เ ป ล ว เ ที ย น ก ล า ง ส า ย ล ม

ตอนที่ 18 : ละลาย 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 พ.ย. 63



หลังทานอาหารค่ำ นภันต์ได้พูดคุยกับบิดาเกี่ยวกับเรื่องแต่งงานนานนับชั่วโมงจึงพาเธอมาส่งที่ห้องพัก ไม่ยอมฟังเสียงคัดค้านของพลอยที่บอกให้ส่งแค่หน้าคอนโดมิเนียม เขาทำเหมือนกับกลัวว่าเธอจะไม่เข้าห้องพัก แต่จะแอบหนีไปหาใครสักคนอย่างนั้นแหละ หญิงสาวอดโมโหไม่ได้ที่เขาทำเหมือนเธอเป็นเด็ก ต้องล้อมกรอบไว้ตลอดเวลา ไม่มีความเชื่อใจให้เลยสักนิด ทั้งที่กำลังจะแต่งงานกับเธอในเดือนหน้านี้แล้ว

ทำหน้าแบบนี้ใส่พี่อีกแล้วชายหนุ่มส่ายหน้าน้อยๆ เมื่อเห็นหน้าบูดบึ้งของพลอย

พลอยไม่ใช่เด็กๆ นะ พี่ภันต์ถึงจะต้องตามมาควบคุมความประพฤติตลอดเวลาน้ำเสียงขุ่น ตาโตกว้างเขียวปั้ด

ยิ่งกว่าอีกนะพี่ว่า เดี๋ยวพี่จะส่งพลอยเข้านอนแล้วค่อยกลับดีกว่านภันต์ตอบอย่างไม่ยี่หระต่อท่าทีขึงโกรธของเธอ เขาไปนั่งบนโซฟายาว วางขาไว้บนเก้าอี้สตูลแล้วกดรีโมทดูทีวีอย่างสบายอารมณ์

พลอยไปอาบน้ำเถอะ จะได้เตรียมตัวเข้านอน เอ...หรือว่าจะให้พี่อาบให้ล่ะฮึ...” ปากหยักยิ้มอย่างล้อเลียน ดวงตาพราวเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันใด

ฝันไปเถอะ!” พลอยสะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเข้าห้องนอนของ
ตัวเอง แต่กระนั้นเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะกวนประสาทของเขาดังไล่หลัง

นภันต์ยิ้มกริ่มอย่างครึ้มใจที่สามารถก่อกวนอารมณ์ของหญิงสาวได้ จากนั้นเขาก็โทรศัพท์หาเพื่อนรัก บอกกล่าวเรื่องการแต่งงานที่จะมีขึ้นในเดือนหน้า เพชรโวยวายเล็กน้อยเรื่องงานแต่งว่าทำไมดูรีบร้อนนัก เขากลัวคนอื่นจะคิดว่าน้องสาวของเขาป่องแล้ว นภันต์เลยต้องเล่าถึงเหตุการณ์ยุ่งยากที่พลอยก่อขึ้นให้เพื่อนรักฟัง เพชรจึงเลิกคัดค้าน แต่อดไม่ได้ที่จะบ่นเล็กน้อย

ชายหนุ่มเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตหลังล่ำลาจากเพื่อนรักเรียบร้อยแล้ว เดินไปเคาะประตูห้องหญิงสาว พลอยเดินหน้าเง้ามาเปิดให้ เธออยู่ในชุดนอนที่เป็นเสื้อตัวใหญ่กับกางเกงตัวหลวมขายาว นภันต์มองกวาดไปทั่วร่างพลางยิ้มขัน

มองอะไร

ชุดนอนเซ็กซี่กว่านี้ไม่มีเหรอครับถามเสียงหวานนุ่ม แววตากรุ้มกริ่ม

ไม่มี ถ้าอยากเห็นอะไรเซ็กซี่ล่ะก็ ไปแต่งงานกับคนอื่นเถอะ!” พลอยตวาดใส่ทันควัน ถ้าจะมาหวังให้เธอเป็นอย่างคู่นอนของเขาละก็
ฝันไปเถอะ!

เอาเถอะ ไม่เป็นไรหรอก เวลาคนเราถอดเสื้อผ้าออกหมดก็เซ็กซี่ด้วยกันทั้งนั้นแหละ

พี่ภันต์ ถ้าจะมาพูดจาทะลึ่งกับพลอยล่ะก็ กลับไปเลย พลอยจะนอนแล้ว!” หญิงสาวทนฟังวาจาแทะโลมของชายหนุ่มไม่ไหว แววตาวาวหวานนั่นอีก มองราวกับจะทะลุเสื้อผ้าของเธอเสียให้ได้

ให้พี่เล่านิทานให้ฟังก่อนเถอะนะบอกแล้วดันประตูเข้ามาโดยที่หญิงสาวไม่ทันระวังตัว เลยถูกเขาตวัดร่างขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขน

ปล่อยพลอยนะ!” หญิงสาวกรีดร้องอย่างตกใจ

นิ่งๆ ซี่ เดี๋ยวหล่นไม่รู้ด้วยนะเขาขู่เสียงนุ่มจนเธอรู้สึกกลัว ในสถานการณ์แบบนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ พลอยไม่อยากมีอะไรกับเขาในวันที่ยังไม่รู้สึกรัก

ขณะที่พลอยว้าวุ่นกับความคิดอันฟุ้งซ่านนั้น ร่างบางโปร่งของเธอก็ถูกวางลงบนเตียงนอน แสงสว่างจากโคมไฟสลัวรางส่องให้เห็นใบหน้าหวาดหวั่นของเธอ

พี่จะเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะทำอะไรไม่ดีหรอกน่า พี่สัญญานะว่าหากพลอยไม่ยินยอม พี่ก็จะไม่ฝืนใจเด็ดขาดเขาเอนตัวลงเคียงข้างเธอ แตะปลายนิ้วที่กรอบหน้าหญิงสาวอย่าง
อ่อนโยน

พี่ภันต์สัญญาแล้วนะเธอบอกเสียงคาดคั้น

พี่สัญญา...จากหัวใจของผู้ชายที่รักพลอยมากที่สุดทั้งสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังจนพลอยรู้สึกวางใจได้บ้าง แต่ไม่ทั้งหมดหรอก...ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าธรรมชาติชายหญิงหากใกล้ชิดและตกอยู่ในบรรยากาศที่เป็นใจ ทุกอย่างย่อมเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น เธอไม่ควรประมาท

พี่ภันต์ไม่ต้องเล่านิทานให้พลอยฟังหรอก พลอยไม่ใช่เด็กนะหญิงสาวโวยวายอย่างขัดใจ เขาชอบทำอะไรให้เธอรู้สึกว่าเป็นเด็กไม่รู้จักโต นี่ยังจะมาเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนอีก มันจะมากไปแล้วนะ!

ฟังเถอะน่า นิทานเรื่องนี้เรื่องราวมันเกี่ยวข้องกับเราทั้งสองคนนะเขายังตื๊อจะเล่าอยู่ดี

งั้นเล่ามา พลอยฟังก็ได้เธอว่าอย่างหงุดหงิดพลางหาวติดๆ กัน ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจแล้วเริ่มต้นเล่านิทานของเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนฟัง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กสาวคนหนึ่งได้บังเอิญพบกับชายหนุ่มคนหนึ่ง เธอเห็นความโหดร้ายของเขา เลยเกลียดชังตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เวลาที่เธอเห็นเขาทีไรก็อดไม่ได้ที่จะหันมาแล้วมองค้อน
บางครั้งยังหันมาเพื่อจะบอกเขาทางสายตาว่าเธอเกลียดเขา โดยที่ไม่รู้ว่าสายตาแห่งความเกลียดชังนั่นเอง ได้ปลูกดอกไม้แห่งความรักให้เบิกบาน
ในหัวใจของเขาคำพูดของชายหนุ่มปลุกให้หญิงสาวหันมาทำตาโต
อ้าปากค้าง ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง

พี่ภันต์ พลอยว่ามันน้ำเน่านะ อีกอย่างพี่ไปจำสำนวนลิเกมาจากไหน

ก็เรื่องมันเกิดขึ้นจริงๆ ถึงลิเกไปนิด แต่มันก็เรื่องจริงนะ พลอยไม่รู้หรือไงว่าเวลาพี่ไปหาเพชร พลอยจะหันมามองพี่บ่อยมาก หันมาส่งค้อนบ้าง บางทีเขม่นมองอย่างชิงชัง จนพี่ละสงสัยว่าตกลงพลอยเกลียดพี่แบบไหน ทำไมต้องหันมาทางพี่บ่อยขนาดนั้นชายหนุ่มมองหน้าเกลี้ยงเกลาที่อยู่ใกล้ๆ อย่างเอ็นดู เมื่ออีกฝ่ายชักสีหน้าไม่พอใจกับคำพูดของเขา

กลัวไม่รู้ว่าพลอยเกลียดพี่ไงหญิงสาวรีบบอกเพราะกลัวว่าเขาจะคิดไปทางอื่น

ตอนนี้ก็ยังเกลียดพี่อยู่อีกเหรอ

พี่คงไม่หวังให้พลอยเลิกเกลียดพี่เพียงแค่เราใกล้ชิดกันไม่กี่วันหรอกนะ

พี่เข้าใจ แต่น่าจะเกลียดน้อยลงกว่าเดิมได้แล้ว เพราะถึงยังไงพี่ก็เป็นคนที่รักพลอยนะ

พลอยยังไม่ค่อยรู้สึกซึ้งกับความรักของพี่ภันต์สักเท่าไหร่พลอยบอกออกไปอย่างที่ใจรู้สึก

ก็อย่าเอาความรักของพี่ไปเปรียบกับคนอื่นสิ!” ชายหนุ่มเริ่มทำสุ้มเสียงไม่พอใจเมื่อรู้ว่าเธอกำลังเปรียบเทียบความรักของเขากับตรัย พลอยเองถึงกับเงียบไปเช่นกัน เพราะเธอกำลังเปรียบเทียบเขากับตรัยอยู่จริงๆ

ตรัยตามใจเธอ พูดจาสุภาพหวานหู ไม่เคยพูดประชดประชัน
หรือแดกดันให้เจ็บใจเล่นเหมือนอย่างนภันต์ชอบทำกับเธอ แต่ไม่ว่าตรัยจะดีกว่านภันต์อย่างไร พลอยต้องยอมรับว่าข้อเสียของตรัยก็คือการที่เขานอกใจเธอ ผู้ชายที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อคนรัก ถึงจะดีแค่ไหนก็ไม่มีค่าอะไร มันถึงเวลาแล้วที่พลอยต้องเปิดใจเริ่มต้นใหม่กับคนที่รักเธออย่างจริงใจ แม้นภันต์จะเป็นคนที่เธอเคยเกลียดชังมาก่อน หากเธอจะทำใจกว้างเพื่อเรียนรู้เขาในแง่มุมใหม่ บางทีสิ่งที่เธอเห็นในวันนั้น...อาจเป็นเพียงแค่ความผิดพลาดบางอย่างที่เกิดขึ้นกับชีวิตของเขาก็เป็นได้ ปัจจุบันนภันต์ไม่ได้มีนิสัยอันธพาล เที่ยวไปมีเรื่องชกต่อยใครๆ เหมือนในอดีตแล้ว

พี่ภันต์คะ พลอยขอถามอะไรพี่สักอย่างสิ

ถามได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องวันนั้น วันที่พลอยเจอกับพี่ครั้งแรกน้ำเสียงเศร้าสร้อยของเขาทำให้เธอหันมาทางเขาอย่างพิจารณา ใบหน้าคร้ามคมหม่นหมอง แววตาเหมือนกับจะขังขอบด้วยหยาดน้ำ ความสงสัยของพลอยต่อเหตุการณ์ในวันนั้นยิ่งเพิ่มมากขึ้น แต่ในเมื่อเขาออกปากขอ เธอก็ไม่กล้าซักไซ้ไล่เลียง นภันต์คงมีเหตุผลที่จะไม่พูดถึงมันอีก อาจเป็นเรื่องร้ายแรงจนไม่อยากจะจดจำ

พี่ยอมรับว่าวันนั้นพี่ทำตัวไม่ดี แต่มันไม่ใช่ว่าแค่เดินชนกันแล้วพี่ก็รี่เข้าไปชกต่อยเขาเลย ผู้ชายคนนั้นพูดจาไม่ดีกับพี่ก่อน

เขาพูดอะไรเหรอคะ พี่ภันต์ถึงโมโหจนกระทืบเขาเกือบตายว่าจะไม่ถามเรื่องนี้แล้ว เอาเข้าจริงๆ ก็เผลอถามออกไปจนได้

ขอโทษนะพลอย พี่บอกไม่ได้จริงๆเขามองเธออย่างวิงวอน พลอยเห็นแสงวูบไหวสะเทือนใจในดวงตาของชายหนุ่ม เธอจึงไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ

งั้นพลอยไม่ถามก็ได้ค่ะ พี่ภันต์กลับเถอะ ดึกมากแล้วนะหญิงสาวเอ่ยเพื่อตัดบท ไม่อยากให้เขารู้สึกไม่ดีมากไปกว่านี้

พี่กลับแน่ ถ้าพลอยหลับเสียก่อนเขาต่อรองพร้อมคลี้ยิ้ม ทว่าดวงตาคมลึกยังหม่นเศร้า

ถามจริงๆ เถอะ พี่ภันต์กลัวว่าพลอยจะออกไปหาพี่ตรัยใช่ไหมคะ เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้แล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้พลอยก็ไม่มีวันกลับไปหาพี่ตรัยหรอกค่ะ พี่ภันต์มั่นใจได้

พี่ไม่ได้กลัวว่าพลอยจะกลับไปหามัน พี่กลัวว่ามันจะมาวุ่นวายกับพลอยมากกว่า พี่บอกไว้เสียก่อนนะ ไม่ว่าพลอยจะเลือกพี่ด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่ในเมื่อพลอยเลือกพี่แล้ว ควรซื่อสัตย์ต่อพี่ เพราะพี่เกลียดการไม่ซื่อสัตย์ต่อกันมากที่สุด และจะไม่มีวันให้อภัยในเรื่องแบบนี้ด้วยท้ายประโยคของเขาคล้ายกล้ำกลืนความขื่นขมบางอย่างไว้ แต่ไม่อาจทำได้อย่างแนบเนียน ดวงตาคมกร้าวฉายแววรวดร้าวชัดเจน

พลอยหวนคิดไปถึงคำพูดของตรัยที่บอกว่านภันต์เคยคบกับ
ชญานันท์ และโกรธที่ตรัยแย่งชญานันท์ไปจากเขา นภันต์เลยต้องการแต่งงานกับเธอเพื่อแก้แค้นตรัย เขาอาจไม่ได้รักเธอจริงๆ อย่างที่พร่ำบอก แต่ช่างเถอะ ในเมื่อเธอเองจะแต่งงานกับเขาเพราะต้องการใช้เขาเป็นเกราะกำบังจากตรัยและจิตใจที่อ่อนแอของตัวเองเท่านั้น

..จะสนใจไปทำไมว่านภันต์จะเคยถูกใครทรยศมาบ้าง หญิงสาวบอกตัวเอง ทว่าในใจนึกเคืองชายหนุ่มหากความรักของเขายังเป็นของชญานันท์ ผู้หญิงที่แย่งตรัยไปจากเธอ!

แล้วพี่ภันต์ล่ะ จะซื่อสัตย์กับพลอยหรือเปล่า แล้วจะไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นอีกไหมในเมื่อนภันต์เองก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายที่มีผู้หญิงมารุมล้อมมากที่สุดคนหนึ่ง อยู่ๆ จะมาเลิกทำตัวเป็นหนุ่มจอมเจ้าชู้เพียงแค่ข้ามคืนได้อย่างไร

พี่มีพลอยแล้ว ผู้หญิงอื่นก็ไม่มีค่าอะไรกับพี่อีก และพี่จะไม่มีวันทำร้ายหัวใจคนที่ตัวเองรักด้วย ที่ผ่านมาพี่คบผู้หญิงก็เพียงเพราะมันเป็นไปตามวิถีธรรมชาติของผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น

ตามวิถีธรรมชาติของผู้ชายคนหนึ่งพลอยงึมงำมองชายหนุ่มอย่างอ่อนใจในคำแก้ตัวของเขา

มันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชาย บางทีผู้หญิงก็ไม่เข้าใจหรอก

จะพยายาม...” พลอยบอกแล้วหาวติดๆ กันหลายครั้ง

ช่างเถอะ พลอยไม่ต้องสนใจในเรื่องแบบนี้หรอก อีกหน่อยแต่งงานกันไปแล้วพลอยก็จะ...” ชายหนุ่มหยุดพูดทันทีเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หันขวับไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆ ดวงตาสวยได้หลับพริ้มไปเรียบร้อยแล้ว เห็นเพียงแพขนตางอนทาบทาบนผิวแก้ม

แล้วยังงี้จะไม่ให้ว่าเด็กได้ยังไงล่ะพลอยชายหนุ่มบ่นอุบ
คลี่ผ้าห่มคลุมร่างให้เธอ จุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากโค้งมน กดปิดโคมไฟหัวเตียง แล้วเดินออกจากห้องพักของหญิงสาวอย่างเงียบกริบ

"""""""""""""""""


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #3 ondara (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 20:37
    ดีงาม มีความมั่นคง แต่ฉลาดอยู่
    #3
    0