ริมทะเลรัก

ตอนที่ 6 : หัวใจที่แตกสลาย 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ธ.ค. 59



"พี่เดย์ทานข้าวหน่อยสิคะ จะได้ทานยา" จูนมองร่างของคนป่วยที่นอนอยู่แบบเตียง ซึ่งกำลังทอดสายตาออกนอกหน้าต่าง

"พี่เดย์ทานข้าวหน่อยเถอะนะ พี่เดย์จะได้หายเร็วๆ"

เดย์เพิ่งออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากไปนอนป่วยอยู่ถึงอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ คุณหมอบอกว่ากระเพาะเป็นแผล หากไม่ดูแลตัวเองอาจเป็นโรคมะเร็งได้ จูนกลัวมาก เธอคงอยู่บนโลกนี้อย่างไม่มีความสุขหากไม่มีเขา

"พี่เดย์ทานหน่อยเถอะค่ะ จูนขอร้อง นะพี่นะ" เด็กสาวเดินไปจับมือเขาไว้ น้ำตาเธอรินไหลอย่างน่าเวทนา เดย์เอื้อมมือลูบผมเธอเบาๆ

"อย่าร้องไห้เลยจูน"

"จูนจะร้องจนกว่าพี่เดย์จะทานข้าวแล้วก็ทานยา"

"ตื๊อจังนะพี่ทานก็ได้" น้ำตาของเด็กสาวหยุดไหลแทบจะทันที

เดย์ขยับลุกขึ้นนั่ง จูนรีบยกข้าวต้มกุ้งที่เตรียมไว้แล้วมาวางบนโต๊ะข้างเตียงนอน ท่าทีกระตือรือร้นนั้นทำให้ชายหนุ่มนึกขัน

"ให้จูนป้อนนะพี่เดย์" เธออาสาน้ำเสียงร่าเริง

"พี่ไม่ได้พิการเสียหน่อย กินเองได้ครับ" เดย์บอกตักข้าวต้มกุ้งเข้าปาก

"อร่อยไหมพี่เดย์"

"อือ"

"โห ตอบแค่อือเองเหรอ" จูนทำหน้าบึ้ง

"ก็อร่อยดี"

"งั้นทานให้หมดนะคะ"

"ไม่ไหวหรอกตักให้เต็มชามแบบนี้"

"งั้นทานเท่าที่พี่อิ่มก็ได้ค่ะ"

เดย์ทานข้าวต้มกุ้งไปครึ่งชามก็อิ่ม จูนโวยวายเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้บังคับให้เขาทานอีก แต่รีบยกจานผลไม้ในตู้เย็นมาให้เขา ซึ่งมีทั้งแอปเปิ้ล ฝรั่ง องุ่น สาลี่และกล้วยหอม

"โห ทำไมมันเยอะแยะแบบนี้ล่ะจูน" ชายหนุ่มทักท้วงทำหน้ายุ่ง

"ทานไปเถอะน่า"

เดย์ทานได้อย่างละนิดละหน่อย แต่จูนก็ไม่ได้คะยั้นคะยอให้ทานอีก จากนั้นเธอให้เขาทานยาตามที่หมอสั่ง

"จูนกลับไปบ้านเถอะพี่อยู่คนเดียวได้" ตั้งแต่เดย์ป่วยดูเหมือนจูนจะเฝ้าเขาเกือบตลอดเวลา

"ยังไม่กลับหรอกพี่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกป้านวลกับพี่แจนเขารู้ว่าจูนมาดูแลพี่เดย์"

"พี่ว่ามันไม่เหมาะหรอกนะ อีกอย่างพี่ไม่ได้ป่วยหนักปางตายเสียหน่อยจะต้องมาคอยเฝ้าแบบนี้"

"เหมาะไม่เหมาะยังไงจูนไม่สนใจน่ะพี่ จูนกลัวพี่เดย์ทานข้าวไม่ตรงเวลา เดี๋ยวโรคกำเริบมาอีกจะแย่เอาหรอก จูนเป็นห่วงพี่เดย์นี่นา" เธอบอกเสียงเครือก้มลงซบหน้ากับท่อนแขนของเขา เดย์ยิ้มบางๆ ลูบผมหยักยาวของจูนอย่างแผ่วเบา

"พี่เดย์จำได้ไหมตอนที่จูนเรียนอยู่ชั้นปอห้าจูนขี่จักรยานล้ม หัวเข่ากระแทกหินต้องเย็บถึงเจ็ดเข็ม พี่เดย์เป็นคนเห็นและอุ้มจูนไปหาหมอ ตอนนั้นจูนเจ็บมาก แต่พี่เดย์ว่าพี่จะเป่าให้แล้วมันก็จะหาย"

"แต่มันก็ไม่หาย" ชายหนุ่มต่อคำ

"มันไม่หายก็จริงแต่มันก็ทำให้หายเจ็บบ้างนิดหน่อย ตอนนี้พี่เดย์ป่วย จูนอยากเป่าให้พี่เดย์บ้าง เผื่อพี่จะหาย"

"เป่าตรงท้องนี่นะ" เดย์เอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ

"เป่าตรงหัวใจสิ จูนรู้ว่าพี่เดย์เจ็บที่หัวใจ"

"บ้าเหรอจะมาเป่าได้ยังไง" เดย์ทำหน้าหวาดผวา ไม่ไว้ใจความคิดเพี้ยนๆ ของเด็กสาว

"ได้สิพี่เดย์ถอดเสื้อก่อน"

"บ้าสิพูดเป็นเล่นไปได้"

"นะพี่เดย์ให้จูนเป่าให้" ทำเสียงออดอ้อน

"ไม่ได้"

"น่านะพี่เดย์" ยังคงพยายามอย่างไม่ลดละ

"เด็กบ้านี่ตื๊ออยู่ได้" เวลานี้เดย์ทำหน้าอิหลักอิเหลื่อเต็มทีแล้ว

"พี่เดย์จะเขินทำไม จูนเป็นแค่น้องสาวของพี่มิใช่เหรอ เอหรือว่าไม่ใช่" เด็กสาวตีหน้าทะเล้น ทำตาเจ้าเล่ห์ใส่เดย์

"บ้าสิ" เดย์เลยต้องถอดเสื้อยืดออกจากตัว จูนยื่นหน้าไปใกล้ที่แผงอกด้านซ้ายของเขา เธอวางมือแตะก่อนเอาหูแนบเสียงเสียงหัวใจของเขา

"หัวใจพี่เดย์เต้นแรงและเร็วเกินไปนะ" ทำหน้าจริงจังกับการวิเคราะห์การเต้นหัวใจของคนอื่น

"ไหนว่าจะเป่าให้ล่ะ เรื่องอะไรมาฟังเสียงหัวใจพี่" เดย์ทำเสียงหงุดหงิด ภาวนาให้หัวใจเต้นในจังหวะปกติเสียที อยากผลักคนหน้าสวยใสที่มีกรุ่นกลิ่นหอมอ่อนๆ รบกวนจมูกออกไปห่างๆ เหลือเกิน 

"ก็อยากฟังนี่นาว่าเสียงหัวใจพี่เดย์น่ะเต้นเป็นจังหวะอะไร  เอ...หรือว่าจะเป็นจังหวะรัก" จูนพูดเป็นชื่อเพลงของนักร้องชื่อดังคนหนึ่ง

"เร็วเข้าพี่จั๊กจี้น่ะ"

"ก็ได้ๆ"

เดย์รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ สัมผัสที่แผงอกด้านซ้ายของเขา และก่อนที่ชายหนุ่มจะทันรู้ตัว ริมฝีปากอิ่มสวยได้รูปก็แตะลงไปตรงหัวใจของเขา

"จูน!" ชายหนุ่มผละออกอย่างรวดเร็ว มองหน้าเด็กสาวอย่างตำหนิ จูนหน้าเจื่อนพึมพำขอโทษ แล้วเดินออกจากห้องนอนไป พอดีกับที่ได้ยินเสียงกริ่งหน้าประตูห้อง เธอมองจากช่องเล็กๆ กลางประตู พอเห็นหน้าของคนมาเยือนแล้ว จูนถึงผงะออกจากอย่างตกใจ นิ่งงันอยู่ชั่วครู่ ก่อนลนลานเปิดประตู

พี่เดย์อยู่ในห้องบอกเสียงเศร้าๆ

ขอบใจฟ้ามองเด็กสาวแล้วเหยียดยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของเดย์

จูนกันรีหันขวางอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็คิดได้ว่าควรออกไปจากห้องได้แล้ว ปล่อยให้คู่รักเขาปรับความเข้าใจกัน จูนจึงเดินออกจากห้องชุดอย่างว่องไว รู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าว น้ำอุ่นๆ ก็กำลังหลั่งริน เมื่อเธอมาถึงป้ายรถเมล์ จูนก็ปล่อยให้น้ำตารินไหลออกมาทันที ไม่สนใจกับสายตาของคนที่จ้องมอง เพราะจูนไม่สามารถรับรู้สิ่งใดอื่น นอกจากความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงลงตรงเนื้อหัวใจอันบอบบางของเธอ


:::::::::::::::::::::

ควรจะสงสารหรือสมน้ำหน้าจูนดีมั้ยนะ ที่ไปแอบรักคนมีเจ้าของ ^ ^))


ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #3 น้ำตาลสายไหม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 20:57
    เราสงสารจูนนะ แอบรักมันก็ไม่เป็นไร ถ้าไม่ไปแย่งชิง
    #3
    0
  2. #2 siwleewu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 20:41
    สงสารจูนค่ะ
    #2
    0