถเข้าในลานจอด เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น พลอยชะงักไปชั่วอึดใจเมื่อเห็นชื่อคนที่โทร. มาปรากฏอยู่บนหน้าจอเครื่อง เธอตัดสินใจปล่อยให้มันเงียบเสียงไปเอง แต่เพียงครู่เดียวมันก็ดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวถอนหายใจอย่างอึดอัด เหลือบไปมองเสี้ยวหน้าคนขับรถ เขาปรายตามาทางเธอพร้อมเอ่ยเสียงกระด้าง

รับเสียทีสิ...ปล่อยให้ดังอยู่ได้ หนวกหู!”

เรื่องของฉัน!” หันมาแหวใส่ทันที

เมื่อหาที่จอดรถได้เรียบร้อยแล้วเขาก็ได้ยินเสียงหญิงสาวพูดโทรศัพท์

คุณโทร. มาอีกทำไม...ว่าอะไรนะ คุณอยู่ที่คอนโดฯ ของฉันเหรอคะ!” เสียงอุทานด้วยความตกใจนั้นทำให้นภันต์หันไปมองเธอ เขาเห็นใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความหวั่นวิตก

มีอะไรหรือเปล่าถามขึ้นอย่างห่วงใย หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ

งั้นพี่ส่งแค่นี้นะชายหนุ่มทำท่าจะลงจากรถ แต่พลอยคว้ามือเขาไว้

ไปส่งฉันที่ห้องหน่อยนะบอกเสียงอ่อย มองชายหนุ่มด้วยสายตาอ้อนวอน

ทำไมล่ะ เปลี่ยนใจจะมาคบกับพี่หรือยังไงพลอยเขาเลิกคิ้วถามอย่างกวนๆ

ไม่ใช่นะ...” พลอยรีบปฏิเสธทันที เกรงว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่

เห็นชังน้ำหน้ากันเหลือเกินนี่ แล้วมันเรื่องอะไรจะให้ไปส่งถึงห้องล่ะแกล้งถามไปอย่างนั้นแหละ อันที่จริงเขาเห็นท่าทีแปลกๆ ของหญิงสาวตั้งแต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์เธอดังขึ้นครั้งแรกแล้ว พอได้ยินประโยคตื่นตระหนกของเธอขณะพูดโทรศัพท์ ชายหนุ่มก็คิดว่าเธอคงมีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นแล้วละ

คือ...พี่ตรัยเขามาดักรอที่ล็อบบีคอนโดฯ น่ะ คือฉัน...”

อ๋อ...รู้แล้ว กลัวใจตัวเอง แล้วพาเขาขึ้นห้องใช่ไหม

คุณ!”

พูดแทงใจดำแล้วทำเป็นโมโห โอเค จะใช้พี่เป็นกันชนใช่ไหม ก็ดีแล้วละ เพราะหนทางเมียน้อยหรือกิ๊กน่ะมันไม่สวยหรูนักหรอก
      
คำพูดของเขาทำให้พลอยกระแทกประตูรถปิดอย่างหงุดหงิด ชายหนุ่มปรายตามองอย่างตำหนิพลางโคลงศีรษะอย่างระอา

มาสิ มาเดินใกล้ๆ กันหน่อย ทำเป็นเหมือนคู่รักเลยดีไหม เขาจะได้ไม่มาตอแยอีกนภันต์เสนอแนะอย่างหวังดี พลอยเชิดหน้าใส่แล้วเดินเข้าไปในตึก พอเห็นหน้าคนที่นั่งรออยู่ในล็อบบีเธอก็ชะงัก

พลอย...” ชายหนุ่มร่างสูงก้าวพรวดเข้ามาหาเธอ แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินมาหยุดเคียงข้างหญิงสาว

อ้าว...คุณตรัยนี่เอง นึกว่าใครนภันต์ยกแขนโอบที่ไหล่พลอย หญิงสาวถึงกับตัวแข็งทื่อ อยากจะปัดมือเขาออก แต่พอเห็นสีหน้าที่ฉายแววเจ็บปวดของตรัย เธอกลับเปลี่ยนใจ เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้พลอยรู้ว่าตรัยยังตัดใจจากเธอไม่ได้ เช่นเดียวกับที่เธอยังคิดถึงเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

คุณอย่ามาที่นี่อีกเลยนะคะ เกิดภรรยาคุณรู้เข้ามันจะไม่ดี!”

พลอย...พี่มีเรื่องอยากคุยกับพลอยนะตรัยมองหญิงสาวอย่างวิงวอน

ระหว่างเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะคุณตรัย ไปกันเถอะพี่ภันต์

นภันต์ยกเรียวปากโค้งกับประโยคของเธอ รั้งร่างหญิงสาวเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยเสียงเนิบนุ่มไปสิ...”

ชายหนุ่มพาร่างบางโปร่งเข้ามาในลิฟต์ที่มีคนอยู่ในนั้นถึงสามคน ต่างหันมามองเธอกับเขาด้วยรอยยิ้ม พลอยพยายามปัดมือเขาออกจากไหล่ แต่เขาไม่ยอมให้ความร่วมมือ พอเดินออกมาจากในลิฟต์ได้พลอยรีบสะบัดตัวให้พ้นจากมือของเขาทันที

ส่งแค่นี้แหละพอมาถึงหน้าห้องพัก หญิงสาวบอกเสียงแข็ง

พี่ว่าคุณตรัยน่าจะยังอยู่ข้างล่างนะ ไหนๆ ก็เล่นละครตบตาเขาแล้ว เล่นให้เนียนเถอะ เขาจะได้ไม่มาตอแยอีก อ้อ...ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะทำอะไรพลอยหรอกนะ คนอย่างพี่ไม่เคยขืนใจหรือทำร้ายร่างกายผู้หญิงให้เสียเชิงชายชาตรีหรอกอาจเพราะด้วยเหตุผลและคำยืนยันของเขา พลอยจึงปล่อยให้ร่างสูงเดินตามหลังเข้ามาในห้องพัก

นภันต์เดินเข้าไปเอนร่างนอนบนโซฟายาวในห้องนั่งเล่น พลอยเดินผ่านเข้าไปในห้องนอน ไม่แยแสแขกที่เธอเชื้อเชิญอย่างไม่มีทางเลี่ยง หญิงสาวขลุกอยู่ในห้องนอน อ่านนิตยสารไปได้ถึงครึ่งเล่มจึงเดินออกมาจากห้องเพื่อจะไปหยิบน้ำดื่มจากตู้เย็นในห้องแพนทรี อดไม่ได้ที่จะเดินไปดูคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่น หญิงสาวเห็นร่างสูงนอนหลับไปบนโซฟา กอดหมอนอิงไว้แนบอก ดูท่าจะหลับลึกด้วย เพราะได้ยินเสียงลมหายใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

พลอยจึงถือโอกาสสำรวจหน้าตาชายหนุ่มอย่างละเอียด ตั้งแต่คิ้วเรียวเข้ม ขนตายาวหนาเป็นแพ แต่ไม่งอนเหมือนขนตาของผู้หญิง จมูกโด่งเป็นสัน เรียวปากหยักสวยได้รูป เธอยอมรับอย่างเงียบๆ ว่านอกจาก
นภันต์จะมีรูปร่างสูงสง่าน่าเกรงขามแล้ว เขายังเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากคนหนึ่ง...

หากไม่มีนิสัยเถื่อน ชอบใช้กำลังละก็น่าจะเข้าท่ากว่านี้ หญิงสาวครุ่นคิดโดยลืมคิดไปอย่างสิ้นเชิงว่าตัวเธอก็ชอบใช้กำลังเหมือนกันยามอยู่ในอารมณ์โมโหสุดขีด ทั้งตบหน้าทุบทึ้งชายหนุ่มแบบไม่ยั้ง...

หญิงสาวกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง รีบกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิททันที เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เล่นงานอีกฝ่าย ค่าที่ปล่อยให้คุณนักเลงใหญ่มาวุ่นวายกับเธอ ถึงขั้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้

พลอยเหรอ...กำลังคิดถึงพอดี

นิด...ทำไมแกทำกับฉันแบบนี้แล้วพลอยก็ร่ายยาวเป็นชุดๆ ใส่เพื่อนสาวทันที

พลอย...ตอนนั้นฉันจำเป็นจริงๆ นะ แกจะโกรธฉันยังไงไม่ว่า แต่มันเป็นเหตุฉุกเฉิน

ฉุกเฉินแค่ไหนก็ไม่ควรปล่อยให้เพื่อนรักอย่างฉันอยู่กับผู้ชายคนนั้นสองต่อสอง

ตอนนั้นฉันตกใจ ไม่ได้คิดอะไรมาก อีกอย่างเขาเป็นเพื่อนรักของพี่แกด้วย น่าจะไว้ใจได้นี่นา ซึ่งเขาก็ไม่ได้ทำอะไรแกมิใช่เหรอพลอย

แต่ว่ายังไงมันก็ไม่ควร แกก็รู้ว่าฉันเกลียดเขายังกะอะไรดี แล้วเขายังมาเห็นฉันโป๊อีก แกเข้าใจไหมว่าฉันรู้สึกแย่มากๆๆๆหญิงสาวใส่อารมณ์เต็มที่

พลอย...คือเรื่องวันนั้นมันฉุกเฉินเพราะ...”

 

::::::::::::::::::::::


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น