เ ป ล ว เ ที ย น ก ล า ง ส า ย ล ม

ตอนที่ 11 : บทลงโทษที่แสนหวาน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    13 พ.ย. 63

บทลงโทษที่แสนหวาน

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มเอามือคลึงขมับเบาๆ น้ำเสียงกรุ่นโกรธของพลอย
บ่งบอกถึงพายุอารมณ์ เมื่อคืนหญิงสาวก็อาละวาดเขาไปเยอะแล้ว วันนี้
เขาต้องมารับมือกับเธอแต่เช้าอีกหรือ... รู้สึกอ่อนใจผสมงุนงงว่าหญิงสาวอารมณ์เสียด้วยเรื่องอันใด หรือเธอรู้เรื่องที่เขาทำลงไปเมื่อคืน มันก็ไม่น่าจะใช่ พลอยหลับสนิทในอ้อมแขนของเขาหลังร้องไห้จนเพลีย แต่เอาเถอะ
...
ไม่ว่าเรื่องอะไรเขารับมือเธอได้ทั้งนั้น ในเมื่อเลือกแล้วว่าจะเป็นฝ่ายเดินหน้าทำทุกอย่างเพื่อความรัก เขาก็ไม่ควรกลัวอะไรอีกต่อไป

นภันต์อ่านเอกสารที่อยู่บนโต๊ะรอหญิงสาว ประมาณสี่สิบนาทีร่างบางโปร่งก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาเขียวขุ่น มือทั้งสองข้างกำแน่นอย่างคนพร้อมอาละวาด ชายหนุ่ม
ถอนหายใจเสียงดัง กลอกตาไปมาอย่างอ่อนใจ

อารมณ์เสียเรื่องอะไรอีกล่ะน้ำเสียงเนิบนุ่มพลางส่ายหน้าน้อยๆ

เลวมาก!” หญิงสาวปรี่เข้ามาทุบชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้
หลังโต๊ะตัวใหญ่

พอแล้ว!” ดูท่าหญิงสาวจะไม่หยุดง่ายๆ นภันต์จึงรวบร่างบางไว้
ในอ้อมแขน รั้งเธอให้นั่งลงบนตัก

ปล่อยนะ!” พลอยกรีดเสียงขึ้นอย่างขัดใจ พร้อมดิ้นรนขัดขืนเต็มกำลัง

ถ้าไม่อยู่นิ่งๆ พี่จะจูบจริงๆ ด้วย!” เสียงเข้มขู่ของเขาทำให้พลอยชะงัก เธอนั่งนิ่งอย่างกับเด็กที่ว่านอนสอนง่าย

กลัวพี่จูบขนาดนั้นเลยเหรอ เฮ้อ...รู้สึกอิจฉาไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนั้นจังที่พลอยทำท่ายินยอมให้มันจูบง่ายๆ

นี่คุณ!” หญิงสาวปรี๊ดแตกขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาเอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อคืน รู้ว่าตัวเองพลาดไป แต่เขาไม่มีสิทธิ์มาเยาะเย้ยซ้ำเติมเธอ

เอาเถอะ...ยังไงพี่จะพยายามลืมเหตุการณ์เมื่อคืนก็แล้วกัน

เมื่อวานนี้หลังไปส่งเธอที่ห้องพัก แทนที่จะกลับห้อง เขาเลือกที่จะเข้าไปนั่งทานอาหารในร้านตรงข้ามกับคอนโดมิเนียม ว่าจ้างรปภ.จับตาดูตรัยว่าจะมาหาถึงห้องพักพลอยหรือเปล่า ไม่นานเขาก็ได้รับรายงานทางโทรศัพท์ว่าตรัยมาที่คอนโดมิเนียมจริงๆ ชายหนุ่มรอคอยอยู่เพียงสิบนาที เมื่อไม่เห็นอีกฝ่ายลงมาเสียทีจึงตามขึ้นไป ดีที่ว่าประตูห้องพักของหญิงสาวไม่ได้ล็อก เลยทันได้เห็นภาพบาดตาบาดใจนั่นเข้าอย่างจัง

เจ็บปวด...ทว่าโล่งใจที่สามารถเข้าไปขัดจังหวะ เขายอมให้เธอโกรธเกลียดแค่ไหนก็ได้ แต่ไม่มีวันยอมให้พลอยกระโจนลงไปในหุบเหวเด็ดขาด เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้หญิงสาวได้ยืนอยู่ในจุดที่ปลอดภัย นภันต์มั่นใจว่าลึกลงในใจพลอยไม่ได้ต้องการจะปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น เธอแค่หวั่นไหวอ่อนแอกับรักที่ยังตัดใจไม่ได้ นั่นเพราะพลอยกับตรัยรักและผูกพันกันมานาน แต่อย่างไรชายหนุ่มก็เชื่อมั่นว่าเวลาสามารถเยียวยาความรู้สึกเธอได้

ปล่อยฉันนะ!” หญิงสาวหันไปว้ากใส่คนที่ยังกอดรัดเธอไว้จากเบื้องหลัง มีผลให้แก้มนวลนุ่มชนเข้ากับปลายจมูกโด่งของเขาเข้าอย่างจัง รู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าขึ้นมาทันที

แก้มหอมดีนี่นภันต์พึมพำใกล้ริมหูของเธอ หญิงสาวรู้สึกถึงความอุ่นจัดที่รินรดผิวแก้ม

ปล่อยนะ...” หญิงสาวพยายามดิ้นให้พ้นวงแขนของเขา

ไม่ปล่อยหรอก เดี๋ยวก็เล่นงานพี่อีก พี่ก็เจ็บเป็นเหมือนกัน ไม่ใช่ก้อนหินเสียหน่อย รู้ไหมพลอยน่ะใจร้ายกับพี่เกินไปแล้วนะเหมือนจะตัดพ้อ ทว่าน้ำเสียงเขากลับนุ่มนวล พลอยรู้สึกผิดที่ทำตัวเป็นคนชอบใช้กำลัง ทั้งที่เธอก็เกลียดเขาเพราะเหตุผลนี้

ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอีก ปล่อยก่อนเถอะ ฉันอึดอัดนะหญิงสาวพยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อระงับความรู้สึกแปลกๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น จะว่าหวาดกลัวก็ไม่ใช่ จะว่าคุ้นเคยก็ไม่เชิง มันก้ำกึ่งทั้งสองความรู้สึก ที่รับรู้อย่างชัดเจนในตอนนี้คือหัวใจเธอเต้นรัวเร็วผิดปกติ

พี่ไม่เชื่อคำพูดพลอยหรอก อีกอย่างพี่ชอบกอดพลอยแบบนี้ รู้สึกดีมากๆเขาก้มลงจรดปลายจมูกที่กลุ่มผมนุ่มสลวยของหญิงสาว

แต่ฉันไม่ชอบคิดว่าตะโกนไปแล้วเชียว ทำไมกลับได้ยินเพียงเสียงสะท้อนสั่นแผ่วของหญิงสาวคนหนึ่งเท่านั้น

ให้พี่กอดบ่อยๆ เดี๋ยวก็คุ้น แล้วอีกหน่อยก็จะชอบไปเอง

เขายังไม่ยอมปล่อยร่างเธอง่ายๆ แถมยังเอาจมูกมาแตะที่ไหล่เธอด้วย แม้จะมีเสื้อผ้ากางกั้น หญิงสาวก็ยังรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นจัดของเขา พยายามบิดตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง

ปล่อยพลอยก่อนเถอะพี่ภันต์ พลอยมีอะไรให้พี่ดูทั้งที่ยังโมโหชายหนุ่มอยู่ แต่พลอยก็คิดว่าหากพูดกับเขาดีๆ อาจได้ผล เผื่อเขาจะใจอ่อนยอมปล่อยร่างเธอเสียที หญิงสาวจึงยินยอมเรียกชายหนุ่มว่าพี่เรียกแทนตัวเองว่าพลอยอย่างที่เขาเคยอยากให้เธอเรียกก่อนหน้านั้น

นภันต์กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเป็นต่อ ในที่สุดก็ทำให้หญิงสาวเรียกเขาอย่างที่ต้องการได้โอเค...แต่พลอยต้องสัญญาก่อนว่าจะเรียกพี่ว่าพี่ภันต์แล้วเรียกตัวเองว่าพลอยแบบนี้ตลอดไปเขายังไม่ยอมคลายวงแขนง่ายๆ

ค่ะ พี่ภันต์ พลอยสัญญาหญิงสาวตอบอย่างไม่มีทางเลี่ยง ขอแค่ให้เธอเอาตัวรอดจากตอนนี้ก่อนเถอะ!

สัญญาแล้วนะ ถ้าไม่รักษาสัญญาจะโดนปรับบอกพร้อมกับคลายวงแขนออกอย่างแสนเสียดาย พลอยลุกจากตักชายหนุ่มทันที ใบหน้าเธอยังเป็นสีเข้มจัด ทำให้ชายหนุ่มยิ้มดวงตาเป็นประกาย

ไหนมีอะไรให้พี่ดู

พอเป็นอิสระความกรุ่นโกรธที่มีอยู่ก่อนหน้านั้น แต่ถูกเขาเบรกไว้ด้วยอ้อมกอดก็เหมือนจะพวยพุ่งขึ้นมาอีกระลอก เธอหยิบรูปภาพจากกระเป๋าโยนลงบนโต๊ะ ถามอย่างฉุนเฉียวนี่เป็นฝีมือพี่ใช่ไหม!”

นภันต์ค่อยๆ หยิบภาพนั้นขึ้นมาดู ใบหน้าคร้ามคมเคร่งเครียด เขากัดกรามจนขึ้นสันนูนอย่างคนที่กำลังระงับอารมณ์เดือดพล่านอยู่ข้างในพลอยได้มายังไง!” นภันต์ขยำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ก่อนปาลงพื้นห้อง

ยังจะมีหน้ามาถามพลอยแบบนี้อีก ในเมื่อมันเป็นฝีมือของพี่เองไม่ใช่เหรอ!” หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเขา

บอกพี่มาว่าพลอยได้มันมายังไง!” เขาไม่ตอบคำถามเธอ แต่กลับตะคอกถามหญิงสาว

อยากรู้นักใช่ไหม ได้เลย...ภาพพวกนี้น่ะมันมีเกลื่อนบริษัทนั่นแหละ ทุกคนเห็นภาพนี้ทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่รปภ. หรือคนทำความสะอาด!”

เป็นไปได้ยังไงชายหนุ่มคราง เอามือกุมขมับ

อย่ามาเล่นละครตบตาพลอยเลย พี่เองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนทำ!”

ถ้าพี่จะทำนะพลอย พี่จะไม่มีวันให้ภาพของพลอยกับไอ้หมอนั่นออกมาให้คนอื่นเห็นเด็ดขาด สู้ให้คนอื่นเห็นภาพของพลอยกับพี่ไม่ดีกว่าเหรอ

หมายความว่าไงหญิงสาวครางออกมาอย่างประหลาดใจ แทนคำตอบ ชายหนุ่มหยิบภาพที่ปริ้นท์ออกมาจากเครื่องคอมพิวเตอร์ยื่นให้เธอดู มือบางที่เอื้อมหยิบกระดาษสั่นน้อยๆ พลันสิ่งที่พลอยหวาดกลัวที่สุดก็ปรากฏตรงหน้า ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโกรธ เพราะมันเป็นภาพของเธอนอนหลับตาพริ้มบนเตียงนอนในอ้อมแขนของนภันต์ เป็นภาพที่เขาถ่ายจากกล้องมือถือ

นี่ตกลงคุณถ่ายมันไว้ทำไม คุณคิดจะทำอะไรกันแน่!” พลอยมองชายหนุ่มอย่างหวาดระแวง

ก็ถ่ายไว้ดูเล่น พี่ชอบที่เห็นพลอยหลับอยู่ในอ้อมแขนพี่แบบนี้ แล้วพลอยเพิ่งรับปากไปนะว่าจะไม่เรียกพี่แบบนี้อีก ระวังจะโดนปรับ อย่าหาว่าไม่เตือน!” ท้ายประโยคเขาเข้มขึ้น ดวงตาที่จ้องมองเธอมีแววดุดัน

ตกลงคุณ...เอ่อ พี่ภันต์ไม่ได้ถ่ายภาพพลอยกับพี่ตรัยเหรอ
เธอถามเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย เพราะกลัวว่าจะโดนปรับอย่างที่เขาขู่ไว้

ไว้ตอนมันจะตายก่อนเถอะ พี่ถึงจะไปถ่ายภาพไอ้หมอนั่นไว้!” นภันต์ตะคอกใส่หน้าหญิงสาวอย่างเดือดดาล พลอยทำหน้าเครียด ยิ่งเห็นแววจริงจังในสีหน้าและแววตาของเขา เธอก็ลังเลในความคิดของตัวเองก่อนหน้านั้นคนอย่างพี่มันอาจไม่ดีไปเสียทุกอย่าง แต่พี่ไม่มีวันทำร้ายคนที่พี่รักหรอก ขอให้เชื่อใจกันหน่อยนะพลอย

หญิงสาวยังยืนนิ่งหัวสมองเธอมึนงง จับต้นชนปลายไม่ถูก หากไม่ใช่ฝีมือนภันต์งั้นแสดงว่าวันนั้นมีใครอื่นที่เห็นเธอกับตรัย เป็นคนที่แอบถ่ายภาพไว้แล้วเอามาแจกจ่ายทั่วบริษัทเพื่อทำลายเธอ

มานั่งนี่ก่อน ค่อยๆ คิดนะ ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ต้องค่อยๆ หาทางแก้ไขกันไป อย่าเอาแต่โมโหชายหนุ่มเดินมารั้งแขนเธอไปนั่งยังโซฟายาวในมุมพักผ่อน ดูเหมือนพลอยจะยังตกอยู่ในห้วงคิด จึงยินยอมเดินตามเขามาอย่างว่าง่าย นภันต์เดินไปหยิบน้ำผลไม้กระป๋องในตู้เย็นเล็กๆ มุมห้อง เปิดให้แล้วยื่นใส่มือหญิงสาว พลอยเอ่ยขอบคุณเบาๆ ก่อนยกน้ำผลไม้ขึ้นดื่ม

พลอย ถามจริง ที่บริษัทน่ะพลอยมีศัตรูหรือเปล่า

ศัตรูเหรอคะ...” หญิงสาวพึมพำ มองหน้าชายหนุ่มอย่างงุนงง

ใช่ ไม่ถึงกับต้องเรียกว่าศัตรูหรอก อาจเป็นเพื่อนร่วมงานที่ไม่ค่อยชอบเรา แบบนี้มีไหม

พลอยกับเพื่อนร่วมงานเข้ากันได้ดีค่ะ พลอยไม่เคยมีเรื่องกับคนที่ทำงานด้วยกันเธอตอบอย่างมั่นใจ

ไม่มีเลยเหรอ

อาจมีความคิดไม่ตรงกันบ้างเรื่องการทำงาน แต่มันไม่ถึงขนาดขัดแย้งและทะเลาะกัน

งั้นพลอยก็ไม่เคยมีปัญหากับคนในบริษัทเลยงั้นสิ

พลอยนิ่งงันไปชั่วอึดใจ คิ้วขมวดมุ่นน้อยๆก็ไม่เชิงหญิงสาวเปรยเสียงแผ่ว

หมายความว่าไงพลอย

ไม่รู้สิ...คงไม่ใช่

บอกพี่มาตรงๆ เถอะ

คือพลอยเคยมีเรื่องกับน้ำฝนที่เป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของ
บริษัทน่ะค่ะ

เกี่ยวกับเรื่องงานนี่นะนภันต์ถามอย่างแคลงใจ

ไม่ใช่ค่ะ คืออัทธ์...นักร้องเพลงร็อกที่เคยเป็นแฟนน้ำฝนน่ะค่ะ เขาชอบมาเกาะแกะพลอย ทำให้น้ำฝนหึงหวง ชอบมาด่า และเคยตบหน้าพลอยครั้งหนึ่ง เมื่อเช้าพลอยเจอน้ำฝน เขาก็มาพูดจาเยาะเย้ยพลอยเรื่องนี้เหมือนกัน แต่พลอยคิดว่าคงไม่ใช่น้ำฝนหรอก อีกอย่างน้ำฝนกับอัทธ์ก็เลิกกันแล้ว เขาคงไม่มาหึงหวงอัทธ์เหมือนเมื่อก่อน

พอได้ฟังคำอธิบายของหญิงสาว นภันต์ก็ถอนหายใจเสียงดังพลางส่ายหน้าช้าๆตกลงไอ้นักร้องนั่นมันมาจีบพลอยงั้นเหรอ!”

ไม่เชิงค่ะ คงแค่อยากมาเกาะแกะสนุกๆ ตามนิสัยขี้หลีของเขาเท่านั้น

เสน่ห์แรงเหลือเกินนะเขาลงเสียงหนักแล้วปรายตามองเธออย่างหงุดหงิด

ก็งั้นมั้ง ไม่งั้นพี่คงไม่มาตามตื๊อพลอยหรอก!” หญิงสาวแดกดัน เกลียดท่าทางประชดประชันของเขา แต่พอชายหนุ่มเลื่อนสายตามามองแบบดุๆ เธอก็หน้าจ๋อยไปเหมือนกัน

รู้ก็ดีแล้ว ตกลงจะแต่งงานกับพี่ไหม!”

พลอยถึงกับเสมองไปทางอื่นเมื่อได้ยินคำถามของเขา

พี่ถามก็ตอบหน่อยสิชายหนุ่มจับใบหน้าสวยให้หันมาทางเขา จ้องมองดวงตากลมโตที่ฉายแววลังเล

ตอบพี่มาสิพลอย จะแต่งงานกับพี่ไหม หรืออยากจะเป็นเมียน้อยของไอ้ตรัยมันพูดจบชายหนุ่มก็ถูกฝ่ามือเล็กๆ สะบัดใส่ทันที

ปากเสีย!” ตบหน้าเขาไปทีหนึ่งไม่พอ ยังด่าให้อีก อย่างนี้ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว ชายหนุ่มจับตรึงใบหน้าสวยของเธอไว้เพื่อให้ต้อนรับจุมพิตอันร้อนแรงของเขา คล้ายอยากลงโทษเรียวปากนุ่มที่ช่างสรรหาคำมาด่าทอ ไม่สนใจมือเล็กๆ ที่กำลังทุบทึ้งเขาอยู่ จนหญิงสาวหมดแรงจะขัดขืน คนตัวใหญ่กว่าเลยได้สำรวจริมฝีปากเธออย่างดูดดื่มอ่อนหวาน กระทั่งรับรู้
ถึงร่างที่สั่นเทาของคนในอ้อมแขน นภันต์จึงตระหนักว่าตัวเองกำลังทำให้หญิงสาวหวาดกลัว จึงถอนจุมพิตอย่างอ้อยอิ่ง แต่ยังโอบกอดเธอไว้หลวมๆ ในขณะที่พลอยนิ่งงันเพราะยังช็อกกับจุมพิตจู่โจมของเขา

พี่รักพลอยจริงๆ แต่งงานกับพี่เถอะนะพลอย พี่สัญญาว่าจะดูแลพลอยเป็นอย่างดีคำพูดของเขาปลุกให้เธอรู้สึกตัว หญิงสาวรีบผละออกห่างชายหนุ่ม แล้วมองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้วางใจ

พลอยไม่แต่ง!” เธอแผดเสียงใส่เขา

อย่าดื้อนักเลยน่าพลอย หรือว่าอยากโดนทำโทษอีก!” เขามองเธออย่างคาดโทษ ใบหน้าคร้ามคมดุดัน นภันต์ไม่อยากทำแบบนี้กับผู้หญิงที่เขารักเลยสักนิด แต่ชายหนุ่มไม่มีวิธีจัดการกับคนดื้อรั้นอย่างพลอยได้ดีกว่านี้อีกแล้ว ในเมื่อบอกรักดีๆ หญิงสาวก็ไม่แยแส ครั้นจะปล่อยให้เธอหวนกลับไปหาตรัย เขาก็ทำไม่ได้อีกเช่นกัน

ขอเวลาสักสองสามวันนะคะ แล้วพลอยจะตอบพี่หญิงสาวพยายามระงับความกรุ่นโกรธเอาไว้ เพราะในสถานการณ์เช่นนี้ หากปฏิเสธเสียงแข็งไปเลยนภันต์อาจทำอะไรบ้าๆ กับเธอเหมือนเมื่อครู่นี้อีกก็ได้

พี่จะรอแล้วกัน งั้นวันนี้อยู่กับพี่ที่นี่นะ เดี๋ยวตอนเย็นพี่ไปส่ง
น้ำเสียงเขาอ่อนลง ใบหน้าคมหล่อคลายความดุดัน

พี่ภันต์ไม่ทำงานหรือไงน้ำเสียงที่ถามขึ้นนั้นห้วนจัดอย่างลืมตัว

ทำสิ...พลอยนั่งเล่นนอนเล่นอ่านหนังสือไปก่อน ถ้าเบื่อก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกก็ได้ แต่ห้ามแอบหนีกลับนะ ไม่งั้นโดนดีแน่ชายหนุ่มทำเสียงขู่ มองเธออย่างระแวง

ไม่หนีหรอกค่ะ พลอยแค่ไปเดินเล่นข้างล่างหญิงสาวเดินลิ่วออกไปจากห้องทำงานของชายหนุ่ม ไม่ได้มีอารมณ์อยากเดินเล่นนักหรอก แต่อยากไปให้พ้นหน้าเขาสักครู่ก็ยังดี ต่อไปนี้เธอจะไม่มีวันตบหน้าเขาอีกเด็ดขาด เข็ดแล้วจริงๆ เพราะสิ่งที่ได้กลับมานั้นมันไม่คุ้มกับสิ่งที่เสียเลยสักนิด หนึ่งตบแลกหนึ่งจูบอันยาวนาน เรียกว่าขาดทุนย่อยยับก็ว่าได้!

::::::::::::::::::


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #6 ท้อดอง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 18:52

    สรุปว่าชอบความรุนแรงทั้งคู่ อะไรก็ตบ อะไรก็ตบ นางเอกไร้สาระมาก ไม่มีเหตุผล ใจคับแคบ ...ไรท์ อยากจะสื่ออะไรน้อ

    #6
    0