เ ป ล ว เ ที ย น ก ล า ง ส า ย ล ม

ตอนที่ 5 : ความจริงยิ่งกว่าฝันร้าย 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    12 ส.ค. 62



แดดในตอนสายสาดแสงเป็นลำเข้ามาทางหน้าต่างห้อง พลอยบิดตัวช้าๆ งัวเงียลุกจากเตียงเดินเข้าไปในห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วจึงสังเกตเห็นว่าตนเองยังอยู่ในชุดทำงาน เธอเดินมานั่งบนโซฟามุมห้อง หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างช้าๆ ตั้งแต่ที่คุณนักเลงใหญ่มาปรากฏตัวต่อหน้าในลานเด็กเล่นของสวนอาหาร จากนั้นก็เข้าไปในห้องคาราโอเกะ กระทั่งงานเลี้ยงตอนรับผู้จัดการคนใหม่ของแผนกประชาสัมพันธ์จบลง ทุกคนล่ำลาแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่นภันต์กลับเดินตามหลังเธอมา

พลันใบหน้าเธอร้อนผ่าวเมื่อนึกออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น พลอยยกมือแตะที่หน้าอกของตัวเองอย่างเศร้าใจ ...อุตส่าห์ดูแลตัวเองมาอย่างดี ไม่เคยพลาดท่าเอาไปชนกับผู้ชายหน้าไหน แล้วทำไมต้องซวยแบบนี้ โดนใครไม่ว่า แต่ทำไมต้องเป็นคุณนักเลงใหญ่คนนั้นด้วยเล่า อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียจริงๆ

เมื่อคืนยอมให้มาส่งเพราะขี้เกียจฟังคำรบเร้าของเขา พลอยเองรู้ตัวว่าดื่มไปเยอะเหมือนกัน กลัวเจอด่านตรวจพอๆ กับกลัวอุบัติเหตุ เธอกับเขานั่งกันเงียบตลอดทาง แล้วอยู่ๆ ภาพต่างๆ ก็ขาดหายไปราวกับทีวีถูกปิด พลอยพยายามนึก แต่อย่างไรก็ไม่บังเกิดภาพใดๆ ในห้วงคิดเลยสักนิด จำได้แค่ว่าตอนนั่งอยู่ในรถเธอง่วงนอนมาก คงเผลอหลับไป นี่แสดงว่าเธอหลับตั้งแต่อยู่ในรถเหรอนี่

...ไม่นะๆ เขาต้องไม่อุ้มเธอมาบนเตียงเด็ดขาด เป็นไปไม่ได้!

หญิงสาวหยุดความฟุ้งซ่านทุกอย่างไว้เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น พลอยเดินไปหยิบที่โต๊ะหัวเตียง เห็นชื่อคนบนหน้าจอหัวใจเธอก็เต้นระส่ำขึ้นมาทันที นิ่งงันอยู่แค่อึดใจก่อนรับสาย

ฮัลโหล...”

ตื่นแล้วเหรอพลอย

ก็แน่นอนสิคะ มิทราบว่าคุณตรัยมีอะไรจะให้ดิฉันรับใช้เหรอคะ ถึงโทร. มารบกวนในวันหยุดแบบนี้

พลอย...เขายังอยู่กับพลอยใช่ไหม

เขา...เขาไหนหญิงสาวทำหน้างุนงง

คุณภันต์ไง เมื่อคืนพี่โทร. หาพลอย เขาเป็นคนรับสาย บอกว่าพลอยหลับไปแล้ว มันหมายความว่าไงพลอย นี่พลอยคบกับเขาเหรอ!”

ตอนนี้หญิงสาวได้แต่ถือโทรศัพท์ค้าง เรียบเรียงถ้อยคำของอดีตคนรักช้าๆ นาทีต่อมาตาก็เบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก นี่แสดงว่าเมื่อคืนเธอหลับแล้วถูกเขาอุ้มมานอนที่ห้อง สิ่งที่เธอกลัวมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ เหรอนี่!

ตกลงพลอยคบกับเขาใช่ไหม!” เสียงจากปลายสายยังถามย้ำอย่างคนที่มีอารมณ์ฉุนเฉียว

ใช่ แล้วจะทำไมมิทราบ!” หญิงสาวกระแทกเสียงใส่ กดวางสายทันที นั่งกุมขมับอย่างกลัดกลุ้ม ไม่เข้าใจว่าทำไมนภันต์ต้องมาอุ้มเธอด้วย ปลุกเธอให้ตื่นก็ได้ ในเมื่อเขารู้ดีว่าเธอชิงชังรังเกียจเขามากแค่ไหน ยังกล้ามาแตะต้องเนื้อตัวเธอ เท่านั้นไม่พอยังมารับโทรศัพท์ของเธออีก ทำให้ตรัยคิดว่าเขาอยู่กับเธอในห้อง ขนาดคิดเลยเถิดว่าเธอคบกับเขาไปแล้ว ...โกรธ โกรธมากจริงๆ ปล่อยไว้เฉยๆ ไม่ได้แล้ว! พลอยกดโทรศัพท์หาพี่ชายทันที พออีกฝ่ายรู้ว่าน้องสาวต้องการขอเบอร์โทร. ของนภันต์ เขาก็ถามอย่างงงๆ

จะเอาไปทำไม

จะโทร. ไปด่าน่ะสิ

มีอะไรกันเหรอพี่ชายถามขึ้นอย่างสงสัย หญิงสาวจึงร่ายยาวถึงเรื่องราวที่เป็นสาเหตุทำให้เธอโกรธจนหน้าดำหน้าแดงอยู่ในเวลานี้

พี่ว่าพลอยควรไปขอบคุณภันต์มันดีกว่านะพูดแค่นั้นเพชรก็วางสายไปเสียเฉยๆ ปล่อยให้น้องสาวนั่งอึ้งไปหลายนาที แทนที่พี่ชายคนดีจะโกรธแค้นไปพร้อมๆ กับเธอที่นภันต์บังอาจอุ้มเธอมาถึงห้องนอน รวมทั้งไปรับโทรศัพท์จนตรัยเข้าใจผิด แต่นี่อะไร พี่ชายดันบอกให้พลอยไปขอบคุณเขาอีกต่างหาก ...ไม่มีทาง!

หญิงสาวกดเข้าหมายเลขโทรศัพท์มือถือที่พี่ชายบอกเมื่อครู่ เธอได้ยินเสียงงัวเงียของอีกฝ่ายดังขึ้น

ครับ นภันต์พูด

นี่พลอยนะ!”

พลอยไหน ใช่พลอยเฌอมาลย์หรือพลอย...”

พลอยน้องสาวพี่เพชรไง!” หญิงสาวกระแทกเสียงใส่ก่อนเขาจะพูดจบประโยคยียวน

อ้าวเหรอ...มีอะไรหรือเปล่า พี่นอนอยู่นะพูดจบเขาก็หาวออกมาดังๆ ราวกับอยากให้คนปลายสายได้ยิน

มีสิ มีมากเสียด้วย ทำไมคุณต้อง...” หญิงสาวพูดไม่ทันจบประโยค สายก็หลุดไปทันที พอกดไปหาอีกครั้งโทรศัพท์กลับถูกปิดเครื่องไปแล้ว เวลานี้พลอยโกรธจนลมออกหูเลยทีเดียว

คิดเหรอว่าจะหนีรอด!” หญิงสาวเอ่ยเข่นเขี้ยวลอดไรฟัน จากนั้นรีบอาบน้ำแต่งตัว บึ่งรถไปยังบ้านของเป้าหมาย หมายมาดเอาไว้ว่าจะต้องเล่นงานชายหนุ่มเสียให้เข็ด จะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเธออีก!

พลอยมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านบิดาของเธอนัก เคยขับรถผ่านหลายครั้ง พี่ชายชี้ชวนให้ดู โอ่ว่าใหญ่โตหรูหราตอนนั้นพลอยเบ้ปากไม่สนใจคำพูดของพี่ชายที่เคยเข้าไปเหยียบย่างบ้านหลังใหญ่ของเพื่อนสนิทมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะเป็นคนไปบุกบ้านหลังใหญ่ของเขาเสียเอง พอหญิงสาวแจ้งรปภ. ที่เฝ้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอก็ได้รับคำตอบว่า

คุณภันต์ไม่ได้กลับบ้านครับ คงอยู่ที่คอนโดฯ

หญิงสาวเอ่ยขอบคุณแล้วกดโทรศัพท์หาพี่ชายอีกครั้ง ถามที่อยู่ห้องชุดของชายหนุ่ม ดูเหมือนพี่ชายของเธอจะรู้นิสัยดื้อรั้นและใจร้อนของเธอเป็นอย่างดี จึงบอกออกไปโดยไม่คัดค้านอะไร เพราะรู้ว่าค้านไปก็ไร้ประโยชน์นั่นเอง

 

พลอยขับรถไปยังคอนโดมิเนียมสุดหรูของชายหนุ่มที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา บอกกับหญิงสาวหน้าเคาน์เตอร์ด้านล่างว่าต้องการพบคุณนภันต์ บุณฤทธิ์ พลอยบอกหมายเลขห้องตามพี่ชายบอก พนักงานสาวสวยยกหูโทรศัพท์ เพียงครู่ก็เชื้อเชิญเธอให้ขึ้นไปพบเจ้าของห้องได้ หญิงสาวเอ่ยขอบคุณแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ กดหมายเลขชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียม ประตูลิฟต์เปิดออก พลอยก้าวขาออกไปอย่างรีบเร่ง พลันสะดุ้งสุดตัวเมื่อเจอชายฉกรรจ์สองคนยืนอยู่ตรงหน้า

เชิญทางนี้ครับคุณพลอยเมื่อเพ่งมองทั้งสองดีๆ เธอก็จดจำได้ว่าเป็นลูกน้องของคุณนักเลงใหญ่นั่นเอง หญิงสาวกวาดตามองรอบตัวอย่างสนใจ ดูเหมือนทั้งฟลอร์นี้จะเป็นอาณาเขตส่วนตัวของชายหนุ่มเพียงคนเดียว ก็แหงสินะ...ที่นี่เป็นคอนโดมิเนียมในโครงการของครอบครัวเขา รวมทั้งโรงแรมหรูริมแม่น้ำในกรุงเทพฯ และยังมีรีสอร์ตอยู่อีกหลายจังหวัดท่องเที่ยวใหญ่ๆ 

พลอยก้าวเข้าไปในห้องที่ลูกน้องของนภันต์เปิดให้ มองกวาดไปรอบๆ ห้องโถงกว้างอย่างตื่นตะลึงในความใหญ่โตหรูหราสมฐานะของลูกชายนักการเมืองชื่อดังและแสนจะร่ำรวยอย่างนภันต์ บุณฤทธิ์

เชิญทางนี้ครับ

เธอเดินตามลูกน้องของนภันต์เข้าไปที่ห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งไว้อย่างเรียบง่าย แต่ดูหรูจนเธอกวาดสายตามองอย่างสนใจ

น้ำครับลูกน้องคนหนึ่งของเขายกแก้วน้ำเย็นวางตรงหน้าเธอ ก่อนเดินหายออกไปจากห้องนั่งเล่น

หญิงสาวนั่งสำรวจห้องนั่งเล่นอยู่ราวห้านาที แล้วชายหนุ่มก็เดินเข้ามาในห้องในสภาพหัวยุ่งตาปรือ สวมใส่เพียงชุดคลุมสีขาว

มีอะไรเหรอ ทำไมต้องลำบากมาหาพี่ถึงนี่ด้วยพูดจบเขาก็หาวออกมาสองสามทีติดๆ กัน

พลอยมองท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขาด้วยความรู้สึกเดือดดาลฉันก็ไม่ได้อยากลำบากถ่อสังขารมาหาคุณถึงนี่หรอกนะ ถ้าคุณจะไม่ปิดโทรศัพท์หนีฉันแบบนี้!”

ใครหนีเล่า พอดีแบตฯ หมดต่างหาก แล้วพี่ก็ง่วงมากๆ ด้วย เลยไม่ได้ติดต่อกลับ เอ้า ไหนๆ มาแล้วนี่ มีอะไรก็ว่ามาเถอะชายหนุ่มผายมือเชื้อเชิญ ทำเหมือนเธอมาเจรจาธุรกิจกับเขายังงั้นแหละ ความโมโหที่คุกรุ่นนับตั้งแต่ที่รู้ว่าเขาอุ้มเธอไปนอนบนเตียง แล้วยังสะเออะไปรับโทรศัพท์ของตรัย ถึงตอนนี้ก็พุ่งปรี๊ดทะลุเพดานเดือดทันที

กล้าดียังไงมาอุ้มฉันไปนอน แล้วยังมีหน้ามารับโทรศัพท์ของฉันอีก!” พลอยตะเบ็งเสียงใส่เขาหน้าตาถมึงทึง มือทั้งสองกำแน่นจนตัวเกร็งไปหมด

เรื่องแค่นี้เองเหรอ...” ชายหนุ่มแค่นยิ้มแล้วหัวเราะเบาๆ นั่นเท่ากับโยนเชื้อฟืนลงในกองไฟดีๆ นี่เอง

คุณอาจคิดว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉัน!”

เอาเถอะ จะเล็กหรือใหญ่พี่ก็ทำไปแล้ว และไม่ได้คิดอะไรมาก แค่เห็นหลับก็อุ้มไปนอนที่เตียง มีโทรศัพท์เข้าก็รับให้เท่านั้นเองเขาพูดด้วยท่าทีนิ่งเฉย ทำให้พลอยยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

ฉันเกลียดคุณ คุณก็รู้ แล้วมาโดนตัวฉันทำไม เท่านั้นไม่พอ คุณยังทำให้พี่ตรัยคิดว่าเมื่อคืนคุณอยู่กับฉัน!”

อ้าว...ก็ใช่นี่นา เมื่อคืนพี่อยู่กับพลอยกระทั่งเช้าก็กลับมาห้อง นี่ไง พี่ถึงยังง่วงอยู่ไม่รู้เพราะแววตาท่าทางที่แสดงความรังเกียจอย่างโจ่งแจ้ง หรือเพราะชื่อของผู้ชายคนนั้นทำให้นภันต์อดกลั้นต่อไปไม่ไหว ทั้งที่พยายามบอกตัวเองเสมอว่าเวลาอยู่ต่อหน้าหญิงสาวต้องใจเย็นๆ

คุณ!” พลอยกรีดเสียงขึ้นอย่างตกใจ

ทำไมล่ะ ตกใจเหรอ พี่แค่นั่งเฝ้าเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อยเขายกเรียวปากเป็นรอยโค้ง ดวงตาคมวาวหรี่ลงยั่วอารมณ์โกรธของหญิงสาวได้ดีทีเดียว

ฉันเกลียดคุณ!”

รู้แล้ว ทำไมต้องบอกบ่อยๆ ด้วยล่ะ อ๋อ...กลัวพี่ลืมงั้นสิ งั้นบอกอีกอย่างก็ได้นะ คืนที่พลอยเมาหลับคาผับวันนั้น พี่เองที่เป็นคนอุ้มพลอยไปส่งที่ห้อง พี่นอนเฝ้าพลอยทั้งคืน แถมยังใจดีเปลี่ยนเสื้อผ้าและเช็ดตัวให้ด้วยนะเวลานี้นภันต์เองไม่เหลือความใจเย็นใดๆ กับหญิงสาวอีกต่อไป อยากรู้นักว่าจะทำหน้าอย่างไรเมื่อรู้ความจริง แล้วไม่นานเขาก็ได้เห็นสมใจอยาก ใบหน้าของพลอยแดงก่ำก่อนซีดเซียว ดวงตาวูบแสง เพียงครู่เดียวเท่านั้นน้ำตาของเธอก็พรั่งพรูออกมา

เลวมาก ฉันจะฆ่าคุณ!” หญิงสาวถลาเข้าไปตบหน้าชายหนุ่ม ทุบทึ้งเขาอย่างโกรธแค้น น่าแปลกที่อีกฝ่ายยังนั่งนิ่งให้เธอลงมือได้อย่างสะดวกโดยไม่หลบหรือป้องกันตัวเลยสักนิด กระทั่งเหนื่อยนั่นแหละ พลอยถึงหยุด เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้น สะอื้นไห้ราวกับเด็กๆ

นภันต์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เอื้อมมือดึงร่างบางเข้ามากอด หญิงสาวดิ้นรนขัดขืน แต่ดูเหมือนคราวนี้เขาไม่อ่อนข้อให้ ออกแรงดึงเธอมากอดไว้จนได้

ปล่อยนะ!” พลอยโวยวาย พยายามทุบทำร้ายร่างกายชายหนุ่มอีกครั้ง เขาเลยใช้มือข้างหนึ่งจับรวบมือทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้แน่น

ถ้าไม่อยู่เฉยๆ นะ พี่จะเล่นงานพลอยบ้าง!” น้ำเสียงห้าวห้วนและข่มขู่นั้นทำเอาหญิงสาวชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองหน้าชายหนุ่ม เห็นแววตาคมดุลุกวาวยังกับลูกไฟ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง

จริงสินะ...ผู้ชายคนนี้เธอตราหน้าไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันว่าเป็นผู้ชายที่ชอบใช้กำลังและความรุนแรงในการแก้ปัญหา เป็นนักเลงใหญ่ที่เธอแสนรังเกียจชิงชัง แต่พลอยโกรธจนลืมตัวลงไม้ลงมือกับเขาไปแล้วเต็มเหนี่ยว ...แล้วเขาจะหักคอเธอไหมนี่...ความกลัวแล่นปราดมาเกาะกุมจิตใจ ส่งผลให้ร่างเธอสั่นเทาขึ้นมา หากหญิงสาวก็คิดปลอบใจตัวเองว่าเธอเป็นน้องสาวเพื่อนรักของเขา นภันต์คงไม่กล้าทำอะไรเธอรุนแรงหรอกน่า...แต่ให้ตายเถอะ แววตาของเขาทำให้พลอยรู้สึกหวาดหวั่นมากยิ่งขึ้น

นภันต์เหมือนจะรู้ตัวว่าทำให้หญิงสาวกลัว จึงพยายามข่มความโกรธให้จางลง เอ่ยเสียงนุ่มเพื่อปลอบโยนอีกฝ่ายพี่อาจเคยทำร้ายคนอื่นมามากมาย แต่พี่ไม่มีวันจะทำร้ายพลอยหรอกนะ

งั้นก็ปล่อยฉันได้แล้วหญิงสาวบอกพลางหลบสายตาที่เปล่งประกายแปลกๆ นั้นไปทางอื่น

ปล่อยก็ได้ แต่สัญญาก่อนสิว่าจะทานมื้อเที่ยงด้วยกัน

เรื่องอะไร!” สวนอย่างทันควัน

งั้นก็อยู่กันแบบนี้แหละ ทั้งวันเลยด้วย

ปล่อยนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องพี่เพชร!”

เชิญเลย ไอ้เพชรมันจะทำอะไรพี่ได้ล่ะ อยู่ตั้งปารีสชายหนุ่มท้าทายไม่ยอมปล่อยร่างเธอง่ายๆ

คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะน้ำเสียงพลอยสั่นแผ่วอย่างคนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ก็อยากรังเกียจกันทำไมล่ะ อ้อ...จะให้พี่รับผิดชอบที่เห็นพลอยเปลือยทั้งตัว พี่ก็ยินดีนะ

พลอยร้องกรี๊ดขึ้นมาทันที ดิ้นรนเพื่อจะหลุดพ้นอ้อมแขนของเขา แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อยอยู่ดี แถมยังขู่เสียงดุ

ขืนทำร้ายร่างกายพี่อีก รับรองพี่จูบพลอยจริงๆ ด้วยคำขู่นั้นทำให้พลอยหยุดนิ่งงันทันที เงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างตื่นตะลึงในวาจาของเขา นภันต์ยิ้มใส่หน้างุนงงของเธอไม่เชื่อก็ลองดู

คุณเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ

ว่าไง...ตกลงจะให้พี่รับผิดชอบเรื่องที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไหม

ไม่ต้อง!”

กลับไปลองคิดดูใหม่ อย่าเพิ่งตอบพี่ตอนนี้ก็ได้ ว่าแต่โอเคไหม ทานมื้อเที่ยงด้วยกัน ไม่งั้นจะกอดอยู่แบบนี้ทั้งวันจริงๆ ด้วย

ทำไมคุณเป็นคนแบบนี้ ฉันเป็นน้องพี่เพชรนะ ทำไมคุณทำเหมือนฉันเป็นผู้หญิงที่คุณควงเล่นพวกนั้น

ผู้หญิงที่พี่ควงเล่น พี่ไม่เคยคิดจะอยากกอดทั้งวันนะ

นี่คุณ...” พลอยคิดว่าเขาคงเสียสติไปแล้วแน่ๆ ถึงพูดจาเลี่ยนๆ กับเธอแบบนี้

พี่รักพลอยและอยากจะดูแลพลอยไปตลอดชีวิตทันทีที่สารภาพออกไป เขาก็ได้เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาว ตาโตเบิกกว้างปากอ้าค้าง เธอช็อกจนพูดอะไรไม่ออก นภันต์จึงถือโอกาสอุ้มร่างบางไปนั่งด้วยกันที่โซฟายาวโดยเขายังกอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย

ฉันไม่เชื่อ...” หญิงสาวส่ายหน้าน้อยๆ ดวงตาโตกว้างยังจ้องมองเขาอย่างไม่ไว้วางใจ 

งั้นมาแต่งงานกันไหมล่ะ

เป็นอีกครั้งที่หญิงสาวอ้าปากค้าง ตาเบิกโพลงราวกับเห็นผี ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินอะไรที่เพี้ยนๆ จากปากของผู้ชายที่ไม่เคยรู้ว่าเขารู้สึกพิเศษกับเธอมาก่อน

โอเค ฉันยอมทานมื้อเที่ยงกับคุณ คุณปล่อยฉันก่อนพลอยคิดว่าในสถานการณ์คับขันแบบนี้ควรใจเย็นๆ ตั้งสติก่อน หากทำอะไรบุ่มบ่ามไปเธออาจได้รับอันตรายจากผู้ชายบ้าคนนี้แน่ๆ ดูเหมือนว่าสติเขาหลุดไปไกลจนเธอรู้สึกกลัว

งั้นอยู่เฉยๆ นะ ห้ามตุกติก เพราะลูกน้องพี่ยังเฝ้าอยู่หน้าห้องชายหนุ่มขู่สำทับก่อนหันไปโทรศัพท์สั่งอาหารจากร้านภายในคอนโดมิเนียม จากนั้นเขาจึงเอ่ยขอตัวไปอาบน้ำ

หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง ยังคงช็อกกับคำรักและการขอแต่งงานแบบสายฟ้าแลบของชายหนุ่ม ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าเชื่อคำพูดเขาหรือเปล่า คำตอบที่ได้คือไม่เชื่อสักนิด...พลอยไม่เคยรู้ ไม่เคยสังเกตว่าเขาจะมีท่าทีพิเศษอะไรต่อเธอมาก่อนเลย ตรงกันข้าม คิดว่านภันต์ก็คงเกลียดเธอเหมือนอย่างที่เธอเกลียดเขานั่นแหละ

คิดว่าคนที่น่าจะรู้เรื่องนี้มากที่สุดคงเป็นพี่ชายของเธอ เดี๋ยวกลับถึงห้องจะต้องโทร. ไปถามให้รู้เรื่อง อีกคนที่ต้องรีบโทร. หาคงไม่มีใครนอกจากแม่เพื่อนรักของเธอนั่นเอง ว่าเหตุใดจึงปล่อยให้เขามาเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดตัว และนอนเฝ้าเธอในคืนวันนั้น

โอ๊ย...นี่โลกมันพลิกหมุนกลับหรือไง ทำไมเรื่องราวมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ พลอยอยากคิดว่านี่คือความฝันเท่านั้น แต่พอหยิกแขนตัวเองก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบอยู่นั่นเอง

 

 .................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น