เ ป ล ว เ ที ย น ก ล า ง ส า ย ล ม

ตอนที่ 12 : บทลงโทษที่แสนหวาน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    16 พ.ย. 63



พลอยเดินไปนั่งยังลานกว้างด้านข้างคอฟฟี่ช็อปของโรงแรม สามารถมองออกไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาได้โล่งตา นั่งครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ พลันใบหน้าสวยร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ถามว่าโกรธไหมที่อยู่ๆ เขามาจูบเธอ มันยิ่งกว่าโกรธ แต่กระนั้นเธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำรักของเขาที่แม้จะไม่หวานซ่านใจ แต่ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นหนักแน่น เธอรู้สึกว่านภันต์เหมือนต้นไม้ใหญ่ นอกจากจะให้ร่มเงาแล้วยังสามารถยึดเหนี่ยวไม่ให้ปลิวคว้างลงไปในหุบเหวแห่งความอาวรณ์ในตัวตรัย ทว่าพลอยยังลังเลที่จะให้คำตอบที่แน่นอนแก่เขาในเรื่องแต่งงาน ไม่แน่ใจว่าจะรักเขาได้อย่างที่เธอเคยรักตรัยหรือเปล่า แต่ดูเหมือนทุกสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในยามนี้มันบีบบังคับให้เธอเดินเข้าไปใกล้เขามากยิ่งขึ้น

...นี่เป็นพรหมลิขิตหรือว่าความโชคร้ายของเธอกันแน่นะ หญิงสาวครุ่นคิดอย่างสับสนนานเท่าไรไม่รู้ กระทั่งลูกน้องคนหนึ่งของนภันต์เดินมาบอกหญิงสาว

คุณพลอยครับ...คุณภันต์เชิญที่ห้องอาหารมาลัยทองครับ

เธอพยักหน้ารับรู้แล้วเดินตามร่างสูงนั้นไปยังทิศทางของห้องอาหาร นภันต์กำลังนั่งรอเธออยู่

ทานอะไรดีเขายื่นเมนูอาหารให้หญิงสาว เธอรับมาเปิดดูแล้วเลือกผัดไทวุ้นเส้นกุ้งสด ส่วนนภันต์เลือกไก่ผัดสปาเกตตี้

ขณะนั่งรออาหารอยู่วินธ์ก็โทร. มาหาพลอย บอกว่าคืนนี้เขากับ
นีรดาจะไปค้างด้วย ให้พลอยเตรียมเครื่องดื่มและอาหารค่ำรอไว้
หญิงสาวรับคำน้ำเสียงสดใส เธออยากจะบอกเล่าเรื่องราวยุ่งๆ ให้เพื่อนสนิททั้งสองรับรู้เช่นกัน อยากได้ความเห็นของเพื่อนๆ ในเรื่องที่นภันต์ขอเธอแต่งงาน ในเมื่อรับปากจะให้คำตอบเขาอีกสองสามวัน เธอคงเลี่ยงต่อไปไม่ได้ ท่าทางของเขาดูเคร่งเครียดจริงจังกับเรื่องนี้มากพอสมควร

จะมีปาร์ตี้กันเหรอนภันต์ถามเมื่อได้ยินเธอพูดคุยกับเพื่อนหนุ่ม

ค่ะ ปกติคืนวันศุกร์ ถ้าไม่มีอะไรวินธ์กับนิดก็มาพักกับพลอยประจำ

อือ...วินธ์ก็ค้างด้วยเหรอนภันต์รู้จักวินธ์เหมือนอย่างที่รู้จัก
นีรดายามที่ไปหาเพชรที่บ้านหรือคอนโดมิเนียม แต่นภันต์ก็คิดอย่างคนที่ไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนอยู่ใกล้กับคนที่ตัวเองรักมากเกินไป

วินธ์เขานอนห้องพี่เพชรนะ ไม่ได้นอนห้องเดียวกับพลอยกับนิดเสียหน่อยพลอยหันไปค้อนชายหนุ่มเมื่อรู้ว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่

งั้นพี่ก็ค้างห้องไอ้เพชรได้น่ะสิ

ไม่ได้!”

หรือจะให้ค้างห้องเดียวกับพลอยคำพูดนั้นทำให้พลอยตีหน้ายักษ์ เงื้อมือจะฟาดแขนเขา แต่ชะงักเมื่อเจอสายตาคาดโทษของชายหนุ่ม
      
ขืนลงไม้ลงมือกับพี่ท่ามกลางสายตาผู้คนแบบนี้ พี่จะลงโทษให้หนักเลย ไม่เชื่อลองดู!” ชายหนุ่มก้มลงมากระซิบที่หูเธอเสียงลอดไรฟัน หากดวงตาคมกลับพราวระยับขณะทอดมองไปยังเรียวปากอิ่มที่ยังเป็นสีเข้มจัดจากการจูบอย่างอ้อยอิ่งของเขา

หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ได้แต่เสมองไปทางอื่น นึกเข่นเคี้ยวอยู่ในใจ ถึงเขาไม่บอกว่าจะลงโทษเธออย่างไร พลอยก็พอเดาออกได้ เป็นผู้หญิงมันเสียเปรียบแบบนี้นี่เอง ใช่...นภันต์เคยพูดว่าคนอย่างเขาไม่มีวันใช้ความรุนแรงกับเธอ แต่กลับใช้ชั้นเชิงบางอย่างที่เหนือกว่าปราบเธอให้อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง แถมยังล่อลวงเธอให้ตอบรับสัมผัสของเขาอย่างเผลอไผล เขาจงใจบีบบังคับเธอทางอ้อม ทำไมพลอยจะไม่รู้

พออาหารมาวางตรงหน้า ทั้งสองกินอย่างเงียบๆ กระทั่งอิ่ม และ
ต่อด้วยกาแฟ ทันใดคนที่พลอยไม่คาดฝันว่าจะได้เจอก็เดินเข้ามาทักทายด้วยสีหน้าระรื่น

สวัสดีค่ะคุณภันต์ ดีใจจริงๆ เลยที่เจอคุณที่นี่เสียงหวานใสของนางเอกสาวคนดังทำให้พลอยเหยียดยิ้ม ยิ่งเห็นแววตาวาวหวานของเธอยามมองชายหนุ่ม พลอยก็พอดูออกว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรต่อนภันต์

สวัสดีครับคุณน้ำฝน ไม่คิดเหมือนกันครับว่าจะเจอคุณที่นี่ เชิญนั่งก่อนสิครับชายหนุ่มลุกขึ้นขยับเก้าอี้ให้นางเอกสาวตามมารยาท พลอยแอบหมั่นไส้เขาเล็กน้อย

พอดีนัดทานข้าวกับเพื่อนที่นี่น่ะค่ะ แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณกับเอ่อ...พนักงานของบริษัทดีอาร์นางเอกสาวปรายตาไปยังพลอยแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ

ไม่ยักรู้นะคะว่าคุณภันต์รู้จักพลอยด้วย

อ๋อ...ผมรู้จักพลอยมาหลายปีแล้วครับ พลอยเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทผม

เหรอคะ...” นางเอกสาวรู้สึกว่าแม่คนนี้ช่างโชคดีเสียจริงที่ได้มีโอกาสรู้จักใกล้ชิดกับนภันต์ บุณฤทธิ์ ชายหนุ่มคนดังที่สาวๆ หลายคนฝันจะได้เป็นคู่รักของเขา

ครับ...ผมกับพลอยสนิทกันมากชายหนุ่มรู้ว่าคำพูดของเขาทำให้พลอยเดือดดาลในใจ แต่ไม่สน เขามีจุดประสงค์บางอย่างในการ
กระทำของตนเอง

สนิทพอจะรู้เรื่องของพลอยที่เกิดขึ้นในบริษัทหรือเปล่าคะ
คุณภันต์

เรื่องอะไรครับ...”

เรื่องของพลอยกับคุณตรัยที่แอบคบกันน้ำฝนพูดกับชายหนุ่ม แต่ดวงตาสวยนั้นหันไปมองพลอยอย่างเยาะเย้ย

อ๋อ...รู้ครับ รู้กระทั่งว่าใครเป็นคนเอาภาพนั้นมาแจกจ่ายคนในบริษัทนภันต์บอกเสียงเรียบก็จริง ทว่าแววตาคมกล้ามีแววดุดันอย่างเห็นได้ชัด

พลอยคิดว่าตนเองไม่ได้ตาฝาดไป เธอเห็นดวงตาของนางเอกสาววูบขึ้นชั่วครู่ ก่อนหรี่แสงลงเป็นปกติ จากนั้นน้ำฝนก็เอ่ยเสียงหวานใสตามแบบฉบับของนางเอก คือแอ๊บแบ๊วร่าเริงยามอยู่ต่อหน้าคนอื่น ยกเว้นต่อหน้าเธอเพียงลำพังเท่านั้น นางเอกสาวจะกลายร่างเป็นนางร้าย
ตัวแม่ขึ้นมาทันที

แหม...เชื่อแล้วค่ะว่าคุณภันต์สนิทกับพลอยจริงๆ

เดี๋ยวพลอยขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะคะพี่ภันต์หญิงสาวเอื้อมมือ
ไปแตะแขนชายหนุ่ม ยิ้มหวานให้อย่างจงใจจนดวงตาโตกว้างเป็นประกายพราว นภันต์หันไปยิ้มตอบอย่างรู้เท่าทันความคิดของเธอ

ตามสบายครับเขาบอกเสียงนุ่ม

พลอยทิ้งสายตาเยาะเย้ยให้นางเอกสาว แล้วเดินออกจากห้องอาหารตรงไปยังห้องน้ำ ใช้เวลาอยู่ในนั้นราวห้านาที ประตูใหญ่ของห้องน้ำก็ถูกผลักเข้ามา น้ำฝนประจันหน้ากับเธอด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาวาววับ

เธอนี่มันร้ายจริงๆ เลยนะ มีอัทธ์กับคุณตรัยไม่พอ ยังเข้ามายุ่งกับคุณภันต์อีก!”

เธอมายุ่งอะไรด้วยล่ะ ฉันจะมีใครหรือไม่มีใครมันหนักส่วนไหนของเธอมิทราบที่ผ่านมาพลอยถูกนางเอกสาวเล่นงานมาหนักพอแล้ว ทั้งด่าทอตบตีต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน ทำให้เธอทั้งเสียใจและอับอายอยู่หลายครั้ง หากก็ต้องอดทน ไม่สามารถลุกขึ้นมาโต้ตอบอะไรได้ พลอยรู้สถานภาพตัวเองดีว่าเป็นแค่พีอาร์ ไม่ได้เป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของดีอาร์เอนเตอร์เทนเม้นท์เหมือนอีกฝ่าย เพราะถ้าเรื่องไปถึงหูผู้บริหาร พลอยจะถูกเด้งออกจากงานอย่างไม่ต้องสงสัย แต่วันนี้ไม่ได้อยู่ที่บริษัท...เธอไม่จำเป็นต้องหงอให้นางเอกสาวเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียว

ฉันจะไม่ยุ่งกับเธอเลยหากว่าฉันกับคุณภันต์จะไม่ได้กำลังดูๆ ใจกันอยู่

สงสัยเธอจะดูเขาอยู่คนเดียวกระมังน้ำฝน พี่ภันต์น่ะเขารักฉัน และเขาก็ขอฉันแต่งงานแล้วด้วย ฉันเองก็คิดว่ากำลังจะเซย์เยสนะ ผู้ชายที่หล่อ รวย มีอำนาจบารมีแบบนี้ปล่อยให้หลุดมือง่ายๆ ก็โง่แล้ว

พลอยรู้สะใจเหมือนกันที่เห็นน้ำฝนทำหน้าตกใจ เหมือนช็อกกับคำพูดของเธอ

นี่เธอโกหกใช่ไหม!” น้ำฝนหน้าซีดปากสั่นด้วยคาดไม่ถึงกับสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายที่แสนเพอร์เฟ็กต์อย่างนภันต์จะตาต่ำคว้าผู้หญิงที่แสนธรรมดาอย่างพลอยมาทำเมียได้

ไม่เชื่อก็คอยดูต่อไปแล้วกัน!” พลอยส่งยิ้มหวานเยาะหยันความเกรี้ยวกราดของอีกฝ่าย จากนั้นร่างบางโปร่งก็หมุนตัวผลักประตูออกไป แต่ต้องชะงักเมื่อเจอร่างสูงของใครบางคนยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ หญิงสาวทำหน้าเจื่อน คิดว่าเขาคงได้ยินคำพูดของเธอเต็มสองหูแน่ๆ

คือพลอย...เอ่อ...”

ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้หญิงสาวพูดจบประโยค เขาคว้าข้อมือเธอพาเดินตรงเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องทำงานของเขาที่อยู่บนชั้นสูงสุดของโรงแรม พอก้าวเข้ามาในห้อง พลอยรู้สึกว่ามวลอากาศที่อยู่รอบๆ ตัวมันบีบรัดกดดันจนหายใจแทบไม่ออก นภันต์เอาแต่นั่งมองเธอนิ่งๆ ด้วยแววตาเข้มดุ ไม่ยอมพูดไม่ยอมจาอะไรกับเธอสักคำเดียว หญิงสาวจึงนั่งตัวลีบ หวาดหวั่นกับอารมณ์ของเขา

พลอยขอโทษแล้วกันตัดสินใจพูดออกไปก่อนเพื่อทำลายบรรยากาศขมุกขมัวภายในห้อง อย่างน้อยได้ยินเขาต่อว่าหรือโวยวายมันยังจะดีกว่าที่นิ่งเงียบ เอาแต่มองเธออย่างดุดันอย่างนี้

ขอโทษเรื่องอะไรถามเสียงขรึม

คือ...ทุกอย่างที่พลอยพูดไปกับน้ำฝน

พี่ไม่ยกโทษให้หรอกนะ เว้นแต่พลอยจะรับผิดชอบคำพูดของตัวเอง

หมายความว่าไงคะ

ก็หมายความว่า...พลอยต้องทำอย่างที่พูดกับน้ำฝน ไม่ใช่แค่พูดเพื่อเยาะหยันคนอื่น หรือให้พี่เป็นแค่กันชนจากไอ้หมอนั่น!”

ก็พลอยบอกแล้วไงว่าขอคิดดูก่อน

ไปพูดขนาดนั้นแล้วยังต้องมาเสียเวลาคิดอีกเหรอ!” เขาตวาดกลับทันที

พลอยแค่อยากพูดให้น้ำฝนเจ็บใจเล่น เมื่อก่อนพลอยถูกน้ำฝนเล่นงานเยอะนะคะ บางครั้งก็ลงไม้ลงมือด้วย พลอยต้องทนมาตลอดหญิงสาวพูดหวังให้เขาเห็นใจ

เห็นพี่เป็นเครื่องมือแก้แค้น พี่มีค่ากับพลอยแค่นี้จริงๆ สินะ งั้นก็อย่าลืมแก้แค้นให้ถึงที่สุดแล้วกัน

พลอยทำหน้างงๆ กับคำพูดชายหนุ่ม

ก็อยากให้คนที่เคยทำพลอยเจ็บ เจ็บบ้างไม่ใช่เหรอ รับรองถ้าแต่งงานกับพี่ คนที่เจ็บก็ล้วนแต่เป็นคนที่พลอยอยากให้เจ็บทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นน้ำฝน ตรัย และคุณนันท์ รวมทั้งพี่ด้วย

อ้าว...ไหนพี่ภันต์บอกว่ารักพลอยไง แล้วจะเจ็บทำไมล่ะร้องถาม
อย่างแปลกใจ

รักก็ใช่...เจ็บก็ใช่ ถ้าพลอยยอมแต่งกับพี่เพียงเพื่อประชดคนอื่น หรือต้องการแค่ให้พี่เป็นเกราะกำบังหัวใจที่อ่อนแอของตัวเองเท่านั้น เพราะพลอยคงรู้ดีว่าหากแต่งงานกับพี่แล้วพลอยจะไม่มีวันได้หวนกลับไปหาไอ้ตรัยเด็ดขาด!” น้ำเสียงกร้าวดุ แววตาเยือกเย็นของเขาทำให้
หญิงสาวรู้สึกขนลุกเกรียว

พลอยจำไว้เลยนะ พลอยจะแต่งงานกับพี่ด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่พี่เต็มใจ และพร้อมจะดูแลพลอยให้ดีที่สุด ขอแค่พลอยอย่าคิดหนีพี่ไปไหนเท่านั้นก็พอแล้ว

หญิงสาวไม่ตอบโต้อะไรชายหนุ่ม เอาแต่นั่งก้มหน้ามองมือตัวเองอย่างเงียบๆ นภันต์เดินมานั่งข้างๆ เชยคางเธอขึ้นเพื่อให้จ้องมองดวงตาคมลึกของเขาที่กำลังมองเธออย่างเศร้าหมอง

ถ้าพลอยจะเปิดตาเปิดใจสักนิด เรามาเริ่มต้นเรียนรู้กันใหม่ บางทีพี่อาจไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่พลอยคิดและรู้สึก มันอาจยากที่จะลบภาพตอนที่เราเจอกันในวันแรก แต่พี่ก็อยากให้พลอยมองภาพอื่นๆ ของพี่บ้าง พี่ไม่ได้ขอให้พลอยลืมภาพวันนั้นหรอก เพราะพี่เองยังลืมมันไม่ได้ และจะไม่มีวันลืมได้ชั่วชีวิตของพี่ด้วยท้ายประโยคของชายหนุ่มแผ่วเศร้า อีกทั้งแววตาเหมือนมีหยาดน้ำขังขอบ ทำให้เรียวคิ้วสวยของเธอขมวดมุ่น

วันนั้นมีอะไรเกิดขึ้นกับเขางั้นหรือ...ถึงทำให้นภันต์ได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งในวันถัดมา ได้รับสมญานามจากสื่อว่าเป็นลูกชายนักการเมืองที่ทำตัวเป็นมาเฟียมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ยังไม่ทันที่พลอยจะเอ่ยถามอะไรเขาก็ลุกขึ้นยืน เดินไปยังโต๊ะทำงาน

อ่านหนังสือ นอนเล่น หรือดูทีวีไปพลางๆ ก่อนนะ พี่ขอทำงานก่อนบอกเสร็จเขาก็หันไปสนใจเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า

พลอยยังไม่สามารถละสายตาจากใบหน้าคมขรึมนั้น จึงมองเหมือนจะค้นหาความจริงบางอย่างที่หลุดออกมาจากคำพูดของเขาเมื่อครู่

ถ้ายังขืนมานั่งมองกันอีก เดี๋ยวเจอดีแน่เขาเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาดุๆ ให้ พลอยรีบหยิบนิตยสารใกล้มือขึ้นมาอ่านกลบเกลื่อนความเขินอายที่เผลอจ้องเขานานไป


::::::::::::::::::


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น