เ ป ล ว เ ที ย น ก ล า ง ส า ย ล ม

ตอนที่ 23 : แผนร้ายเพื่อเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    7 ธ.ค. 63

               แผนร้ายเพื่อรัก

 

 

 

 

 

กลับมาถึงห้องพักในคอนโดมิเนียมหรูชายหนุ่มกินอะไรไม่ลง และไม่สามารถข่มตาหลับได้ นภันต์รอคอยข่าวจากลูกน้องที่ไปซุ่มอยู่แถวบ้านพักของเตชิด ส่วนใหญ่มีรถเข้าออกค่อนข้างเยอะ ลูกน้องของเขา
ปะปนกับผู้คนบริเวณนั้นได้โดยที่ไม่เป็นที่สังเกตของพวกมัน เพียงแค่ห้าทุ่มเศษเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากคม

ว่าไงคม

ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลยครับนาย ไม่เห็นหัวไอ้เตชิดเลย แต่ผมเห็นคุณน้ำฝนขับรถหายเข้าไปในบ้านเมื่อครู่นี่เอง

น้ำฝนไหน...”

น้ำฝนที่เป็นดารา ที่ทำท่าว่าจะชอบนายน่ะครับ

อ๋อ...ฉันรู้แล้ว งั้นเอาตัวน้ำฝนไปที่บ้านพักของแกให้ได้นะคม ฉันจะไปรออยู่ที่นั่นนภันต์มีบ้านพักสำหรับลูกน้องของเขาแห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากคอนโดมิเนียมของเขามากนัก วันไหนมืดค่ำมากเกินกว่าพวกเขาจะกลับไปพักที่บ้านได้ ชายหนุ่มก็มีห้องพักให้ทั้งในโรงแรม คอนโดมิเนียม หรือแม้แต่คฤหาสน์ของครอบครัว ซึ่งบอดี้การ์ดบางคนของบิดาก็พักอยู่ที่นั่นด้วย

ครับนายคมวางสายไปแล้วแต่นภันต์ยังขยับเขยื้อนร่างกายไม่ได้ ชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดว่าน้ำฝนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือเปล่า ถ้าใช่...แรงจูงใจคืออะไร โกรธที่อดีตแฟนหนุ่มอย่างอัทธ์เข้ามาข้องแวะกับพลอย กระทั่งเป็นสาเหตุให้เลิกรากัน หรือว่าเป็นตัวเขาเอง หากใช่... นภันต์ก็รู้สึกเสียใจจนอยากจะคลั่งที่นำอันตรายมาสู่ผู้หญิงที่เขารัก

ส่วนไอ้เตชิด...แน่นอนไอ้คนนี้มันไม่เคยปล่อยให้เขาอยู่อย่างเป็นสุขมานานแล้ว พ่อของมันกำลังถูกบิดาเขาเล่นงาน ทำท่าจะได้อยู่ในตะรางยามแก่ เป็นไปได้ว่าเหตุผลที่มันจับตัวพลอยไป จุดมุ่งหมายก็คือต้องการเล่นงานเขา หรือไม่ก็อาจหวังต่อรองบางอย่างจากบิดาของเขา แต่ไม่ว่าพวกมันจะหวังอะไรจากกระทำในครั้งนี้ นภันต์จะไม่มีวันปล่อยให้พวกมันทำได้สำเร็จ!

ชายหนุ่มรีบอาบน้ำแต่งตัวโดยเลือกสวมใส่ชุดสีดำ บอกคนขับให้บึ่งรถไปยังสถานที่นัดหมายกันไว้กับลูกน้องของเขา

 

ขณะที่นางเอกสาวคนดังกำลังลงจากรถเพื่อจะเข้าไปในผับที่จัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดมีนา เพื่อนสาวคนสนิท อยู่ๆ ชายฉกรรจ์โผล่มาจากไหนไม่รู้ กระชากประตูรถที่เธอแง้มออกเพื่อเตรียมตัวจะลง จากนั้นก็ดันตัวเธอกลับเข้าไปในรถพร้อมจ่อมีดมาที่ลำคอระหงของนางเอกสาว มีชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งประจำยังที่นั่งข้างคนขับ และอีกสองคนเปิดประตูหลังเข้าไปนั่งในรถของเธอ

ถ้าไม่อยากตายก็อยู่นิ่งๆหนึ่งในสองที่นั่งประกบหญิงสาวผลักเธอไปยังเบาะหลัง ชายฉกรรจ์สองคนที่รออยู่ขยับเข้ามานั่งขนาบเธอไว้ หญิงสาวทำท่าจะร้องโวยวาย คนที่นั่งข้างซ้ายเธออยู่จึงโปะผ้ามายังครึ่งปากครึ่งจมูกเธอทันที รู้สึกมึนงง ตาพร่าพราย ร่างกายอ่อนระโหยไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเปล่งเสียงใดๆ ออกมา แล้วสติของนางเอกสาวก็ดับวูบไป

ลืมตาขึ้นมาอีกทีเมื่อรับรู้ถึงน้ำเย็นจัดราดรดไปทั่วร่างกาย
หญิงสาวนิ่งงันชั่วครู่ มองไปรอบๆ ตัวพบว่ามีชายฉกรรจ์หน้าตาดุร้ายหกคนยืนล้อมรอบเธออยู่ภายในห้องหับที่มิดชิด ท่าทางของพวกมันเหมือนอยากจะเข้ามารุมทำร้ายเธอ ความหวาดกลัวจู่โจมทำให้เนื้อตัวหญิงสาวสั่นเทา ใบหน้าขาวจัดราวกับกระดาษ

พวกแกเป็นใคร จับตัวฉันมาทำไม พวกแกไม่รู้หรือยังไงว่าฉันเป็นแฟนของคุณเตชิด รู้จักคุณเตชิดไหม ที่เป็นลูกชายรัฐมนตรีทศพรหญิงสาวละล่ำละลักบอกด้วยความหวังว่าชื่อของเตชิดนั้นคงขลังพอจะทำชายฉกรรจ์ทั้งหกคนนึกขยาดบ้าง

รู้จักดีสิครับคุณน้ำฝน!” เสียงห้าวห้วนดังขึ้นพร้อมๆ กับร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งที่ผลักประตู ก้าวเดินเข้ามาหาในห้องอย่างเชื่องช้า

คุณภันต์!” หญิงสาวครางออกมาอย่างประหลาดใจ หัวสมองอันปราดเปรื่องของเธอทำการปะติดปะต่อเรื่องได้อย่างรวดเร็ว นาทีต่อมาใบหน้าอันตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดดังเดิม ปากคอสั่น
ขณะเอ่ยถาม

คุณนภันต์จับฝนมาทำไมคะ

คุณน่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วน้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นเย็นเยือกเสียจนหญิงสาวรู้สึกขนลุก

ฝนไม่เข้าใจเธอปฏิเสธหน้าซื่อ ทว่าดวงตาของเธอกลับไม่อาจซ่อนเร้นความรู้สึกหวาดกลัวของตนเองไว้ได้ ถึงจะมีดีกรีเป็นนักแสดงดาวรุ่งเจ้าบทบาทของวงการบันเทิงก็เถอะ แต่เมื่ออยู่ในสถานการณ์คับขันก็ยากที่จะเอาตัวรอดได้

...ถ้าไม่ทำอะไรผิดแล้วจะกลัวทำไม! นภันต์มองหญิงสาวที่พยายามตีบทนางเอกแสนซื่ออย่างน่าขัน

ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรหรอก แต่จงจำไว้ หากผมไม่ได้ตัวพลอยก่อนวันพรุ่งนี้ คุณก็ไม่มีสิทธิ์ออกจากห้องนี้ไป เว้นแต่จะเป็นเพียงร่างที่ไร้วิญญาณเท่านั้น!” น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมบวกกับแววตาดุร้ายของชายหนุ่ม
ส่งผลให้หญิงสาวขนลุกเกรียวด้วยความหวาดกลัว ทั้งที่เพิ่งถูกราดรดด้วยน้ำเย็นเฉียบ ทว่าเหงื่อกาฬกลับหลั่งไหลออกมาทั่วร่างของนางเอกสาว

คุณภันต์คะ ได้โปรดปล่อยฝนไปเถอะค่ะ ฝนไม่รู้เรื่องจริงๆหญิงสาวพนมมืออ้อนวอน น้ำตาทะลักไหลออกมาอาบหน้า

อย่าแก้ตัวอะไรอีกเลยคุณน้ำฝน เพราะต่อจากนี้ถ้าคุณไม่พูด ผมจะให้ลูกน้องผมทรมานคุณ อย่างแรกน่าจะให้พวกมันได้ชิมคุณก่อนให้ทั่วทุกคน จากนั้นคุณจะถูกตัดนิ้วทีละนิ้ว เริ่มจากหัวแม่มือก่อนก็แล้วกัน

นางเอกสาวส่ายหน้าจนผมกระจาย ร้องอ้อนวอนปากคอสั่นอย่างน่าเวทนาคุณภันต์คะ อย่าทำอะไรฝนเลย ฝนไม่รู้เรื่องจริงๆ
แต่กระนั้นนางเอกสาวก็ยังเป็นผู้ร้ายปากแข็ง

ขี้เกียจฟังแล้ว พวกแกจัดการเถอะ อ้อ...เวลาตัดนิ้วน่ะ ตัดให้พอดีกันล่ะ แล้วโยนนิ้วให้หมาแทะเล่นได้เลย มันคงดีใจที่ได้กินนิ้วของนางเอกดังนภันต์พูดจบกำลังจะหมุนร่างออกจากห้องไป น้ำฝนก็ร้องเรียกชายหนุ่มไว้ด้วยเสียงอันสั่นเครือ

คุณภันต์คะ ฝนยอมแล้วค่ะ!”

ชายหนุ่มหันกลับมาเผชิญหน้าหญิงสาวอีกครั้ง เอ่ยเสียงดุกร้าวบอกทุกเรื่องที่คุณรู้มา หากผมสามารถพาพลอยกลับมาได้ ผมสัญญาว่าคุณจะได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย!”

นางเอกสาวจำเป็นต้องเล่าเรื่องทุกอย่างให้นภันต์รับรู้ เริ่มตั้งแต่เธอถูกเตชิดจับตัวไปเพราะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงของนภันต์ เพื่อเอาตัวรอดหญิงสาวจำเป็นต้องบอกความจริงไปว่าเธอไม่ใช่ แต่พลอยต่างหากที่เป็นคนรักของชายหนุ่ม แล้วเตชิดก็บีบบังคับให้เธอบอกรายละเอียดเกี่ยวกับตัวพลอยทั้งหมด ไม่ว่าเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว รวมทั้งที่อยู่ของพลอยด้วย

ในสถานการณ์ที่อันตรายอย่างนั้นฝนไม่มีทางเลี่ยง เลยต้องบอกไปตามความจริง แต่ฝนไม่มีเจตนาจะร่วมมือกับคุณเตชิดเลยสักนิดนะคะ
คุณภันต์ ฝนไม่...”

พอแล้วๆ ผมคิดว่าผมไม่โง่ที่จะดูไม่ออกว่าคุณเต็มใจหรือไม่เต็มใจร่วมมือกับไอ้เตชิด ผมสนแค่ว่าไอ้เตชิดมันจับตัวพลอยไปขังไว้ที่ไหน!” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดังลั่น ทำเอานางเอกสาวตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว ผู้ชายที่ดูหล่อ สง่างาม สุภาพอย่างที่เธอเห็นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ตอนนี้น้ำฝนเห็นแต่ผู้ชายดุร้ายคนหนึ่งที่ทำท่าจะเข้ามาหักคอเธออยู่ตลอดเวลา แถมลูกน้องของเขายังแทะโลมเธอด้วยสายตาหื่นๆ อีกด้วย

ฝนไม่รู้จริงๆ ค่ะ

คุณรู้อะไรบ้างล่ะ!” นภันต์ตวาดกลับ ดวงตาคมดุแทบจะลุกเป็นไฟ

ฝนรู้แค่ว่าเขาลงมือฉุดพลอยแล้ว แต่เขาไม่ได้บอกฝนว่าเอาพลอยไปขังไว้ที่ไหนหญิงสาวบอกไปตามความจริง ตอนนี้เธอเองไม่ได้อยากเก็บงำอะไรไว้ทั้งนั้น เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย

เมื่อตอนค่ำคุณไปบ้านของมันไม่ใช่เหรอน้ำเสียงชายหนุ่มไม่ได้ปิดบังความรู้สึกหยามหยัน สุดท้ายนางเอกสาวคนนี้ก็กลายเป็นผู้หญิงของเตชิดอยู่ดี ไม่ว่าจะยินยอมหรือถูกบังคับก็ตาม

ค่ะ แต่คุณเตชิดไม่ได้บอกฝนนะคะว่าเอาพลอยไปขังไว้ที่ไหน ฝนเลยไม่แน่ใจว่าพลอยอยู่ที่นั่นหรือเปล่า อีกอย่างในบริเวณบ้านของคุณเตชิดมีบ้านพักอยู่หลายหลังค่ะ

น้ำฝนหลบสายตาของเขาอย่างละอายใจ ตอนแรกเธอไม่ได้ยินยอม แต่น้ำฝนรู้ดีว่าหากขัดใจเตชิดในค่ำคืนนั้น เธออาจเจ็บตัวหรือไม่ได้กลับออกจากบ้านหลังนั้นอีกเลย หญิงสาวยังรักตัวกลัวตาย จึงต้องหลับนอนกับเตชิด แต่หลังจากวันนั้นน้ำฝนกลับเป็นฝ่ายไปหาเขาเองโดยที่เตชิดยังไม่ได้เรียกเธอด้วยซ้ำ ถึงหน้าตาเขาไม่ใช่สเป็ค เตชิดก็กระเป๋าหนัก ครอบครัวของเขานอกจากมีฐานะแล้วยังมีเกียรติมีอำนาจไม่ต่างจากครอบครัวนภันต์เลยสักนิด หากเป็นคนรักของเขา เธอก็จะได้ทุกอย่างที่ต้องการเช่นกัน

อาจจะอยู่หลังใดหลังหนึ่ง หรือไม่ก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นคมออกความเห็น

งั้นคุณโทร. ไปหามันสิ ถามมันว่าอยู่ที่ไหนนภันต์ออกคำสั่ง หันไปพยักหน้าให้ลูกน้องหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าหญิงสาวยื่นให้เธอ

อย่าพูดอะไรที่ส่อพิรุธ หรือพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด ไม่เช่นนั้นคุณจะเหลือแต่ชื่อแน่นอน น้ำฝนนภันต์ขู่ด้วยสีหน้าดุร้าย

ค่ะๆ ฝนไม่ทำแบบนั้นหรอกนางเอกสาวรีบกดโทรศัพท์หา
เตชิด แต่อีกฝ่ายไม่รับ กระทั่งสายถูกตัดไปเอง

เขาไม่รับสายค่ะเธอบอกพลางหลบสายตาคมดุของชายหนุ่ม

โทร. หามันจนกว่ามันจะรับสาย!” นภันต์สั่งเสียงกร้าว

นางเอกสาวจึงกดโทรศัพท์หาเตชิดอีกครั้ง และครั้งนี้เตชิดรับสาย ใจของน้ำฝนเต้นระทึก เกรงว่าจะปล่อยพิรุธออกไปว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ไม่ปกติ

มีอะไรเหรอน้ำฝน เพิ่งจากกันไม่กี่ชั่วโมงแท้ๆ คิดถึงผมเสียแล้วเหรอน้ำเสียงเขาหยอกเย้าเอ่ยทักทายอย่างครึ้มใจ

ค่ะ...ฝนคิดถึงคุณเต

ปากหวานจริงๆ นะ ว่าแต่มีอะไรอีกหรือเปล่า ตอนนี้ผมยุ่ง
นิดหน่อย

ฝนคิดถึงคุณเต สงสัยคืนนี้คงนอนไม่หลับ ฝนจะกลับไปหาคุณเต
ที่บ้านนะคะหญิงสาวแสร้งทำเสียงหวานอ้อน

ผมไม่ได้อยู่ที่บ้านหรอก

คุณเตอยู่ไหนคะถามรัวเร็ว

ผมอยู่บ้านสวนบ้านสวนที่เตชิดบอกอยู่นนทบุรี เป็นสถานที่ที่ชายหนุ่มใช้มั่วสุมเล่นการพนันกับเพื่อนๆ ของเขา น้ำฝนเคยไปครั้งหนึ่ง เตชิดเคยบอกหญิงสาวว่าส่วนใหญ่จะเล่นการพนันเฉพาะวันศุกร์กับเสาร์เท่านั้น แต่วันนี้เป็นวันพฤหัสบดีนี่นา

คุณเตจะกลับดึกไหมคะ เดี๋ยวฝนจะไปรอที่บ้านพักนะคะ

เอ่อ...คืนนี้ผมจะค้างที่บ้านสวน พอดีมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคนดูแลบ้าน คงดึกกว่าจะเสร็จ ขี้เกียจกลับบ้านน่ะครับ ไว้วันหลังฝนค่อยมาหาผมใหม่นะ

ค่ะ...แล้วพรุ่งนี้ฝนโทร. หานะคะ

ครับ...”

เมื่ออีกฝ่ายรับคำนางเอกสาวจึงรีบวางสาย หันมาทางนภันต์ที่เฝ้าจับตามองเธออยู่อย่างไม่กะพริบตา

เขาอยู่บ้านสวนนนทบุรีค่ะนางเอกสาวบอกเสียงแผ่ว รู้สึกใจไม่ดีเช่นกันที่เป็นฝ่ายทรยศเตชิด เขาร้ายกาจน้อยกว่านภันต์เสียที่ไหน งานนี้
เธอซวยทั้งขึ้นทั้งล่องอย่างไม่ต้องสงสัย แต่สถานการณ์ตอนนี้อย่างไรเสียก็ต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน เรื่องอื่นค่อยแก้ปัญหาทีหลัง

บอกที่อยู่บ้านสวนมาดวงตาคมปลาบยังจ้องมองนางเอกสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาเกลียดผู้หญิงที่เบื้องหน้าทำตัวเป็นนางเอก ทว่าเบื้องลึกจิตใจร้ายกาจยิ่งกว่าปีศาจ

น้ำฝนรีบบอกที่อยู่บ้านสวนของเตชิด หวังจะได้ออกไปจากที่นี่โดยเร็ว

ทางเข้าค่อนข้างเปลี่ยว ห่างจากถนนใหญ่พอควรนะคะเธอพูดราวกับห่วงใยสวัสดิภาพของชายหนุ่มกับลูกน้อง ความจริงมันเป็นเพียงการแสดงของนางเอกสาวที่อยากจะทำเหมือนว่าตอนนี้เธอได้อยู่ข้างเขาแล้วเต็มตัว

จำไว้นะ ตราบใดที่ผมไม่ได้ตัวพลอยกลับคืนมา คุณก็ไม่มีวันได้กลับออกไปเช่นกัน!” นภันต์ทิ้งประโยคให้หญิงสาวรู้ตัวว่าเขายังไม่ได้รู้สึกไว้วางใจในตัวเธอเลยสักนิด

ชายหนุ่มพยักหน้าเรียกลูกน้องออกจากห้อง ปล่อยให้นางเอกสาวอยู่ในห้องเพียงลำพังโดยมีโซ่ล่ามข้อเท้าไว้ ยาวพอที่จะเดินเข้าห้องน้ำได้ บนโต๊ะกลางห้องยังมีขวดน้ำดื่มและขนมปังวางอยู่

ครั้นอยู่ตามลำพังนางเอกสาวได้แต่เฝ้าโทษตัวเองที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับนภันต์ หากรู้ว่าเขาจะนำภัยมาสู่ชีวิต เธอจะไม่มีวันเข้าไปใกล้เขา
เด็ดขาด นอกจากชายหนุ่มจะไม่สนใจเธอสักนิด นภันต์ยังเป็นต้นเหตุให้เธอถูกเตชิดฉุดไปจนตกเป็นของเขาอย่างไม่มีทางเลี่ยง

หรือหากนภันต์สนใจคบหาเธอจริงๆ เธอก็คงตกอยู่ในสภาพไม่ต่างจากพลอยในตอนนี้แน่ๆ ไม่รู้ว่าเตชิดกับลูกน้องเขาจะปู้ยี่ปู้ยำพลอยหรือเปล่า ถึงเธอจะยังคงชิงชังพลอย แต่ในยามนี้หญิงสาวภาวนาให้นภันต์พาพลอยกลับมาให้ได้ เขาจะได้ปล่อยเธอไปตามคำสัญญา หวังเหลือเกินว่าเขาจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ หญิงสาวมองไปรอบๆ ห้องที่ถูกปิดมิดชิด แล้วเธอก็ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างหวาดหวั่น

 

.......................


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #7 ondara (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 18:49
    เร็วๆหน่อนเดี๋ยวไม่ทัน
    #7
    0