เ ป ล ว เ ที ย น ก ล า ง ส า ย ล ม

ตอนที่ 2 : ก็ยังเจ็บปวด 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

ก็ยังเจ็บปวด

 

 

 

 

 

หญิงสาวลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกเหมือนใครเอาคีมเหล็กมาบีบที่ศีรษะ เจ็บแทบน้ำตาเล็ด เธอยกมือกุมศีรษะร้องครวญครางจนนีรดาสะดุ้งตื่น งัวเงียมองเพื่อนรักแล้วส่ายหัวน้อยๆ ด้วยรู้ว่าแม่ตัวดีกำลังถูกอาการเมาค้างเล่นงานอยู่ ดีนะที่วันนี้เป็นวันเสาร์ หากเป็นวันทำงานละก็แย่แน่เลย

นอนอยู่นิ่งๆ นะพลอย เดี๋ยวฉันเอาน้ำอุ่นผสมน้ำผึ้งให้แกกินนีรดาบอกเพื่อนแล้วเดินลิ่วออกจากห้องตรงไปยังห้องแพนทรีเล็กๆ ที่ตบแต่งไว้อย่างเรียบๆ แต่ดูเหมือนเจ้าของห้องจะไม่ใคร่ได้ใช้เท่าไร อุปกรณ์เครื่องครัวใสสะอาดหมดจดเหมือนเพิ่งซื้อมาหมาดๆ

นีรดาหยิบขวดน้ำผึ้งจากชั้นมาเทลงในแก้วประมาณสองช้อน แล้วกดน้ำร้อนลงไปครึ่งแก้ว คนให้เข้ากัน จากนั้นยกไปให้เพื่อนสาวในห้องนอนซึ่งกำลังร้องโอดครวญอย่างน่าสมน้ำหน้า ...ก็ดื่มเหล้าไม่เป็น ยังดันดื่มเข้าไปตั้งหลายแก้ว มันน่าไหมล่ะ

ดื่มเข้าไปซะ...” นีรดายื่นแก้วน้ำผึ้งผสมน้ำร้อนให้เพื่อน

ขอบใจนะเพื่อนหญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อย ตอนนี้ผมยาวที่เคยสลวยสวยพลิ้วยุ่งเหยิง หน้าตาซีดเซียว ขนตายาวงอนยังชุ่มหยาดน้ำตา ปากหยักที่เคยอิ่มยวนใจคนมองก็แห้งผากไร้สีสัน

รอให้เย็นลงหน่อยล่ะ เดี๋ยวลวกลิ้นไม่รู้ด้วยนะนีรดาบอกแล้วนั่งบนขอบเตียง

วินธ์กลับบ้านไปแล้วเหรอพลอยถามถึงเพื่อนชายคนสนิท
เมื่อคืนวินธ์บอกจะมาสมทบที่ผับ เธอเลยดื่มแบบไม่คิดชีวิต เพราะรู้ว่ายังไงเพื่อนชายคงแบกเธอกลับห้อง นีรดาทำหน้าอิหลักอิเหลื่ออยู่อึดใจ อ้อมแอ้มบอกอย่างไม่มองหน้าเพื่อนสาว

เออ...วินธ์มันบอกมีงานค้างต้องรีบไปสะสางนีรดาโกหกหน้าตาย ถ้าพลอยรู้ว่าคนที่อุ้มตัวเองออกมาจากผับ แถมมานั่งเฝ้าทั้งคืนนั้นเป็นนภันต์ มีหวังอาละวาดกระจาย

วินธ์ทำงานเป็นครีเอทีฟรายการเกมโชว์รายการหนึ่ง ส่วนนีรดาช่วยดูแลกิจการส่งออกเฟอร์นิเจอร์ของครอบครัว ในเย็นวันศุกร์หากใครคนใดไม่มีธุระสำคัญที่ไหน ทั้งสามจะนัดเจอกันเกือบทุกอาทิตย์

ขอโทษนะที่ทำให้ลำบากกันพลอยทำเสียงเศร้าก่อนยกแก้วน้ำผึ้งผสมน้ำอุ่นขึ้นดื่ม

แล้วแกจะทำยังไงต่อล่ะ จะออกจากงานไปหางานที่อื่นทำไหมนีรดาพุ่งไปยังเป้าทันที ไม่อยากอ้อมค้อมให้เสียเวลา

ฉันทำงานที่นี่มาตั้งแต่เรียนจบ งานดี เงินเดือนดี เพื่อนร่วมงานดีเจ้านายก็ดีหมดจริงอยู่ จากประสบการณ์ทำงานมาหลายปี เธอสามารถหางานใหม่ได้ไม่ยากเย็นนัก แต่พลอยทำงานที่ดีอาร์เอนเตอร์เทนเม้นท์มานาน ผูกพันกับเพื่อนร่วมงานและองค์กรพอสมควร เธอจึงไม่อยากจากที่นี่ไปไหน

พลอยรู้สึกว่าโชคชะตาหันหลังให้เธออย่างสิ้นเชิง นอกจากถูกแฟนที่คบหากันมานับเจ็ดปีทอดทิ้งไปแต่งงานกับหญิงสาวที่มีคุณสมบัติเหนือกว่าเธอทุกอย่างแล้ว ฟ้าดินยังพาคนทั้งสองมาทำร้ายหัวใจเธอถึงที่ทำงานอีก...ไปทำกรรมอะไรไว้เนี่ย

ถ้าแกคิดว่าสามารถทำใจให้เจอพี่ตรัยกับเมียเขาได้ก็ทำไป แต่ถ้าวันไหนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ไม่ควรฝืนอยู่ต่อไปนะ มันจะทำให้แกแย่ลงกว่าเดิม

ฉันรู้...แต่จริงๆ นะนิด ความรู้สึกของฉันมันสับสนบอกไม่ถูกยามที่เจอกับพี่ตรัยดวงตาของคนพูดเริ่มมีหยาดน้ำเอ่อคลอ

มันยังไงเหรอ...”

มันมีความเจ็บปวด แต่ขณะเดียวกันฉันก็รู้สึกเหมือนดีใจอยู่ลึกๆ ที่ได้เจอเขาพลอยสารภาพออกไปตรงๆ กับเพื่อนสนิท เธอไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึกใดๆ เพราะมันจะยิ่งทำให้เธออึดอัดคับแค้นใจมากยิ่งขึ้น

พลอย!” นีรดาร้องขึ้นอย่างตกใจกับความรู้สึกอันซับซ้อนของเพื่อนสาว

ฉันก็กลัวเหมือนกันนะนิดความรู้สึกที่แสนอันตรายแบบนี้อาจนำเธอไปสู่หนทางที่ไร้แสงสว่าง ซึ่งก็คือนรกดีๆ นี่เอง

มันคงเป็นเรื่องธรรมดา เพราะแกยังตัดใจจากพี่ตรัยไม่ได้ แกรักเขามาเจ็ดปี มันนานเกินกว่าแกจะเลิกรักเขาโดยใช้เวลาแค่ไม่กี่เดือนนีรดาปลอบใจเพื่อนสาวอย่างแกนๆ จริงๆ แล้วเธอเองก็กลัวว่าจิตใจพลอยจะดิ่งลึกลงไปกว่าเดิม แต่คิดอีกที...คงไม่มีอะไร ตราบใดที่ตรัยยังมั่นคงกับภรรยาของเขา ไม่ตามมาตอแยเพื่อต่อเติมความรู้สึกของพลอยให้มีความหวัง ไม่เช่นนั้นความยุ่งยากคงตามมาเป็นแน่

ถ้ามีใครเข้ามาจีบฉันตอนนี้ สงสัยฉันคงรีบตะครุบไว้ก่อนแน่ๆ อย่างน้อยเขาคงช่วยยึดฉันไว้ไม่ให้ฉันอ่อนไหวกับความรู้สึกเดิมๆ ที่มีต่อพี่ตรัยพลอยเปรยออกมา

แกลองคบคนอื่นบ้างก็ดีเหมือนกันนะ เออ...คนที่จีบแกตอนนี้ก็มีอัทธ์ไง แต่อัทธ์ก็มีน้ำฝนอยู่ทั้งคน

อัทธ์...เป็นนักร้องเพลงร็อกชื่อดังแห่งดีอาร์เอนเตอร์เทนเม้นท์ ส่วนน้ำฝน...เป็นนักแสดงในสังกัดเดียวกัน ทั้งสองเป็นแฟนกันตั้งแต่ที่น้ำฝนไปเล่นเป็นนางเอกเอ็มวีให้กับอัทธ์ ผ่านไปสองปีดูเหมือนนักร้องหนุ่มคงเบื่อแฟนสาวบ้างแล้ว จึงแจกขนมจีบสาวๆ ไปทั่ว รวมทั้งพลอย...พีอาร์สาวสวยเบอร์หนึ่งของบริษัท พลอยเลยโดนน้ำฝนตามมาราวีอยู่เป็นประจำ เพราะอัทธ์ดูเหมือนจะขยันจีบพลอยหนักขึ้นกว่าเดิม

ไม่มีทางที่ฉันจะลดตัวลงไปตบตีกับยายฝนหรอก อีกอย่างอัทธ์ไม่ใช่สเป็ก ดูก้อร่อก้อติกไปวันๆ น่าเบื่อจะตาย ถ้าไม่คิดว่าเป็นคนทำงานค่ายเดียวกัน ฉันด่าเปิงไปนานแล้วถึงพลอยจะเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง แต่เธอมั่นใจว่าสามารถเลือกได้ และก็ไม่ได้บ้าคนดังที่ชอบใช้หน้าตาและชื่อเสียงของตัวเองเป็นเหยื่อล่อสาวๆ ให้หลงเข้ามาในกับดัก ซึ่งดูเหมือนจะมีหญิงสาวหลายคนพลัดหลงเข้าไปโดยไม่รู้ตัว และอีกหลายคนยินดีกระโจนลงไปหาด้วยความเต็มใจ

หญิงสาวไม่อยากใช้ชีวิตที่โลดโผนสุ่มเสี่ยง เธอต้องการคนที่พร้อมจะยืนอยู่เคียงข้างไม่ว่าสุขหรือทุกข์ คนที่เธอจะสามารถร้องไห้หรือหัวเราะด้วยอย่างเต็มที่

เฮ้อ...ทำไงได้ ตอนที่แกเลิกกับพี่ตรัยใหม่ๆ มีคนมาจีบแกตั้งเยอะ แต่แกไม่เล่นกับใครเลย จนทุกคนหนีหายไปหมดแล้วนีรดาบ่นอย่างแสนเสียดายช่วงขาขึ้นของเพื่อนสาวที่ได้เป็นโสดร้อนๆ ในตอนนั้น

เพิ่งอกหักนี่หว่า จะให้รีบคบคนอื่นฉันก็ทำไม่ได้

ตอนนี้ทำได้แล้วเหรอนีรดาย้อนถาม

ไม่แน่ใจ แต่ก็อยากลองดู เผื่อจะลืมพี่ตรัยได้เร็วขึ้น

งั้น...ต่อไปนี้เวลามีคนที่พอจะเข้าท่ามาจีบก็รีบๆ รับเลยแล้วกัน

สาธุ...ขอให้มีคนที่พอเข้าท่ามาจีบฉันเร็วๆ ด้วยเถ้อะหญิงสาวยกมือเหนือศีรษะ ทำให้นีรดาอดที่จะยิ้มขำไม่ได้

หายปวดหัวหรือยังล่ะ

ค่อยยังชั่วแล้ว

งั้นกินยาแก้ปวดเข้าไป จะได้หายไวๆ

อือ...เดี๋ยวกิน แต่ขอเข้าห้องน้ำก่อนแล้วกันหญิงสาววางแก้วน้ำอุ่นผสมน้ำผึ้งที่ดื่มหมดแล้วลงบนโต๊ะหัวเตียง สลัดผ้าห่มออกจากร่าง กำลังจะก้าวขาลงจากเตียงก็ต้องร้องกรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อเห็นชุดที่ตัวเองสวมใส่อยู่

นี่แก...เอาชุดบ้านี่มาให้ฉันใส่เหรอนิดชุดบ้าที่หญิงสาวว่านั้นคือชุดนอนเนื้อบางเบาจนเห็นรูปร่างของคนสวมใส่อย่างชัดเจน ซึ่งมันเป็นชุดที่นีรดาซื้อให้พลอยในวันเกิดปีที่แล้ว เพื่อหยอกล้อหญิงสาวว่าให้เก็บไว้ใส่ในคืนเข้าหอ แต่นอกจากพลอยจะยังไม่ได้เข้าหอ เธอก็ยังไม่รู้ด้วยว่าจะมีโอกาสได้เข้าหอกับใครหรือเปล่า เพราะผู้ชายที่พลอยรักดันหนีไปแต่งงานกับคนอื่นเสียแล้ว เวลาพลอยเห็นชุดนี้ทีไรเลยเกิดอาการหงุดหงิดทุกที จะเอาไปทิ้งขว้างก็ทำไม่ได้เพราะเป็นของขวัญจากเพื่อนรัก หญิงสาวจึงเก็บชุดนี้ซุกไว้ในตู้ ไม่เคยหยิบมาใส่เลยสักครั้ง แต่ตอนนี้สิ...เพื่อนรักกลับหักเหลี่ยมโหดโดยการแอบเอาชุดบ้านี่มาใส่ให้เธอ

นีรดาทำหน้าเหมือนอมของเปรี้ยว เมื่อคืนหลังได้รับโทรศัพท์จากทางบ้าน เธอก็มือไม้สั่นโทร. หานภันต์ทันทีเพื่อให้เขามาช่วยดูแลพลอยแทนเธอ ไม่ได้ฉุกคิดอะไรทั้งนั้นว่าควรเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เพื่อนก่อนปล่อยให้ตกเป็นภาระของนภันต์ทั้งหมด นี่แสดงว่าเขาเห็นเนื้อตัวเปลือยเปล่าของเพื่อนสาวแล้วน่ะสิ โอ้...มายก็อด ถ้าพลอยรู้เข้าตายแน่ๆ ทั้งเธอและนภันต์นั่นแหละ

ถึงพลอยจะเป็นสาวปราดเปรียวทันสมัย แต่ก็เป็นผู้หญิงที่ถือเนื้อถือตัวพอควร ขนาดแฟนที่คบหากันมาถึงเจ็ดปีอย่างตรัยก็ยังไม่ได้แอ้มหวานเพื่อนสาวเลย แล้วนี่นภันต์...ผู้ชายที่พลอยแสนจะเกลียดชังกลับได้เห็นทั้งเนื้อทั้งตัวแบบนี้ โอ๊ย...ตายแน่ๆ ถ้าพลอยรู้เข้า...แล้วเรื่องอะไรจะให้รู้ล่ะ

ก็แหม...ไหนๆ ฉันลงทุนซื้อให้แกแล้วก็น่าจะใส่ให้ฉันดูบ้างนีรดาบอกพลางทำหน้าปูเลี่ยนๆ เมื่อเห็นสายตาขุ่นเขียวของเพื่อน

เอ้า...งั้นแกก็ดูเสียให้เต็มตาว่าฉันใส่ชุดบ้าๆ นี่แล้วเซ็กซี่สมใจแกไหมพลอยลุกจากเตียงหมุนตัวให้เพื่อนสาวชมโฉม แอ่นอกหรี่ตาทำปากจู๋ราวกับนางแบบนู้ด

นีรดาแทบจะปิดลูกกะตา เพราะแดดยามบ่ายที่แทรกผ่านเข้ามาในห้องทำให้เธอสามารถมองทะลุเนื้อผ้าบางเบานั้นเข้าไปเห็นสัดส่วนของเพื่อนสาวอย่างชัดเจน ทั้งบนและล่างเลยเชียวแหละ

โห...แกจะโชว์ทำไมนักหนา ตาฉันเป็นกุ้งยิงกันพอดีนีรดาโวยวายพลางคิดถึงคนที่เปลี่ยนชุดให้เพื่อนสาวขึ้นมาทันที กลายเป็นว่าผู้ชายคนแรกที่ได้เห็นเนื้อตัวอันเปลือยเปล่าของเพื่อนสาวแทนที่จะเป็นคนที่พลอยรัก กลับกลายเป็นคนที่เกลียดชังซะงั้น โอ้...มันเป็นความผิดของเธอเองแหละ ไม่น่ารีบร้อนลนลานจนไม่ฉุกคิดอะไร

ว้าย! ลืมไป ฉันไม่ได้ใส่ชุดชั้นในพูดจบเจ้าตัวก็รีบแจ้นเข้าห้องน้ำทันที

พลอย...ฉันขอโทษนะนีรดาพึมพำกับความผิดพลาดใหญ่หลวงที่เกิดขึ้น งานนี้จะโทษนภันต์คงไม่ได้ ในเมื่อพลอยเป็นไข้ แถมยังอาเจียนใส่เสื้อผ้าชุดเดิมอีกด้วย ถ้าไม่ถอดออกนอกจากจะเหม็นคลุ้งแล้วอาจปอดบวม การที่นภันต์เปลี่ยนชุดให้พลอยก็ถือว่าเขาทำถูกแล้วในยามฉุกละหุกอย่างเมื่อคืน


:::::::::::::::::::::::::::


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น